Playoff etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Playoff etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Clippers - Spurs: Empire Strikes Back!


Döndüler!

San Antonio Spurs, gezegendeki en iyi basketbolu bize yeniden izletebilmek için iş başında bayanlar ve baylar! Normal sezonun son ayındaki oyunları, Clippers serisindeki 3. maç itibariyle geçen yılki şampiyonluk seviyesine dönmüş durumda.

Muhteşem bir basketbol izledik seri San Antonio'ya taşındıktan sonraki ilk maçta. Kusursuz bir pas trafiği, zekice kurgulanan açılar, muazzam bir topsuz oyun... Parçaya Boris Diaw'ın da dahil olmasıysa geçen yılki final serisinin bir anımsatıcısı adeta.

Gregg Popovich, ikinci maçta Chris Paul üzerindeki savunmacılarını çeşitlendirmişti ve üretimini ilk maça göre düşürmeyi başarmıştı. Üçüncü maçta da önce Danny Green ve Tony Parker'ı değiştirerek kullandı. Onlar kenarda dinlenirken de Kawhi Leonard'ı (aka: The Defensive Player of the Year) verdi üzerine Chis Paul'un. Bu, Spurs savunmacılarını diri tutmaya ve Chris Paul'un üretimini düşürmeye devam ediyor. Bir önceki maçta rakamlarını biraz aşağı çekmişlerdi, son maçta ise 3/11 isabetle 7 sayı, 4 asistte tutup 6 kez de top kaybına zorladılar Paul'u.

Doc Rivers, hücumda kaçırdıkça savunmadaki odaklarının da düştüğünden yakınıyordu maç sonrasında.

Savunmada gerçekten de tuhaf hataları oldu gece boyunca.


Spurs hücuma gelip topu Boris Diaw'a indirdi.

Şimdi bir dakika...

Diaw'ın arkasında Redick kaldı. Ama bu bir hızlı hücum değil ve Clippers'ın doğru eşleşmeleri bulmak için fazlasıyla zamanı vardı. Ancak bir takım iletişim ve/veya konsantrasyon hatalarından ötürü ters eşleşmeler var ve Spurs orayı hemen işliyor.

Diaw'ı Blake Griffin savunuyor olmalı. Redick ve Barnes ise Green ve Leonard'ı tutmalı. Ancak Blake Griffin zayıf tarafta Kawhi Leonard'ın üstünde.

Diaw da kısa oyuncuyu bulduğu için post-up ile işlemeye çalışacak orayı.


Şimdi sorunlar artmaya başlıyor...

Tim Duncan pota altına cut etti. DeAndre Jordan arkadaşlarının doğru rotasyon yapacağına güvenip Diaw'a ikili sıkıştırmaya geldi. (Ligin en iyi pasör uzunlarından birine karşı biraz daha düşünceli olabilir ama Redick'in ters eşleşmesini kurtarmak istiyor.)

Burada daha büyük bir sorun var: Blake Griffin.

Griffin dış adam tutmaya alışkın olmadığı için kimseyle eşleşmedi ve Leonard yayın gerisinde bomboş. Duncan eğer Barnes üzerinden atabilirse -ki kolay bir eşleşme sayılır onun için- sayı yapacak ya da diğer seçeneğe gidip bomboş durumdaki Leonard'a pas atacak.

Blake Griffin uyuya kaldı.


Mevsim değişti.

DeAndre Jordan adamına geri dönmeye çalışıyor. Redick yeniden Diaw'ı kovalayacak ama Blake Griffin uyumaya devam ediyor.

Şu an kimseyi savunduğu falan yok, zira tamamen topu izliyor.

Tim Duncan ise topu bomboş pozisyondaki Kawhi Leonard'a çıkaracak ve Spurs çok kolay bir üç sayı bulacak. Bu gibi konsantrasyon hataları yapıp Spurs'ü yenmeniz çok zor hakikaten. Üstelik adamım Boris Diaw'ın canı oynamak istiyorsa (Yine her yeri açtı bu maçta).

...

Kawhi Leonard da nasıl bir üçüncü çeyrek çıkardı ama. Spurs'ün periyottaki ilk 15 sayısının 13'ünü üretti. Maç genelinde de 18'de 13 gibi çılgın bir isabet oranıyla 32 sayı buldu. Hem normal sezonda, hem de playoff'ta Spurs'ün en skorer ismi Kawhi. Daha peak etmedi bile ve gerçekten muhteşem bir iki yönlü forvet olacak (şu anda değilse bile!)

Clippers oldukça kötü bir maç çıkarırken üçüncü periyotta adeta sahadan kayboldu. Bu çeyrekte buldukları 11 sayı, bu sezon onlar adına en düşük rakam.

Son çeyreğe yaklaşırken Clippers'ın hücum performansı

İlk iki maç itibariyle Clippers'ın en büyük silahlarından biri -sezon genelinde olduğu gibi- DeAndre Jordan'ın boyalı alandaki müthiş caydırıcılığıydı. Onun müthiş performansına şu yazıda değinmiştim. DJ, ilk iki maçta toplam 7 blok yapmıştı. Bozduğu atışlar ve rakibe hiç attırmadığı şutlar da cabası...

Popovich üçüncü maçta buraya küçük bir müdahale yaptı. 

Seri genelinde Tim Duncan'ı DeAndre Jordan tutuyor. Blake Griffin'i onun üzerinde pek istemiyorlar. Duncan artık enerjisini mümkün olduğunca ekonomik kullandığı için (happy 39th birthday bu arada. 39!) eskisi kadar hareketli değil ve çembere yakın oynamayı seviyor. Böyle olunca da DeAndre Jordan onunla birlikte çembere yakın kalabiliyor; penetrelere ve pota altına inen toplara yardım getirip çemberi koruyabiliyor. En iyi yaptığı iş.


Popovich ise minik bir müdahaleyle Tim Duncan'ın çalışma alanını bazı bölümlerde çemberden biraz uzaklaştırdı ki DeAndre Jordan da onunla birlikte uzaklaşsın ve boyalı alan Spurs için daha kullanılabilir bir hale gelsin.

Bu tür hücumlardan birini görüyoruz yukarıdaki görselde. 

Tim Duncan yüksek postta top almış. DJ onun üzerinde olduğu için boyalı alanla ilgilenemiyor.

Parker sol dipteki Belinelli'ye perdeleme yapıyor. Belinelli içeri cut edecek ve Tim Duncan'dan pası alıp bomboş bir atış bulacak. (Bu arada Chirs Paul'un da uyuduğunu belirtmeliyim. Not cool bro!)

Spurs hücumuna aşık olmamak elde değil. Geçen sene finalde yaptıklarını hatırlayın. İzlerken endorfin salgılıyorduk. Şaka gibi! Sonra günlerce sırıtıyorduk keyiften.

İşte o Spurs'ü izledik üçüncü maçta bayanlar ve baylar.

...

San Antonio'da tüm parçalar katkı veriyor. Aron Baynes'i belki biraz zorunluluktan rotasyon dışında bıraktılar ama şu an parkeye gelip de pasör olmayan bir oyuncuları olmadığı için muhteşem motion offense'lerini bizi keyiften delirte delirte oynuyorlar. Patty Mills de Corey Joseph'a hiç süre bırakmayacak gibi görünüyor. Ancak Matt Bonner'ın şutları sokması lazım. Onun kortta olmasının yegane sebebi dış şut tehdidi getirmesi. Ama yayın gerisinden demiri dövünce Popovich'e onu sahada tutması için sebep vermiyor.

Clippers'ta ise bu alanda işler epey iç karartıcı. Benchlerinin yeterince güçlü olmadığının farkındaydık. Ama Spurs serisinde bu durum iyice göze batmaya başladı. Epey güvenip mid-level'larını verdikleri Spencer Hawes'tan hiçbir şey alamıyorlar. Çok kötü bir kontrata dönüştü orası. Playoff'ta -hele ki Spurs'e karşı- ikinci beşte 4-5 ikiliniz Glen Davis ile Hidayet Türkoğlu ise çoook büyük bir sıkıntı içindesiniz demektir. Keza Austin Rivers da bir türlü Duke basketboluna yaklaşamıyor NBA'de (direkt olarak fiziki yapısı ve atletizmiyle ilgili).

Şu ana kadar Jamal Crawford dışında bench katkısı alabildikleri kimse yok.

Serinin ilk iki maçının ardından Clippers benchinin skor üretimi

İlk iki maç sonunda Jamal Crawford, Clips benchinden direnen yegane isim. Üçüncü maçı bu rakamlara eklememek daha doğru olacaktır çünkü maç koptuktan sonra iki coach da benchlerini oyuna aldı ve rakamlar Clippers yedeklerinin pek de hak etmediği şekilde artmış olacaktı bu kıyaslamada.

