Los Angeles Lakers etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Los Angeles Lakers etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Antik Mega Yapılar


Phil Jackson'un ayrılışından beri ciddi bir kimlik bunalımı yaşayan Los Angeles Lakers, içine düştüğü karanlık ve derin çukurdan çıkmakta ciddi sıkıntı yaşıyor. Organizasyonun yüzü ve lig tarihinin en büyük oyuncularından biri olan Kobe Bryant görkemli kariyerinin sonuna gelirken, Lakers, plansız hareket etmenin ve front office'te doğru basketbol akıllarına sahip olmamanın sonuçlarıyla yüzleşiyor.

Yıllardır tüm planlarını ve kontrat bitişlerini kendisine göre ayarladıkları 2014 FA piyasasından hiçbir parça kapamamış olmaları sonrası yaptıklarıyla, takımın yönetilişindeki tuhaflık daha da ortaya çıktı. Lakers'ın bir planı yok ve serbest kalan iyi bir oyuncuyla sözleşme imzalayana dek birer yıllık "kiralık" takımlarla yola devam edecek gibi duruyorlar. Bu yaz Carmelo ve LeBron'un ciddiye alıp değerlendireceği bir seçenek bile olmadılar (Carmelo için bir süre Lakers'ı düşündüğü söylense de Knicks ile imzaladıktan sonra başından beri Bulls ile Knicks arasında gidip geldiğini söyledi). Aslında Lakers için işin en tehlikeli boyutu bu. Kadrolarının çok kötü olmasından ya da ilerleyen yıllarda ilk tur seçme haklarının ipotekli olmasından ziyade, artık eski çekiciliklerini kaybetmiş olmaları yaşadıkları en büyük zorluk. Adeta bir kimlik krizindeler ve konumlamalarını baştan oluşturmaları gereken bir noktadalar. Aynı sorunu Formula 1'de Ferrari yaşıyor.

Bu yaz onlar için büyük bir sınav ve önemli bir dönüm noktası olabilirdi. Kobe'ye kariyerinin son iki sezonunda bir şampiyonluk veremeyeceklerini kabul edip, her şeye sil baştan başlamak ve hatta kendi Brad Stevens'larını, David Blatt'lerini arama yoluna gidebilirlerdi. Diğer bir seçenek olarak ise, yeniden yapılanmadan, ne alacaklarına emin oldukları (ne çok, ne az) eski kafalı bir coach bulup, yapabilecekleri en iyi (ki buradaki en iyi bile hayli vasat) hamleleri yapıp, yakın gelecekte çok kötü olmak yerine sadece kötü olmak pahasına uzun vadeyi çöpe atabilirlerdi.

Onlar ikinciyi seçti.

Byron Scott pek azımızın iyi olduğunu iddia edebileceği bir coach. Jason Kidd'in sürüklediği Nets ile art arda iki NBA finali oynadı. Chris Paul ile Hornets'te heyecanlı sezonlar geçirdi. LeBron sonrası hayalet kasabaya dönmüş Cavs ile epey kötü dönemler yaşadı. Ancak hiçbir zaman özel bir coach olduğunu düşünmemizi sağlamadı. Bu arada adamda değişik bir şans var. 3 takımında da ikinci sezonlarda eline enfes point-guard'lar geldi: Kidd, Paul, Irving. Aynı şansın tekrar etmesini diliyor olduğuna şüphe yok.

Sorun şu ki; Byron çoğunlukla takımını yukarı çıkaran adam olmadı. Yıldızları onu ne kadar götürebildiyse o kadar ilerledi. Kobe'nin söylediklerinin aksine gençlerle iyi iş çıkaran, onlara sınıf atlatan bir coach görüntüsünden ziyade, ne alacağını bildiği veteranlarla iyi işler çıkaran garantici bir coacha daha çok benziyordu. Lakers'ın onu tercih ederken sunduğu kafa yapısıyla epey örtüşüyorlar, değil mi?

Lakers, Kobe'ye verdiği devasa extension ile hareket alanını zaten kendi kendine kısıtlamıştı. Ayrıca gelecek yılki ilk tur seçme hakları Suns'a (ilk 5 sıra korumalı), 2017'deki ise Magic'e gidiyor. Bu iki borç Steve Nash ve Dwight Howard hamlelerinden kalma. Fazlasıyla kalp kırıcı.

Şimdi görünen o ki Lakers kısa vadeli planlar yapmaya ve her yaz o pazarın en iyi FA'lerini kovalamaya devam edecek. Bu düzensiz düzen içinde gelecek adına parçalar eklemek isteyen Mitch Kupchak, Jeremy Lin'in kontratından kurtulmak isteyen Rockets'a bir ilk tur seçme hakkı karşılığında bu iyiliği yapmış oldu. FA piyasasından eli boş dönmek yerine, kontratı gelecek yaz biten bir Jeremy Lin ve bir adet ilk tur seçme hakkı aldı. Playoff yapamayacak kadar kötü, ilk beş sıra dışında bir yerden seçme hakkı elde edip o hakkı Suns'a kaptıracak kadar iyi olmak için enfes bir hamle!

Nick Young'a verdikleri 4 senelik saçma sapan kontratın dışında geçen seneki takımdan Jordan Hill, Wesley Johnson ve Xavier Henry'i birer yıllık (Hill için takım opsiyonları var) kontratlarla takımda tuttular. Ryan Kelly ile düşük bir miktar karşılığında uzattılar. Ed Davis ile minimum kontrat imzaladılar. Ve anlamsız bir şekilde, amnesty edilen Carlos Boozer'a en yüksek teklifi yaparak takıma kattılar.

Draftın 7. sırasından Kentucky forveti Julius Randle'ı seçtiler.

Ve tabii unutmadan; sevgili Steve Nash hala ligde ve Lakers forması giyiyor... En azından evde, dolabında birkaç adet forma asılıdır. Efsane maalesef ligdeki son sezonunu oynayacak.

Çok kötü olmaya karşı direnen ancak en iyi gününde vasatın üstü olabilecek bir yapı var elde.

NBA'deki düzenin ve kuralların olduğu bir yapıda yukarı sıçramanın en iyi yolu dibe vurmak. Vasat olursanız hep vasat kalırsınız.

Hadi şimdi biraz da parkeye inelim...

