Houston Rockets etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Houston Rockets etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Show-Up 101 With Dwight Howard

26 yaşındayım. Çocukluğumdan beri NBA izliyorum. Böyle bir playoff başlangıcı hatırlamıyorum. Hadi beni geçin. Kaan Kural benzer bir şey yazdı geçen gün: "25 yıldır NBA izliyorum, böyle bir ilk tur görmedim."

Bazı maçları tekrar tekrar izleyesi geliyor insanın. Bayıldığım iki takımdan Portland 3-1 önde. Golden State 2-2 yaptı. Keyfime diyecek yok pek. Detaya girmeyeceğim. Vaktim yok. Birazdan Cosmos var, sabah da maçlar. Uyku lazım.

Serinin -sanırım- ilk maçından sonra bir şeyler karalarken Dwight Howard'ın PnR savunması zaaflarından bahsetmiştim. Bel ameliyatından beri maalesef epey değiniyorum bu konuya.

Genelde çok az ikili oyunda yukarıya çıkar Dwight Howard. Hiç huyu değil artık. Ama muhtemelen Damian Lillard üzerinden şekillenen Portland pick & roll'larına karşı biraz show-up yapması için tembihlenmiş. Perdelere genelde çıkmayı yeğledi 4. maçta. Sorunlar da beraberinde geldi.

Hakkını yemeyeyim; bayağıdır görmediğimiz kadar başarılı iki show-up yaptı bu maç. O hücumların ikisinde de sayıya veya herhangi olumlu bir üretime izin vermedi.

Ama başarısız olduğu ve kolay baskete izin verdiği denemeler de yok değildi.

Bir tane örnekle göstereceğim.


Basit bir ikili oyun. Ama Reggie Miller'ın da maç içinde Portland'ın oynadığı bir PnR sonrası dediği gibi "kitaptaki en eski numara."

LaMarcus Aldridge, Damian Lillard'a perdelemeye geliyor. Ama oyunun oynandığı standard yerin biraz uzağı. Dwight Howard'ın ne alışık olduğu ne de sevdiği bir mesafe.

Damian Lillard perdelemeden çıktı.

Dwight Howard yardıma gelmişti ama vücudunu dokunduramadı bile neredeyse. Lillard araba gibi geçiyor. LaMarcus Aldridge de çembere yönelmeye başlayacak hemen şimdi.

İkisinin de önünde epey boş bir çalışma alanı ve sayı bulmak için birçok olasılık var.

Lillard elbow'a geliyor. Pat Beverley hemen yetişti. Ama Aldridge bomboş.

Dwight Howard ise daha ancak hareketlenebiliyor. LMA'e yetişmesi olanaksız.

Lillard çembere devrilen Aldridge'e top indirecek ve iki sayı gelecek. Maçın bitimine 3 dakikadan az bir süre kalmışken fark 5 sayıya çıkıyor. Bunu yeme lüksünüz pek yok.

Bu harika seriden minik bir pozisyon göstermek istedim. Dwight Howard hala iyi işler yapabiliyorsa da medyada Superman benzetmesini artık çok görmüyor olmamızın bir sebebi var.

LaMacus Aldridge de iyice Steven Gerrard oldu gidiyor Portland için. Önemli bir lider oldu yaşı ilerlerken. Sahada her şeyi yapıyor, her yere yetişiyor. #Respect

Bazı seriler 7 maç değil de 13 maç falan olsa hayat daha güzel olabilir!

Bu gece Mavericks - Spurs var... Çıldırmalı...

Doc Rivers'ın Steph Curry Stratejisi + Houston ve Portland


Herkese merhaba...

2014 playoff'larının ilk maçları geride kaldı ve oldukça keyifli eşleşmeler izliyoruz. Golden State, savunmanın en önemli oyuncusu Andrew Bogut'tan yoksun çıktığı maçta Clippers'ı yenip saha avantajını eline geçirmeyi başardı. Doc Rivers, tartışmasız şekilde ligin en iyi coachlarından bir tanesi. Steph Curry'e nasıl önlem alacağını merak ediyordum. Takımda rakibini kilitleyecek bir dış savunmacı olmadığından (bkz: Pat Beverley. Birazdan geleceğiz.) Curry'i yavaşlatmak için takım halinde bir şey yapmaları gerekiyordu.

GSW, çembere çok fazla drive eden bir takım değil. Genelde pozisyonlarını pas açıları üzerinden hazırlamayı, pin-down screen'lerden çıkan kısalara şut yaratmayı seviyorlar. Takımın çembere en fazla penetre eden oyuncusu David Lee. Oyun kurucu Steph Curry ise ligde en çok drive eden ancak 52'nci isim. Ve takımın bu alanda ikincisi. Yani Curry'i yavaşlatmak için onun çembere gidiş yollarını kesmeye lüzum yok. Doc Rivers'ın yapmak istediği (özelinde de başarılı olduğu) şey ise topu Curry'nin elinden çıkartmak ve uygun atış bulmasını engellemekti. 

Nitekim bunu başardı da Clippers. Normal sezon ortalamaları 24 sayı, yüzde 47 saha içi isabet ve 3.8 top kaybı olan Curry, Doc Rivers'ın kurguladığı strateji karşısında 6/16 şut isabetiyle 17 sayıda kaldı (normal sezona göre 8 dk fazla oynamasına rağmen) ve tam 7 defa top kaybetti.

Warriors hücumunda perdelerden dolaşıp forvetten dışarı şut en çok çıkan isim Klay Thompson. Steph Curry daha ziyade top elindeyken bir şeyler üretmeye çalışıyor. Ve ikili oyunlar Golden State hücumunda kritik yer tutuyor. Doc Rivers ise tüm ikili oyunlarda Curry'nin üzerine ikili sıkıştırma getirerek yıldız oyuncunun topu elinden çıkarmasını sağlamaya çalıştı. Savunmacısı da hiçbir perdelemenin aşağısından dolaşmadı ki Curry'e şut atmak için saniyenin onda biri bile kalmasın. Genelde bunda başarılı oldu da Clippers. Peki Warriors buna rağmen nasıl kazandı?

Dilerseniz birkaç örneğe bakalım...