Üçüncü maçta Jamal Crawford da 11'de 1 gibi korkunç bir isabet oranında kalınca işler tamamen kabusa döndü Clippers için.

...

Doc Rivers'ın önünde zor bir süreç var. Seri elinden kayıp gidiyor ve çözüm üretmesinin elindeki malzemelerle çok mümkün olmadığı sorunlarla karşı karşıya.

Chris Paul'un diri kalmasını sağlamalı. Takımının savunma konsantrasyonunun hücum kötü gittiğinde de yüksek kalması için bir yol bulmalı. Crawford dışında benchten biraz destek almak adına gerekli totemleri yapmalı! Ve Spurs, DeAndre Jordan'ı çemberden uzaklaştırdığında buna bir çözüm bulmalı.

Spurs'ün önündeki resim ise bambaşka. Onlar sadece muhteşem oynamaya devam edip uykusuz gecelerimizi anlamlı kılmalı.


Görüşmek dileğiyle arkadaşlar...


Playoff'ta İlk Hafta Notları

23 Nisan'ın resmi tatil olması sayesinde bloga bir şeyler karalama fırsatım oldu. İlk haftayı geride bırakmak üzereyiz. Beklendiğimiz heyecanı şu ana kadar gördüğümüzü söylemek zor. Özellikle Toronto ve Dallas yeterli direnci gösteremeyince epey güvendiğimiz iki seri erken soğudu. Çoğunluk Toronto'nun normal sezondaki parlak hücumunun playoff'ta ortalamaya dönüş yaşayacağını düşünüyordu. Dallas ise Rondo ve Parsons'u kaybetti. Muhtemelen Houston'dan maç çalamayacaklar. Rajon Rondo'yu ise bir daha Mavs için oynarken izleyeceğimizi sanmıyorum. İpler kopmuş gibi.

İlk turda küçük bir final serisi izliyoruz. Clippers - Spurs eşleşmesi playoff hype'ını barındıran tek seri gibi duruyor şu ana kadar. İki harika maç izledik. İkinci maç öncesi tarih Spurs'ün yanındaydı. Tim Duncan döneminde ilk maçı kaybettikleri serilerin ikinci maçını mutlaka kazanıyorlar. Sabah da dokuzuncu kez ilk maçı kaybettikten sonra seriyi eşitlediler.

Clippers normal sezonun en verimli hücumunu oynuyordu 100 pozisyon başına 109.8 sayıyla. İlk maçta da 108 yaptılar. Bunun yanında savunmayı da sıkılaştırıp Spurs'ü raydan çıkarmayı başardılar. Clippers savunmasının lider DeAndre Jordan. Harika bir sezon geçiriyor. Arkada sürekli konuşan, doğru direktifleri veren ve boyalı alandan atılan neredeyse tüm şutları challenge eden bir defansif lider. Faulleri atamıyor. Bu muhtemelen değişmeyecek. Ama Jordan'ın yeri dolmayacak bir önemi var Clippers savunması için.

Seride Spurs oyuncularını düzenden çıkmaya en fazla zorlayan isim oluyor DJ. Bunun ötesinde arkada onun verdiği güven sayesinde Clippers kısaları paslara atlayabiliyor ve kendi pozisyonlarını riske edebiliyor. Ne de olsa kaleci yerinde.

İlk maçta onun el uzattığı atışlarda 3/10 ile oynadı San Antonio. Bunun dışında sırf onun verdiği tereddüt yüzünden kullanılmayan atışları da hesaba katın.


İlk maçta Kawhi Leonard, Tiago Splitter'ın girmeyen topu sonrası hücum ribauntunu alıyor ama atış kullanması çok zor çünkü DJ orayı girişe kapalı bölge ilan etmişti tüm sezon. Bunun bilincinde.

Kawhi Leonard doğru olanı yapıp başka bir yol deneyecek.





Leonard şut kullanmak için neredeyse faul çizgisine kadar geldi. Ve Jordan hala orada, atışı contest ediyor.

Spurs maç genelinde DJ'in el uzattığı toplarda 3/10 ile oynadı az önce de belirttiğim gibi. O üç isabeti de bu şekilde hak etmek zorundaydılar.



















Bu örnek ise ikinci maçtan.

Danny Green dip çizgiden JJ Redick'i geçerek çembere drive ediyor. Şu anda pozisyon geçti ama Green gelene kadar Duncan, Jordan'ı box etmekle uğraşıyordu Green temiz bir alan bulsun diye. Jordan istediği savunma pozisyonunu alıp sıçrayamıyor.

Fakat buna rağmen Danny Green'in topu fırlatmak zorunda olduğu yüksekliğe bakar mısınız? DJ'in ne kadar kafalarının içine girdiğini gösteriyor Green'in bu bloktan kaçırma çabası bize. (Şut kaçtı bu arada)

...

Gregg Popovich, Chris Paul üzerinde asıl savunmacı olarak Tony Parker'ı kullanıyor şu ana dek. Bunun en doğru strateji olup olmadığını tartışabiliriz. Kanatlarda oynayan JJJ Redick de, Matt Barnes da drive yeteneği olmayan, çoğunlukla kendilerine hazırlanan pozisyonlarda bitirici rolünde kullanılan sabit şutörler. Tony Parker bu ikiliden birini savunsa, Chris Paul'un üzerine de Danny Green ya da Kawhi Leonard'ı verseler daha etkin olabilirler. Tony Parker artık eski ayak çabukluğuna sahip değil ve Chris Paul epey hırpalıyor onu.

Gerçi buna da şöyle bir anti tez sunabiliriz. Tony Parker'ı JJ Redick gibi perdeleri harika kullanan bir kanat adamının peşinden koşturursanız bacakları bir noktada iflas edebilir. Barnes'a veriseniz de alçak posta inip bully edecektir muhtemelen Parker'ı.

Zaten rakibinizin iyi bir takım olmasının sonuçları da bu. Bazen zor bir karar vermek zorunda kalabiliyorsunuz karşı tarafta birçok tehdit olunca.

Gregg Popovich, ikinci maçta Chris Paul üzerindeki savunmasını biraz çeşitlendirdi. Tony Parker oyunda kaldığı müddetçe yine daha çok savunan isimdi Chris Paul'u ama zaman zaman Danny Green ve Kawhi Leonard'ı değiştirerek Paul üzerinde kullandı. Bu şekilde hem savunmacılar dinlenme fırsatı buldu, hem de Chris Paul sürekli farklı savunmacılara karşı adapte olmak zorunda kaldı.

Coach Pops ilk maçta iki yedek guardı Corey Joseph ve Patty Mills'in sürelerini aşağı yukarı eşit tutmuştu. İkinci maçta ise Tony Parker'ın faul problemine girdiği bir sekansta Joseph'e verdiği 59 saniye dışında oradaki tüm süreyi Mills ile değerlendirdi.

Mills hem daha iyi bir savunmacı hem daha iyi bir şutör. Ki maç sonunu da harika oynayarak galibiyete katkıda bulundu.

Gregg Popovich, Chris Paul üzerinde ikinci maçta değiştirdiği (tweak ettiği diyelim) startejisiyle Clippers'ın süper yıldızını bir nebze olsun kontrol edip takımının galibiyet şansını artırmayı başardı (CP3 Game 1: 32-7-6 13/20 FG ... Game 2: 21-8-7 8/15 FG)

Tony Parker'ın vücudu dağılmaya başladı. Ayak bileğinde, kasığında ve aşil tendonunda sakatlıklar var. Seriyi ve playoff'ları nasıl götürecek bilmiyorum ama Spurs'ün turu geçmesi için sağlıklı olması çok önemli.



Memphis - Portland


Portland, takas deadline'ına gelinirken yaptığı Arron Afflalo takasıyla bir anda Batı'da playoff için en önemli takımlardan biri haline gelmişti ama işler hiç de istedikleri gibi gitmiyor.

Trail Blazers'ın en çok ekmek yediği şey pas açılarının doğru kurgulandığı hücumlar. Bu işte de oldukça iyiler. Blazers bir şut takımı. Lillard dışında penetre eden oyuncuları yok. Şutörleri sayesinde (herkes sağlamken) sahayı çok iyi açan, yarattıkları boşluklar üzerinden de Lillard'ın çembere ataklarını ve LaMarcus Aldridge'in orta mesafe oyununu kullanan bir takım Portland.

Sertliği sevmezler. Güreşle araları iyi değildir. Ama bunlar Memphis'in en çok sevdiği, yaparken enerji ve keyif aldığı şeyler. Grizzlies kendini bu öğelerle tanımlayan bir takım.