Temmuz sonu itibariyle Lakers kadrosu:

Guardlar: Kobe Bryant, Jeremy Lin, Steve Nash, Xavier Henry, Jordan Clarkson

Forvetler: Julius Randle, Wes Johnson, Nick Young, Ed Davis

Pivotlar: Jordan Hill (aslında kendisi bir forvet), Robert Sacre

Geçen yılki takımın mantık dışı sakatlık serilerini yaşamasa biraz (çok az) daha iyi olabileceğini unutmayın. Bu takıma da o bağlamda bakacağım. Bu arada; Lakers trainer'ı Gary Vitti kulüpte ve ligde artık efsaneleşmiş bir isim. Ancak son iki yılda o kadar çok kas sakatlığı yaşandı ki, artık bazı yöntemlerini değiştirmesi gerekiyor olabilir. Ya da bu sakatlıklar gerçekten tesadüftür. Bilemiyorum.

2014 draftı son yıllarda gördüğümüz en derin sınıfa sahipti. Joel Embiid, Andrew Wiggins ve Jabari Parker saf yetenek olarak grubun geri kalanından ayrılsa da, 8-10 tane daha kaliteli oyuncu bulmak mümkündü. Lakers tercihini Julius Randle'dan yana kullandı. Ben aslında onlar için Marcus Smart'ı istiyordum. Çünkü Kobe'nin artık savunmadan enerjisini iyice çekeceğini varsayarsak, back-court'ta Smart gibi bir canavar epey iş yapardı. Ayrıca hücum yetenekleri çok keskin bir oyuncu olmayan Smart, liderlik etmek için topun elinde sürekli olmasına ihtiyac duymuyor. Kobe için harika bir tamamlayıcı olabilirdi. Celtics iyi bir oyuncu seçti.

Ancak Julius Randle da hayli iyi bir oyuncu. Belki bir Zach Randolph olmayabilir ama en kötü senaryoda bile önemli bir oyuncu olacağı aşikar. Wildcats ile tek sezonunda 15 sayı ve 10.4 ribaund ortalamaları tutturdu ve sezonun en fazla double-double yapan oyuncusu oldu. Bir NBA power forveti için biraz kısa olsa da 114 kiloluk gövdesiyle tam bir canavar ve fiziksel temasa bayılıyor. Daha 19 yaşında olduğunu unutmayın, ileride çok korkutucu bir adam olacak. Yaz liginde karşılaştığı rakiplerinden bir tanesi Randle için tren benzetmesi yapmıştı.

Randle tam anlamıyla eski tip bir power forvet. Çok atletik değil. Ancak gücüyle rakiplerini maç boyunca dövmekten keyif alan bir oyunu var. Sırtı dönük hücumu kuvvetli ve muazzam motorunu gücüyle birleştirince ortaya çok iyi bir ribauntçu çıkıyor.

Ama tabii ki oyununda her 19 yaşındaki oyuncu gibi eksikler ve geliştirmesi gereken yönler var.

Randle için geleneksel bir power forvet derken şunu da belirtmem lazım ki kendisi bir stretch 4 değil. Günümüz 4 numaraları için şut ve oyunu dışarıdan yönlendirebilmek en hayati özelliklerdendir ama Julius Randle dış şut konusunda sınıfta kalıyor. Kentucky'de oynadığı 40 maçta sadece 18 üç sayılık atış denedi ve bunlardan yalnızca 3 tanesinde isabet bulabildi. Şut Randle'ın kesinlikle güçlü yönlerinden biri değil.

Ancak Randle yayın gerisinde zaman geçirmeyi ve çalışmayı oldukça seviyor. Sezon boyunca ribaundu aldıktan sonra rakip alana dribblingle geçeceği pek çok sekans göreceğiz. Hatta bunların önemli bir bölümünde çembere drive ediyor da olacak. Topla dışarıda bu kadar vakit geçiren bir oyuncunun dış şutları bu kadar az denemesi aslında oyununun olgunluğunu gösteriyor. Julius Randle güçlü ve zayıf yönlerini gayet iyi bildiği için yapamayacağını bildiği şeyleri gereksizce zorlamıyor.

Yukarıdaki görselde sezonun önemli maçlarından birindeyiz. Kentucky ile Michigan State oynuyor. Julius Randle tepede topu almış. Karşısında Adreian Payne var. Bu arada kendisi artık bir Atlanta Hawk.


Julius Randle çembere drive etmeye çalışıyor. Payne'i geçmesi olası. Ancak sol forvette gördüğünüz James Young'ı savunan Gary Harris, Randle'ın drive'ına yardıma geliyor. Sahayı iyi okuyan ve top hakimiyetini kaybetmeyen Randle, boş pozisyondaki Young'ı besliyor ve Kentucky boş bir üçlük buluyor.

Bu, çok basit ve önemsiz bir özellik gibi duruyor. Aynı şeyi takımın ikinci tur draft seçimi guard Jordan Clarkson yaptığında burada kendisine yer veriyor olmayacağım. Ama bir uzunun bu tür özellikler göstermesi her zaman kayda değer bir durumdur. Hele ki 115 kg civarında bir cüssesi varsa.

Juliıs Randle, geçtiğimiz sezon Kentucky'nin en fazla asist yapan dördüncü oyuncusu ve en fazla asist yapan uzunuydu. Kendisi sahada olan bitene oldukça hakim ve oyunu yaşının ötesinde bir olgunluğa sahip.

Fakat tuhaf jump shot'ını geliştirmek için oldukça çalışması gerekiyor. Mevcut stiliyle iyi bir isabet oranı yakalaması zor. Bu yüzden Lakers staffı, Randle'ın şut mekaniği üzerine zaman harcamalı gelecek sezonlarda.

Julius Randle'ın şutu olan bir dört numaraya kıyasla nasıl bir iş çıkardığını görmek ve durumu daha iyi anlamak için iki görselimiz var:


Tablo bize Atlanta'nın ne kadar doğru bir oyuncu seçtiğini çok net bir şekilde gösteriyor. Payne, Mike Budenholzer'ın spacing ve dış şut merkezli düzeninde lige muhtemelen iyi bir giriş yapacak. Ancak aralarında üç buçuk yaş olduğunu ve Payne'in kolejdeki ilk iki sezonunda neredeyse üç sayı denemediğini de hatırlamakta fayda var. Randle bu alanda kendini geliştirebilir. Ancak işi kolay değil.

Julius Randle'ın oyunundaki en görkemli özelliklerden bir tanesi post-up oyunu. Muazzam ayak koordinasyonu ve müthiş bir sabrı var. Her pozisyonda en iyi atışı bulabilmek için oldukça iyi çalışıyor ve genelde doğru şutu buluyor.