Steph Curry, Marreese Speights'in perdelemesinden çıkıyor. Chris Paul perdelemeyi üstten dolaşacak. Alttan gitmesi Curry'nin gözünüzü kırpana kadar üç sayıyı göndermesi demek. Paul üstten dolaşırken Glen Davis de hiç uzaklarda değil. Speights ile ilgilenmeyecek. Tek odağı Steph Curry.

Steph'e show-up'a çıkıyor.


1 numara Chris Paul. 2 numara Glen Davis... 

Speights içeriye devrilirken Glen Davis, Curry'e show-up'a gitti. Koca cüssesiyle Güneş ışınlarını bile Curry'e ulaştırmamaya çalışıyor. Chris Paul geride kaldı. Ama üç sayıyı vermediler. 

Clippers'ın maç boyunca ana planı buydu. Steph Curry şut atmasın da diğerleri (neredeyse) ne yaparsa yapsın. Başka herkesi riske edebilirlerdi ama Curry'i asla.

Şimdi perdeye giden uzunun savunucusu (Glen Davis) adamını bırakınca Clips risk almış oldu. Eğer Curry topu oradan çıkarabilirse savunmaya karşı bir kişi fazla kalacak Warriors hücumu.

Hilton Armstrong akıllıca faul çizgisine, Curry'nin pas atabileceği iki noktadan birisine çıkıyor. Diğeri Klay Thompson. Ona atarsa hiçbir şey olmaz, hatta Davis pozisyonunu geri alır.

Bu arada Andrew Bogut ve Festus Ezeli sakat olmasa Armstrong muhtemelen konforlu kanepesindeydi maç vakti.


Steph Curry doğru işi yapıp faul çizgisine çıkan Hilton Armstrong'a indirdi topu. Bu arada tamamen bu pozisyondan bağımsız konuşuyorum; Curry'nin oyunu okuma ve pas yetilerinin iyi olmadığını söyleyen dostlarım var: "Not cool bro!"

Clippers savunması bir kişi eksik. Glen Davis geriye doğru hareketlendi ama iki meridyen arası mesafe var. Chris Paul da olması gerektiği gibi Curry'nin başında.

Şu anda savunmada DeAndre Jordan'ın önünde iki seçenek var. Ya geride kalıp Armstrong'un -çok da olası olmayan- şutunu ya da çembere drive'ını riske edip aşağıda kalacak. Ya da onun üretim yapmasını engellemek için yukarı çıkıp çembere hareketlenmek üzere olan Speights'i bomboş bırakacak.

J.J. Redick de bir yere kadar gelebiliyor rotasyona. Zira onun adamı Harrison Barnes. Top ona gelirse muhtemel bir üç sayı yerler.


Jordan yarım daire içinde kalıp teması riske etmek istemedi ve yukarı çıktı. Seri boyunca sakatlık ya da faul problemleri dışında pek süre alması beklenmeyen -ki bu maçta da sahada kaldığı süre 2:09- Hilton Armstrong topu çok güzel bir şekilde pota altında indirerek Maereese Speights'in bomboş bir smaç yapmasını sağladı.

Golden State Warriors özellikle pota altında fiziksel handikaplara sahip olsa da, kadrodaki pek çok oyuncunun hayli iyi ya da ortalama üzeri pasörler olması sayesinde rakip savunmalar sertlikle onları dışarı püskürttüğünde bile doğru eli bulabiliyor. Chris Paul, Rajon Rondo, vs. türevi saf bir oyun kurucuları olmadan ligin en fazla asist yapan takımlarından biri olmaları da bu yüzden sürpriz değil.

İlk maçta genelde oyunu dikte edenin Clippers olduğunu, Warriors'ın ise 2009 Lakers vari küçük patlamalarla dengeyi sürekli değiştirdiğini gördük. O yılki Lakers gibi, veya Warriors, Trail Blazers gibi doğru pas açıları kurgulayarak hücum etmeye çalışan takımlar için en önemli faktör topun enerji bulması. Başka bir değişle doğru pas trafiğini devamlı yapabilmek.

Bunun için en az bir pasör uzun olması şart. Eğer iç dış dengesi sağlanamaz ve savunmalar tek bir alana odaklanabilirse geçmiş olsun. Takımda bu trafiği sağlayacak bir ya da birkaç 4-5 numara olmasaydı, başta Curry olmak üzere tüm takımın üretimi azalırdı.

Golden State adına neyse ki David Lee gibi harika bir adam var. Lee pek çok uzunda olmayan pas yeteneği ve saha görüşü sayesinde işleri genelde kolaya indirgemeyi başarıyor.


Yine bir Warriors ikili oyunu...

Bu kez perdelemeye gelen isim David Lee. Onu savunan isim Danny Granger. 

Neredeyse orta sahadayız ama Chris Paul boşluk bırakmamak için perdelemenin üstünden geçiyor yine. Doc Rivers epey bir tembihlemiş maç öncesi.

David Lee perdelemeden sonra dışarı açılacak (daha ne dışarısı gerçi, zaten orta sahadayız) ve Granger Curry'e ikili sışıtırmaya gideceğinden boş kalacak.


İşler Golden State'in istediği gibi gitti. Curry top kontrolünü kaybetmedi. Chris Paul yine baskıya çıkmadı. Danny Granger ise kısa bir show-up'tan sonra geriye dönmeye çalışıyor. Ama artık çoktan gecikti işler. Warriors yine +1 ile hücum edecek.

David Lee şut menizlinin biraz dışında. Bir ya da birkaç adım içeriye gidip şut atabilir. Çok akıllıca olmasa da (Jordan, malum) çembere gitmeye çalışabilir. Ancak dribbling ile ortaya yöneldiği anda Clippers savunmasını ciddi bir tehlike bekliyor. Lee'nin bir göz yaşı damlası bırakması ihtimaline karşı DeAndre Jordan oraya çıkarsa Speights pota altında yine bomboş kalacak. Jordan öne çıktığında J.J. Redick rotasyona gelirse de dışarıda Draymond Green açık kalacak.

Bakıyoruz...

De Andre Jordan çembere gitmeye izin vermiyor. Yol kesti! Speights boş kalacak ama J.J. Redick, Jordan'ın rotasyonuna gelerek orayı kapattı.

