Playoff 2013 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Playoff 2013 etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Spurs - Grizzlies #1

Seriyi açıklayacak en önemli istatistik: Memphis, playoff'ta pick & roll'larda kısa oyuncudan en fazla sayı yiyen takım.

Şimdi bu ne anlama geliyor? Tony Parker, ikili oyun çıkışlarının üstadlarından. Perdeleme çıkışı karşısında bulduğu adam ya Zach Randolph, ya da Marc Gasol. İkisi de yavaş ayaklı, ikisi de iyi show-up yapamayan ve pick & roll savunmasında iyi olmayan uzunlar. Parker ilk maçta müthiş işledi orayı. Bir adım soluna vurup şut attı. Çembere gidip basket yaptı. Savunma rotasyonları iyiyse boştaki adamı buldu. 9/14 ile 20 sayı atıp dokuz da asist yaparak maça damgasını vurdu kısaca.

Memphis, ekmeğini savunmadan yiyen, 48 dakika boyunca boğuşan, güreşen, fiziksel oynayan bir takım. Hücumları hiçbir zaman üst düzey bir yaratıcılık barındırmadı. Savunmada ayakta kalamazlarsa seride de kalamazlar. İlk yarıda Spurs'te benchten gelen iki uzun; Bonner ve Diaw neredeyse ilk beş çıkan Duncan ve Splitter kadar süre aldı (25'e 23 dk). Bu ikili sahadayken beş dışarıda gibi oynuyor Spurs. Grizzlies uzunları da onlara çıkmak zorunda zira şut tehditleri var. Zaten Bonner üçü ilk yarıda olmak üzere dört üçlük buldu maçta. 

Memphis oldukça iyi savunma rotasyonlarına sahip. Sertler ve ortayı kalabalık tutmayı seviyorlar. Ancak Bonner ve Diaw, Randolph ve Gasol'u yukarı çekince, Memphis savunmasının dengesi bozulmaya başlıyor. Boyalı alan açılıyor ve savunma, penetreciye karşı gömüldüğünde şutörler boş atış buluyor. Bu şekilde maç boyu 14 üçlük attı Spurs. Playoff'ta kulüp rekoru. Ayrıca bu 14 isabetli üç sayının tamamı asist üzerinden geldi. Spurs'un topu ne kadar iyi dolaştırdığının, Memphis savunmasının dengesini ne denli alt üst ettiğinin en somut göstergesi bu istatistik belki de. Ve burada tabii her şey Tony Parker ile başlıyor ve onunla şekilleniyor. #Saygı


14 üçlük, Memphis'in bu sezon (82 maç + playoff) bir maçta izin verdiği en yüksek rakam. Savunma hakikaten iyi sinyaller vermiyor. Spurs'ün şutları her maç girmeyebilir. Ama bu düzende o atışları bulmaya devam edecekler gibi duruyor.

Memphis hücumunun lideri - Mike Conley'in de maçtan sonra söylediği gibi- Zach Randolph. Çok iyi bir playoff geçiriyor. Post season'da maç başına 19.7 sayıyla takımın en skoreri.  Ama ilk maçta Spurs savunmasına karşı adeta yok oldu. Maç sonu rakamları 1/8 saha içi isabetiyle 2 sayı. O da girmeyen bir şutu tiplemesiyle oldu. Hem de maçın bitimine 9 buçuk dakika kala, fark 18 iken.

Spurs müthiş baskılı bir savunmayla Randolph'a hiç top aldırmadı. Z-Bo, maç boyunca hücumda topa sadece 11 defa dokunabildi. Bunların üçünün hücum ribaundu olduğunu düşünürsek 28 dakikada alabildiği pas sayısı sadece 8. Ve bu dokunuşların yalnızca ikisi post-up yaptığı pozisyonlardaydı. Memphis hücumda bu soruna bir çözüm bulamazsa seri çok uzun sürmez. Keza en önemli skor kaynakları pota altı. Bu playoff'ta post-up'lardan (boyalı alan toplamı değil) maç başına 20.1 sayı buldular ki bu kategoride playoff lideri durumundalar.

Verimli bir post-up pozisyonu için inside & out oynamaları, topun hızlı mesafe kat etmesi gerekiyor ama boyalı alan civarına pas indirmekte bile sıkıntı yaşadılar ilk maçta. Oyun kurucu Mike Conley'in de maç sonrası dile getirdiği en büyük sıkıntı, pota altına top indirememeleri ve kendi basketbollarını oynayamamalarıydı.

Uzun bir seri olacak mı bilmiyorum. Memphis, pek çok kişinin düşüncesini terse çevirdi ilk maç itibariyle. İlk iki turda da ilk maçlarını kaybedip seriyi kazanmayı başarmışlardı. Hatta ilk turda Clippers'a karşı 2-0 geriden gelmişlerdi. Lionel Hollins doğru ayarlamaları yapamazsa, bu başarıyı tekrarlamaları çok zor olacak.

Thunder - Grizzlies #5

Hastayım. Bir süredir yazamıyorum. Ekran karşısında çok kalmam iyi olmuyor maalesef. Özledim buraya bir şeyler karalamayı.

Uzun yazmayacağım. Thunder - Grizzlies maçıyla ilgili bir pozisyona değineceğim sadece.

Maçın bitimine 1:31 var. Skor 80-75. Memphis önde. Kaybederse tatile çıkıyor Oklahoma City. Şakası yok işin kısaca. Hata payları yok. Farkı beşe indiren basketi atıyorlar. Ama transition savunmaları öyle kötü ki, sayı yedikten sonra hızlı hücum yapıyor Memphis!

Tayshaun Prince topu oyuna sokacak. Son hücumda onu Derek Fisher savunuyordu. Şu anda hücum saati arkasında çok net seçilemeyen Mike Conley'e yakın ama birazdan ayrılacak oradan. Conley'i savunan ise Reggie Jackson. Hücumcusunu orta sahada bekleyecek. Kevin Martin, Quincy Pondexter ile eşleşeceği kanaatinde. OKC'deki tek uzun Serge Ibaka, Memphis'teki tek uzun Marc Gasol'u savunacak.

Ama...

Bir önceki hücuma kadar iki uzunla oynuyordu Memphis. Durant Gasol'u, Ibaka ise Zach Randolph'u tutuyordu. Şimdi tek uzun var ve Ibaka doğal olarak Gasol'a gidiyor. Bu durum Kevin Durant'in kafasını karıştıracak ve savunmadaki hatalar başlayacak.

Bu arada Tony Allen da önündeki boş kulvarı koşacak şimdi.

Fisher, anlık baskıyı bıraktı ve savunma alanına dönüyor. Jackson, Conley'in topla birlikte hücuma geçmesini bekliyor. Pondexter sahanın sol tarafına doğru hareketlenirken Martin ondan önce davranıp aynı bölgeye gidiyor. Fakat hemen arkasında Durant'in unuttuğu Tony Allen var. Bu hareketiyle onun önünü açıyor. Durant'e dikkatli bakın. Gözü halen Gasol'da. Eh ama onu Ibaka aldı!

Tony Allen bomboş.

Durant dışında tüm savunma pozisyonları yerleşti OKC'de. Martin pozisyonu okuyabilse Pondexter'ı takip etmeyip Allen ile kalabilirdi. Bu da savunmaya hatasız yerleşmeleri için onlara süre verebilirdi.

Eşleşmelerin son haline bakalım. Jackson sahanın ortasında Conley'i bekliyor. Martin kestirmeden gidip Pondexter'ı buldu ama bu şekilde Allen boş kaldı. Fisher, Prince'i kolluyor. Hücuma gelince onu alacak. Ibaka geride Gasol'u bekliyor ve Allen ile pek ilgilenmiyor. Durant de halen Gasol'u beklemekle meşgul. Tony Allen'ı tutan yok.

Mike Conley çok iyi bir pas verecek Allen'a. Allen çembere giderken Ibaka pozisyona uyanıp blok yapmak için gelecek. Sonuç; basket ve faul.

Bitime 1:30 varken, fark beşe kadar inmişken asla kabul edilemeyecek bir savunma hatası Oklahoma City'de. Yazıda en büyük payı Durant'e vermiş gibi oldum. Sahadaki oyuncu grubunu baz alırsak doğru da. Ama coach Scott Brooks'un veya asistanlarından birinin bu duruma uyanıp gerekli direktifleri vermesi gerekiyordu. Sonuçta Tony Allen, Zach Randolph ile değiştikten sonra bir hücum yapma şansı oldu Thunder'ın. Daha oradan buna uyanmaları gerekiyordu.

Uyanamadılar. Tatile çıkıyorlar. Bazı tuhaf insanların sebebini anlayamadığım bir şekilde Russell Westbrook'u saçma sapan eleştirdiği günler de artık son bulmuştur sanıyorum. Takımın tüm agresifliğini, tüm yırtıcılığını ve saldırganlığını Westbrook'un getirdiğini de görmüş olduk. Oynayabiliyor olsa, müthiş bir playoff geçiren Mike Conley'in etkisini de aşağı çekmiş olacaktı kuşkusuz.

Memphis ise rüya playoff'una devam ediyor. Tarihlerinde ilk kez konferans finali oynayacaklar. Yolunu savunmayla çizen her takım gibi buraya ciddi anlamda tırnaklarıyla kazıyarak geldiler. Oynadıkları her maç, her periyot tüm eforlarını sahaya koyuyorlar. Onları izlerken insan oturduğu yerden yoruluyor. Ama tabii keyiften de bayılıyor! Golden State ile birlikte bu playoff'larda en sevdiğim takım konumundalar. #Grit-and-grind Basketball

Spurs - Warriors #2

Sanırım son zamanlarda hayatta en çok keyif aldğım şey Golden State'i izlemek. Aldığım hazzı sözcüklerle tarif etmem olanaksız.