Videoda da görebileceğiniz gibi gerçekten çok güçlü bir pota altı oyununa sahip. Ayak hareketlerini uzun zamandır pek çok oyuncuda görmemiştik. Kendisi bizi 90'lara götürecek bir bakıma.

Ancak NBA'de başarılı olamayacağını düşünenler de yok değil. Boyu kısa olduğu için rakip savunmacıların uzun kollarıyla pek çok atışını bozacağını düşünenler var. NCAA seviyesinde üstün fiziğiyle pota altını kısa olmasına rağmen domine edebiliyordu. Ancak NBA'de o fiziğe gelmesi için önünde biraz zaman var. Ve evet, uzun savunmacılar, yükseğe çıkan kollar Randle'ın pek çok atışını bozacak.

Kendisi temas alma konusunda oldukça başarılı. Şaşırtıcı bir şekilde temastan sonra üst gövdesi sanki hiçbir şeye değmemişçesine düzgün ve dengeli kalıyor. Ancak Randle buna rağmen elit bir bitirici değil. Zaman zaman çok iyi seriler yakalasa da bazen atışları tuhaf yerlere gidebiliyor. Bu bitirişler tamamen parmak ucu hassasiyetine bağlı olduğu için nasıl geliştirecek bilmiyorum. Üstelik ilk sezonlarında temaslardan sonra vücut dengesini kolejdeki kadar iyi koruyamayabilir. Ama ayak oyunlarını izlemek bazen bale izlemek kadar estetik olabiliyor.

Randle üst düzey bir takım savunmacısı değil. Bu konuda mesafe kat etmesi lazım. Ancak gücüyle rakiplerine bully edebiliyor ve onları çemberden uzaklaştırabiliyor.


Videolar niye kalitesiz oldu bilmiyorum. Yüklemeden önceki halleri çok iyiydi. Ama sitede bozuluyor. Çözüm konusunda yardımcı olabilen olursa çok makbule geçer.

Bu da aynı şekilde NBA'deki ilk yıllarında zorlanacağı şeylerden bir tanesi. Çünkü epey güçlü oyuncularla karşılaşıyor olacak.

İşin savunma patterni ve yardım kısmında alması gereken epey yol var Randle'ın. Ancak fiziğinden bekleyeceğinizden daha çabuk olan ayakları ve hareketliliği sayesinde "öğrenebilir" bir seviyede. Lakers, Byron Scott ile anlaşırken takıma savunma kültürü empoze edeceği inancı kafalarındaki ana motivlerden bir tanesiydi. Scott'un bu alanda neler yapabileceğini göreceğiz.

Julius Randle zaman içinde tam bir canavar olacak. Gücünü müthiş motorunun getirdiği enerji ve hareketlilikle birleştirdiği zamansa hayli önemli bir faktör olacak. Bu esnada şutuna biraz kafa yorması da lazım. Kendisinin bir süper yıldız olduğunu görmeyeceğiz. Ama pek çok coachun sahip olmak isteyeceği önemli bir oyuncu haline gelmesi büyü bir olasılık.

Lakers'ın pota altı rotasyonunu oluşturmak için yaptığı diğer adımlar, genel resme baktığımızda çarpık bir tablo çıkarıyor ortaya. Neredeyse her takas senaryosunda adı geçen ve yıllardır her an ayrılabilecekmiş gibi yaşayan Pau Gasol artık yok. Gasol'un yetenekleri ciddi bir şekilde aşınsa da ligin en zeki ve yetenekli uzunlarından bir tanesiydi. Ancak orada artık Carlos Boozer var. Bu yola neden girdiklerini anlamak, son yıllardaki diğer pek çok hareketlerini anlamak gibi oldukça güç. Yaptıkları Ed Davis hamlesiyle birlikte Julius Randle'ın gelişimi için ihtiyaç duyacağı süreden biraz kısmış olacaklar. Jordan Hill yıllık $9 milyonluk şaka gibi bir kontratla takımda kaldı. Ryan Kelly ile de uzattılar. Chirs Kaman ise MDA'in yarattığı depresyon sonrası kendine daha iyi bir takım buldu.

4-5 rotasyonu biraz değişik. Çok fazla süre almasını beklemediğimiz Ryan Kelly dışında sahayı açan bir tane bile uzun yok takımda. Ve tek gerçek pivotları Robert Sacre. Çember savunabilecek hiçbir oyuncuları yok.

Byron Scott basın toplantısında takıma savunma geleneği yerleştirmekten bahsetti. İyi bir savunma için ilk iki madde (pek çok element var gerçi ama) şunlardır: 1- Dışarıda baskı 2- Çemberi savunmak. Lakers ikisini de yapabilecek bir durumda değil.

Carlos Boozer, yerden yere vurulduğu sezonlardan sonra çok hırslı olduğunu söylüyor. Bu gazın ne kadar süreceğini göreceğiz ama ben pre-season'a biter diyorum. Kendisi aslında görece genç. Yeni sezonda 33 yaşında olacak. Ama kariyerinin en iyi sezonunu (21.1 sayı, 10.4 rb, 2.9 as, %55 FG) geçirdiği 26 yaşından beri rakamları ve sahadaki etkisi sürekli düşüyor. Bir zamanlar pota dibinde ligin en iyi bitiricilerinden biriydi ama o günlerin artık çok uzağında.

Boozer fiziksel olarak çok güçlü bir oyuncu ama gençliğinden beri vücut vücuda teması çok az yapıyor. İyi bir bire bir savunmacı değil. Çok çok kötü bir yardım savunmacısı. Sanırım Bleacher Report'ta şöyle bir şey okumuştum: "Boozer'dan yeni sezonda biraz sayı, birkaç ribaunt ve savunmada kaçırdığı pek çok rotasyon göreceğiz".

Geçtiğimiz sezon Boozer sahadayken Chicago 100 hücum başına 97.7 sayı üretirken, kenara geldiğinde bu rakam 102'nin üzerine çıkıyordu. Aynı şekilde savunmada Boozer ile 99.2 sayı yerlerken, Boozer kenarda olduğunda bu sayı 96'ya iniyordu.