Warriors +1 hücum ediyordu. Savunmanın dengesi bozuldu bir defa. İlla bir adam boş kalacak. Redick pota altını kapatmaya gidince (Ki kesinlikle doğru. Bomboş bir smaç yiyeceğinize boş da olsa bir üçlüğü riske etmeyi tercih edersiniz.) Green dışarıda müsait duruma geldi. David Lee her yere hakim zaten. Orayı görmemesine imkan yok. Nitekim Draymond Green bomboş bir şut kullanacak şimdi.

Sonuçta bu bir savunma hatası değil. Göze alınan bir risk. Doc Rivers tonunu çok net gösterdi: Ne pahasına olursa olsun topu Steph Curry'nin elinden çıkarmaya zorlayacak, onun pası üzerinden gelişen hücumlarda savunma pozisyonlarını toparlamaya çalışacak ve/veya şutları riske edecek.

Şu ana kadar izlediğimiz maçlar içinde en güzel iki maçtan biriydi bence Clippers - Warriors. Serinin harika geçeceğine şüphe yok.

Şimdi diğer harika maça geçiyorum. Birkaç minik notum daha var.


Houston - Portland

Uykusuz kalmaya değecek müthiş bir maç izledik bu sabah. Benim de kafamdaki tahminler 0/2 oldu bu eşleşmeler özelinde. İlk maçlarda Clippers ve Rockets tahmin ediyor tam tersini diliyordum. Güzel oldu, sevindim.

Neyse...

Patrick Beverley istisnasız her coachun takımında isteyeceği bir oyuncu. Maç boyunca Damian Lillard gibi bir adamın ciğerlerine giden oksijen miktarını bile kısıtladı. Burada da GSW için geçerli olan duruma benzer bir takım özellikler var. Gerçi tam Stephen Curry'nin tam aksine bu takımın oyun kurucusu Damian Lillard ligde çembere en çok drive eden beşinci oyuncu. Ama ondan sonrası nispeten statik kalıyor. Takımın en çok drive eden ikinci oyuncusu Mo Williams 100 küsürüncü. Takımın hücumda Kobe, Wade, Harden düzeyinde bir yaratıcısı yok. Portland da tıpkı yukarılarda değindiğim şekilde doğru pas açılarını kurgulayarak hücum etmeyi seven, topun aldığı enerjiyle, işleri doğru yapmanın verdiği coşkuyla oynayan bir takım. O yüzden onları rahatsız etmek, agresif savunmayla yayın dışına itmek düzenlerini bozmak adına önemli. Bunu Pat Beverley büyük bölümlerde yaptı Lillard'a karşı. Bu sekanslarda Houston kontrolü hep ele geçirdi ama Portland pas oyununu ne zaman kurgulayabildi, o zaman da rüzgar anında yön değiştirdi.

Houston önde iyi bir baskı uyguluyor, tamam çok güzel de, hiç beklenmedik yerden takıma darbe geliyor: Dwight Howard'ın tembel ikili oyun savunması.

Yine PnR örneği vereceğim. Ne yapayım arkadaş, seviyorum. Çok önemli çünkü. İkili oyunları iyi oynayamayanların halini görmek isteyenler için nba.com/standings.

"Ligin dibindekiler hep bunlaaaarrrrr. İşte buuuuu Mike Brooown zihniyetiiiiiiiii... Hüüeeevvyyyy"


Dwight Howard'ın Superman günlerinin artık mazi olduğu tartışmaya açık olmayan bir durum. Aslında kariyerini bel fıtığı öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak epey mantıklı. Hala çok iyi bir atlet olsa da hem eski haliyle alakası yok, hem de artık mümkün olduğunda az hareket etmeye çalışıyor parke üzerinde. Hele eskiden olduğu gibi tepeye çıkmasını beklemek büyük hayalcilik. Lakers onu aldığında Mike Brown şöyle demişti: "Ligde en iyi ayaklara sahip uzunlardan biri. Savunmada çok işimize yarayacak."

(Yaramadı)

Adam basketbolun en kötü ikili oyun savunmacılarından biri olan Andrew Bynum ile bir sezon geçirmiş. Eline Howard geliyor. Bayram etmesi normal. Ama Howard o Nisan ayında geçirdiği ameliyattan beri başka bir adam. Hem atletizmi aşındı, hem de motoru eskisi gibi çalışmıyor.

Adamımız Nicolas Batum burada. Beverley, Lillard'ı darlamış olsa gerek. Thomas Robinson perdelemeye geliyor. Ama Dwight Howard o kadar aşağı da ki, Parsons üstten dolanınca savunmada kendi kendisini ikiye bir bırakacak şimdi. Bunun benzerini Tim Duncan yapıyor. Ama o da yapsın bir zahmet bu yaşta. Howard daha 28 yaşında.


Thomas Robinson epey güçlü bir perdeleme yapıp Batum'u epey rahat bir duruma soktu.

T-Rob devriliyor. Parsons recover etmeye çalışıyor pozisyonunu ama çok uzakta kaldı. Batum ise topla çembere doğru iniyor ama acelesi yok, gerek de yok. Oradaki ufak alanda minik bir ikiye bir oluştu. Batum'un birden fazla seçeneği var; şut atmak, çembere gitmek, devrilen Robinson'a pas vermek.

Çembere gitmek çok iyi bir fikir olmayabilir. Howard hala epey can acıtıyor. Şut atmayacak. Sabredip doğru yerde pası indiricek Robinson'a. T-Rob da uçuşa geçecek. Smaç denemesi başarısız ama faul. İki atış var...

Bu iki takım da birbirlerine epey yakın. Bize sabah işe/okula gitmeden harika bir şölen sundular. Damian Lillard yaşına göre inanılmaz olgun ve sakin bir oyuncu. LaMarcus Aldridge'in tarihî gecesinde son sözü o söyledi.

Ama yol daha çok uzun. Keyfini sürmeli...

İso out!

Houston Rockets, Dwight Howard, Yeni Kurgu ve Zorluklar

A... 100... Beş... Yıldızlı Beş... Pekiyi...

Yukarıdakiler, Houston Rockets GM'i Daryl Morey'nin son iki offseason'da yaptıklarının notu. Geçtiğimiz sezon öncesi OKC'nin max extension vermek istemediği James Harden'ı kaptıktan sonra, bu yaz da free agent pazarının en gözde ikinci ismi Dwight Howard'ı Texas'a getirmeyi başardı.