Bu kadar zıt iki yapının çarpışmasında kırılan taraf eksik Portland oluyor haliyle. Z-Bo veya Gasol sürekli L.A. ile vücut teması kurarak onu comfort zonundan çıkarmaya çalışıyor. Aldridge şu ana kadar çok iyi rakamlar yakalamış olabilir ama iki maç itibariyle 54'te 20 ile oynuyor.

Şutlar girmediğinde hücum adeta kayaya çarpıyor Portland'da. Çünkü Grizzlies savunması dilediği gibi gömülebiliyor. Bu sayede hem Lillard'ın penetrelerini etkisini azaltıyorlar, hem de Aldridge'e çalışacak alan bırakmıyorlar. Portland da şu ana kadarki şut isabetiyle Memphis savunmasına gömülmeyi bırakmaları için bir sebep sunmuyor. Blazers yayın gerisinden yüzde 30 ile hücum ediyor iki maç sonunda.

Grizzlies'in sertliği Lillard'ın etkisini de azaltmış durumda. Normal sezonda penetrelerini yüzde 51 isabet oranıyla bitiriyordu. Seride yüzde 42'ye kadar indirdiler. Ayrıca onu tuttukları genel saha içi isabeti de coach Joerger'i oldukça mutlu edecek cinsten. %27 saha içi isabeti, %9 (1/11) üç sayı isabeti ve sadece 2 asist ortalamaları yakalamış durumda şu ana dek Damian Lillard.




Mike Conley oldukça iyi savunuyor Lillard'ı. Ayak çabukluğuna da karşılık verebildiği için karşısında pek çok oyuncuya göre daha fazla kalabiliyor. Yukarıda da değindiğim gibi içeriye de iyi gömüldüklerinde Lillard'ın canını epey sıkabiliyorlar.

Conley ikili oyunlarda Lillard'ı savunurken genelde perdelemenin üzerinden geçmeye çalışıyor. Çünkü alttan dolaşmak şut imkanı vermek demek. Ancak pozisyonunu kaybettiğinde Memphis uzunu mutlaka show up'a çıkıp bir vücut teması sağlayıp öyle iniyor aşağı. O temastan sonra Lillard toparlanana kadar savunmacısı pozisyonunu geri alabiliyor. Lillard'ın üzerinde Courtney Lee kalırsa biraz daha sert yapıyorlar o teması. Ancak yukarıda da gördüğünüz gibi Randolph, Lillard'ın karşısına çıkıp teması sağlamaya hazır.

İkili oyun eğer LaMarcus Aldridge üzerinden oynanıyorsa (ki asıl tercihleri o), Grizzlies uzunu daha serbest davranabiliyor. Çünkü Aldridge devrilmeyi seven bir uzun değil. Açılıp orta mesafe şutu arıyor. Ancak gömülen Grizzlies savunması ortada kalabalık olduğundan Aldridge'in pas alması halinde ona yetişmeleri kolaylaşıyor.

L.A.'in en sevdiği numaralardan biri de post-up'a başlayıp ters omuzdan dönmesi. Z-Bo orada güreşi çok sevdiği için şu ana kadar bayağı rahatsız etmiş durumda Aldridge'i.

İşler Portland için iyi görünmüyor.

Clippers - Warriors: Game 5

Serinin en kritik maçı belki de... Bugüne dek playoff'larda 2-2'lik eşitliğin olduğu serilerde beşinci maçı kazanan takımların turu geçme oranı yüzde 83.

Andrew Bogut sağlamken dahi çok derin bir pota altı rotasyonu olmayan Golden State, Avustralyalı pivotun yokluğunda iyice zorlanıyor Clippers'ın atletik uzunlarına karşı. Geride kalan beş maçın tamamında en az bir uzun erken faul problemine girdi. Marreese Speights elinden geleni yapmaya çalışıyorsa da yeterince katkı sağlayamıyor. Warriors, Andre Iguodala ile imzaladıktan sonra lüks vergisine taşmamak için Jarrett Jack ve Carl Landry ile sözleşme uzatmamıştı. Sezonun en kritik yerinde ikisini de çok arıyorlar. Landry önemli bir ribauntçu değildi belki ama oyunu okuyabilen iyi bir pasör ve verimli bir orta mesafe şutörüydü. Clippers'ın sürekli yardım getiren savunması karşısında ekstra bir pasör uzun Warriors'un işine epey yarardı. Hatta şurada, aşağıda bir yerlerde Hilton Armstrong'un bir pozisyonluğuna o role evrildiğini ve bunun hücumu ne kadar rahatlattığına değinmiştim.

Warriors'ın normal sezondaki 15 top kaybı ortalaması Clippers serisindeki yenilgilerde 19'a yaklaştı. Clippers lig derakiplerini en fazla top kaybına zorlayan yedinci takım. Bu seride hücumu nefeslendirecek, topu kontrol edecek bir Jarrett Jack epey işlerine yarardı. Takıma katıldıklarından beri ne Crawford ne de Blake bu rolde başarılı olabildi.

Clippers savunmasının seri başından beri ilk amacı Steph Curry'nin topu elinden çıkarmasını sağlamak. Ona şut attırmadıktan sonra geriye kalan pek çok şeyi kabul edebilirler. Ama öncelikleri bu. Steph Curry çembere çok kolay gidebilen bir oyuncu olmadığından hücumda varyasyon yaratmak için kullandıkları en önemli şeylerin başında ikili oyunlar geliyor. Doc Rivers ise seri başından bu yana Curry'e gelen her perdelemede uzunu show-up'a gönderiyor. Bu şekilde Steph'in boşluk bulup şut atmasını ya da sahayı görebilmesini engellemek istiyorlar. Bu stratejiyle Curry'nin normal sezonda 3.8 olan top kaybı ortalamasını playoff'ta 4.4'e çıkarmayı, maç başına yaklaşık 18 olan şut deneme miktarını ise 15'e düşürmeyi başardılar. 

Beşinci maçta ise Mark Jackson, Steph Curry'i kullanma şeklinde uyarlama yaptı. Hücumu organize etme görevini Iguodala'ya yükledi ve Curry'i topsuz kullanmayı tercih etti. Bu şekilde ona getirilecek ikili sıkıştırmaların hücum organizasyonlarını bozmasına engel olmayı amaçladı. Ancak Curry iki numara gibi oynadığında biraz pasif kaldı. Üçüncü çeyreğin son iki dakikasına kadar sadece 4 şut kullanmıştı. Oyunu da sadece 10 şutla bitirdi. Bürünmesi gereken rolün bundan çok daha fazlası olduğunu biliyoruz.

Maç içinde Steph Curry'i o ikili sıkıştırmalardan kurtarmak için harika bir oyun oynadı Golden State. Bariz bir şekilde çizilmiş ve çalışılmış bir sete benziyordu yaptıkları. Ama bir daha tekrarlamamaları kafamı karıştırdı.


Görsel biraz karman çorman gelebilir. Açıklayayım...

Her renk farklı bir oyuncuyu işaret ediyor. Kırmızı sadece Draymond Green'i anlatıyor. Aynı şekilde sarı rengi Harrison Barnes, beyazı da Blake Griffin için kullandım.

Draymond Green boyalı alandan yukarıya gelip Stephen Curry'e perdeleme yapacak. Green'i savunan oyuncu Blake Griffin. Ancak Curry'e gitmeden önce aşağıda küçük bir oyun var; kafa karıştırmak için. Barnes, Green'i Blake Griffin'e yapacağı perdelemeyle yukarıya çıkarmaya çalışacak. 

Burada Clippers savunmasının çabuk reaksiyon göstermesi lazım. Eğer Barnes iyi bir perdeleme yapıp Griffin'i aşağıda tutarsa anında switch yapmaları ve Hidayet Türkoğlu'nun Green ile yukarı koşması gerekiyor.


Clippers savunması uyanamadı.

Draymond Green yukarı çıkarken Barnes'ın perdelemesine takılan Griffin ona yetişemiyor. Hedo kendi adamında kalmayı tercih etti. Şuta kalkan Curry ile ona show-up'a gelmeye çalışan Griffin arasında okla da belirtildiği gibi epey mesafe var.

Bu şekilde Steph Curry seri boyunca PnR çıkışlarında ender bulduğu bir şeyi yapıp boş şut atabildi. Atış esnasında Darren Collison'un da faulü vardı. 4 sayılık bir oyun. Hatta Kevin Harlan'ın dediği gibi: "KABOOM!"

Ama söylediğim gibi benzer şeyleri pek kullanmadı maç boyunca Golden State. Hoşuma gitmedi.