Lakers, geçtiğimiz sezon ligin en kötü üçüncü savunmasına ve uzak ara en kötü çember savunmasına sahipti. Sezonu, pota dibinden en çok baskete izin veren takım olarak bitirdiler. İyi bir çember savunmacısı ya da blokçu olmasa da uzunluğuyla pozisyonları bozabilen Gasol artık yok ve bu yıl takıma dahil olan uzunlar; Randle, Boozer ve Davis bu konuda herhangi bir umut sunmuyor. Boozer'ın bu işlerden hiç anlamıyor oluşunu da Ed Davis için iyi bir çember savunmacısı demesinden anlıyoruz.

Carlos Boozer eski günlerinden çok uzak olsa da, hala vasatın üzerinde bir post-up oyununa sahip. Fakat en sevdiği yer olan sol block, Julius Randle'ın da favori noktalarından. Jeremy Lin'in en isabetli üç sayı attığı yer sol dip ve sakatlık dönüşü bol bol post-up oynaması beklenen Kobe'nin bu oyunlarda tercih ettiği yer yine sol block. Lakers'ta herkesin sevdiği yerde oynamasına izin verseler insanlık tarihinin en kötü spacing'i oluşur!

Boozer sahanın hiçbir bölgesinde lig ortalamasının üzerinde değil
Tüm bunları en iyi şekilde kurgulayıp, eldeki malzemeden optimum performansı çıkarma işi Byron Scott'a düşecek. Scott, basın toplantısında Jeremy Lin'in oyununu ne kadar beğendiğinden bahsetti. Onun penetrelerini, topu açık sahaya çıkarıp tempoyu kontrol edebiliyor oluşunu övdü.

Jeremy Lin oyundaki en iyi fundamentala sahip kısalardan biri değil. Bu yüzden müthiş bir handle'ı yok ve atletik savunmacılara karşı (ki ligin büyük bir bölümü demek oluyor bu grup) zorlanıyor. Ama çocuk çembere gitme konusunda gerçekten başarılı. Geçtiğimiz sezon aldığı sürede yaptığı drive'lar 48 dakikaya oranlandığında ligin en fazla penetre yapan 16. oyuncusuydu Jeremy Lin. Takımda Kobe dışında çembere gidebilen oyuncu olmadığını düşünürsek Lin bu alanda iyi bir eklenti olarak görünüyor. Lin, drive'ları üzerinden yüzde 58 ile şut atıyor ki bu gerçekten oldukça iyi bir oran. Dribbling ya da drive üzerinden şut atmak hiç öyle görünmese de oyundaki en zor işlerden biridir. Steph Curry'nin drive'larını yüzde 42, Manu Ginobili'nin ise yüzde 48 ile bitirdiğini göz önüne alırsak sanırım Lin'in başarısı daha iyi anlaşılıyor.

Lakers, iki yıl önce Steve Nash'i alıp, sezonun henüz başlarında Mike Brown'u kovmasını takiben Mike D'Antoni'yi aldıktan sonra iyi bir PnR takımı olmak istiyor gibi görünüyordu. Ancak işler bir türlü beklendiği gibi gitmedi. İkili oyunlar, modern hücum düzenlerinde önemli bir yer tutuyor. Geçtiğimiz sezonun en iyi hücumuna sahip dört takımı; Spurs, Heat, Clippers, Rockets, ikili oyunları ve devamında oluşabilecek çeşitliliği en iyi uygulayan takımlardandı.

Jeremy Lin, Lakers'a çembere gidebilme dışında ikili oyunlarda da çeşitlilik sunuyor.


Görsel, Jeremy Lin'in hücum alanını okumakta hayli iyi oluşunun kanıtlarından biri. Terrence Jones ile bir pick-and-roll oynuyorlar. Jones devrilirken üç Sixers savunmacısı Lin'in penetre yolu ve Jones'un çembere inişine odaklanmış durumda. Lin ise savunmanın tamamen göz ardı ettiği, ters forvette bekleyen Jordan Hamilton'u görüyor ve üç sayı geliyor.

Jeremy Lin'i kısıtlı bir oyuncu yapan ana özellik ise hiç kuşkusuz oyununun an ve pozisyon üzerinden şekillenen bir etkiye sahip olması. Yani topu eline alıp oyunu forse edebilen ve tüm takımı lead edebilen bir oyun kurucu değil. Zaten Kobe gibi topu daima domine eden bir SG yanında o tür bir oyun kurucuya ihtiyaç yok. Ben bu sebeple Lakers'ın kısa vadeyi düşünüyor olması halinde draftta seçebileceği en uygun oyuncunun yazının başlarında da kısaca bahsettiğim gibi Marcus Smart olduğunu düşünüyordum. Smart kötü şutu olan, ancak liderlik etmek için topa elinde her an ihtiyaç duymayan bir PG. En önemlisi ise muazzam bir motoru ve canavar gibi vücudu olan bir savaşçı. Kobe'nin savunma defolarını Smart ile iyi kapatabilirdi Lakers. Ancak Marcus Smart'ı onlardan bir sıra önce Celtics seçti. Lakers ise baştan beri sürekli Julius Randle'a olan ilgisini belirtiyordu ve front-office elemanları Celtics'in seçiminin ardından Randle'ın kendilerine kalmasına hayli sevinmiş göründü.

Lakers'ın bir lottery takımı olmasına isyan edebilecek tek bir oyuncu var kadrolarında: Kobe Bryant. 34 yaşında aşil tendonunu kopardı ve 35 yaşında dizinde küçük bir kırık yaşadı. Bu tür pis sakatlıkları yaşamak için hiç iyi yaşlar değil. Onun nasıl döneceği takımın nasıl bir karaktere sahip olacağının yegane göstergesi olacak. Yoksa Byron Scott ve savunma kültürü, Julius Randle, Jeremy Lin... Hepsi önemsiz ayrıntılar.

Kara Mamba harika yaşlandı gerçekten. Yarı ölümlü bedeni gerilemeye başladığında oyununu zirvede tutmak için doğru ayarlamaları yapabildi. Harika bir orta mesafeci haline gelişinden, repertuvarına sırtı dönük hücum eklemeye kadar pek çok silah edindi.

Kobe ile ilgili üstad Bill Simmons playbook'una başvuracağım.