D12, geçtiğimiz yılın Nisan'ında çok ciddi bir bel fıtığı ameliyatı geçirmişti. O günden bu yana da asla Superman formunda görünmedi. Ancak yine de geçtiğimiz sezonun ikinci yarısında ilk aylara göre daha aktif ve güçlüydü. Bunun sonucunda da Lakers'ın berbat savunmasını (ligin en iyi 19'uncu savunmasıydılar) sezon sonuna doğru nispeten toparlamayı başarmıştı. Geride kalan sezonda yeterince iyi olmamasının ameliyatın etkileri dışındaki sebebi ise hazırlık kampına katılamamasıydı. Bir sporcunun, hele ki sürekli seyahat etmekten çalışacak zamanı ve hali kalmayan bir NBA oyuncusunun sezon için güç toplayabileceği en iyi ortam hazırlık kamplarıdır. Howard bu kez tüm yazı çalışarak geçirdi ve yeni sezonda ideal güç ve enerjisinde olacağını bekleyebiliriz. Sezon ortasında omzunda bir labrum kopuğu yaşamıştı. Ameliyatla bile yüzde yüz geçmeyen iğrenç bir şey. Sakat bölgeyi ve etrafını daima güçlü tutmanız gerekiyor. Sezon sonunda yapılan son testlerde ameliyat olmasına gerek olmadığı anlaşıldı ve üst üste ikinci yazı antrenmansız geçirmekten kurtuldu. O ağır bel sakatlığı sonrası eskisi kadar sıradışı bir atlet olamayacak belki ama yeni sezona geçen yıla oranla kat kat daha güçlü geliyor Howard.

Houston geçen yıl ligin en yüksek tempoda oynayan takımıydı. Maç başına 99 hücum kullanarak, yüksek rakımda çılgınca koşup rakiplerinin beynine oksijen gitmesini engelleyen Denver'ın bile üstünde yer aldılar. Özellikle Parsons'u 4 numaraya çektikleri kısa beşlerde çılgınca dış şut kullandılar. NBA'de maç başına en fazla üç sayılık atış deneyen dördüncü takım onlardı geçen yıl. Ömer Aşık da dahil olmak üzere kadrodaki hiçbir uzunun hücum yeteneği olmadığı için yapabilecekleri en iyi şey de buydu zira. Topları genelde geçiş hücumunda kullanmaya çalıştılar (şutlarının yüzde 43'ü ilk 10 saniye içinde geldi), şutörlerle sahayı açıp ortadaki PnR'de devrilen adama ya da penetreciye gelecek yardım sonrası savunmaları eksiltmeyi amaçladılar. Yıl boyu en çok yaptıkları şey ise hücumu Harden ve Lin'in isolation'larına bırakmaktı. 

Bu düzen genelde de işe yaradı. Playoff ilk turunun ilk maçında Thunder'dan yedikleri sağlam tokadın ardından, hücum alanının kilitlenmesine neden olan Aşık - Smith ikilisini bozup dört kısaya (Chandler 4'e çekildi, ilk beşe Delfino yerleşti) döndükten sonra rakiplerinin savunma düzenlerini bozdular ve Westbrook'un da sakatlanmasıyla neredeyse turu geçeceklerdi. (Beverley aman hocam!)

Dwight Howard'ın gelişini de yukarıda sıraladıklarım üzerinden açıklayacağım.

Kendisini her ne kadar çok sevsem de aramız bir süredir bozuk! Ama az sonra yazacaklarımın bununla ilgisi yok. 

Dwight Howard'ın Lakers'taki en büyük mutsuzluklarından biri (Kobe dışında) coach D'Antoni'nin daima hızlı oynamaya çalışması, dış şut bazlı bir düzeni benimsemesi ve post-up oynamanın verimsiz ve mantıksız olduğuna inanmasıydı. Lakers, MDA ile ligin en yüksek tempoda oynayan altıncı takımıydı ve buradaki oyuncu çok hızlı bulan Howard, şu anda ligin en hızlı takımında.


İki takımın 24 sn kullanımlarının kıyaslaması

Bu durum biraz mantıksız geliyor. Howard, D'Antoni'nin yüksek temposundan hoşnut değildi ama şimdi çok daha yüksek bir tempoda. Belki perde arkasındaki nedenler farklıdır. Öte yandna post-up'lar Lakers düzeninin merkezinde değildi ama Houston'da (oyuncu yapısının da etkisiyle) yörünge çevresinde bile değildi.

Serbest oyuncularla görüşme dönemi başladıktan sonra Houston'dan gelen ekip (Daryl Morey, Kevin McHale, Hakeem, Clyde, Skype üzerinden Yao), Dwight Howard'ı ikna edebilmek için yaptığı sunumda, takıma katılması halinde hücum düzeninin değişeceğini ve post-up (yani Howard) merkezli bir düzen kurulacağını garanti etmişti.. Bunun ne derece doğru olduğunu göreceğiz ama kesin olan bir şey var ki; her ne kadar bu düzen için uğraşıyor olsa da Dwight Howard'ın çok zayıf bir hücum repertuvarı ve çok verimsiz bir post up oyunu var.


Bu konuda verilebilecek yüzlerce örnekten sadece biri...

Howard, Tim Duncan'a karşı post-up yapıyor. Duncan çok akıllı bir oyuncu ve elit bir savunmacı olduğu için ikilinin eşleşmelerinde Howard eğer gücüyle orayı paramparça edemezse, genelde zor bir atışa itiliyor ya da top kaybı yapıyor.

Hücumdaki yerleşmeye bakarsak D12 için yeterince çalışma alanı var. Kobe topu aşağı indirdikten sonra yukarı çıkarak gerekli alanı yaratıyor. Howard ile Kobe'nin savunmacısı Green arasında epey mesafe var. Yani yardım gelmeden bir şeyler üretebilir Howard. Bire bir oynamaya başladığında Green tarafından yardım gelirse topu boş kalacak Bryant'a çıkararak savunmaın aldığı riski cezalandırabilir.