Warriors beklentileri fazlasıyla aştı. Burada olmalarını kendileri dahil kimse beklemiyordu. Bu nedenle üzerlerinde pek baskı yok. Oynadıkları oyundan son derece keyif alıyorlar ve izleyenlere inanılmaz keyif veriyorlar.

Sinyal ilk maçta gelmişti aslında. Golden State'in Denver serisinden beri devam eden maçı sonlandıramama, öndeyken vurup geçememe sorunu yine hortlamasa seri şu anda 0-2 bile olabilirdi. İlk maçın son dört buçuk dakikasında 16 sayı öndeydiler ama bunu koruyamadılar. İkinci maçta da iki defa 20 sayıyı görmelerine rağmen son bölümde yine kriz yaşadılar.

Steph Curry son dönemde Dünya'nın yedi harikasından biri değil; tek harikası! Ama bu maç sahneyi Klay Thompson'a bıraktı. İlk yarıda 7/8 üç sayı isabetiyle Kıta Avrupasının sabah karanlığında aşırı endorfinden tavanlara zıplamasını sağlayan genç oyuncu devreyi 29 sayıyla tamamladı. Bu, Popovich döneminde bir playoff maçının tek devresinde Spurs'ün yediği en yüksek rakam. Thompson'un kırdığı rekor ise, bir devrede 28 sayı, Steph Curry, 1. maç!

Gregg Popovich şöyle diyecekti maç sonrası: "Steph Curry ile Klay Thompson'un aynı maçta alev almaması büyük kibarlık."

Thompson aslında müthiş bir playoff geçirmiyordu. Özellikle Denver serisinde dış şutunda biraz zorlandığını da gördük. Normal sezonda yüzde 40 ile üçlük attıktan sonra Denver'a karşı yayın gerisinden yüzde 34 ile oynadı. İlk turun tamamı ve Spurs serisinin ilk maçında alır almaz kullandığı üç sayılarda 7/27 ile oynarken, dün gece bu tür pozisyonlarda 6/6 üçlük attı.

Klay Thompson için işler iyiye gidiyorken, Steph Curry ise alev alev geçtiği ilk turun ardından Spurs'e karşı kısa dönemlerde de olsa sorun yaşayabiliyor. İkinci maçta Danny Green tarafından savunulduğu dönemde 8'de sıfırla oynarken, diğer Spurs oyuncularının savunmasında 7/12 ile attı. Üzerinde Green varken hiç asist yapamadı ve iki kez top kaybetti. Ancak diğer oyunculara karşı dört asist üretti ve topu hiç kaybetmedi. İlk iki maç sonunda ise hücumda rakamlar Steph Curry için şöyle: Green tarafından savunulduğu dönemde saha içi isabeti 1/13. Diğer Spurs oyuncularına karşı ise yüzde 57 ile şut kullanıyor.

Ama Spurs, eşleşme problemlerinden ötürü Danny Green'i Steph Curry üzerinde istediği kadar kullanamıyor. Green'i Curry ile eşleştirdiğinizi düşünün. Leonard ise Klay Thompson'u tutmak zorunda. Bu sefer de Harrison Barnes'a Tony Parker kalıyor. Böyle olunca da Barnes, bu eşleşme avantajını kullanmaktan geri kalmıyor.

Burada açıklayacağım pozisyon, bir üst paragrafta değindiklerimle harfiyen aynı değil çünkü Warriors sahada iki uzunla yer alırken, Spurs tek uzunla oynuyor. Leonard, Carl Landry'i savunmakla görevli. Ginobili, Curry'nin üzerinde. Green de Klay Thompson'a gidiyor. Ama anlatacaklarım aynı bağlamda, zira Tony Parker'a Harrison Barnes kalmış.

Fark 15 sayı ama Spurs tam da bir seri yakalamak üzere bu esnada. Seyirci de havaya girmeye hazır. Barnes eşleşme avantajına hemen uyanıyor ve Curry yarı sahayı daha yeni geçerken heyecanla, sıçrayarak top istiyor.

Curry mismatch'i hemen görüyor ve topu Barnes'a indiriyor. Barnes, Parker'ı arkasına almış vaziyette. Hemen bire bire oynayacak. Aralarındaki boy farkı 15 cm. Kilo farkı ise 13. Kısacası Barnes'ın arkasında kalabilme ihtimali yok Parker'ın.

Barnes, Parker'ı iterek çembere yaklaşıyor ve dönerek müsait bir atış kullanıyor. Bu hücumla Spurs'ün serisi bitecek ve seyircinin de ateşi biraz sönecek. Barnes'a yardım getirebilen sadece Kawhi Leonard var, o da takımın dört kısayla oynaması nedeniyle Landry ile eşleştiği için. Ginobili (başka bir pozisyonda bu kişi Green veya Leonard da olabilir) Steph Curry'i bırakamıyor, bırakamaz! Spurs'ü ilk yarıda perişan etmiş Klay Thompson ise ters tarafta, dip çizgide bekliyor. Danny Green'in Harrison Barnes'a daha fazla yaklaşma ihtimali yok.

Uzun lafın kısası şu: Spurs, eşleşme problemlerinden dolayı, Curry'i, onu en iyi savunacak adamla tutamıyor.

Şimdi Oracle Arena'da muazzam bir seyirci önünde harika iki maç izleyeceğiz. Klay Thompson'un ikinci maçın ilk yarısında attığı 7/8 üçlük evlerinde gelse, seyirciler en üst kattan saha içi koltuklara falan atlardı herhalde!

Spurs'te işler çok iyi değil. Tony Parker, GSW savunmasının kendisini ve Duncan'ı nispeten özgür bırakıp, diğer oyuncuları kapatma eğilimde olduğunu düşünüyor: "Duncan ve ben her maç 20'şer şut atmaya devam edeceğiz. Warriors savunması buna izin veriyor."

Bu plan hiç de fena işlemedi şu ana kadar. Ducan ve Parker dışındaki Spurs oyuncuları ilk maçta 29/64, ikinci maçta ise 19/52 ile şut attı. Serinin geri kalanında ayağa kalkmak zorundalar.

Şu an işler Golden State'in istediği gibi gidiyor. Evlerinde çılgın iki maça hazır olun...

Thunder - Grizzlies #2

İlk maçın ardından genel kanı aşağı yukarı şöyleydi; Mike Conley ve Tony Allen biraz kendilerine gelirse, Grizzlies, evine saha avantajıyla dönebilir...

Nitekim de işler böyle gelişti. Conley ayağa öyle bir kalktı ki, 26 sayı, 10 ribaund ve 9 asistle, üç kategoride de takım lideri oldu ve Oklahoma City'den takımı için bir galibiyet çalmayı başardı. Tony Allen yine bitiricilik sorunları yaşasa da, ilk maça oranla çok daha odaklıydı. Savunmada birinci maç yazısında örnekle anlattığım türde dalgınlıklar yapmadı, beş hücum ribaundu yapıp beş de top çaldı. En önemlisi de, son çeyreğin önemli bölümlerinde Kevin Durant'i savundu ve eşleşmede çok kısa kalmasına karşın hayli etkili oldu.

Memphis coachu Lionel Hollins, maçtan sonra "Kendi oyunumuzu oynadık." dedi. Kendi oyunları; sert savunma, pota altında hakimiyet ve sahanın iki yakasında da agresiflik.

İlk maçta ribaundlarda Thunder'a yenilmişlerdi. Dün geceyse 43-35'lik net bir üstünlük kurdular. Faul çizgisine ilk maça oranla 8 kez daha fazla gittiler. OKC'ye ilk maçta 10 top kaybı yaptırmışlardı, bu defa rakiplerini tam 19 kez top kaybına zorladılar. Top kayıpları üzerinden buldukları sayılar da 14'ten 29'a yükseldi. Agresyonları ciddi anlamda katlandı. İşte gerçek Memphis basketbolu!

Rudy Gay sonrası go-to-guy'larının kim olacağı bir soru işaretiydi. Artık bu kişinin Mike Conley olduğundan kimsenin şüphesi yok. İlk maçı 5/15 saha içi isabetiyle geçen Conley, bu sefer 11/22 ile şovu Kevin Durant'ten çalmayı başardı.

"Onu sevin ya da sevmeyin, ama şurası kesin; Mike Conley ligin en iyi beş oyun kurucusundan bir tanesi." diye konuştu maçtan sonra Tony Allen. Aslında tam bir lider gibi davrandı. Son çeyrekte Durant üzerindeki başarılı performansının "tamamen uzun oyuncuların eseri" olduğunu söyledi.

Bu tabii ki abartılı bir söylem. Ama gerçeklik payı hiç de az değil. Durant, Allen ile arasındaki boy farkını kullanmak için post-up yapmaya inmesin diye ve/veya penetrelerini engellemek için sürekli bir uzun oyuncuyla yardım getirdi Memphis. Bunda asıl amaçları, topu Durant'in elinde çıkarmaktı. Çünkü onun dışında kim şut atarsa atsın, bunu isterler ve kabul ederler. Top yeter ki Durant'in elinden çıksın.

Demek istediklerimi bir örnekle açıklamaya çalışacağım...

Durant tepede Nick Collison'dan topu alıyor. Collison içeriye gidecek. Ibaka ise biraz dışarı açılacak. Amaç, KD'ye oyun oynayacak alan yaratmak. Tony Allen, Durant'e şimdiden yapışmış durumda.