Her Yere Double

Steph Curry'i önemli bölümlerde topsuz kullandılar dediğim gibi. Hem onu, hem de topsuz oynayan diğer şutör Klay Thompson'u şut bulmaları için forvetlere çıkaran pin-down screen'ler de çok aşağıdaydı. Şut bulamayıp ortaya drive ettiklerinde çembere çok yakındılar ve önlerinde hep iki uzun oldu. Bu da şutları bozdu.

Orada zaten DeAndre Jordan rakipleri sürekli püskürtüyor.. DJ için harika bir seri oluyor. Normal sezonda 2.5 olan blok ortalaması GSW serisinde 4.2'ye yükseldi. Sayı, ribaunt ve asist ortalamalarının tamamı az da olsa arttı. Ama en önemlisi normal sezonda yüzde 43 olan serbest atış yüzdesi playoff'ta 55'i gördü. Hack-A-DeAndre stratejsine karşı en kötü ihtimalle bu oranlarda kalması önemli. Çünkü pozisyon başına en az 1 sayı demek bu. Doc Rivers böyle dakikalarda onu sahada tutabilir hiç değilse.

Bu arada coach Rivers pin-down screen'lerden çıkıp top alan oyuncuları da tıpkı ikili oyunlarda yaptığı gibi uzunlarıyla takip ettiriyor. Steph Curry ve Klay Thompson'u soğutmak Golden State'i mağlup etmek için ilk stratejiniz olmalı zaten. Uzunlar toplu oyuncuya yardıma gittiğinde arkada David Lee ve Draymond Green gibi orta mesafe şutu olan isimleri riske ediyorlar ama hem bu strateji şu ana kadar işe yaradı, hem de bu isimlerin getirdiği riskleri tarttığınızda daha yoğun önlem almaya karar vereceğiniz adamlara öncelik veriyor Rivers.

Haydi...

Show-Up 101 With Dwight Howard

26 yaşındayım. Çocukluğumdan beri NBA izliyorum. Böyle bir playoff başlangıcı hatırlamıyorum. Hadi beni geçin. Kaan Kural benzer bir şey yazdı geçen gün: "25 yıldır NBA izliyorum, böyle bir ilk tur görmedim."

Bazı maçları tekrar tekrar izleyesi geliyor insanın. Bayıldığım iki takımdan Portland 3-1 önde. Golden State 2-2 yaptı. Keyfime diyecek yok pek. Detaya girmeyeceğim. Vaktim yok. Birazdan Cosmos var, sabah da maçlar. Uyku lazım.

Serinin -sanırım- ilk maçından sonra bir şeyler karalarken Dwight Howard'ın PnR savunması zaaflarından bahsetmiştim. Bel ameliyatından beri maalesef epey değiniyorum bu konuya.

Genelde çok az ikili oyunda yukarıya çıkar Dwight Howard. Hiç huyu değil artık. Ama muhtemelen Damian Lillard üzerinden şekillenen Portland pick & roll'larına karşı biraz show-up yapması için tembihlenmiş. Perdelere genelde çıkmayı yeğledi 4. maçta. Sorunlar da beraberinde geldi.

Hakkını yemeyeyim; bayağıdır görmediğimiz kadar başarılı iki show-up yaptı bu maç. O hücumların ikisinde de sayıya veya herhangi olumlu bir üretime izin vermedi.

Ama başarısız olduğu ve kolay baskete izin verdiği denemeler de yok değildi.

Bir tane örnekle göstereceğim.


Basit bir ikili oyun. Ama Reggie Miller'ın da maç içinde Portland'ın oynadığı bir PnR sonrası dediği gibi "kitaptaki en eski numara."

LaMarcus Aldridge, Damian Lillard'a perdelemeye geliyor. Ama oyunun oynandığı standard yerin biraz uzağı. Dwight Howard'ın ne alışık olduğu ne de sevdiği bir mesafe.

Damian Lillard perdelemeden çıktı.

Dwight Howard yardıma gelmişti ama vücudunu dokunduramadı bile neredeyse. Lillard araba gibi geçiyor. LaMarcus Aldridge de çembere yönelmeye başlayacak hemen şimdi.

İkisinin de önünde epey boş bir çalışma alanı ve sayı bulmak için birçok olasılık var.

Lillard elbow'a geliyor. Pat Beverley hemen yetişti. Ama Aldridge bomboş.

Dwight Howard ise daha ancak hareketlenebiliyor. LMA'e yetişmesi olanaksız.

Lillard çembere devrilen Aldridge'e top indirecek ve iki sayı gelecek. Maçın bitimine 3 dakikadan az bir süre kalmışken fark 5 sayıya çıkıyor. Bunu yeme lüksünüz pek yok.

Bu harika seriden minik bir pozisyon göstermek istedim. Dwight Howard hala iyi işler yapabiliyorsa da medyada Superman benzetmesini artık çok görmüyor olmamızın bir sebebi var.

LaMacus Aldridge de iyice Steven Gerrard oldu gidiyor Portland için. Önemli bir lider oldu yaşı ilerlerken. Sahada her şeyi yapıyor, her yere yetişiyor. #Respect

Bazı seriler 7 maç değil de 13 maç falan olsa hayat daha güzel olabilir!

Bu gece Mavericks - Spurs var... Çıldırmalı...

Hawks'ın Pacers Savunmasına Karşı Stratejisi


Selam...

Playoff'ta çok karşılaşır olduk. Ama hayat güzel, maçlar güzel. Umarım benim ritmim de böyle devam eder.

Bu gece Indiana ile Atlanta serinin ikinci maçına çıkıyor. Oldukça heyecanlı herkes. Atlanta ilk maçta rakibini tamamen düzen dışına iterek galip gelmişti. Bu akşam Pacers'ın nasıl bir ayarlama yapacağı merak konusu. Şehirden 0-2 ile ayrılmaları kimseyi şaşırtmayacak ilk maçta olanlardan sonra. Birazdan bu mevzuya bakacağız.


Indiana tam bir 90'lar takımı. Oyunu set hücumuna tıkayıp yarı sahada sizi dövüyorlar. Hücumlarında çokça post-up, bol pas ve görece az penetre var. Tempoyu çok artırmamaya, rakibi koşturmamaya çalışıyorlar. Oyunu yarı alana yıktıkları zamansa rakibe alacak nefes bırakmıyorlar.

Ama ilk maçta işler epey değişti. Hawks'ın tamamı dış şut tehdidi getiren beşi Pacers'ı düzenden tamamiyle çıkardı. Heat'i bile neredeyse kendi düzenine uydurup elemenin eşiğine gelen Indiana, tüm savunma kurgusunu kaybetti Hawks'a karşı.

Pacers takım halinde iyi savunma yapan bir ekip. Arkadaki adam kaymaları çok iyi. Takım genelde birbirine görünmez bir şekilde bağlıymışçasına savunma yapıyor. En arkadaki güvenceleri ise kaleci Roy Hibbert. Rakip oyuncu daha çembere hareketlenmeden Hibbert'ı gördüğü anda vazgeçiyor oraya gitmekten. 

Peki Roy Hibbert'ı oradan çıkarırsanız nolur? 

Hawks tamamı şutörlü beşiyle Hibbert'ın ve pota altındaki partneri David West'in oradan çıkarılırsa neler olacağını gösterdi bize ilk maçta. Pero Antic ve Paul Millsap, maçın çok büyük bölümünde yayın gerisinde oynadı ve savunmacılarını dışarıya çekerek boyalı alanı kısaların saldırısı için boşaltmaya çalıştı. İnanın ilk dört dakika boyunca Antic'in üç sayı içine adım attığını görmedim.


Atlanta daha maçın hemen başında niyetini gösterdi Pacers karşısında: Biz sizin uzunlarınızı dışarı çıkaracağız ve savunmanızın kurgusunu bozacağız.

Görselde Pero Antic üç sayı çizgisinin gerisinde ve Hibbert onun boş şut atmasına izin vermemek için kendisine yakın. Millsap ise Jeff Teague'e perdelemeye geliyor ve David West hemen arkada pozisyonu takip ediyor. Indiana'nın iki uzunu da çemberden uzak. Teague oradaki boşluğa saldıracak ve hiçbir engelle karşılaşmayacak.


İşte böyle.

David West savunma hatası yapıyor, kabul. Ligin en heybetli çember savunucularından Roy Hibbert potanın yakınlarında bile değil. Pero Antic'in müsait atış bulmasını engellemek için dışarıda.

Bir örnek daha...


Yine çok benzer bir pozisyon. Indiana maça kötü başladıktan sonra Roy Hibbert'ın savunmadaki eşleşmesi değiştirilmiş ve şu anda Millsap üstünde. Ama onun da şut tehdidi var ve Hibbert yine çembere yaklaşamıyor.