Ancak Howard, yaratıcı ve verimli bir sırtı dönük hücuma sahip olmadığı için Duncan'ın akıllı savunmasında biraz gevelemeye başlıyor. Dikkat ederseniz Duncan, Howard'ın ortaya gitmesini engelleyecek şekilde bir açıyla savunma yapıyor. Başarılı. D12, post-up pozisyonlarında ilk önce rakibini gücüyle ezip sonuca gitmeye çalışır. Eğer o an bacaklarında yeterli güç yoksa ortaya yönelip tuhaf bir çengel atış kullanır. Ve şaşılacak şekilde sol eli sağından daha iyi. Gerçekten.

Duncan akıllı bir şekilde ortayı kapattığı için Howard'ın sınırlı repertuvarındaki seçenekler tükenme noktasında. Tim Duncan ile debelenirken Danny Green de yavaş yavaş aşağı kayıyor. Kobe'yi riske edebileceğini düşünüyor çünkü Howard'ın dışarıyı göremeyeceği fikrinde.


Hop! Green geldi, elini soktu, topu çaldı. Howard ise hala kendiyle ve topla cebelleşiyor. Kobe'yi görmek bir yana, Green'in bile farkında değil. Topu elinden çıkarmayı geçtim, ne yapacağına karar bile veremeden top kaybı oluyor. Orada Shaq olsa Duncan ve top aynı anda çemberdeydi. Tamam abartmayayım... Howard hiçbir zaman Shaq'ın gölgesi dahi olamayacak. Ama bu pozisyonda sağ omzundan dönüp çembere yüklenmeliydi. Hiç olmasa Green'in üzerine geldiğini görüp bir şey yapmalıydı. Çembere doğru bir hareket ya da topu dışarı çıkarmak gibi.

Dwight Howard her şeye rağmen çok özel bir adama ve elit bir savunmacı. Geçen sezon öncesindeki ameliyatı onu hayli yıpratmıştı. Bu operasyonu 15 sene önce yaşasa kariyeri bitebilirdi. Bu ağır operasyondan bile normalden erken dönmeyi başardı bir zamanların Superman'i. Sezona hayli kötü başlamasına ve Kobe ile yaşadığı -üstü yıl boyunca örtülmeye çalışılan- sorunlara rağmen, All-Star arasından sonra biraz silkelenmesiyle birlikte Lakers'ı çok farklı bir çehreye bürümeyi başardı. Howard'ın biraz kıpırdanıp, biraz daha odaklanması sonrası Lakers ligin ikinci yarısını 28-12 ile geçti. Sezonun büyük bir bölümünde yüzde 50 galibiyet barajının altında kaldıklarını ve All-Star arasına kadarki galibiyet kayıtlarının 17-25 olduğunu hatırlatmakta fayda var.

17-25... Şaka gibi. Burada Sacramento Kings'ten bahsetmiyoruz. Takım bu kadar kötü giderken, Howard'ın biraz kıpırdanması tabloyu tamamen değiştirdi. Üstelik bildiğimiz Superman formunun hala yanına bile yaklaşamamıştı. Muhtemelen bir daha asla 2010-11 sezonundaki canavar olmayacak. O yıl maç başına 23 sayı, 14 ribaund ve 2.4 blok yapmıştı. Ligde geride bıraktığı 9 sezon boyunca doğru düzgün bir hücum silahı geliştiremediğine bakarak yolun devamında da gidişatın pek değişmeyeceğini varsayabiliriz. Dwight Howard'ın ekmeğini yediği şey güç ve atletizm. Aralık ayında 28'ini dolduracak olması ve geçirdiği bel fıtığı ameliyatı o atletizmi biraz törpüledi. Geride bıraktığı 9 sezonda oynadığı 788 NBA maçı da yeterince aşınma payı yarattı kuşkusuz. Ancak Howard bu yaz sağlıklıydı ve tüm tatilini çalışarak geçirdi. Yani yeni sezona geçen yıla oranla çok çok daha iyi bir durumda giriyor.

Bu sayede rakamlarında geçen yıla kıyasla artış beklemek doğal. Geçtiğimiz sezon ortalarında benzer bir durumdan yakınmıştı. "Sahayı beş kez gidip gelince bitiyorum." demişti. Lakers'ta resmen eğreti oynayarak ligin en çok ribaund alan oyuncusu oldu ve maç başına 2.5 blok yaptı! İstediği gibi hareket etmekte dahi zorlanıyorken üstelik. Savunma eforla yapılan bir şey ve yeterince güçlü Howard'ın boyalı alanı yeniden yasak bölge ilan etmesi bu yıl hiç de sürpriz olmayacak.


Geçtiğimiz sezon Dwight Howard'ın eh işte diyebileceğimiz dönemlerinden biri. Memphis deplasmanı. Memphis ligin en iyi savunmalarından birine sahip. Savunma verimliliğinde normal sezonu ikinci sırada bitirdiler. Hücum başına 1 sayıdan daha azına izin veren dört takımdan biriydiler. Diğerleri Spurs, Thunder ve Pacers... Elit bir seviye kısaca.

Neyse konudan uzaklaşmayayım... Howard topu nispeten çembere uzak bir yerde alıyor. Karşısında, sezon sonunda yılın savunmacısı seçilecek Marc Gasol var. Dwight yüzü dönük oynamaya karar veriyor biraz uzakta olduğu için. Ama Grizzlies, savunmayı takım halinde yapan bir grup. Mavi oklu Darius Morris, sol forvetten Howard'a pas vermiş ve ters tarafa kat ediyor. Onun savunmacısı Mike Conley. Burada Howard'a yakın ama Morris ile açılacak. Pozisyola alakası yok. Burada adamımız Tony Allen. Gasol işini yaparken Allen, Howard ile Kobe arasında. D12'in topu yere vurmasını bekliyor. O kadar güzel bir açıda ki, Howard topu vursa müdahale edebilecek, Kobe'ye pas verse oraya yetişebilecek.


Howard'ın hücumu her zaman kötü. Savunmayı okuyamıyor, etrafı göremiyor ve iyi karar veremiyor. Savunmanın farkında değil. Allen'ın ne kadar yakında olduğunu kestiremiyor ve kendi yeteneklerini; yapması ve kaçınması gerekenleri analiz edemiyor.