Durant rakibine sırtını dayıyor. Hücum alanının sol bölümünde açılan boşluğu gördü. Oraya hareketlenmek niyetinde. Ama ligin en iyi savunmalarından birinin mimarı, gerekli ayarlamaları yapmış. Uzunlar, içeriye girmek isteyen Durant'e yardım getirmeleri için tembihlenmiş. Collison'un savunmacısı Randolph tehlikenin farkında. Durant'in hareketlenmesiyle birlikte o yolu kapatacak.

Durant geldi. Ama Z-Bo, coach Lionel Hollins'ten gerekli direktifi almış. Hemen Durant'in yöneldiği alana doğru geliyor. Tony Allen'ın da savunma pozisyonu oldukça iyi. Rakibine geçilmiyor.

Durant, topu aldığı anda hücum alanının sol kısmındaki boşluğu görüp hareketlenmişti. Allen oraya gitmesine engel olunca alternatif yolları deneyecek.

Sol taraf kapandı. Diğer seçenek sağa dönmek. Durant o tarafa dönüyor ama penetresi Allen tarafından kesildiğinde, kendisine yardıma gelen Randolph'u henüz fark etmemişti. Diğer tarafa döndüğü anda Z-Bo karşısında beliriyor. Ligin savunma verimliliği en yüksek ikinci takımı[1] için ofiste sıradan bir gün daha!

Durant iyice sıkıştı. Topu elinden çıkaracak ama adresin Memphis potası olmayacağı kesin. Zira çembere giden yolda nefes alabileceği bir boşluk kalmadı. Top Fisher'a gidecek. Onun pasını ise Nick Collison kontrol edemeyecek ve OKC top kaybı yapacak.

Collison orada topu yakalasa sayı yapabilir. Ama önemli olan bu değil. Memphis savunmasının birincil önceliği, Durant'in topu elinden çıkarması ve şutu diğer dört oyuncudan herhangi birinin kullanması.

Bu isteklerinde de yukarıdaki hücumda ve maç sonundaki bazı hayati hücumlarda başarılı oldular.

Thunder, sayılarının büyük bölümünü Durant ve Westbrook üzerinden buluyor. Kevin Martin onlara katıldığında ise kazanmaları iyice kolaylaşıyor. Ancak Westbrook yokken tüm yük Durant'in üzerinde. Martin ona destek çıkamazsa hücum ciddi sıkıntılar yaşıyor.

Bu sezon (playoff dahil) Kevin Martin'in 20+ sayı attığı 12 maçın 11'ini kazandı OKC. Müthiş bir oran. Serinin ilk maçında da 25 atmıştı. Martin'in çift hanelere çıkamadığı maçlardaki galibiyet sayıları ise 10-10. 

Onun yaptığı skor normal rotasyonda bile bu kadar önemli bir faktörken, Westbrook'un yokluğunda skora karkıda bulunamamsı Scott Brooks'un en kötü kabuslarından bile daha boğucu.

Şimdi seri iki maç için Memphis'e taşınacak. Martin, evde yüzde 48 ile şut atarken, isabet oranı deplasmanda 41'lere kadar geriliyor. Tablo OKC için pek iç açıcı değil.

Memphis ilk maçın ardından kendi basketboluna, doğru oyuna yeniden dönmüş durumda (Nispeten kötü oynadıkları maç da tek topla bitti zaten).

Gasol ve Randolph ikilisi, ilk maçtaki ritimlerini sürdürüp toplam 39 sayı, 13 ribaund ve 8 asistlik bir katkı yaptı ikinci maçta. Mike Conley tamamen kendini buldu ve ilk turda Chris Paul'a bile üstünlük sağladığı formuna döndü. Tony Allen ilk maçtaki odaksızlığından kurtulmuş halde. Grizzlies, Durant'i -nispeten- en sevdiği şeylerden uzak tutmayı başarıyor.

Serinin ilk iki maçı kesinlikle harikaydı. En az üç müthiş maç daha izleyeceğimiz kesin. Şu an için ibre Memphis'e yakın. 

Serinin tadını çıkaralım...

                                                                                                                                  

[1] Memphis, rakiplerini pozsiyon başına en düşük sayıda tutan ikinci takımdı normal sezonda. Birinci sırada ise Indiana var.

Spurs - Warriors #1

Muhtemelen gün içinde karşınıza onlarca benzer, hatta daha iyi analizler çıkmıştır ama sabahki efsane maçın son topunun dökümünü yapmadan geçmeyeceğim.

Gregg Popovich'ten gördüğümüz efsane son oyunların herhalde bir milyonuncusundan falan bahsediyoruz. Warriors, normal sürenin son beş dakikasındaki 16 sayılık farktan maçı sonlandıramayıp, bir de böyle bir  hücumla kaybedince yıkılmamaları elde değil. Hele 58 dakika oynayan Steph Curry ertesi sabah yataktan nasıl kalktı, bilmiyorum.

Şimdi, Spurs'e maçı kazandıran hücuma bakalım.

Manu Ginobili'nin kendi de söylediği gibi onun üzerine çizilmiş bir oyun değil. Ama hücum seti o kadar çok varyasyona sahip ki, benchten bir adam bile müsait atış bulabilir!

Kawhi Leonard topu oyuna sokuyor. Normal sürenin sonlarında, yazının devamında değineceğim müthiş bir şut sokan Danny Green hemen dip çizgide yerine almış vaziyette. Tony Parker karşı tarafta. Ginobili'nin perdelemesini kullanarak yukarı çıkacak.

Parker ilk perdelemeden çıkıyor. Bir ikinciyi ise onu tepede bekleyen Boris Diaw yapacak. Şimdi savunmadaki eşleşmelere dikkat. Şu an Ginobili'nin perdesinden çıkmaya çalışan Harrison Barnes, Parker'ı savunuyor. Kent Bazemore de Ginobili'nin üzerinde. Switch yok. Tepedeki Diaw'ı savunan ise Jarrett Jack. Parker ikinci perdelemeye doğru geliyor. İşler birazdan karışacak.

Diaw, Parker'a perdeleme yapar yapmaz potaya doğru hızla devrilmeye başlıyor. Parker top almak için tepeye geliyor. Barnes onu tüm hızıyla kovalıyor. Ama Jack switch yapmaya karar veriyor. İçeriye devrilen Diaw'ı unutup Parker'a odaklanıyor. Warriors savunmasının dengesi altüst olmak üzere. Bu arada Ginobili de dışarı açılacak.

Parker tepeye ulaştı. Ama o da ne!? Üzerinde hem kendi savunmacısı Barnes, hem de Diaw'ı boşveren Jack var. Diaw içeriye penetre edince Ginobili'yi savunan Bazemore, Arjantinli ile hareketlenemeyip Diaw ile kalıyor. Green ise savunmanın ilgisinin bir kısmını üzerinde tutmak için halen köşede.

Jack swtich yapıp, Barnes ise adamında kalınca Golden State savunmasında bir anda kaos oluşuyor. Bazemore, Diaw'ı bomboş bırakmamak için Ginobili'yi riske etmek zorunda kalıyor. Diaw ise çaylak oyuncudan daha uzun ve güçlü olduğu için çok iyi bir pozisyon alıyor devrildikten sonra.

Şu anda Kawhi Leonard ister topu pota altında çok iyi pozisyon alan Diaw'a indirebilir, ister üç sayı çizgisinde bomboş bekleyen Ginobili'yi bulabilir. Genç oyuncu, Arjantinliyi tercih ediyor.

Top Ginobili'de. Bomboş bir pozisyon. Jarrett Jack çoktan dua etmeye başladı bile şutun kaçması için. Manu, uygun durumda atışı kullanıp efsanevi maçı takımına kazandıracak. Şutuna güvenmezse, Bazemore hızla ve tamamen kontrol dışı bir şekilde üzerine geldiği için, topu bomboş kalan Diaw'a indirebilir. Hadi abartıp Steph Curry top inene kadar Diaw'ın üzerine geldi diyelim. Hala 3 saniyesi olacak Fransız forvetin. İster topu birkaç defa vurup pozisyonunu kolaylaştırmaya çalışabilir, isterse de dip çizgide -Curry içeriye geldiği için- bomboş kalacak Green'i bulabilir. Şutu atıyor ve AT&T Center yıkılıyor!

Gerçekten son dönemde izlediğimiz en heyecanlı maçlardan biriydi. Steph Curry üçüncü çeyrekteki insanüstü oyunuyla takımına ciddi bir fark getirdi ama Denver serisinde de zaman zaman gördüğümüz gibi maç sonunu yine kötü oynadılar takımda.

Mark Jackson bu takımla coachluk kariyerine başladığından beri pek fazla basit hata yapmadı. Ama Steph Curry'i mutlaka dinlendirmesi gerekirdi. Tabii ki maçın iki uzatmaya gideceğini önceden kimse bilemez. Ama son çeyrekte bile hali kalmamıştı genç oyuncunun. İkinci periyot başında ve/veya üçüncü periyot sonunda biraz soluklansa fena olmayabilirdi keskin şutör. 58 dakikalık maçta tam 3 saniye dinlenebildi Curry.

Bu arada yazının başında Danny Green'in maçı uzatmaya götüren şutundan bahsetmiştim. Popovich'in çizdiği hücum harika. Buyrun:



Spurs, bu hücumun tamamen aynısını sezonun hemen başında Lakers'a karşı da oynamıştı. Yine çok iyi işletmişlerdi oyunlarını ve Green yine şutu sokmuştu ve maçı kazanmışlardı.



Yalnız iki hücum da o kadar müthiş oynanmış ki; perdelemelerin yeri, cut'ların milisaniye bazında(!) süreleri, pas, şut, vs. her şey aynı. Gerçekten muhteşem.

Artık serinin ikinci maçına odaklanma zamanı. Warriors bir yandan Spurs'ü evinde bile yenebileceğini hissetti (bu maçla birlikte deplasmanda 30 maçtır kaybediyorlar San Antonio'ya), ama diğer yandan ucuna kadar getirip son topta kaybetmenin neden olduğu düş kırıklığını yaşadı.