Yukarıdaki oyun bu kez farklı uzunun perdelemesiyle aynen tekrar ediyor. Perdeyi yapan kişi bu kez Antic. Onun savunmacısı Luis Scola da pozisyonu takip etmek için çemberin uzağında. Yani içerisi yine bomboş.

Teague bu kanalı da iyi görüp oraya saldırıyor.


Yine çok kolay bir turnike.

Roy Hibbert, Millsap'i bırakamdığından çemberi savunamıyor. Pacers boyalı alanına hücüm etmek yine çok kolay. Evet. Yıllardır en güçlü olduklara yere rahatlıkla girip çıkabiliyor şu anda Hawks.


Stratejiyi değiştirelim. Hibbert yardım savunmasına gitsin. Bir de öyle deneyelim hacı!


Hibbert savunmadaki aslî görevlerini yapamadı şu ana kadar. Çünkü hep şut riski var kendi adamını bıraktığında. Ama gördük ki böyle olmuyor. Biraz da her zamanki işlerini yapmaya çalışsın.


Yukarıdaki örnekten daha önce oynanmış bir pozisyon. Ama minik bir kurgulama yaptım örnekleri ayrıştırmak adına. Bunu daha geç gösteriyorum.

Paul Millsap sol forvette bire bir oynuyor Scola ile. Pero Antic yine dışarıya açılıyor gördüğünüz gibi. Millsap çembere giderken Roy Hibbert ya oraya yardıma gelip Antic'in şutunu riske edecek, ya da adamı üzerinde kalıp Millsap ile Scola'yı bire bir bırakacak.

Millsap başlıyor hareket dostlar.


Hoppaa...

Hibbert başka pek çok takıma karşı işe yarayacak şeyi yaptı. Diğer pek çok pivotu savunduğunda ona yapması tembihlenen hamleyi uyguladı ve Millsap'in drive'ına yardıma gidip orayı tıkadı. Ama Millsarp topu dışarıya çıkarıyor ve Antic bomboş pozisyonda üçlük atıyor.

İşler iyice içinden çıkılmaz bir hal aldı.

Hibbert'ın da kafası karışık. "Tekrarı izleyeceğiz ve savunmada zayıf halka olup olmadığımı göreceğiz." dedi geçtiğimiz gün. Kariyerinde ender yaşadığı türden bir paradoks.

Indiana, Miami Heat dahil herkese karşı kendi basketbolunu oynadı ve rakiplerine kendi istediklerini dikte etmeye çalıştı. Ama şimdi ciddi de bir karşıt görüş doğdu Pacers acaba kısa beşe dönmeli mi Hawks ile eşleşebilmek için diye. Konuyla ilgili ESPN de bir şeyler derlemişti bugün.


Herkes mi şutör abi bu takımda!?


Atlanta pota altı ikililerini değiştirdiği zaman işler değişebiliyor tabii. Takımın üçüncü uzunu Elton Brand (kendisi tam 20 dakika oynadı ilk maçta) hiçbir şut tehdidi getiremiyor ve sahayı açamıyor. Onun yanına bazen Mike Scott'u koyuyorlar. Brand'e göre daha iyi ama Millsap ve Antic sahadayken yaptıklarından mahrum kalıyor Atlanta.


Shelvin Mack dip çizgiden çembere gidiyor. Ama hemen yakınında Elton Brand olduğu için Ian Mahinmi onun üzerine çıkmak zorunda değil. Mack'in girdiği koridoru savunuyor. Brand dışarı çıkmayacak (çıksa da ciddi bir tehlike yaratmıyor) ve Mahinmi'yi yerinden oynatamayacaklar.

Benzer bir durum Luis Scola için de geçerli. Göreceli olsa da.


Mack içeriye girdi ama iki uzun üzerinde. Topu çembere atamadı çünkü potayı göstermediler. Doğru eli de bulamadı çünkü yeterince çalışma imkanı kalmadı kendisine. Ama Elton Brand yerinde Antic ya da Millsap olsaydı Mahinmi (veya o rotasyonda sahada olacak Roy Hibbert) oralarda dolaşamayacaktı.



Şutör uzunların sayısını azalttığınızda Pacers savunmasının performansının nasıl arttığına ilişkin bir örnek daha.

Millsap savunmacısını dirbblingle geçip çembere gitmeye çalışıyor. Ancak yine Elton Brand oralarda. Onu savunan Luis Scola, Millsap'ın drive'ı kesmekle Brand üzerinde kalmak arasında.

Arjantinli doğru tercihi yapacak.


Burada Millsap'in de hatalı olduğunu kabul edeceğim. ama savunmanın doğru iş yaptığını da söylemem lazım.

Şimdi Millsap, Mahinmi'yi geçti ve çembere gidiyor. Ama Brand dışarıya açılmadığı için Scola'yı yerinden oynatamadı. Scola sadece bir metre sola kayıp Millsap'in pentre yoluna çıktı ve burada yaptığı başarılı yardım savunmasıyla rakibine top kaybettiriyor.

Soru işareti olan yerde aradığımız adam boyalı alan civarında kuru kalabalık yapıyor.  Pero Antic olsa soru işaretinde olacaktı. Scola ona gelse Millsap çembere rahat gidecekti. Yok, Arjantinli yerinde kalsa yine boş üçlük yoldaydı.

Çok görsel kullandım. Umarım sıkılmadınız. İlk maç keyifliydi. Bu geceki maç da muhtemelen son derece iyi olacak. Indiana'nın savunmada yapacağı ayarlamaları merakla bekliyorum. Roy Hibbert, "Daha iyi tutmamız gereken birkaç adam var." demişti. Bu kadar kolay mı göreceğiz. Mike Budenholzer'ın repertuvarı da hiç fena değil!

Sanıyorum kazanan yine biz fanlar olacak.

İyi seyirler.

İso out!

Doc Rivers'ın Steph Curry Stratejisi + Houston ve Portland


Herkese merhaba...

2014 playoff'larının ilk maçları geride kaldı ve oldukça keyifli eşleşmeler izliyoruz. Golden State, savunmanın en önemli oyuncusu Andrew Bogut'tan yoksun çıktığı maçta Clippers'ı yenip saha avantajını eline geçirmeyi başardı. Doc Rivers, tartışmasız şekilde ligin en iyi coachlarından bir tanesi. Steph Curry'e nasıl önlem alacağını merak ediyordum. Takımda rakibini kilitleyecek bir dış savunmacı olmadığından (bkz: Pat Beverley. Birazdan geleceğiz.) Curry'i yavaşlatmak için takım halinde bir şey yapmaları gerekiyordu.

GSW, çembere çok fazla drive eden bir takım değil. Genelde pozisyonlarını pas açıları üzerinden hazırlamayı, pin-down screen'lerden çıkan kısalara şut yaratmayı seviyorlar. Takımın çembere en fazla penetre eden oyuncusu David Lee. Oyun kurucu Steph Curry ise ligde en çok drive eden ancak 52'nci isim. Ve takımın bu alanda ikincisi. Yani Curry'i yavaşlatmak için onun çembere gidiş yollarını kesmeye lüzum yok. Doc Rivers'ın yapmak istediği (özelinde de başarılı olduğu) şey ise topu Curry'nin elinden çıkartmak ve uygun atış bulmasını engellemekti. 

Nitekim bunu başardı da Clippers. Normal sezon ortalamaları 24 sayı, yüzde 47 saha içi isabet ve 3.8 top kaybı olan Curry, Doc Rivers'ın kurguladığı strateji karşısında 6/16 şut isabetiyle 17 sayıda kaldı (normal sezona göre 8 dk fazla oynamasına rağmen) ve tam 7 defa top kaybetti.

Warriors hücumunda perdelerden dolaşıp forvetten dışarı şut en çok çıkan isim Klay Thompson. Steph Curry daha ziyade top elindeyken bir şeyler üretmeye çalışıyor. Ve ikili oyunlar Golden State hücumunda kritik yer tutuyor. Doc Rivers ise tüm ikili oyunlarda Curry'nin üzerine ikili sıkıştırma getirerek yıldız oyuncunun topu elinden çıkarmasını sağlamaya çalıştı. Savunmacısı da hiçbir perdelemenin aşağısından dolaşmadı ki Curry'e şut atmak için saniyenin onda biri bile kalmasın. Genelde bunda başarılı oldu da Clippers. Peki Warriors buna rağmen nasıl kazandı?

Dilerseniz birkaç örneğe bakalım...

Steph Curry, Marreese Speights'in perdelemesinden çıkıyor. Chris Paul perdelemeyi üstten dolaşacak. Alttan gitmesi Curry'nin gözünüzü kırpana kadar üç sayıyı göndermesi demek. Paul üstten dolaşırken Glen Davis de hiç uzaklarda değil. Speights ile ilgilenmeyecek. Tek odağı Steph Curry.