Kobe 30 yrs: 26.8 ppg, 5.2 rpg, 4.9 apg, 46-35-85%, 6.9 FTA, 24.5 PER
Kobe 31 yrs: 27.0 ppg, 5.4 rpg, 5.0 apg, 45-33-81%, 7.4 FTA, 21.9 PER
Kobe 32 yrs: 25.3 ppg, 5.1 rpg, 4.7 apg, 45-32-83%, 7.1 FTA, 23.9 PER
Kobe 33 yrs: 27.9 ppg, 5.4 rpg, 4.6 apg, 43-30-85%, 6.6 FTA, 21.9 PER
Kobe 34 yrs: 27.3 ppg, 5.6 rpg, 6.0 apg, 46-32-84%, 6.7 FTA, 23.1 PER

Yukarıdaki tablo Kobe'nin 30 yaşına geldikten sonra nasıl rakamlar yakaladığını gösteriyor. Geçen sezonu kasten almadım, zira sağlıklı bir veri sunmuyor bize.

Kobe bu müthiş rakamları tuttururken en önemli ayarlamalarından birini enerjisi üzerinde yaptı. Savunmaya harcadığı enerjiyi kısarak, gücünü hücum için sakladı. Bunu her yıl artan bir ivmeyle yaptı. Önce her sezon seçildiği savunma beşi otoritelerin zeka seviyelerini sorgulamamıza sebep oldu. Sonra o beşe seçilmemeye başladı ve nihayetinde savunma kusurları herkesin yakaladığı bir durum haline gelmeye ve detay olmaktan uzaklaşmaya başladı.

Kobe ve stratosfere sığmayan egosunun sakatlık dönüşü iyi rakamlar yakalamak isteyeceğine kimsenin şüphesi yok. Ancak yıkıcı iki sakatlık geçirdikten sonra, 36 yaşında savunmadan daha da kısması hiçbirimizi şaşırtmayacak.

Lin ile oluşturacağı back-court ikilisi, ligde çok az oyuncunun karşısında kalabilecek bir guard ikilisi olacak gibi duruyor. Lakers'ın çember savunamayan uzunlarını da tabloya ekleyince geçen sezonun en kötü üçüncü savunmasının bu yıl elit bir hale bürünmesini beklemek ciddi bir hayalcilik olur. Geçen sezon çok olmasa da atan ama çok yiyen bir takımdı Lakers. Zaman zaman da olsa heyecan verebiliyordu. Bu yılsa muhtemelen yavaş oynayan, sıkıcı, iyimser bir tahminle geçen senekinden biraz daha az yiyecek bir Lakers izlememiz olası. Gary Vitti ve ekibinin şansı yaver gider ve son iki sezondaki trajik sakatlıklardan uzak kalabilirlerse muhtemelen playoff yarışının dışında, fakat lottery'de en iyi kombinasyona sahip olmanın uzağında olacaklar.

Ligde pek çok takım analitik düşünen ve istatistiği bir bilim olarak görn coachlarla iyi işler yapmaya başladı. Hawks, Gregg Popovich'in 17 yıl asistanlığını yapan Mike Budenholzer ile yenilikçi ve oldukça keyifli bir yapı kurdu. Bobcats/Hornets, Steve Clifford'u Lakers benchinden alıp sınırlı kadrosuna rağmen ligin heyecanlı takımlarından biri oldu. Celtics, şu iğrenç yapı içinde Butler'da efsaneleşen Brad Stevens ile gelecek için umutlu olabiliyor. Cavs, Dünya'nın en iyi oyuncusuyla şampiyon olmak için uğraşırken, NBA için kapalı kutu olsa da bizler için Dünya'nın en iyi coachlarından biri olan David Blatt ile çalışıyor olacak.

Lakers ise bu tür bir yenilik peşinde koşabileceği bir yazda, işini iyi yapan, süperstarı tarafından saygı gören, ama tavanı yukarıdaki isimlerin potansiyeli karşısında oldukça alçak bir coach ile çalışma yoluna gitti.

Bir dönemin mega yapısı, Clippers'ın gölgesinden bir süre daha kurtulamayacak gibi duruyor.

LA Lakers: Beklentisizliğin Dayanılmaz Hafifliği

Los Angeles Lakers hiç karakteristiği olmayan şekilde sezona amaçsız girdi. Geçen seneki felaketten sonra bir mini yeniden yapılanma dönemindeler ve gelecek yazki free agent piyasasında ana oyunculardan biri olana dek bir geçiş dönemi içerisindeler. Kado bizim jenerasyonun hatırladığı dönemdeki tüm Lakers takımları içinde tavanı en düşük olanlardan bir tanesi (Tamam, 2004-05 sezonundaki ekip bambaşka bir boyuttaydı. Doğru).

Bu geçiş evresi ve beklentilerin düşük olması beraberinde stressiz bir ortam doğurdu bu sayede ve yeni Lakers, Mike D'Antoni takımlarının yaptığı en önemli şeyi yapmaya; izleyenlere keyif vermeye başladı. Geçen seneki yaşlı, sakat ve yavaş Lakers, MDA'in inandığı temel prensiplerin büyük bölümünü yapamamıştı. Gerçi buna rağmen ligin en verimli altıncı hücum takımı oldular ve All-Star arası sonrası 28-12 yaptılar. Ancak geçen yılki Lakers hiçbir maçta takım görüntüsü vermemişti. Bu yılki ekip ise baskısız bir ortamda şu ana dek çok daha iyi bir bağ kurmuş gibi görünüyor ve D'Antoni'nin hızlı oynamaya dayalı sistemi herkesin oynadığı oyundan keyif almasını sağlıyor. Bu yazıyı yazarken oynamış oldukları altı maçta üç galibiyet almalarını ve hiç kimse beklemiyorken Clippers ve Rockets'ı yenmelerini, Spurs'e karşı da son çeyreğe kadar dayanmalarını bununla açıklayabiliriz.

Geçen Yılki Sorunlar

Geçen seneki takımın tavanı çok daha yüksekti ve fiziksel sıkıntılar ve Mike D'Antoni'nin tabiriyle "politik" bir takım nedenler, hızlı oyunu ve sahayı açmayı seven coachun kafasındakilerini sahaya yansıtmasına bir türlü olanak vermemişti. MDA'in politik diye bahsettiği şey Dwight Howard'ın durumuydu. D12 kontratının son yılında olduğu ve ayrılma ihtimali olduğu için mutlu edilmesi gerekiyordu. Ancak Howard'ın hücumdaki tek silahı olan post-up'lar -ki onda da ortalama üzerine çıktığı pek söylenemez- MDA'in asla benimsemediği bir hücum seçeneğiydi. Hatta takımın başına geçtiği ilk dönemde, "Post-up sevmiyorum. Bire bir oynayalım, bakalım sen mi üstünlük sağlayacaksın, ben mi... Bu bana çok mantıklı gelmiyor." demişti. İstatistikler de kendisini destekliyor aslında. Fakat Howard'ın çembere yakın bire birlerde ısrar etmesi, ve onun mutlu edilmesi için MDA'in bir takım hücum prensiplerinden vazgeçmesi sezonun kolay geçmeyeceğinin ilk işaretleriydi.