Golden State'in ikinci maça getireceği psikoloji ve Steph Curry'nin 58 basketbol dakikası sahada kaldıktan sonra kendini nasıl hissedeceği, serinin gidişatı için hayati olacak...

Thunder - Grizzlies #1

Normal sezonun en verimli ikinci hücumu, ligin en verimli ikinci savunmasına karşı[1]... İki uzun, Memphis hücumunun neredeyse kalbi. Oklahoma City ise ligin muhtemelen en iyi pota altı savunma ikilisine sahip. Kağıt üzerinde her şey, dengeli ve keyifli bir seri olacağına işaret ediyordu. Ve serinin açılış maçı kimseyi şaşırtmadı.

Thunder, ilk turda Rockets'ın ilk maçtan sonra dört kısayla oynama tercihi nedeniyle ligin en iyi post-up savunmacılarından Kendrick Perkins'ten neredeyse hiç verim alamadı. Ibaka kendinden kısa dört numaraları savunduğunda müdafadaki rotasyonlarda sorun yaşıyorlardı ve tek uzunla oynamaları gerekiyordu. Perkins serinin son üç maçında sırasıyla 9, 16 ve 4 dakika süre aldı. Neredeyse normal sezon ortalaması (25) kadar. Seride, Gasol ve Randolph'a karşı hem Perkins - Ibaka ikilisini birlikte oynatabiliyor coach Scott Brooks, hem de Ibaka eşleşme dezavantajı yaşamıyor.

OKC'nin, kafesinden doğal ortamına salınan vahşi bir kedigil seviyesindeki tutku, açlık ve saldırganlığı tamamen Russell Westbrook'un eseriymiş. Bunu Houston serisinden beri görüyoruz net biçimde. Onun yerine ilk beşe yerleşen Reggie Jackson beklenenden çok daha iyi rakamlar yakaladı ama işin aslı tabii ki bambaşka.

Savunma oyun kurucuyla başlar. Westbrook topa baskı konusunda ligin en iyilerinden. İlk turda Westbrook'un sakatlanmasıyla birlikte Rockets'ın şut yüzdesi ve asist miktarı düzenli bir şekilde artmaya başlamıştı.

Thunder hiçbir zaman çok yaratıcı hücum setlerine sahip olmadı. İki süper yıldızın içgüdüleri ve yaratıcılıkları, hücum sistemlerinde önemli rol oynuyor. Westbrook ile en ufak şansta açık alana çıkarlarken, şu anda daha fazla set hücumuna razı olmak durumundalar.

Westbrook'un çembere yaptığı ataklardan da mahrumlar şu an. Penetre ettiğinde uzunların yardıma gelmesi sayesidne Ibaka ve Perkins'e pota dibinden sıklıkla müsait atış imkanı veriyordu Westbrook. Dün Memphis gibi bir savunmaya karşı, böyle delici bir guard'dan yoksunken ikisi de bu şansları bulamadı ve takımın hücumunu adeta troll'lediler! Normal sezonda maç başına 7/13'ten biraz daha iyi bir yüzdeyle oynayıp 17 sayılık bir katkı veriyordu bu ikili. Grizzlies serisinin ilk maçında ise toplamda 2/16 ile sadece 7 sayıda kaldılar.

OKC ancak iki oyuncudan istikrarlı skor katkısı alan bir takım. Kevin Martin benchten skor getirince rahat kazanıyorlar. Onun ritmi ise her gece aynı olmuyor. Şimdi Westbrook yokken tüm yük Durant'te. Martin ilk maçta 25 sayıyla o yükü biraz hafifletti ama normal sezonda şutlarının yüzde 22'sini isolation üzerinden atan Durant, playoff'ta bu oranı yüzde 33'e yükseltmek zorunda kaldı.

Westbrook'un istatistikleri zaten yeterince göz kamaştırıcı. Ama katkısı kişsel rakamlarının çok daha ötesinde.

Memphis istediklerini aşağı yukarı yapmayı başardı. Durant dışında herkesi devre dışı bırakmak başlıca isteklerinden biriydi ve Martin dışında bunu başarabildiler. Bu iki isim dışında takımın geri kalanını 12/40 ile 33 sayıda tutmayı başardılar. Durant ve Martin ise toplamda 21/40 ile tam 60 sayı üretti!

Kendi hücumlarıysa Mike Conley dışında iyi işledi. Merkez yapıları olan Gasol & Randolph ikilisinden yüzde elliyle 38 sayı alırlarken, Chris Paul'a karşı oldukça iyi bir seri çıkaran Conley, 5/15 ile şut atıp 17 sayı ve 3 asistte kalınca işler biraz zorlaştı. Maçın bitimine 18 saniye kala Derek Fisher'a arkadan kaptırdığı top ise gerçekten hayli kötüydü.

İlk turun en formda adamlarından Tony Allen da oldukça kötü bir ilk maç geçirdi. Çizdiği pasif görüntü nedeniyle coach Lionel Hollins, Allen'ın sürelerini kısmayı tercih etti.

Kötü olan şu ki; yaptıklarının çoğu fiziksel değil zihinsel hatalardı[2]. En güçlü yanı olan savunmada önemli hatalar yaptı. Bir örnekle bakalım dilerseniz.

Thabo Sefolosha sağ forvette topu alıyor. Tepede ona pası veren Reggie Jackson içeriye hareketleniyor ama kısa bir tur atıp hemen left elbow'dan yukarı çıkacak. Sefolosha ise tepede bekleyen Kendrick Perkins'e pas verip, sağ dip çizgiye doğru yönelmeye başlayacak.

Perkins topla buluşup bir iki yalancı dribblingle yüksek post civarına geldi. Jackson içeriden dolanıyor. Durant ise sol dipten pota altına doğru geldi ve birazdan Perkins'in perdelemesini kullanacak. Sefolosha yavaş yavaş dip çizgiye gidiyor.

Reggie Jackson içeriden kat edip dışarıda topu aldı. Sefolosha dip çizgide. Durant, Perk'ün perdesini kullanarak dışarı çıkıyor. İlk amaç ona perdeden çıkıp şut attırmak. Ama Sefolosha'nın savunmacısı Tony Allen, adamında kalmayıp bir an Durant'e odaklanıyor. Sefolosha da dip çizgiden anında cut yapıyor. Ne kadar belli oluyor bilmiyorum ama Reggie Jackson'a bakın. Pota altını çok net görüyor. Perkins'in nispeten yukarı çıkıp Gasol'u çekmesi, Collison'un da dip çizgiye yaklaşıp Randolph'u açması, Reggie Jackson'a daha iyi bir görüş alanı veriyor.

Tony Allen bir an uyuya kaldı. Sefolosha backdoor cut'ı yapıyor ve Jackson da onu ödüllendiriyor. Allen durumu fark edip, pozisyona gelene kadar basketi yapıyor Sefolosha. Böylesine yakın bir maçta, kolay her basket çok büyük öeneme sahipti.

Uzun bir seri izleyecekmişiz gibi görünüyor. İlk maçın ardından daha umutlu olması gereken taraf Memphis Grizzlies. Maç sonunu felaket oynamayıp, son bir dakikada OKC'ye 6-1 mağlup olmasalar muhtemelen şu anda saha avantajı kendilerindeydi. Marc Gasol ve Zach Randolph, üst düzey savunmacılar tarafından müdafa edilmelerine rağmen oldukça iyi hücum performansları sergiledi. Mike Conley ve Tony Allen'ın ilk turdaki hallerine dönmeleri onları en az bir seviye daha yükseltecek.

                                                                                                                                               
[1] Normal sezondaki savunma ve hücum verimlilikleri.

[2] Üstad Tab Baldwin, basketbol oyunundaki hataları ikiye ayırır; fiziksel ve zihinsel hatalar. Fiziksel hatalar için şut kaçırma, kötü pas verme, yorulma vs. gibi önermeler sunar. Antrenmanların, bunları minimuma indirmek için yapıldığını söyler. Zihinsel hatalar grubuna ise, yanlış şut/pas tercihi, daha müsait oyuncuya pas vermemek, pozisyonları gereksiz zorlamak, savunmada yanlış rotasyon yapmak ve/veya tutulan oyuncuyu kaçırmak, vb. şeyleri koyar. Bunların kabul edilemez hatalar olduğunu savunur.

The White Dwight

Geçtiğimiz sezon 54, bu sezonsa tam 50 normal sezon maçı kaçıran Andrew Bogut, bir süredir içinde bulunduğu karanlık durumu paramparça ederek takımını ikinci tura taşıdı.

"Bu benim için çok duygusal bir gece çünkü kabus gibi bir yıl geçirdim." diye konuştu Bogut, Denver serisindeki 6. maçın ardından.

Monta Ellis gibi önemli bir yıldız karşılığında Milwaukee Bucks'tan takas edilmesi, takım sahibi Joe Lacob'un taraftarlar tarafından yuhalanmasına neden olmuştu. Hem de Chris Mullin gibi bir efsanenin formasının emekli edildiği törende.


Ama uzun süre sonra yeniden, hatta belki de nihayet bir draft bir numarası gibi oynamaya başladı Bogut. Denver karşısında takım zorlanıyorken boyalı alana sahip oldu, hücuma paslarıyla boyut kattı, bloklarıyla rakip oyuncuları süpürdü ve 14 sayı, 21 ribaund, 4 blok ve 3 asistlik muazzam rakamlar yakaladı. Ve tüm bunları, bir önceki maçta bileğini burktuğu için ağrı kesici iğne olup çıktığı maçta yaptı. Ama en önemlisi, daha genç ve daha enerjik olduğu günlerdeki gibi sahanın her alanında aktif olması ve kendini bir Warrior gibi hissederek oynamasıydı.