Bu pozisyonda dribbling üzerinden bir şeyler yaratmaya kalktı ve Grizzlies savunması bunu hemen cezalandırdı. Tony Allen az önce Howard'ın neler yapabileceğini çok iyi süzmüş ve en olası gördüğü iki ihtimali de önlemek için doğru pozisyon almıştı. Dribblinge başladığı anda hamlesini yaparak topu çaldı ve takımının hızlı hücuma çıkmasını sağladı.

Ancak Howard ile ilgili örnek göstereceğim şey burada başlıyor. Adam iyi. Gücü yerindeyken gerçekten çok iyi. Ki bu maç Ocak sonu ya da Şubat başındaydı, yani nispeten güçsüz olduğu zamanlar.


Memphis sahayı çok iyi koşuyor. Burada yok Allen topu aldıktan sonra rakip alana kendi sürüyor. Mike Conley zaten uçarak sağ dibe kadar gitmiş. Allen topu Rudy Gay'e vermiş. Gay çembere yakın bir atış kullanıyor, ama Howard müthiş bir hızla ve güçle gelmiş ve takip bloğu yapıyor. Birden fazla defa yılın savunmacısı seçilmiş bir adamdan bekleyeceğiniz bir savunma performansı. Ve tekrar ediyorum; Dwight Howard bu esnada gerçekten çok güçsüz. Bu yıl neler yapabileceğini düşünmek, Howard ile yıl boyunca karşılaşacak rakiplerinin canını şimdiden sıkıyordur eminim ki.

Takım savunması ciddi anlamda bir soru işareti Houston için. Geçen yıl savunma verimliliğinde lig 17'ncisiydiler. Bu alanda Timberwolves ve 76'ers gibi takımların bile arkasında kaldılar. Dwight Howard'ın arkayı süpürmesi lazım. Elit bir savunmaya sahip olmadan şampiyonlukla ilgili herhangi bir düşüncenin kurulması bile saçma olur.

Dwight Howard, Houston ile anlaştığını duyurduktan hemen sonra herkes Ömer Aşık'ın akıbetinin ne olacağını düşünmeye başlamıştı. Aşık, geçtiğimiz yıl takımın en önemli parçalarından biriydi. Ancak onun yaptığı iyi şeylerin neredeyse tamamını ondan daha iyi yapan Howard var artık. Aşık'ın bu yılki ücreti oldukça hesaplı. Ancak gelecek sezon (kontratının son yılı) $15 milyon kazanacak ki bu değerde bir adamı benchte tutmak istemezsiniz.

Akla gelen ilk senaryo, Houston'un Ömer Aşık merkezli bir paket hazırlayarak sahayı Dwight Howard için açacak bir dört numara bulmak isteyeceği. Zaten Howard'ın Texas'a gelişi kesinleştikten birkaç gün sonra da Ömer Aşık'ın mutsuz olduğu ve takasını istediği söylentileri doğmuştu. Ancak coach Kevin McHale herkesi şaşırtarak Howard ve Aşık'ı birlikte oynatacağını söyledi. Tabii bu tuhaf bir durum. Fundamentalı çok zayıf, fazla hareketi sevmeyen iki uzunun birlikte oynaması çok başarılı olmuş bir formül değil. Howard özelinde bakarsak da bu düzende hücumda ondan maksimum verim almak olanaksız.

Dwight Howard'ın Lakers'ta Pau Gasol gibi bir adamla oynamakta sıkıntı çektiğini hatırlamakta da fayda var. Gasol, ağırlığı ve hareket etmeyi çok sevmemesi yönünden Aşık'ı andırıyor. Ömer'in hücumda perdelemeden sonra devrilme ve hücum ribaundan başka hiçbir silahı yokken, Pau Gasol, son jenerasyonda gördüğümüz tartışmasız en yetenekli uzunlardan bir tanesi. Hem kusursuz bir basketbol temeli hem de bir çok oyun kurucuda bile olmayan saa görüşü ve pas yeteneğine sahip.

Ancak Dwight Howard bu adamla birlikte oynarken bile ciddi sıkıntılar yaşadı ve yaşattı.


Geride bıraktığımız sezondan bir Lakers hücumu. Benzerini defalarca gördüğümüz bir durum.

Lakers adına 3 kısa ile Gasol ve Howard var sahada. Pau Gasol'a alçak posta yakın bir yerde top iniyor. Dwight Howard'a bakar mısınız? Gasol'a çalışma alanı açmak için saha dışında. İçeride kalsa fotoğrafta 1 veya 2 rakamlarıyla işaretlenmiş yerlerde duracak. 1'de durması Gasol'un hareket alanını kısıtlayacağı gibi, kendisine ikili sıkıştırma gelmesini de kolaylaştıracak. En mantıklısı 2 ile gösterilen yerde durması. Ama bu sefer de saha dışında olduğu gibi pasifize olacak. Çünkü bir dış atış tehdidi yok.

Bunu Howard'a sorarsanız size söyleyeceği şey amacının Hack-A-Dwight yapılmasına izin vermemek olduğunu söyleyecektir. "Hımm, anladım." deyip geçmeniz en doğrusu. Sezon içinde buna benzer şeyleri defalarca gördük. Bu Portland maçında durum nasıldı hatırlamıyorum ama Howard'ın saha dışına çıkma tercihlerinin pek çoğunda rakibin taktik faul yapma gibi bir tercihi söz konusu değildi.

Ömer Aşık, Pau Gasol'un sunduğu hücum silahlarının hiçbirine sahip değil. Bu ikiliyi birlikte oynatmak Houston hücumunu son derece sıkışık bir hale getirecek. Geçtiğimiz sezon isolation'ları ve içeri drive'ları çok fazla kullandıklarını göz önünde tutarsak, hücumdaki çalışma alanlarıın daralmasının onların nemesisi olacağını öngörebiliriz. Bu iki ismi sahada ayna anda bulundurmanın savunma rotasyonlarında yaşatacağı sorunlar da cabası.

Howard, Orlando'da kariyerinin en iyi hücum performanslarını ortaya koyarken, bunda en büyük pay coach Stan Van Gundy'nin onun etrafını dört şutörle donatmasıydı. Bu düzende savunmanın Howard'a yardım indirmesi zorlaşıyordu. Çünkü adımınızı bırakıp post-up oynayan Howard'a indiğiniz anda bir şutörü boş bırakmış oluyordunuz ve ciddi bir risk almış oluyordunuz. Howard, o dönemde Stan Van Gundy'i sevmese de, değerini Magic'ten ayrıldıktan sonra anladı.