D'Antoni'nin kafasındaki şey, Howard'ı ikili oyunlardaki devrilen adam olarak kullanmaktı. Tıpkı Suns'ta Amar'e Stoudemire'yi kullandığı gibi. Lakers'a gelmeden önceki sezon Howard ikili oyun çıkışlarından ligde en fazla sayı bulan oyuncuydu. Nash de yine aynı sezon ikili oyunlarda devrilen uzuna en fazla sayı yaptıran oyun kurucuydu. Yani kağıt üstünde PnR için muhteşem bir ikili.

Ama daha sezon başında Howard'ın tepeye çıkmak istemediğini sıkça vurgulaması ve post-up arzusu, bel ameliyatı sonrası fazlasıyla yalandan yaptığı perdelemelerle birleşince MDA'in kafasındaki ikili oyun planı yeterli verimliliğe ulaşmadı.

Oyuncuların fiziksel ve teknik yapıları da Lakers hücumu için bir diğer soru işaretiydi. Tıpkı Howard gibi çembere yakın oynamayı seven Pau Gasol, D12'e çalışma alanı yaratması için çemberden uzak oynatılmaya başladı ve bu şekilde verimi azaldı. Hatta birçok defa maç sonlarını benchte geçirdi, ilk beş oyuncularıyla aynı anda sahada kaldığı sekanslar da minimuma indi. 

Nash'in sezonun daha ikinci maçının başında sakatlanması ve 2 ay kaçırması ardı arkası gelmeyen diğer sakatlıklarla birleşince Lakers iyice dağılmaya başladı. Herkes sağlıklı olduğunda topu domine eden Kobe'nin varlığı Nash'i bir sabit şutöre çevirdi. Yaşlanması ve esnekliğini kaybetmesiyle birlikte ikili oyunlardaki etkisinin azalması da D'Antoni'nin kafasındaki basketbolun bir türlü oynanamamasına neden oldu.

Lakers'ın ideal beşindeki dört adamın yaşlı ve beş adamın tamamının yavaş olması hem hücumda yarı saha basketboluna sıkışmalarına sebep oldu, hem de her takımın transition'da onları paramparça etmesine. Çünkü takım ne kadar çabalarsa çabalasın geri koşamıyordu. Bir dönem geri koşmaya o kadar konsantre oldular ki hücum ribaundları tamamen ikinici plana atıldı. Kobe takım arkadaşlarına daha şut atılırken geriye dönmeye başlamalarını tembih ediyordu. Howard gibi bir canavar ve Gasol gibi uzun bir oyuncuya karşın Lakers en çok hücum ribaundu alan ancak 14'üncü takım olabildi geçtiğimiz sezon.

Geçen yılki sorunlardan bahsetmeye devam ettikçe konu konuyu açar. Sizi çok sıkmadan bu yıla geleyim.

Şef... Bana Biraz Minimum Kontrat

Artık Dwight Howard yok. Kobe bir süre daha yok. Lakers'ın gelecek yıl kontratllı oyuncuları Steve Nash ve Robert Sacre. Yani 2014 yazında cap room'ları ciddi anlamda boş. Kobe ve -kalırsa- Gasol'un ciddi anlamda indirim yapacaklarını da varsayarsak Lakers'ın elinde iyi bir oyuncu grubunun yanında free agent pazarında hayli aktif olmalarına olanak tanıyacak ekonomik özgürlük kalıyor. Hoş, bence oradan pek ekmek çıkmayacak. Neden böyle düşündüğümü geçen yaz anlatmıştım. Ama birkaç yıldır kafalarında kurdukları 2014 planına sağdık kalmak adına bu yılki takımı minimum kontratlar ve bir adet mini mid-level (Kaman) ile kurdular.


Belki uzun soluklu değil ama çok daha D'Antoniesque bir yapı oluştu. Tavanları geçen yıla oranla epey düşük olabilir ama en büyük sıkıntıları olan atletizmi bu yıl toparladılar. Kadroları birbirine yakın seviyede çok fazla oyuncudan oluşuyor. Bu sayede iki beş arasında ciddi bir fark yok ve MDA geçen yılki gibi darlık çekmiyor. Şu ana kadar da kendi karakteri dışına çıktı ve takım 11 kişilik bir rotasyonla oynuyor. Arayışlar biraz son buldukça zamanla durum değişecektir gerçi.

Girişte de bahsettiğim gibi takımın üzerinde hiçbir baskı yok. Çünkü kendilerinden herhangi bir beklenti yok. Aldıkları her galibiyet ekstra bir durummuş gibi algılanıyor. En azından medyayı kazanmalarına alıştırana kadar durum böyle kalacak. Böyle bir ortam, atletizm, koşmaya ve erken atışa müsaade eden bir coach varken haliyle herkes oynadığı oyundan zevk alıyor. Bu yüzden Lakers bu yıl çok ciddi anlamda keyif veriyor izleyenlere. Geçen yıl tüm gezegen uyuya kalıyordu onları izlerken.

Şimdi, tam olarak nedir bu yılki Lakers'ın geçen yıldan farkları?

Öncelikle; artık gençler. MDA'in istediği gibi hızlı oynuyorlar. Geriye koşabiliyorlar ve transition'da acınacak hallere düşmüyorlar. 2 uzunla oynamak zorunda kalmıyorlar ve MDA'in çok istediği şekilde sahayı açabiliyorlar. Şu an ikinci beşten gelen 4 numaraları daha geçen yıl bazen 3, bazen de 2 numara oynuyordu! Bunun da ötesinde takım olarak oynuyorlar. Birbirleriyle oynamaktan keyif aldıklarını beden dillerinden anlamak için psikoloji okumuş olmanız gerekmiyor. Şu an sahaya çıkarabildikleri bir süper yıldız olmadığı için topu iyi paylaşıyorlar.

Geçen sezon asist üzerinden basket bulma sıralamasında 17'inciydi Lakers. Bu yıl ise 10'uncu sıraya kadar yükseldiler.