"Benim için çok karanlık aylardı. Pek çok şeyi sorguladım. Mental olarak aylar boyu çok kötü bir durumdaydım."

Kendinizi onun yerine koyun. Takasla sizi aldığı için, takımın başkanı 20 bin kişi tarafından yuhalanıyor. Bireyi dünyadaki en mutlu insan kılacak türden bir davranış olmadığı kesin.

Golden State'in kullandığı atışların yüzde 73'ü jump-shot[1]. Avustralyalı, takımının Denver'ın son 10 yılda 9. defa ilk turda elenmesine neden olan maçta adeta Dwight Howard gibiydi. Genç Warriors sürprizlere devam etmek istiyorsa, Bogut'un son Denver maçındaki performansını alışkanlık haline getirmesi gerekiyor.

                                                                                                                                        

- Sadece 6 sayı, 9 ribaund yapmıştı ama serinin üçüncü maçında da bayılmıştım Bogut'a. Özellikle savunma rotasyonları harikaydı.

Ayrıntı

Clippers ve Grizzlies arasındaki beşinci maçta bu bilgi ekranını gördük ikinci çeyreğin ortalarında. Herhalde serinin gidişatına ilişkin en açıklayıcı rakamlardan biri. 

Ribaund üstünlüğü şu ana dek inanılmaz önemli rol oynamış. Kusursuza yakın bir doğru orantı var maç sonuçlarıyla ribaundlar arasında. Beşinci maçı 103-93 kazanan Memphis'in maçtaki ribaund üstünlüğü 42-40. Aradaki fark 10 olsa istatistiği tutan kişi kendini peygamber ilan edebilirdi!

DeAndre Jordan'ın başı fazlasıyla ağrıyor zaten son dönemde. Takımın çember altındaki yumuşaklığı sonrası Vinny Del Negro'dan basın yoluyla küçük bir ayar yedi. Blake Griffin ayak bileğindeki sakatlık yüzünden 5. maçı tamamlayamadı. Sıradaki maç için durumu henüz kesin değil. Ancak oynasa bile son maçtakine benzer bir şekilde, dakikalar ilerledikçe acısı artabilir. Griffin'in sakatlığında yedek uzunlar hiç çalışmadı. Randolph ve Gasol ikilisi de toplam 46 sayı ve 19 ribaund üretti. Jordan'ın acilen kendine gelmesi şart.

Clippers'ın biraz koşması, açık alana çıkması lazım. Beşinci maçta Grizzlies ilk üç çeyrekte yalnızca 4 top kaybı yaptı. Clips, bu top kayıplarının hiçbirinin üzerinden skor bulamadı. İlk iki maçtaki agresifliklerinden uzak görünüyorlar. Üç hafta kadar önce Charles Barkley, Clippers için "Kağıt mendilden bile yumuşaklar" demişti. Hem Memphis'teki maçlarda, hem de Los Angeles'taki son maçta takım gerçekten de çok dağınık ve mental sertlikten uzaktı. Beşinci maçta işler kötü giderken sadece Chris Paul'un eline baktılar.

Sports Illustrated güzel bir cümle kullanmış: "Grizzlies, Chris Paul'u free agency pazarına yollamaya sadece bir maç uzakta."

Memphis'te çılgın bir seyirci olacak. Beş maçtır kaliteli basketbolun yanında bir de resmen güreş izliyoruz. Clippers, bu fiziksel arenada maçtan maça daha da düşmeye başladı. İşleri hiç kolay olmayacak.

Houston ve (Yeni) Spacing

"Ligde geçirdiğiniz süre arttıkça, işe yaramayan şeylerden vazgeçmeniz daha kolay oluyor."

Houston coachu Kevin McHale, serinin ikinci maçının ardından dile getirdiği bu cümleyle ilk maçtaki oyunu ne kadar iyi analiz ettiğini ve ne denli zeki bir coach olduğunu gösterdi. Rockets, ilk maçta ciddi spacing sıkıntısı yaşamış ve vahşi OKC savunmasına karşı hücumda oldukça zorlanmıştı. Ancak McHale'in ikinci maç öncesi takımda küçük bir ayarlamaya gitmesi, Rockets'ın neredeyse saha avantajını eline geçirmesini sağlayacaktı.

Houston'un ilk maçta yaşadığı spacing sıkıntılarına dair bir yazı yazmıştım. Orada anlatmaya çalıştığım tabloyla, burada tasvir edeceklerim o kadar farklı ki, bu takıma bayılmamak gerçekten elde değil.

Şimdi bir kere coach McHale ne yaptı? Tıkanan hücumun daha iyi işlemesi için kısa beş tercihine döndü. Maça başlayan Beverley, Lin, Harden, Parsons ve Aşık beşi, bu sezon bir dakika bile oynamamıştı birlikte. Ama rotasyona Delfino'nun da katıldığı bu kısa beşin sahada yarattığı alan paylaşımı ve top dolaşımı, OKC'nin asla beklemediği kadar etkin bir takım sundu ikinci maçta. Takımın iki ana uzunu Ömer Aşık ve Greg Smith, maç boyunca 1 dakika bile aynı anda sahada olmadı. Daima bir uzun etrafında dört kısayla oynadılar. Smith ve Aşık gereksiz kalabalık yaratıp, kısaların drive alanlarına çıkmadı bu şekilde.

Daha önceki yazıda, Houston'un tıkanan hücumu açmak için kısa beşe dönmesi halinde, oyunun diğer tarafında ezileceğini söylemiştim. Daha fazla yanılamazmışım. Tam tersi oldu. OKC'ye 57-40'lık çılgın bir ribaund üstünlüğü sağlamakla kalmadılar, toplam 18 de hücum ribaundu aldılar maç boyu.

Hücumun temel parçası James Harden, ilk maçta Thunder savunmasına karşı ciddi biçimde zorlanmış ve 20 sayıda kamıştı. Son maçta parke üzerinde bulduğu hareket alanı, 36 sayı atmasında ana faktördü. Çembere yaptığı penetrelerden tam 27 sayı buldu. Yaptığı asistler üzerinden 8 sayı daha geldi. Oysa ilk maçta çembere saldırarak yalnızca 8 sayı bulabilmişti Harden.

Rockets'ın smalball tercihi Harden'a daha fazla alan yaratılmasındaki ana etmendi. Dilerseniz örneğimize bakalım.

Parsons sol forvetten ortaya gelecek. Ömer Aşık ve James Harden ona perdeleme yapıyor. Delfino ve Beverley kenarlarda. Savunmacılarını da ister istemez dışarıya çekiyorlar. Bu sayede ortadaki üçlünün hücumu şekillendirmek ve bir şeyler yaratmak için yeterli alanı mevcut.

Perdelemeden sonra Ömer Aşık içeriye devriliyor (Fotoğraftaki oku Ibaka'nın üzerinden geçmesin diye kısa kestim. Aşık'ın içeriye hareketlendiğini gösteriyor). Harden ise pas almak için dışarıya açılıyor. Uygun bir fırsat olursa top Parsons'tan Aşık'a inebilir. Ama Harden'ın elleri daha güvenli bir tercih.

Şu şablonda iki oyuncu dip çizgilerde. Parsons da pastan sonra halen dışarıda. İçeride sadece Aşık var. Thunder savunmasının ortasında açılan boşluk dikkatinizden kaçmıyordur. Oraya gecenin adamı Harden hareketlenecek. İşte ilk maçta çok az bulduğu ve sürekli fırsatını beklediği hareket alanı. #Spacing

Bingo! Takımın 4 kısasından biri (Harden) atışı kullanan isim, diğer üçü ise sahayı çok iyi açmış vaziyette. Tamamı dış şut sokabilecğei için, savunmacıları, Harden'ın üzerine yardım getirme konusunda tereddüt ediyor. Harden  ise penetre üzerinden atışı buluyor ve iki sayı!

Houston, bu ve benzeri oyunları sayesinde fazlasıyla yakın atış buldu ve boyalı alan sayılarında Thunder'a 50-30'luk ciddi bir üstünlük sağladı.

OKC, geçtiğimiz yılki final serisinde kısa beşle oynayan Miami Heat'e karşı ciddi sıkıntılar yaşamış ve kendi iki uzunlu beşini sahada tutabilmenin yollarını bulamamıştı. Oradaki ana sorun, Heat'in kısa beşinin kendilerine savunma rotasyonlarında yarattığı problemlerdi. 

Benzer bir sıkıntıyı Houston maçında da yaşadılar. Yukarıdaki örnekte tek uzunun Ibaka olduğu dört kısalı beşlerini görüyoruz. İki uzunla oynadıkları zaman ise ligin en iyi savunmacısı[1] Serge Ibaka'nın yardım savunması meziyetleri ciddi anlamda saha dışına itiliyor.

Burada da Houston'un kısa beşine karşı Thunder'ın iki uzunlu beşine bakalım. Top Harden'da. Ömer Aşık perdelemeyle Chandler Parsons'u içeriye kaçıracak. Olabilirse bir pas, olmazsa aşağı inmeye devam edecek Parsons. Perkins, Ömer'i savunuyor. Çember savunmasının en önemli oyuncusu Ibaka ise, Rockets dört kısayla oynadığı için kısa bir oyuncuyla eşleşmek zorunda. Delfino ile kalıyor.

İyi bir spacing oluşturmanın ana kurallarından biri; iki şutör yine dipçizgilere açılıyor. Delfino bu maçta istediği gibi atamasa da (4/13 FG) önemli bir şut tehdidi olduğu için Ibaka da onula dışarı çıkmak zorunda. Parsons'a verilebilecek herhangi bir pas yok. Genç oyuncu, Harden'a hareket alanı açmak için aşağı inmeye devam ediyor. Harden'ın önündeki boşluğu daha burada görmeye başladık. Ömer perdeye geliyor ama Harden suyu gördü!