Steph'e show-up'a çıkıyor.


1 numara Chris Paul. 2 numara Glen Davis... 

Speights içeriye devrilirken Glen Davis, Curry'e show-up'a gitti. Koca cüssesiyle Güneş ışınlarını bile Curry'e ulaştırmamaya çalışıyor. Chris Paul geride kaldı. Ama üç sayıyı vermediler. 

Clippers'ın maç boyunca ana planı buydu. Steph Curry şut atmasın da diğerleri (neredeyse) ne yaparsa yapsın. Başka herkesi riske edebilirlerdi ama Curry'i asla.

Şimdi perdeye giden uzunun savunucusu (Glen Davis) adamını bırakınca Clips risk almış oldu. Eğer Curry topu oradan çıkarabilirse savunmaya karşı bir kişi fazla kalacak Warriors hücumu.

Hilton Armstrong akıllıca faul çizgisine, Curry'nin pas atabileceği iki noktadan birisine çıkıyor. Diğeri Klay Thompson. Ona atarsa hiçbir şey olmaz, hatta Davis pozisyonunu geri alır.

Bu arada Andrew Bogut ve Festus Ezeli sakat olmasa Armstrong muhtemelen konforlu kanepesindeydi maç vakti.


Steph Curry doğru işi yapıp faul çizgisine çıkan Hilton Armstrong'a indirdi topu. Bu arada tamamen bu pozisyondan bağımsız konuşuyorum; Curry'nin oyunu okuma ve pas yetilerinin iyi olmadığını söyleyen dostlarım var: "Not cool bro!"

Clippers savunması bir kişi eksik. Glen Davis geriye doğru hareketlendi ama iki meridyen arası mesafe var. Chris Paul da olması gerektiği gibi Curry'nin başında.

Şu anda savunmada DeAndre Jordan'ın önünde iki seçenek var. Ya geride kalıp Armstrong'un -çok da olası olmayan- şutunu ya da çembere drive'ını riske edip aşağıda kalacak. Ya da onun üretim yapmasını engellemek için yukarı çıkıp çembere hareketlenmek üzere olan Speights'i bomboş bırakacak.

J.J. Redick de bir yere kadar gelebiliyor rotasyona. Zira onun adamı Harrison Barnes. Top ona gelirse muhtemel bir üç sayı yerler.


Jordan yarım daire içinde kalıp teması riske etmek istemedi ve yukarı çıktı. Seri boyunca sakatlık ya da faul problemleri dışında pek süre alması beklenmeyen -ki bu maçta da sahada kaldığı süre 2:09- Hilton Armstrong topu çok güzel bir şekilde pota altında indirerek Maereese Speights'in bomboş bir smaç yapmasını sağladı.

Golden State Warriors özellikle pota altında fiziksel handikaplara sahip olsa da, kadrodaki pek çok oyuncunun hayli iyi ya da ortalama üzeri pasörler olması sayesinde rakip savunmalar sertlikle onları dışarı püskürttüğünde bile doğru eli bulabiliyor. Chris Paul, Rajon Rondo, vs. türevi saf bir oyun kurucuları olmadan ligin en fazla asist yapan takımlarından biri olmaları da bu yüzden sürpriz değil.

İlk maçta genelde oyunu dikte edenin Clippers olduğunu, Warriors'ın ise 2009 Lakers vari küçük patlamalarla dengeyi sürekli değiştirdiğini gördük. O yılki Lakers gibi, veya Warriors, Trail Blazers gibi doğru pas açıları kurgulayarak hücum etmeye çalışan takımlar için en önemli faktör topun enerji bulması. Başka bir değişle doğru pas trafiğini devamlı yapabilmek.

Bunun için en az bir pasör uzun olması şart. Eğer iç dış dengesi sağlanamaz ve savunmalar tek bir alana odaklanabilirse geçmiş olsun. Takımda bu trafiği sağlayacak bir ya da birkaç 4-5 numara olmasaydı, başta Curry olmak üzere tüm takımın üretimi azalırdı.

Golden State adına neyse ki David Lee gibi harika bir adam var. Lee pek çok uzunda olmayan pas yeteneği ve saha görüşü sayesinde işleri genelde kolaya indirgemeyi başarıyor.


Yine bir Warriors ikili oyunu...

Bu kez perdelemeye gelen isim David Lee. Onu savunan isim Danny Granger. 

Neredeyse orta sahadayız ama Chris Paul boşluk bırakmamak için perdelemenin üstünden geçiyor yine. Doc Rivers epey bir tembihlemiş maç öncesi.

David Lee perdelemeden sonra dışarı açılacak (daha ne dışarısı gerçi, zaten orta sahadayız) ve Granger Curry'e ikili sışıtırmaya gideceğinden boş kalacak.


İşler Golden State'in istediği gibi gitti. Curry top kontrolünü kaybetmedi. Chris Paul yine baskıya çıkmadı. Danny Granger ise kısa bir show-up'tan sonra geriye dönmeye çalışıyor. Ama artık çoktan gecikti işler. Warriors yine +1 ile hücum edecek.

David Lee şut menizlinin biraz dışında. Bir ya da birkaç adım içeriye gidip şut atabilir. Çok akıllıca olmasa da (Jordan, malum) çembere gitmeye çalışabilir. Ancak dribbling ile ortaya yöneldiği anda Clippers savunmasını ciddi bir tehlike bekliyor. Lee'nin bir göz yaşı damlası bırakması ihtimaline karşı DeAndre Jordan oraya çıkarsa Speights pota altında yine bomboş kalacak. Jordan öne çıktığında J.J. Redick rotasyona gelirse de dışarıda Draymond Green açık kalacak.

Bakıyoruz...

De Andre Jordan çembere gitmeye izin vermiyor. Yol kesti! Speights boş kalacak ama J.J. Redick, Jordan'ın rotasyonuna gelerek orayı kapattı.

Warriors +1 hücum ediyordu. Savunmanın dengesi bozuldu bir defa. İlla bir adam boş kalacak. Redick pota altını kapatmaya gidince (Ki kesinlikle doğru. Bomboş bir smaç yiyeceğinize boş da olsa bir üçlüğü riske etmeyi tercih edersiniz.) Green dışarıda müsait duruma geldi. David Lee her yere hakim zaten. Orayı görmemesine imkan yok. Nitekim Draymond Green bomboş bir şut kullanacak şimdi.

Sonuçta bu bir savunma hatası değil. Göze alınan bir risk. Doc Rivers tonunu çok net gösterdi: Ne pahasına olursa olsun topu Steph Curry'nin elinden çıkarmaya zorlayacak, onun pası üzerinden gelişen hücumlarda savunma pozisyonlarını toparlamaya çalışacak ve/veya şutları riske edecek.

Şu ana kadar izlediğimiz maçlar içinde en güzel iki maçtan biriydi bence Clippers - Warriors. Serinin harika geçeceğine şüphe yok.

Şimdi diğer harika maça geçiyorum. Birkaç minik notum daha var.


Houston - Portland

Uykusuz kalmaya değecek müthiş bir maç izledik bu sabah. Benim de kafamdaki tahminler 0/2 oldu bu eşleşmeler özelinde. İlk maçlarda Clippers ve Rockets tahmin ediyor tam tersini diliyordum. Güzel oldu, sevindim.

Neyse...

Patrick Beverley istisnasız her coachun takımında isteyeceği bir oyuncu. Maç boyunca Damian Lillard gibi bir adamın ciğerlerine giden oksijen miktarını bile kısıtladı. Burada da GSW için geçerli olan duruma benzer bir takım özellikler var. Gerçi tam Stephen Curry'nin tam aksine bu takımın oyun kurucusu Damian Lillard ligde çembere en çok drive eden beşinci oyuncu. Ama ondan sonrası nispeten statik kalıyor. Takımın en çok drive eden ikinci oyuncusu Mo Williams 100 küsürüncü. Takımın hücumda Kobe, Wade, Harden düzeyinde bir yaratıcısı yok. Portland da tıpkı yukarılarda değindiğim şekilde doğru pas açılarını kurgulayarak hücum etmeyi seven, topun aldığı enerjiyle, işleri doğru yapmanın verdiği coşkuyla oynayan bir takım. O yüzden onları rahatsız etmek, agresif savunmayla yayın dışına itmek düzenlerini bozmak adına önemli. Bunu Pat Beverley büyük bölümlerde yaptı Lillard'a karşı. Bu sekanslarda Houston kontrolü hep ele geçirdi ama Portland pas oyununu ne zaman kurgulayabildi, o zaman da rüzgar anında yön değiştirdi.