Yeni kadrodan bir örnek. Sahayı açtıklarında böyle şeyler yapabiliyorlar. İzlemenizi ısrarla tavsiye ederim.

Linkte, sayfanın aşağısında bir video var. Orada güzel bir spacing görebilirsiniz yeni Houston'dan.

Günümüz hücumlarında doğru alan kullanımı için iki oyuncuyu dip çizgilere yerleştirmeniz lazım. Tabii bu adamlar şutör olmazsa pek bir işe yaramaz. Ball handler uzunla PnR oynarken bir şutör de onlardan uzak taraftaki forvette beklemeli. PnR oynayan ikili, perdelemeden sonra savunmaya switch yaptırmayı da başarırsa o zaman hayat gerçekten güzel. İyi bir spacing'in altın kurallarından biri bu. Videoyu izlemenizi öneririm tekrar.

Howard - Gasol ikilisi yeterince iyi çalışmamışken Howard ve Aşık'tan oluşacak 4-5 ikilisinin takıma zarar vermeyeceğini düşünmek imkansız. Ömer Aşık her ne kadar çok önemli bir değer olsa da, Houston'un sezon ortasında onu takas etmekten başka bir çaresi olmayacak gibi duruyor.

Dwight Howard'ın etrafını dört şutörle donatmak Rockets için optimum hücum düzeninin oluşmasına olanak tanıyacak. Geçen sezon Chandler Parsons'a 4'e çektikleri zaman hakikaten rakip çembere roketleri göndermeye başlıyorlardı yayın gerisinden. Ama tabii bu kez de zaten pek iyi olmayan savunmalarında sorunlar iyice artıyor. Optimum değeri bulmak hiç kolay olmayacak. Fiziksel sertlik ile hücumdaki yaratıcılık arasında çok iyi bir denge kurmalılar. Böyle dört numaralar da hem çok bulunmuyor hem de kolay alınmıyor.

Houston'u bekleyen bir tehlike daha var: Yine Dwight Howard merkezli. Saha görüşü ve pas yetenekleri oldukça kısıtlı olduğu için (onlar da iyi olunca Hakeem oluyorsunuz gerçi) Howard'a inecek topların asla ama asla çemberden uzak olmaması gerekiyor.


Howard, topu çemberden uzak aldığında genelde ne yapacağını bilemeyen bir çaylak gibi hareket ediyor ve sıklıkla hata yapıyor. İncelediğimiz pozisyonda Earl Clark topu Howard'a indirip ters tarafa koşu yapacak. Sorun yok. İdeal. Ancak pası aldığı yer Howard için biraz rahatsız edici. Çünkü potadan biraz uzak.


Earl Clark ters forvete giderken, altta iki çizgiyle belirttiğim savunmacısı Victor Claver, Dwight Howard'a yardım indirmeyi tercih ediyor. D12 güvende hissettiği yerden biraz uzak. Bir de yardım gelince işler sarpa saracak gibi duruyor.


Dwight Howard topu bir defa yere vurdu ve çemberden daha da uzaklaşıyor. Sonra dribbling'i kesiyor üstüne. Zaten istemediği bir yerde topu almıştı, Claver'in yardıma gelmesi zihinsel olarak onu comfort zone'undan iyice çıkarıyor.

Pozisyonu izleyebilmenizi ve Howard'ın nereye baktığını görebilmenizi isterdim. Topu elinden çıkarmasına karar verdiği andan itibaren sadece Earl Clark'a bakabiliyor ve etrafını hiç göremiyor. Savunmayı okuma yetisi zaten zayıf ve bu hücumda da etrafını hiç göremiyor. Ona pası atıp kat yapan ve savunmacısını üzerine çektiği oyuncunun Clark olduğunu gördüğü için tek alternatif olarak onu belirledi. Bir yedek planı yok. Şu anda mental olarak çok rahatsız ve güvensiz olduğu için onun ne yapacğaını çoktan anlamış Damian Lillard'ın hareketini hiç göremiyor bile.

Keşke daha yüksek bir çözünürlük olsa. Lillard çok dikkatli bir şekidle izliyor Howard'ı. Pas vereceğini anladığı anda Clark'a doğru koşmaya başladı.


Ve top kaybı...

Dwight Howard'ın topu çemberden uzak alması, hücumdaki güvensizliği ve sınırlı yeteneğiyle birleşince hemen bir hataya sebep oldu.

Ve süreye bakar mısınız? Howard topla tam 4 saniye harcadı ve bu sürede geliştirebildiği tek plan, topu ilk gördüğü adama atmak oldu. Hücum süresinin 1/6'sı kadar topa sahip oldu ve o süreçte değişen hiçbir dinamiği fark edemedi, bir alternatif plan oluşturamadı.

Dwight Howard bu yazıda da gösterdiğim pek çok kusuruna rağmen halen bir canavar. Pota altında hiçbir zaman yumuşak bir bitirici olmadı ve top genelde ellerinin arasından kayıp gidebiliyor. Ancak bu yaz gücünü geri kazandı ve çemberleri yeniden sarsmaya hazırlanıyor. O yüzden Houston'un Howard'ı topla mümkün olduğunca pota dibinde buluşturması lazım. Topu ve inisiyatifi onun kontrolüne bıraktığınızda genelde iyi sonuçlar almıyorsunuz çünkü.

Çok fazla Howard merkezli bir yazı oldu. Ama takımın merkezine gelip her şeyi etkilediği için Rockets ile ilgili yazdıklarımın da bu bağlamda olması kaçınılmaz.

GM Daryl Morey, Howard hamlesi sonrasında da iyi işler yaptı yaz boyunca. İyi bir atıcı olan Francisco Garcia takımda kaldı. Geçen sezon yüzde 33 ile üç sayı atan Omri Casspi takıma dahil edildi. OKC'nin geçen yıl pek kullanmadığı ama iyi bir savunmacı olan Ronnie Brewer geldi. Ki kendisi çok yetenekli olmasa da dışarıda cezayı kesebilen bir oyuncu.

Kısacası Howard'ı aldıktan sonra eldeki diğer parçaları koruyarak, hücumda ihtiyaç duyulan ilk yere yani yayın gerisine hiç de fena olmayan takviyeler yaptı Houston.