Perkins gibi yavaş ayaklı ve ağır bir uzunun perdelemeden çıkıp aşağı dönmesi uzun sürüyor. Ibaka ise Delfino'nun üzerinde kalmakla Harden'ın penetre yolunu kapamak arasında tereddüt yaşıyor. Harden, savunmacısı Sefolosha'yı geçtikten sonra boyalı alanda oldukça uygun durumda. Westbrook oraya yardım getirmek için savunmadaki adamı Parsons'u bırakıyor. Parsons ise dışarıya açılmaya devam ediyor. Delfino yapması gerekeni yaparak, dipte kalmayıp forvete çıkıyor. Harden, Ibaka tarafından drive yolu kapatılırsa topu Delfino'ya çıkarabilir, Westbrook tarafından riske edilen Parsons'u görebilir veya -Ibaka'ya defalarca tercih edeceği- Westbrook'un üzerinden pozisyonu kendi bitirebilir. Sonuncu seçeneği yapıyor ve Houston bir kez daha verimli bir hücumla sayıyı buluyor.

"Buraya kadar geldikten sonra kaybetmek çok sinir bozucu. Ama önümüzde daha uzun bir seri var." diye konuştu maçın ardından Chandlor Parsons. Farklı maçlar izlemedik. Evet, Houston sanki bir galibiyet almış gibi yazdım ama birkaç gün içerisinde gösterdikleri değişimden bahsetmesem olmazdı.

Kevin McHale, ilk maçtaki kötü tablodan sonra gerekli ayarlamaları yaptı ve Houston, Oklahoma City gibi bir takımı yenmenin, saha avantajını evine götürmenin kıyısına geldi. Evlerinde oynayacakları iki maç öncesinde, hem doğru düzenin farkına vardılar hem de OKC'nin yenilmez olmadığını gördüler. Bakalım Scott Brooks üçüncü maç öncesi ne değişiklikler yapacak.

Not: Rockets son çeyrekte alan savunmasından hiç fena verim almadı doğrusu. OKC, son periyottaki üç top kaybını da alan savunmasına karşı yaptı. Üçüncü maçta bu tercihi daha fazla görebiliriz.

                                                                                                                                                            

Knicks - Celtics #2

Serinin ikinci maçı da ilki kadar büyük bir heyecana sahne oldu. Maç boyu tanık olduğumuz senaryo ilk maçın aşağı yukarı aynısıydı. İki takım da dönemsel patlamalarla oyunun kontrolünü eline geçirdi ama Boston, New York'un üçüncü çeyrekteki çılgın serisine cevap veremeyince geri dönüş onlar için imkansız hale geldi.

Avery Bradley, bugün açıklanan Yılın Savunmacısı ödülünde en fazla puan alan 12. oyuncuydu! Ama bu, onun harika bir savunmacı olduğu gerçeğini asla değiştirmez. JR Smith oyuna 4/4 saha içi isabetiyle başladıktan sonra kendisini Bradley savunmaya başladı ve devrenin geri kalan bölümünde Smith sadece 1/5 attı. Ama tuhaftır ki, Bradley ikinci yarıda Smith'i sadece bir pozisyonda savundu!

Kevin Garnett'in erken faul problemiyle kenara gelmesine karşın, Celtics ilk yarıda beklenenden daha iş çıkardı. Oldukça iyi bir yüzdeyle şut attılar. Savunmada vidaları iyice sıktılar ve Knicks'i sürekli el üstü, zorlama atışlara ittiler. Knicks'in klasik ISO sorunu da işin içine girince, devrenin büyük bölümünde kontrol Celtics'te kaldı.

Carmelo Anthony ilk maçın ilk yarısında eline gelen 26 topta yanılmıyorsam 3 defa pas vermişti. Tüm hücum bire birlere ve zorlamalara kalmıştı Knicks için. İkinci yarı durum biraz değişmişti. İkinci maç da tamamen klonu oldu ilkinin. Melo seride ikinci devrelerde, ilk devrelere kıyasla 17 pas daha fazla veriyor. Bu da topun dolaşması demek. Sonucu ise şu; Knicks ilk yarılar toplamında Celtics karşısında 7 sayı gerideyken, ikinci yarılar itibariyle 26 sayılık bir üstünlüğe sahip. Muazzam bir fark.

İlk yarıda işler iyi giderken -Jason Terry bile biraz kıpırdanmışken- Celtics kapıyı kapatmayı başaramadı. Zaten Doc Rivers da, "Onları nakavt edecek yumruğu atmamıza izin vermediler ve bunu çevirip o yumruğu ikinci yarıda bize attılar. Hem de pek çok defa." dedi maçtan sonra.

Mike Woodson, Knicks'e hem keyifli hem de verimli bir hücum sistemi dizayn etti. (Tepede iki perdelemeli oyunlarını bu seride nadir kullanıyor olmalarına üzülmüyor değilim) Takım, çok iyi spacing yapacak bir oyuncu grubuna sahip. Özellikle iki guardla oynadıklarında set tempoları, top dolaşımları harika bir seviyeye çıkabiliyor. Bu nedenle izolasyonları mümkün olan en düşük seviyede tutmaları lazım. İlk yarı işler kötü giderken, her zaman oynamaları gereken, onları mümkün olduğunca yukarılara taşıyacak türde hücumları çok nadir yaptılar. Ama yaptıklarında da durdurulmaları her zaman için çok zor oluyor.

Şimdi bakalım o bahsettiğüm hücum nasıl bir şeymiş...

Houston Rockets ile ilgili yazdığım Houston ve Spacing başlıklı yazıda değindiğim bir alan kullanımı sorunu vardı ya hani; işte burada yok! J.R. Smith post-up oynamaya başlıyor. Carmelo'nun şu anki konumu doğru değil ama sahayı birazdan açacak. Kidd ve özellikle Copeland doğru yerlerde. Copeland'ın dış şutunun olması, Greg Smith'in Houston'a yarattığı sorunun bir benzerine neden olmuyor Knicks'te.

Şimdi... J.R. Smith potaya yaklaşırken, Melo üç sayı çizgisinin dışına açılıyor. Martin durması gereken yerde. Her an çembere cut yapıp top isteyebilir. Bunun farkında olan Bass, onun pas açısını kapatıyor. Melo'nun savunmacısı Terry uykuya dalma aşamasında. Green ise atletizmine güvenerek Kidd'den içeriye gömülmüş.

Şu düzende oluşan pas açılarına ve alan paylaşımına bakar mısınız? J.R. Smith pozisyonu kendi oynayabilir. Carmelo'ya pas verip şut bulmasını sağlayabilir. Melo,  üzerine savunma yetişirse şut atmayıp Kidd'i bulabilir. Kidd'in ihtimalleri ise, şut atmak, Martin ile ikili oynamak ve topu Copeland'a vermek. Kısacası Knicks çok iyi yayılıyor hücum alanına.

Hücum alanında oluşan şu 2-1-2'nin güzelliğine bakar mısınız? Keyiften uzun süre izleyebilirim!

Top Melo'da. Terry'nin uykusu çok derin değil ve Melo'nun üzerine koşuyor. Anthony gibi bir oyuncu şut kullanmak istemediği takdirde, üzerine ivmeyle gelen savunmacısını tek dribbling ile geçebilir. Veya çok yapmadığı ama doğru olan şeyi yapıp; topu hiç durdurmadan, Kidd'e pas verebilir. Keza öyle yapıyor.

Top Jason Kidd'de. Green, Kidd'i riske edip çok gömülmüştü. Şimdi savunma pozisyonunu toparlamaya çalışıyor. Ama Martin'den -biraz faul de olsa- çok güzel bir perdeleme. Kidd ise bomboş üçlüğü rahatlıkla gönderiyor. Kidd şut kullanmayıp topu Copeland'a indirebilir (tabii en doğru hareket olmaz), Martin ile ikili oyun oynayabilir, savunmanın ortasına doğru drive edip, üzerine inecek Bass ve Terry'nin riske ettiği pozisyonlardaki uygun adamı bulabilir. Neredeyse sınırsız seçenekleri var. Kısacası Knicks'ten çok basit ve çok güzel bir hücum.

Ama işte sorun şu ki, bu ve benzeri hücumları ilk yarıda neredeyse hiç oynamadılar. Herkesin topa en az bir defa dokunmadığı, topun sürekli dönmediği bir Knicks hücumu gerçekten olabilecek en verimli hücum değil demektir.

Celtics, coach Rivers'ın söylediği o nakavat yumruğunu ilk yarıda atamadıktan sonra, ikinci yarıda rüzagr değil; kasırga tersten esmeye başladı! Knicks çok fiziksel, çok sıkı bir savunma yaparak, Celtics'in üçüncü çeyrekteki ilk 10 şutunda sadece bir isabette tuttu. Burada, takıma şubat ayında katılan Kenyon Martin'in hakkını teslim etmek lazım. Kendisi gerçekten çok çok iyi iş çıkardı savunmada. Knicks müdafası karşısında Boston ikinci devre yüzde 19,4 ile hücum etti ki bu 15 yıldır playoff'larda yapılmamış bir şey!

Knicks üçüncü çeyrekte yukarıdaki örnektekine benzer şahane hücumlar yaptı. Top sürekli içeri-dışarı dolaştı, hücum alanının sağ ve sol kenarları arasında ısrarla ve hızla yön değiştirdi. İlk yarının son 35 saniyesinden üçüncü çeyreğin ilk dokuz dakikasına kadar geçen süreçteki Knicks serisi 27-4. Akıl alır gibi değil.