Ancak hızlı oynamaları, umdukları maksimum verime ulaşmalarına izin vermiyor. Çünkü Steve Nash artık yaşlı. Eski temposundan çok çok uzak. Genç kanat adamlarını etrafına alıp sahayı hızla koşamıyor Suns günlerinde yaptığı gibi. Diğer guardlar; Farmar ve Blake, tempolu olsalar da asla Nash gibi bir saha generali olamadılar ve onlar da belli bir yere kadar taşıyabiliyor koş-koşu.

D'Antoni'nin Phoenix zamanlarındaki efsane sisteminin anahtarlarından birisi Pick N' Roll'lardı. 

İyi bir spacing için temel şartlar şunlardır: İki iyi şutörü dip çizgilere gönderirsiniz. İki guard hücum alanını kendi aralarında paylaşır. Topa sahip olan, uzunla ikili oyun oynayıp perdeleme sonrası rakip savunmaya switch yaptırarak uzun savunmacıyla kalarak iki tane ters eşleşme yaratır ve savunmanın dengesini bozar. Buradan itibaren belli başlı, basit ve sonuca yönelik seçenekleri vardır: Üzerinde kalan uzunla bire bir oynayıp, kendine atış mesafesi yaratıp şut atmak. Topu uzuna indirmek. Çembere drive ederek uzunu geçip, yardımı üzerine çektikten sonra boş kalacak dip çizgi şutörlerine pozisyon yaratmak... Oyuncularınız aynı zamanda ortalama üstü pasörlerse, bu senaryo oluştuktan sonra rakip savunmanın o hücum bitmeden dengesini geri kazanması imkansıza yakın bir şey.

Şimdi MDA'in elinde o şutörler var. Ama ikili oyundan devrilen uzunları ya da drive edebilen kısaları yok (biraz Farmar dışında). Bu, o efsane hücumun yeniden canlandırılmasının önüne geçen en önemli faktör.

Mike D'antoni hafta içinde şöyle bir şey dedi: "İkili oyunları sık kullanıyoruz ama uzunlarımız devrilmiyor (roll), dışarı açılıyor (pop). İkili oyunların yüzde doksanında devrilmemiz lazım."

Uzun oyuncu perdeleme sonrası devrilmez dışarı çıkarsa, oyun kurucudan topu alır ve şut atar. Atışı girer ya da girmez. Bu kadar. Savunmanın dengesi bozulmaz. Ama perde sonrası devrilirse mutlaka ama mutlaka kendisine yardım geleceği için yayın etrafına dizilen üç şutörden en az biri boş kalacaktır. Oraya çıkarılacak pas da savunmanın dengesini bozmak ve rakip adına kaosu başlatmak için yegane faktör. Ama Lakers, ikili oyunlarda devrilecek türde uzunlara sahip değil. Gasol, Williams, Kaman, Johnson... Hepsi perdelemeden sonra pop yapan adamlar. Hill çok nadir de olsa devrilebiliyor ama önemli bir hücum tehdidi değil. Vasatın bayağı altında. Yalnız, hafta içinde aldığı tembihlerden sonra Gasol'un pop'ları biraz daha bırakıp, roll'a kafa yormasını bekleyebiliriz. Houston maçında da bazı işaretleri gördük. Ama bu onun karakteristiği değil. O yüzden ciddi bir değişim olmayacak.

PnR'ların diğer faktörü de tabii ki kısa oyuncu. Nash, kariyeri boyuncu ikili oyunların kralı oldu ama yukarıda da değindiğim gibi artık eskisi gibi oynatamıyor o oyunları. Ona perde yapan uzunun sadece dışarı açılması, Nash'in de artık çembere gitmekte ciddi anlamda zorlanması bu oyunların yeterince iyi işlememesindeki en önemli faktör.

Diğer yandna bu yıl şut ritmini de bulamadı Nash. Umarım geri gelir o sihir.


Görselde Steve Nash'in bu yılki şut performansı var. Maviler isabetli, kırmızılar isabetsiz. Dikkatinizi çekecek ilk şey muhtemelen elbow'lardan kaçan şutların fazlalığı. Bu yıl Steve Nash'in ikili oyun senaryoları genelde açılan Gasol'a pas vermek ya da perdelemenin yapıldığı yere göre sola ya da sağa bir dribbling yapıp şut atmak. Bu yıl şutunda sorun yaşadığı için o atışların da büyük bölümünün kaçtığını görüyoruz. Çembere ne kadar az gittiği de gözden kaçmıyor.

Bu eksiklikler D'Antoni tarzındaki hücum sistemlerinin yeterince iyi çalışmamasının ana faktörlerinden biri.

Takımın diğer guardlarında da durum dramatik değişiklikler göstermiyor. Steve Blake ikili oyun adamı değildir. Ona hiç bakmayalım ve Jordan Farmar ile devam edelim.


Farmar'da durum biraz daha farklı. Elbow'lardan neredeyse hiç şutu yok. İkili oyun çıkışlarında şutu pek tercih etmediğini anlıyoruz buradan. Ama pota dibinden epey denemesi var. Lakers'ın çembere drive edebilen yegane oyun kurucusu olduğunu şut terichleri de gösteriyor. Burada gösterilenler, oyun içinde meydana gelen atışların tamamı. Yani oyuncunun sadece ikili oyunlardan neler yaptığı değil. Ama tarzlara ilişkin az çok fikir veriyor.

NBA.com'un SportVU ile gittiği ortaklık sonrası bize sunulan veriler gerçekten son derece kapsamlı. Hangi oyuncunun ne kadar asistinin yendiğini dahi görebiliyoruz. Sonrasındaki şut girse asist olacak ama kaçtığı için asist yazılmayan paslarda Steve Nash lig 17'ncisi. Maç başına neredeyse 12 pası değerlendirilemiyor arkadaşları tarafından. 

Buradaki bir numaralı isimse Pau Gasol. Devrilmediğinden ve perdelemeden sonra pop yapıp şut attığından bahsetmiştim Gasol'un. Orta mesafe şutunu geçen yıl öncesinde ciddi ölçüde yitirmişti İspanyol. Bu yıla da iyi atarak başlamadı.

Onun da şut performansına bakalım...


Yukarıdaki tablo Gasol'un bu sezon kullandığı tüm atışları ve bu atışların alan olarak dağılımını gösteriyor. 1, 2 ve 3 rakamlarıyla işaretlediğim yerler Pick and Pop sonrası en çok atış kullandığı üç bölge. Oralardan toplamda 4/22 atmış şu ana dek. Tabii hepsi ikili oyun çıkışları değil. Ama inanın yarısından çok daha fazlası öyle.