Houston önde iyi bir baskı uyguluyor, tamam çok güzel de, hiç beklenmedik yerden takıma darbe geliyor: Dwight Howard'ın tembel ikili oyun savunması.

Yine PnR örneği vereceğim. Ne yapayım arkadaş, seviyorum. Çok önemli çünkü. İkili oyunları iyi oynayamayanların halini görmek isteyenler için nba.com/standings.

"Ligin dibindekiler hep bunlaaaarrrrr. İşte buuuuu Mike Brooown zihniyetiiiiiiiii... Hüüeeevvyyyy"


Dwight Howard'ın Superman günlerinin artık mazi olduğu tartışmaya açık olmayan bir durum. Aslında kariyerini bel fıtığı öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak epey mantıklı. Hala çok iyi bir atlet olsa da hem eski haliyle alakası yok, hem de artık mümkün olduğunda az hareket etmeye çalışıyor parke üzerinde. Hele eskiden olduğu gibi tepeye çıkmasını beklemek büyük hayalcilik. Lakers onu aldığında Mike Brown şöyle demişti: "Ligde en iyi ayaklara sahip uzunlardan biri. Savunmada çok işimize yarayacak."

(Yaramadı)

Adam basketbolun en kötü ikili oyun savunmacılarından biri olan Andrew Bynum ile bir sezon geçirmiş. Eline Howard geliyor. Bayram etmesi normal. Ama Howard o Nisan ayında geçirdiği ameliyattan beri başka bir adam. Hem atletizmi aşındı, hem de motoru eskisi gibi çalışmıyor.

Adamımız Nicolas Batum burada. Beverley, Lillard'ı darlamış olsa gerek. Thomas Robinson perdelemeye geliyor. Ama Dwight Howard o kadar aşağı da ki, Parsons üstten dolanınca savunmada kendi kendisini ikiye bir bırakacak şimdi. Bunun benzerini Tim Duncan yapıyor. Ama o da yapsın bir zahmet bu yaşta. Howard daha 28 yaşında.


Thomas Robinson epey güçlü bir perdeleme yapıp Batum'u epey rahat bir duruma soktu.

T-Rob devriliyor. Parsons recover etmeye çalışıyor pozisyonunu ama çok uzakta kaldı. Batum ise topla çembere doğru iniyor ama acelesi yok, gerek de yok. Oradaki ufak alanda minik bir ikiye bir oluştu. Batum'un birden fazla seçeneği var; şut atmak, çembere gitmek, devrilen Robinson'a pas vermek.

Çembere gitmek çok iyi bir fikir olmayabilir. Howard hala epey can acıtıyor. Şut atmayacak. Sabredip doğru yerde pası indiricek Robinson'a. T-Rob da uçuşa geçecek. Smaç denemesi başarısız ama faul. İki atış var...

Bu iki takım da birbirlerine epey yakın. Bize sabah işe/okula gitmeden harika bir şölen sundular. Damian Lillard yaşına göre inanılmaz olgun ve sakin bir oyuncu. LaMarcus Aldridge'in tarihî gecesinde son sözü o söyledi.

Ama yol daha çok uzun. Keyfini sürmeli...

İso out!

Euroleague Üzerinden NBA Playoff'ları

Selam herkese... Neredeyse bir yıldır yazı yazmamışım. İşler epey yoğun. Çok fırsat olmuyor. İyi maçları genelde sabah işe gitmeden izliyorum LP sayesinde. Akşamlarıysa bazen özetlere bakıyorum ama yazmaya pek fırsat olmuyor. Commitmentlarımın olduğu, ücretsiz yazdığım yerli/yabancı bazı siteler vardı ki oradaki arkadaşlara denk gelsem Atla Gel Şaban'da alacaklı esnafın önünden geçen Kemal Sunal gibi olurum.

Yılın en güzel dönemi geldi. NBA playoff'ları başlıyor ve kafayı yemeye saatler kaldı. Ama bahsetmezsem olmaz; Euroleague çeyrek finalleri gerçekten çok keyifli geçiyor. Avrupa basketbolunun sağdık fanlarından değilim. Burada oynanan oyun görece sönük ve sıkıcı geliyor. Ama Salı gününden beri aldığım keyfi anlatmam zor. ULEB'in takım ve maç sayısını azaltmaya çalışır, nicelikten ziyade niteliğe önem verirse, yetenekli oyuncularını daha A takım seviyesinde oynatamadan kaybeden Avrupa basketboluna bir nebze de olsa kalite getirebilir.

Avrupa'daki basketbolun gittiği yön:

Hayatta her iş alanında olduğu gibi spor dallarında da belli dönemlerde işe yarayan, öncülerin deneyleriyle evrilen bazı trendler var. Başarılı olmak, iyi takımlar kurmak için rekabeti ve değişimi iyi takip etmeli, gidilen yönü iyi okumalısınız. Yoksa Efes Pilsen gibi muhteşem bir takımken, bir anda kendinizi konvoyun en gerilerinde kalmış, bir türlü traction kazanamayan bir halde bulmanız an meselesi.

Son dönemde Euroleague'de başarılı olan takımlara baktığınızda, sıradışı oyunculara sahip olmadan -ki bunlar tüm kıtada birkaç tane- başarılı olan takımlarda benzer bir takım trendler görüyorsunuz. Avrupa'nın üç sayı çizgilerini geriye çekip sahadaki çalışma alanını artırmasıyla doğru alan kullanımı her zamankinden daha önemli hale geldi. Şutör uzunların kazandığı paraların artmasına sağlayan bu yapıda başarılı olmanın tek yolu şutör oyuncuları yayın gerisine dizmek değil tabii. Artan facilitating sahası, bu potansiyeli daha iyi işleyebilmesi için sahadaki facilitator sayısının artmasını gerektirdi. Günümüz oyununda başarı için hızlı oynamalı, topun yönünü sürekli değiştirmeli, yüksek bir tempoda topu iç-dış ve güçlü taraf - zayıf taraf arasında çevirmelisiniz. Bu durum da sahada birden fazla guard ya da ortalama üstü ball-handler barındırma gereksinimini doğuruyor. Bu akımın Avrupa'daki ilk dönem uygulayıcılarından Oktay Mahmuti'nin Olympiacos'ta bench ısıtan Jamon Lucas Gordon'u alıp Euroleague'in en iyi combo guardlarından birine dönüştürmesinin ana etmenlerinden biri de bu.

Euroleague'de bu yıl iyi işler yapan takımlara baktığımızda da karşımıza çıkan en net ortak nokta, takımların sahada aynı anda birden fazla facilitator bulundurması. Real Madrid'in Llull ve Rodriguez aynı anda sahadayken çılgınca işler yapması, Olympiacos'un Spanoulis'in yanındaki adamların hiçbirine (Sloukas, Mantzaris, Law) bu görevi istediği gibi yaptıramaması, ilk iki maç sonunda aradaki skor ve tempo farkının baş faktörlerindendi.



Evindeki Final-Four için kan kokusu almış Kobe Bryant tutkusuyla oynayan EA Milano ise sahada bu adamlardan genelde üç tane bulunduruyor (mesela Real için de bu adam Rudy). Curtis Jerrells, Keith Langford ve Daniel Hackett, isolation oynama arzularına yenik düşmedikleri zaman hücumu öyle bir tempoya çıkarıyorlar ki nobran Milano seyircisi Premier League edası yaşatıyor izleyiciye. Yazı, en baştan beri alakasız yerlere gidiyor, bari şunu da ekleyeyim; Curtis Jerrells'ı direksiyona oturtmadığınızda, yüksek patlayıcılığıyla savunmaları yarması ve çembere drive ederek tıkanan hücumları açması için kullandığınızda çok önemli bir oyuncu oluyor. Mesela Fernabhçe Ülker'de ona yüklenen görev ve taraftarın beklentisi az önceki koşullardan ilkiydi. Hangi oyuncunun hangi yapıda nasıl oynayacağını doğru okumak şart. Yukarıdaki Efes örneğine Fener'i de ekledim.

Sahada bu kadar facilitator olması, topun çok hızlı dönmesini sağlarken, artık çoğu oyuncunun şutör olması da yarı sahada daha fazla alan oluşmasına ve boyalı bölgeye daha kolay penetre edilmesine olanak tanıyor. Artık savunmada en önemli şey topa önde baskı. Ondan sonraki element ise az önceki cümlede bahsettiğim örgünün sonucu olarak çember savunması. Bu da hızlı yön değiştirebilen ve dikey sıçraması iyi uzunların değerini artıyor. (Barac, Zoric, Semih... Canım siz doğru muhabeye!)