Celtics'in pili yavaş yavaş bitiyor. Rondo gibi bir saha liderinin olmaması, tuhaf tercihler yapmalarına, kırılma anlarında çabuk dağılmalarına yol açabiliyor. Son maçta da Garnett'in faul problemi nedeniyle kenarda fazla vakit geçirmesiyle şansları iyice azalmıştı.

Seri Boston'a taşınıyor. Tarihte 3-0'dan gelen bir takım olmadığını düşünürsek, üçüncü maç Celtics için her şey demek. Bu güzel seride muhteşem bir maç daha izleyeceğiz.

Houston Rockets ve Spacing

Bu yılın en heyecan verici takımlarından Houston Rockets'ın hücumu -Harden merkezli olmak üzere- iki kısa etrafında şekilleniyor. Bire birlere ve ikili oyunlara fazlasıyla başvuruyorlar. James Harden'ı Ömer Aşık'ın perdelerinden çıkararak kullanmak da favori oyunları arasında.

Houston, sezonun yarısı geçildiğinde ligde en fazla isolation oynayan backcourt'a sahipti. Son dönemde hiç bakmadım ama durum aşağı yukarı aynıdır. Tepede veya kanatta topu eline verdiğiniz kısanın -çoğunlukla Harden veya Lin- yeterli çalışma alanına sahip olması, bir uzunu perdeye çağırarak ikili oyun oynaması, perdeleme üzerinden şekillenecek oyunlarda da kenarlardaki şutörleri bulabilmesi için çok iyi kurgulanmış bir spacing ve iyi oluşturulmuş pas açılarına ihtiyaç duyulur. Günümüz oyununda pek çok takım ve hücum sistemi için hayati önemi olan Stretch Four'ların çıkış noktası da zaten bu doğrultuda.

Rockets, sezon başından itibaren kurguladığı başarılı alan paylaşımı sayesinde verimli bir hücuma sahipti. Ta ki takas deadline'ı öncesinde Patrick Patterson ve Thomas Robinson merkezli takası yapana kadar. Patterson bu sene gösterdiği gelişim ve repertuvarına eklediği dış şut tedidiyle sahayı açma konusunda hayli önemli bir 4 numaraya dönüşmüştü. Harden, Parsons ve Lin ile Patterson'un bir arada oynaması, sahayı açarak kısalar için yeterli hareket alanı yaratıyordu. (Zaman zaman Parsons'u 4'e çekip, bir kısa daha ekleyerek daha da tehlikeli bir hücum takımı olduklarını da atlamamak lazım)

Ancak Robinson için Patterson'dan vazgeçilmesi, bir takım düzen değişikliğini de beraberinde getirdi. T-Rob'un dış şut tehdidinin olmaması ve sahayı açamaması, Houston hücumunu daha dar bir alanada kurgulanmak durumunda bıraktı. Coach Kevin McHale da zaten Robinson'u hiçbir zaman rotasyona tam anlamıyla dahil etmedi.

Artık playoff'tayız. Oyun her zamankinden daha sert. Rakipleri ise ligin en iyi iki (Spurs'e ayıp etmemek için üç!) takımından bir tanesi. Rockets'ın önünde iki seçenek var. Ya kısa beşle oynayacaklar ya da sahayı istedikleri kadar iyi açamayan bir 4 numarayla. Bir kere Durant ile eşleşecek bir oyuncuları yok; hiçbir beşte. Eğer kısalırlarsa kedigiller familyasının vahşi bir üyesi gibi avını bekleyen Thunder, onları paramparça eder.

Biz şimdi uzun kaldıklarında neler oluyor, ona bakalım.

Coach McHale dört numarada Greg Smith'e şans veriyor. Smith, skor gücünün zayıf olmasının yanında herhangi bir şut tehdidi de oluşturamıyor ve boyalı alandan pek uzaklaşmıyor. Üzerinde konuştuğumuz hücum setinde Harden, Ömer Aşık'ın perdelemesini kullanacak ve tepede Parsons topu ona aktaracak.

Harden perdeden çıkıp topu alıyor. Savunmacısı Sefolosha perdelemeye takılmış ve geride kalmış. Ömer Aşık pick and pop oynayamayacağı için Perkins yukarıya hiç çıkmamış. Bu şekilde Harden da çembere drive etmek için -şimdilik- iyi bir alana sahip. Ama o da ne? Greg Smith çembere çok yakın. Bu sayede, NBA'in en iyi yardım savunmacılarından Ibaka boyalı alanı terk etmek zorunda kalmıyor. Tehlike!

Greg Smith dip çizgide üç sayı çizgisine kadar açılabilse, Harden'a ihtiyaç duyacağı kadar özgürlük alanı bırakmış olacak. Böyle bir senaryoda, Ibaka uzaklarda olacağı için Harden çembere inebilecek. Perkins iyi bir yardım getirip drive yolunu keserse, topu çembere devrilen Ömer Aşık'a aktarabilecek. Ibaka adamını bırakıp Harden'a yetişmeye çalışırsa da dip çizgideki oyuncu bomboş kalacak. Ama Smith'in şut tehdidinin olmaması ve çemberden uzaklaşmaması, Chesapeake Energy Arena'nın adeta yıkılacağı bir uğultu kopmasına neden oluyor; Ibaka'dan sezon boyunca gördüğümüz gaddar bloklardan bir tane daha! Üstelik Harden'a.

OKC, ilk maçta tam 9 blokla çemberi kararttı Houston'a.

Thunder karşılaşma boyunca oldukça agresif savunma yaptı. Uzun bölümlerde Sefolosha, ikinci yarının bazı sekanslarında da Westbrook, Harden'ı hayli yıprattı ve Rockets'ın en büyük hücum silahı 19 atışının 13'ünü kaçırdı. Savunmadan bir şekilde kurtulup çembere gitmek istediğinde ise, hücum alanını paylaşma konusunda yaşadıkları 4 numara kaynaklı sıkıntılar istediklerini yapmasına engel oldu.

Diğer örneğimize geçelim.

İkinci yarının hemen başları. Rockets beyaz bayrağı henüz çekmemiş.

Hücum bölgesinde Jeremy Lin ile seyir halindeyiz. Harden ters taraftan Greg Smith'in perdesini kullanarak tepeye gelecek ve kolay atış bulmaya çalışacak. İlk yarıdaki oyundan tek farkı 5 değil 4 numaranın perdelemesini kullanması. Tabii zayıf tarafta bekleyen Ömer Aşık olduğu için içerisi yine kalabalık olacak.

Harden topu alıyor. Smith'in savunmacısı Ibaka, Harden'dan ayrılmayı pek niyetli değil. Smith'i bir tehlike olarak görmüyor. Aşık'ın hemen pota dibinde beklemesi, Perkins gibi bir tırın da orada olması demek. Harden hemen önündeki boşluğa dribbling yapma niyetinde. Greg Smith kenara açılırsa iyi bir açıda pas bekliyor olacak. O andan itibaren pası vermezse bu Harden'ın kabahati.

Harden topla boyalı alana gidiyor. Smith ise dışarıya açılmamış ve çembere daha da yaklaşıyor. Ibaka yine orada. Şimşek gibi! Harden'ı vücuduyla, faulsüz bir şekilde karşılıyor. Smith artık pas açısının dışında. Çembere giden yol yağmur bulutlarıyla kapanmış ve gök gürültüsü orayı iyice korkunç kılıyor. Harden ise top kaybı yapmamak için Lin'e pas veriyor. Onun şut atmasına izin vermeyen ise pozisyona ok gibi fırlayan Westbrook. Birazdan dışarıya kayacak Durant'in uzun kolları ise Parsons'a pas seçeneğini riskli kılıyor. Pozisyonun devamında Lin topu Ömer'e indiriyor. Ve bingo! Vasat bir hücumcuyla ligin en iyi post-up savunmacısı...

Sonuç: Rockets için top kaybı.

Houston'un işi OKC gibi bir canavara karşı zaten zorken, spacing sorunları başlarına daha da dert açıyor. Sahayı açmak adına parkedeki beşte oynama yaptıklarında ise çok kısa olacaklar.

Tabii ki bu durumu sadece Houston ile açıklama hata olur. Thunder, Heat'in karşısına hayli emin adımlarla gidiyor ve her zamanki kadar agresifler. Savunmaya tapan bir basketbolsever olarak Thunder ve Ibaka'nın bu tür başarılı sekanslarını izlemek ise benim için ayrı keyif. Umarım sizin için de öyledir.

Knicks - Celtics #1

Carmelo, Big Apple'daki hükümdarlığını artık herkese ilan etmek istiyor. 2013 playofflarına da bu yaklaşımla başladı. Aslına bakarsanız kariyeri boyunca yakaladığı playoff kaydı kabus gibi[1]. Celtics ligde ribaund gücü en düşük takımlardan bir tanesi. Hücum ribaundlarında ise son sıradalar. İkinci şansları herkesten az yakalıyorlar ve o yüzden her topun değerini bilmek zorundalar. Doc Rivers, bu sorunu bir nebze çözebilmek için Paul Pierce'ı iki numaraya kaydırdığı uzun beşiyle başladı maça. Maç sonu 40-40 eşitlik vardı ribaundlarda.

Knicks iki guardla oynamayı bıraktığından beri (Kidd'in sakatlığı, Shumpert'ın dönüşü önemli etmenlerdi. Prigioni de çok kalamadı sakatlık yüzünden) sezon başındaki top dolaşımını sağlayamıyor. Hücumlar Melo ve JR Smith üzerinden oynanan isolation'larla şekilleniyor. Bu doğrultuda rakipler adına yapılabilecek en iyi hamlelerden biri, bu iki ismin tuttuğu oyuncuları hücumda daha fazla kullanarak onları yıpratmak. Bunu Melo üzerinde pek kullanmadı Celtics ama JR Smith kenardan geldikten sonra bazı sekanslarda -özellikle Pierce ile- denemekten geri kalmadılar.