Özetle; Mike D'Antoni, hücum sistemini işletecek 2-3-4 numaralara öyle ya da böyle sahipken, hücumun temelini oluşturacak 1 ve 5 numaralardan yoksun. Bu da Lakers'ın elit bir seviyeye çıkmasına asla olanak tanımayacak. Steve Nash beş yaş genç olsaydı çılgın olurdu o ayrı.

Mevcut yapıdaki Lakers sezon boyunca şirin bir takım olacak ve göze hoş gelen bir basketbol oynayacak. Çok kötü olmayacaklar ancak çok iyi de olmayacaklar. Son 10 yılın en iyi draf sınıfı geliyorken, takımı orta ya da orta üst seviyeye çıkaracak oyuncular bulma tercihlerinin ne kadar mantıklı olduğu tartışılır. Bence bu sezon daha başlamadan havlu atmaları onlar için en iyisi olacaktı. Ancak olan oldu ve Lakers bu yılki League Pass takımlarımızdan biri olmaya aday halde şu anda.

MDA ve Sürpriz

Mike D'Antoni biraz tekdüze bir coach olmakla eleştrilir. Üzerinde oynama yapmayı sevmediği kesin bir sistemi vardır ve alternatif planlara yönelmek çok sevdiği bir şey değil. Birçok coach gibi basketbolda inandığı bir takım değerler var ve başarılı olacağını savunduğu tarzdan pek vazgeçmiyor. Bu düzen Suns'ta basketbol tarihinin en keyifli oyunlarından birini ortaya çıkarırken işler Knicks'te çok iyi gitmemişti. Lakers'ta ise 2014'ten önce gerçek bir D'Antoni takımı görmüş olmayacağız ve yorum yapmak için 2 sezon bile oldukça erken sayılabilir. Tabii buradaki gerekçeler geçen sezon takıma beşinci maçta gelmesi ve oyuncu grubu üzerinde hiçbir kararda bulunamamış olması ve Lakers'ın geçtiğimiz yaz sahip olduğu sınırlı hamle alanı.

MDA, inandığı yüksek tempo ve açık alan oyunuyla zaman içinde birçoklarının sempatisini toplamış olabilir. Ancak hiçbir zaman mola dönüşlerinde elit oyunlar çizen bir coach olarak görülmedi. Bu alanda ligin en iyileri tartışmasız Gregg Popovich ve Doc Rivers. Üçüncü sıra için ligdeki diğer tüm coachlar çekişebilir.

Ancak D'Antoni, Houston maçının sonunda çizdiği oyunla, molalarda bazen ne denli güzel işler çıkarabileceğini gösterdi.

Lakers, ayrılıkları sonrası Dwight Howard ile ilk kez karşılaştığı maçın büyük bölümünü önde götürdüyse de, maçın son 3 buçuk saniyesinde iki sayıyla gerideydi. Ama topu yere vurmadan oynadıkları hücumda buldukları üçlük sahadan galibiyletle ayrılmalarını sağladı.


Topu pota altından Jodie Meeks oyuna sokuyor. İki uzun Gasol ve Johnson iki elbow'da bekliyor. Gasol epey pasif bir görünümde ancak Johnson her an çembere doğru cut yapabilecekmiş gibi. Savunmanın dikkatinin küçük de olsa bir bölümü orada. Ama asıl iş tepedeki guardlarda.

Orada Nash ve Blake var. Blake'i Lin savunuyor. Nash'i tutan Beverley ise Lin'in hemen solunda ama şu an göremiyoruz.

Meeks hakemden topu alırken Blake okla gösterilen yerde minik bir tur atıp Lin'in kafasını karıştırma niyetinde.


Blake turunu tamamlıyor. Yine okla gösterilen yerden geliyor ve orijinal konumuna dönüyor. Lin bir sağ bir sol yaptı bu esnada. Blake'in karşısına alttan çıkma niyetinde. Nash'i tutan Beverley'i görebiliyoruz şu an.

Bitirici hamle gelmek üzere...


Steve Blake'in o daracık alanda attığı tur kafaları bir anda karıştırdı. Lin, Blake'in hücum alanının sağ bölgesine olan hareketinin devam edeceğini düşünüyordu ve oraya alttan dolanıyor. Ancak Blake bir anda sola hareketleniyor ve bu koşu Houston savunmasındaki ilk kırılma anı olacak.

Blake sol forvete hareketlenmeye başlarken Nash, Lin'e perde yapıyor. Blake'in kafa karıştırıcı turundan sonra Nash'in perdesi Lin'i tamamen devre dışı bırakacak. Şu anda switch yapmaları lazım. Blake'in üzerine gitmesi gereken adam artık Beverley.


Blake gaza basıp gitti. Nash hala Lin ile boğuşuyor. Linsanity tamamen devre dışı. Blake'e hareketlenmeye çalışan Beverley de Gasol'un perdesine takılıyor. İki kısa savunmacı da bir anda ekarte edildi.

Dwight Howard çembere yakın bir yere atılacak herhangi bir pası ve/veya sonrasındaki bir atışı savuşturmak için boyalı alandaydı. İki kısanın da pozisyonunu kaybettiğini görünce Blake'e kendi hareketlenmeye karar veriyor haklı bir şekilde.

Ama çok geç. Blake bomboş denebilecek bir pozisyonda üçlüğü gönderiyor ve Lakers maçı kazanıyor.

İşte böyle...





Lakers, Dwight Howard ile ilk yüzleşmede gülen taraf oldu. Ama Steve Nash'in söylediğine göre soyunma odasında herkes galibiyeti kutluyordu, Howard'ı yenmeyi değil. Geçen yıl takım olmanın yanına dahi yaklaşamamıştı Lakers. Bu yılsa durum oldukça farklı görünüyor. Kağıt üstünde geçen yıldan çok daha güçsüz olsalar da, geçen yıldan çok daha bir arada oynuyorlar. Birlikte kazanıp birlikte kaybetmeyi yeniden hatırlamak üzereler. 

Lakers için bu yıl en iyi ihtimal muhtemelen playoff ilk turunda elenmek olacak. Son yıllarda playoff bozgunlarına fazlasıyla alıştılar. Fakat bu kez belki de başarısızlık değil başarı olacak tatile benzer şekilde çıkmaları. Ama en azından bunu birlikte yaapcaklar ve yeniden bir kimlik sahibi olacaklar...