Şimdi geldik mi Bryant Dunston, Brent Petway, James Gist, Stephane Lasme, Shawn James, Marcus Slaughter gibi adamların bir anda neden önem kazandığına. Tek başına Alex Tyus'un iki maç sonunda Milano'ya verdiği hasarı gördünüz değil mi? Birkaç yıl önce bizdeki takımlardan birine gelse (hatta ne birkaçı, bu sezon başında bile gelse) burun kıvırır, hatta sinirlenirdik.

Şimdi bizim Efes, Laboral'in müdavimi olduğu için bu yaz da gider Tibor Pleiss'e dünyaca para verir diye korkuyorum. Tamam Pleiss iyi oyuncu ama 1) klasik Efes buyout'u etmez 2) Çok paranız varsa gidip Salah Mejri'yi alın.

Konu nereye geldi? Olympiakos, Panathinaikos, Maccabi, vs. gibi organizasyonların sürekli "çok kötü" takımlar kurarak her daim aynı yerlerde gezinmeleri tesadüf değil. Özetle: Günümüz Avrupa basketolunda en önemli üç faktör: 1- Sahada birden fazla guard barındırmak. 2- Çemberi savunabilmek. 3- Sahayı açmak.

Şimdi NBA playoff'u diye başlayıp da ben bu yazıyı niye yazdım? Çünkü sinirlendim! Bizim takımlar istikrarlı bir şekilde aynı hataları yapıyor ve oyunun gittiği yönle pek ilgilenmiyor. Ya da en azından öyle görünüyorlar! Çetin Yılmaz bu kulüpte ne iş yapıyor diye de sinirleneyim mi birden? :p

Uzun süren sessizliğimin ardından içimi döktüm ve NBA'e dönüyorum.

Playoff'lar üzerine birkaç (gerçekten birkaç) istatistik:

Batı müthiş, Doğu tıraş. Muhtemelen normal sezonun bitimine üç maç kala oynanan Phoenix - Memphis maçı (8. sıra için) Doğu'daki pek çok eşleşmeden daha iyi olacak. Batı'da ilk turda en heyecanla beklediğim eşleşmeler Clippers - Warriors ve Rockets - Trail Blazers.

GSW, Curry yıpranmasın diye Paul'u muhtemelen Thompson ile tutacaktır. SportsVU verilerine göre normal sezon maçlarında CP3, tozu dumana katmış ona karşı. Toplam 22 dakikalık karşılaşmalarında Chris Paul çembere 9 kere penetre etmiş ve 9/16 ile 28 sayı bulmuş. Ama işler diğer tarafta da çok farklı değil. Steph Curry de Darren Collison'un savunmasında 8 kere drive etmiş ve yüzde 75 ile üçlük atmış. Zaten kendisini en düşük yüzde de tutan isim olan Paul.'un savunmasında da yüzde 44 atmış!

Ligin en yüksek tempoda oyanayan altıncı ve yedinci takımlarını izleyeceğiz. Ligin en verimli hücumu karşısında ligin en verimli üçüncü savunması (Warriors bu, kafanız karışmasın. Tuhaf, evet.) var. Andrew Bogut'un olmaması zaten Clippers'a bakan ibreyi iyice o tarafa itiyor. Andre Iguodala ve Harrison Barnes'ın öne doğru adım atmaları şart. Maalesef canım Warriors'ım çok şans vermiyorum.

Ben bu yazıyı yazarken 7 saat kalmıştı ilk maça. Toronto seyircisini de merakla bekliyorum. Playoff'ta mutasyona uğrayıp bambaşka insanlara dönüşüyorlar. En son bıraktığımızda şöyleydiler.



Daha çok zaman ayırabilip, anlamlı analizlere ve güzel detaylara yer verebildiğim yazılarda görüşmek dileğiyle...

Herkese iyi playoff'lar!


Finaller - 5. Maç

Bu günleri de mi görecektik? LeBron James artık kelimenin gerçek anlamıyla bir "şampiyon". Mecaz yok! İnsanın pek inanası gelmiyor, değil mi? 

Tanışma anı - İzdivaç!
Final serisinin beklentileri karşıladığı pek söylenemez. Özellikle geçen yılki Dallas - Miami finaliyle kıyaslandığında oldukça sönük kaldı. Epik bir seri olmaktan fazlasıyla uzaktı. Daha 3. maçla birlikte serinin kaderinin hemen hemen belli olması ve kalan tüm maçların neredeyse birbirlerinin kopyası olması, yeterince heyecan duymamıza engel oldu.

Medyaya fazlaca malzeme çıkaran, biz basketbol fanlarına keyifli anlar yaşatan LeBron & Clutch sorunsalı de artık sona erdi. Ama kimse James'in bunu hak etmediğini söyleyemez.

LeBron'un oynadığı final serilerinin kıyaslaması
Geçmiş yıllara göre çok net bir değişim yaşadı LeBron bu seride.

Daha önceki maçlarda yaptığım gibi detaylara inmeyeceğim bu kez. Zira yukarıda da belirttiğim gibi ana resim 3. maçtan itibaren karbon kağıdından çıkmış gibiydi. Ama Thunder, kazanmak için hala şansı varken, 3. çeyrekteki oyunuyla her şeyi berbat etti.

Maça noktayı koyan bu 12 dakikanın istatistikleri şu şekilde:


Buradan sonra geri dönmek artık tamamen imkansızdı OKC için.

2012 final serisinin bu iki takım arasındaki ilk ve son seri oalcağını hiç düşünmüyorum. Şüphesiz ki yakın gelecekte lige damga vuracak Thunder ve Heat. Aralarında ciddi bir rekabet yaşanacak gibi. LeBron James de "Bu, OKC ile son karşılaşmamız olmayacak" dedi maç sonrasında.


Yalnız Thunder'ın gelecek planlaması önemli olacak bu rekabetin uzun vadeye yayılmasında. Takımın en önemli oyuncularından Harden ve Ibaka'nın sözleşmeleri önümüzdeki yaz bitiyor. Sam Presti gibi bir GM'in takımı geriye götürecek hamleler yapacağını hiç sanmıyorum. Ama yine de boyalı alanda inanılmaz bir skor sıkıntıları var ve oraya takviye şart. Veteran's minimum ile tecrübeli birini ekleyebilirler takıma.

OKC Thunder'ın kontrat durumu sol taraftaki gibi. Rakamlar, kontrat bitiş yıllarını gösteriyor.


Bu arada James Harden, final serisinin kaybedilmesi sonrası efsane bir laf söyledi: "Artık biliyoruz ki; NBA Finalleri'nde her topun çok büyük önemi var." Anlayan lütfen yardımcı olsun.


Bu kafa, final serisinde neden rezalet bir oyun oynadığını çok iyi açıklıyor Harden'ın.

                                                                                                                                                                                      


Seriden Notlar:

- LeBron James, şampiyonun belirlendiği maçta triple-double yapan tarihteki beşinci oyuncu oldu. Bunu başaran diğer isimler; Magic Johnson (2), Larry Bird, James Worthy ve Tim Duncan.

- Heat, finaller 2-3-2 formatında oynanmaya başladığından beri evindeki 3 maçı da kazanan üçüncü takım oldu. Bunu daha önce yapanlar; 2004 Pistons (Lakers'a karşı) ve 2006 -yine- Heat (Dallas'a karşı).

- Heat coachu Erik Spoelstra, aktif NBA coachları içinde şampiyon olan dördüncü isim oldu. Diğerleri; Gregg Popovich, Doc Rivers ve Rick Carlisle.

- Spoelstra, Heat tarihinde en çok playoff maçı kazanan isim Pat Riley ile (34 maç) galibiyet sayılarını eşitledi. Ancak buna çok daha kısa sürede ulaştı. Riley 34-36 iken, Spoelstra 34-22.

- Thunder'ın Heat karşısında peş peşe aldığı 4 yenilgi, bu sezonki en uzun kaybetme serileri oldu.

- Heat, beşinci maçta toplam 14 üç sayılık isabet bularak, bu alandaki finaller rekoruna ortak oldu. Rekorun diğer ortakları 1995 final serisinden Orlando Magic ve Houston Rockets. İki takım, aynı seride farklı maçlarda bulmuştu 14'er isabeti.


Clutch


LeBron James'in son iki sezonun playoff'larındaki clutch* performansı. Değişim gerçekten gece ile gündüz gibi. Geçen yıl 18 dakikada tek bir sayı dahi üretemezken, bu yıl sadece 11 dakikada 14 sayı bulmuş. Önceki sezon tamamını kaçırdığı şutlarda bu yıl çok daha başarılı. +/- kategorisine bakarsak da tam 32 sayılık müthiş bir fark var!

* Oyunun son 5 dakikası içerisinde farkın 5 sayı veya daha az olduğu bölüm