Carmelo maça 4/4 başladıktan sonra Bass'in savunması altında ritmini kaybetti ve devrenin geri kalan bölümünde 2/11 ile oynadı. İlk yarı boyunca Bass savunmasında 1/4 ile şut atıp (6 sayı), 2 top kaybı yaparken, diğer Celticler tarafından savunulduğunda 5/11 ile 13 sayı üretip tek top dahi kaybetmedi.

Knicks maç boyu son derece kötü bir transition savunması yaptı. Celtics -özellikle ikinci yarıda Knicks'in set savunması kaya gibi sertken- açık alana çıkmayı daha fazla denese sonuç farklı olabilirdi. Knicks'in anlatmak istediğim sorununa bir örnekle bakalım.

Celtics transition'a çıkıyor. Çok ani ve etkin gelmiyorlar ancak Knicks savunması doğru adamları bulmakta sıkıntı yaşıyor. Topla gelen Avrey Bradley'i karşılayan kimse yok. Carmelo, boyalı alandaki Bass ile eşleşerek doğru iş yapıyor. Kidd ve Smith de kenarlarda adamlarını almış. Ancak Chandler boyalı alan civarında boş bekliyor. Savunması gereken Garnett hücuma daha yeni geliyor. Transition'da topu durdurması gereken Felton ise Bradley yerine dış şut tehdidi olmayan Garnett ile eşleşiyor.

Bradley topu Pierce'a indiriyor. Pierce hücumda olan bitene bakıp ne yapacağına karar verirken Chandler onun olası penetre alanını kapatmak için ortaya geliyor. Ancak Felton hala Garnett'in üzerinde ve Bradley'in önünde bomboş bir hareket alanı var. Burada Chandler right elbow'da bir yandan Garnett'i, diğer yandan Pierce'ın drive yolunu takip etmeli. Felton ise Bradley'in üzerinde olmalı. Bradley bu fırsatı kaçırmayıp boyalı alana cut yapıyor.

Buradan sonrası ise Celtics için çok kolay. Sırtını kenarda Kidd'e dayayıp sahayı elverişli bir şekilde gören Pierce, içeriye iyi bir cut yapan Bradley'e asisti yapıyor ve genç oyuncu takımına iki sayı kazandırıyor. Chandler, Garnett'e odaklanıp cut yapan kısayı görmediğinden Bradley'in pozisyonunu bozabilecek durumda değil. Felton ise şut menzilinin dışındaki Garnett'i kontrol etmeye devam ediyor.

Knicks, maç boyunca bu tür transition hatalarını birçok defa tekrarladı. Ancak Celtics'in bu şansları yeterince iyi kullandığını söylemek zor. Topsuz oyunda iyi işler yapan Bradley dışında Jeff Green'den de transition'da katkı aldılar. Green bu sezon çembere yaptığı cut'lar üzerinden yüzde 73 ile, transition'daki atakları üzerinden de yüzde 69 ile hücum ediyor. Ancak Celtics, transition hücumda takım olarak ligin kötülerinden. Hızlı hücumu çıkarken neredeyse beş denemenin birinde top kaybı yapıyorlar.

Şu adama bir hayli ihtiyaç duydukları kesin:



İlk yarıdaki daha akıcı basketbolun ardından, ikinci yarı iyiden iyiye bir playoff güreşi izlemeye başladık. Knicks hücumları tamamen ISO'lar üzerinden şekillenmeye başlayınca neredeyse duvara çarptılar ve el üstü atış kullanmaktan başka seçenekleri kalmadı. Carmelo, ilk yarıda eline değen 26 topta sadce 3 defa pas vermiş! Şaka gibi. İkinci yarı "nispeten" daha insaflıydı yine de. Hücumda kötü giden, daha doğrusu gitmeyen işleri kendi savunmalarıyla telafi ettiler. İlk yarıda 20 basketinin 15'ini asist üzerinden bulan Celtics, maçın bitimine 2:32 kala (son molaya giderken) devre boyunca sadece 7 saha içi isabet bulabilmiş ve tam 8 top kaybı yapmıştı. 53 sayılık ilk yarı performansından sonra, oyunun geri kalan bölümünde yalnızca 25 sayı bulabildi Celtics. Son çeyrekte ise sadece 8 sayı üretebildiler.

Savunmalar yarış pilotu kemeri gibi iyice sıkıldığında Knicks, Melo ve Smith'in bire birleri üzerinden -verimsiz de olsa- bir şeyler üretebildi ama Celtics bu alanda rakibine cevap veremedi. İkinci yarı sadece 7 saha içi isabeti bulabildiler. İlk yarıda 15'i asist üzerinden bulunan 20 isabetten sonra -ki çok akıcı bir hücum olduğunun kanıtı- pek de iç açıcı bir istatistik değil.

Diğer yandan, Boston benchi takıma destek vermekten bir hayli uzaktı. New York'un ikinci ünitesi 33 sayı üretirken, Celtics yedekleri 0 saha içi isabeti ve 0 asist ile oynadı. Sadece Courtney Lee'nin serbest atışlardan bulduğu 4 sayı var. Takımın benchten en önemli skor kaynağı olması umut edilen Jason Terry ise tam anlamıyla felaket bir gece geçirdi.

NBA Playoff tarihinde ilk maçı kazanan takımın turu geçme oranı yüzde 78. Psikolojik olarak da çok önemli bir galibiyet almış oldu Knicks kısacası. Ama Celtics'in cesaretinin kırılmasını gerektirecek herhangi bir durum yok. Zira Knicks de ilk maç özelinde hiç verimli hücum etmedi. Şut yüzdeleri Celtics'ten düşüktü ve 32 basketin sadce 13'ü asist üzerinden geldi. Tüm hücumu ISO'lara bırakırsanız, maç sonucuna karar veren şey günlük ritimler olur.

Diğer yandan Knicks savunmada zaman zaman ciddi rotasyon hataları yapabiliyor. Yine Avery Bradley'in topsuz oyun başarısını kullanacağım bir örneğimiz var.

Bir yarı-transition. Yine yukarıdaki örneğe çok yakın bir Celtics hücumu. Avery Bradley, Pierce'a pas veriyor. The Truth bu kez biraz daha dışarıda. Bradley, Pierce'a çalışacak alan yaratmak için ters tarafa gidecek. Garnett ise bu örnekte hücuma daha erken geliyor. Knicks'te eşleşmeler yine soru işareti. Celtics iki, Knicks ise bir uzunla sahada. Bu yüzden ortalık biraz kaos oluyor. Chandler içeride Bass ile. Carmelo zayıf taraftaki Courtney Lee üzerinde. Smith, Bradley'i biraz derin alıp Pierce'ı kolluyor. Felton'a ise yine Garnett kalmış! Ama eşleşmeler birkaç saniye içinde daha makul bir hale gelecek.

Pierce topu tepeden içeriye inen Garnett'e indiriyor. Şimdi Carmelo Bass'i alırken, Chandler da Garnett ile. Bu beşlerde Knicks için en makul savunma eşleşmesi. Ancak Felton, Bradley ile Lee arasında seçim yapmakta zorlanıyor. Zira kendi Lee'ye gitmeli, JR Smith ise Bradley'in üzerinde olmalı. Ama Pierce içeride ilk pası aldığında, dışı şutu zayıf olan Bradley'i riske edip Pierce'a yardım getiren Smith, şu anda derin bir uykuda. Bradley'in okla gösterilen cut alanında olması gerekirken tam bir ölü noktada duruyor; ne Bradley'e top gelmesini engelleyebilir, ne de Garnett'in olası bire birine yardım getirebilir. Pasifize ettiğini düşündüğü Pierce ise zaten hücuma etkin bir şekilde katkıda bulunabilecek bir pozisyonda değil. 

Topsuz oyunda Avery Bradley'den yine başarılı bir hareket. Garnett ile aralarındaki pas açısını görüyor. JR Smith uyuduğu için önündeki hareket alanının farkında ve çembere doğru cut yapıyor. Garnett genç oyuncuyu iyi bir pasla beslerken, pozisyonu yeni fark eden Smith hamle yaptığında Bradley'in çoktan arkasında kalıyor. Yani yapabileceği tek şey faul. Carmelo oralarda yardım getirmeyi pek seven/bilen bir oyuncu değil. Chandler'ın ise sayıyı önlemek için topla aynı anda ve aynı hızda hareket etmesi gerekiyor! Kısacası Celtics'in Knicks savunmasındaki hataları iyi okuyup, değerlendirdiği bir pozisyon daha.

2013 playofflarının ilk maçı, bizlere son ana kadar müthiş bir heyecan yaşattı. Knicks - Celtics eşleşmesinin Doğu'daki en iyi seri olacağına hiç şüphe yok. Celtics, Rajon Rondo'dan yoksun olmasaydı seri çok farklı bir yöne gidebilirdi. Yukarıda da değindiğim gibi; herhangi bir playoff serisinde ilk maçı kazanan takımın turu geçme oranı yüzde 78. Knicks psikolojik anlamda önemli bir iş yaptıysa da, bu savunma rotasyonlarıyla ve isolation'lar nedeniyle tıkanan hücumlarıyla seride her an her şey olabilir. Heyecanın uzun süre devam edeceği kesin.

                                                                                                                                                           
[1] Carmelo'nun düne kadar oynadığı 55 playoff maçındaki galibiyet kaydı 17-38. 50+ maç oynayan oyuncular içinde tarihin en kötüsü.