Coach Kevin McHale'i bekleyen bir karar da oyun kurucu mevkiinde kimi başlatacağı. Patrick Beverley geçtiğimiz sezon özellikle playoff'ta iyi iş çıkarmıştı. Sezon öncesi de onu izleyen herkes oldukça olumlu şeyler söylüyor. Bazı preseason maçlarında ilk beş de çıktı.

Jeremy Lin'in Linsanity dönemi dışında pek fanı olmadım doğrusu. Hücumu kontrol eden bir oyuncu değil Lin. Pozisyon üzerinden bir şeyler yapıyor. Şöyle ki: Sahaya hükmeden, Paul, Rondo, vs. gibi hücum alanındaki her şeyi kontrol eden bir lider değil; içeriye penetre eden, ikili oyunda perdelemeden geçtikten sonra o ankı duruma göre bir şeyler üreten, drive ettiği anda yardımı çekip boştaki oyuncuya topu çıkaran bir oyun kurucu. Böyle bir numaraları pek beğenmem. Zaten Houston beşinin ihtiyacı bu değil. Sahada James Harden gibi topu domine eden bir isim var ve hücumdaki facilitating işlerinin büyük kısmını o yapıyor. Yani nasıl ki Kobe'nin yanına Nash eklendiğinde kariyeri boyunca yaptıklarını yapamadı çünkü top Kobe'deydi sürekli, Houston'daki durum da çok benzer. Yani takım lideriniz James Harden'sa, çok baskın bir oyun kurucunuz olmadan da -ki zaten Lin öyle bir oyuncu değil- oynayabilirsiniz.

Patrick Beverley'i ilk beşte oynatması bence çok daha mantıklı coach Kevin McHale'ın. Beverly iyi bir savunmacı. Önde iyi baskı yaparak rakip oyun kurucuyu rahatsız ediyor ve düzenden çıkmasını sağlayabiliyor. Savunma takım halinde yapılır ama oyun kurucunun önde baskısıyla başlar, arkadaki kaleci uzun ise son güvencedir. Beverley ve Howard'ın yer alacağı bir Houston beşi, savunma konusunda geçen yılın muhakkak üzerine çıkacaktır. James Harden'ın da artık iyi bir savunmacı olmak için bir adım atması lazım. Oyunu iki yönlü oynamadan takımını tepeye kadar çıkarması olanaksız.

Ayrıca Beverley'in takıma katkı yapabilmesi için topu hükmetmesine gerek yok ve hareketli olmadığı sürece dış şut atabiliyor. Bu sayede Jeremy Lin de ikinci beşten gelip penetreleri ve ikili oyunlarıyla sabit şutörleri ve devrilen uzunları besleyerek daha az yaratıcı olan bu grupla da takımın üretime devam etmesini sağlar.

Geçen yıl Şubat ayına geldiğimizde ligin en fazla iso oynayan takımıydı Houston. Tabii bu, McHale'ın kendi isteğiyle yaptığı bir şey mi yoksa şartların onu zorladığı bir şey mi bilmiyorum. Rockets'ın bu kategoride gerilere inmesi takım oyunu açısından daha iyi olacaktır. Ancak McHale sürekli bire birler istiyorsa tabii tercihi Lin olacaktır yine.

Power forvet pozisyonunda durum oyun kurucudaki gibi değil. Burada kimi deneseniz işler zor. Dwight ile Ömer birlikte oynadığında zaten stretch mtretch hak getire. Diğer oyuncular da rotasyona girip önemli işler yapabilecek düzeyde değil. Terrence Jones'u Kentucky günlerinden beri çok severim. Ama orada pivot oynuyordu, fiziği nedeniyle NBA'de forvet oynamak zorunda. Çok iyi bir atlet, canavar olma potansiyaline sahip ama fundamentalı yeterince iyi değil. Donatas Motiejunas tüm rotasyonda sahayı en çok açabilen dört numara tartışmasız. Ama o da sahada uzun süreler tutabileceğiniz kadar yüksek bir düzeyde değil. En azından henüz... Greg Smith de şut tehdidi getirmiyor benchten.

Kısacası sahayı açma konusunda sıkıntıları var. İki klasik uzunla oynayalım deseler Dwight Howard'ı tamamlayabilecek uzuna yine sahip değiller. Benim kaçınılmaz gördüğüm Ömer Aşık takasına kadar pek çok maçın büyük bölümlerinde Chandler Parsons'u 4'e çekecekler ve ribaund ve savunma sertliğinden biraz fedakarlık etmiş olacaklar.

Houston iyi takım. Gerçekten iyiler. Onları izlemek hayli keyif verici olacak. Dwight bir kez daha temiz bir sayfa açıyor ve her şeye -yeniden- sıfırdan başlayacak. Hücumun merkezi James Harden. Howard'dan beklenen ilk şey sayı atmak olmayacak ve işler kötü gittiğinde parmakların yöneldiği ilk adam olmayacak. Orlando onun takımıydı. Tavanın yüksekliği tamamen Howard'a bağlıydı. Üzerindeki stres çoktu. O ağırlık Lakers'ta dayanamayacağı kadar arttı. Kariyerinde belki ilk defa mental olarak paramparça olduğuna şahit olduk Dwight Howard'ın. Houston'da eğlendiği için kimse ona kızmayacak. Gülümsemesi dünyanın sonu anlamına gelmeyecek.

Rockets'ın yapısı kritik ve hassas. 4 numarada ciddi bir sorunları var ve yeterince derin değiller. Bu yıl şampiyon olmayacaklar. Orası kesin. Ancak Daryl Morey gibi akıllı bir genel menajere sahipler ve bugüne dek yaptığı pek çok şey gelecek yaz da pazarın aktif ve başarılı isimlerinden biri olacağına işaret ediyor Houston'un. Biraz daha eklenti lazım. Belki çarşıya çıkıp Ömer Aşık'ı bozduracaklar ve ondan sonra ortaya daha da ilginç bir yapı çıkacak. Belki Terrence Jones ya da Donatas Motiejunas çoğumuzu şaşırtacak bir gelişimle başlayacak sezona.

Ama şurası kesin: Eğlenen ve gülen Dwight Howard geri dönüyor. Bu takımı izlerken keyif alacağımız kesin.