Golden State Warriors etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Golden State Warriors etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

İlk Haftadan Notlar

Hastalanıp işten/okuldan kaytarmaya, 29 Ekim tatilinin tamamını ve hafta sonunuzu evde geçirip 9-12 saat basketbol izlemeye başladıysanız yaz bitmiş ve dört aydır iple çektiğimiz yeni sezon gelmiş demektir. Detroit Pistons coachu ve basketbol operasyonları başkanı Stan Van Gundy sezon öncesinde şöyle bir şey söylemişti: "Şu an herkes mutlu. Çünkü kimse daha tek bir maç dahi kaybetmedi". 

İlk haftayı bitirmek üzereyiz. Sürpriz başlangıç yapan takımlar, geçen yılın üzerine koyan ya da henüz pedala basamayanlarla birlikte genel bir resim yavaş yavaş oluşmaya başladı.

Dilerseniz ilk haftanın öne çıkan bazı konularına bakalım:


Bu Gezegende Steph Curry'i Durdurabilecek Birileri Var Mı?

Warriors'ın şampiyonluk güzergahının beklenenden daha kolay olduğu doğru. NBA'in bu sene vazgeçtiği saçma division sistemi yüzünden daha ilk turda Clippers ve Spurs'ün birbiriyle eşleşmesi, yol boyunca karşılarına çıkan takımlarda bazı kilit oyuncuların sakat olması ve kendilerinin sağlık açısından çok şanslı (tabii bunu şansla açıklamak bir yere kadar doğru, iyi trainer hayat kurtarır) bir yıl geçirmeleri, bazılarının Golden State'in şampiyonluğuna yeterli değeri vermemesine sebep oldu ama bu sizi asla kandırmasın. Steph Curry ve Warriors çok iyi, hatta bu yıl geçen sezondan da iyiler.

Steph Curry sezonun ilk üç maçı itibarıyla sadece 33 dakikada 39.3 sayı, 7.3 asist ve 5.7 ribaunt ile oynuyor. Üstelik %59 saha içi, %48 üç sayı isabeti bularak. Harden yaz boyunca normal sezon MVP ödülünü alması gereken kişinin kendi olduğunu söyleyip durdu belki ama Steph, bu yıl ödülün en güçlü adaylarından Anthony Davis'i beş günde iki defa yenerken, kendisinin ve takımının unvanlarını savunacakları bu yılda hiçbir şeyi hafife almayacağını gösterdi.

Pelicans'a 17/27 (8/14 3s) saha içi isabetiyle yalnızca 36 dakikada 53 sayı atıp, bunun yanında 9 asist, 4 ribaunt ve 4 de top çalma ekledi Curry. Üstelik back-to-back'in ikinci gecesinde. Üçüncü çeyrekte tek başına 28 sayı atarken Pelicans yalnızca 26'da kalıyordu (ki aslında ideal bir periyot skoru).



Curry şu anda kendisinin Dünya'nın en iyi oyuncusu olduğu önermesinin çok çok güçlü bir savunmasını yapıyor.

GSW bu yaz hiçbir göz alıcı hamle yapmadı. Ancak şampiyon olan core grubun tamamını korudular ve Kings'in kendisi yerine ilk beş oynatmak için bulduğu her 4 numarayı benche yollayan Jason Thompson'u kadroya kattılar. 

Golden State'i izlemek bu yıl da yapılabilecek en keyifli işlerden biri.


Philadelphia'da Sıvı Halde Su Bulundu!

Sixers'ı uzun zamandır izlemiyor olabilirsiniz. Yalnız değilsiniz. Bir canavardan kaçtığınız ve asla uyanamadığınız kabuslara benzer bir şekilde tanking yapan, bu da yetmezmiş her yeni sezona en az 3-4 yıl daha tanking yapacak havasıyla başlayan bir takımı izlemek kendinize acı vermekten başka bir şey değil.

Ama artık kasabanın yeni bir şerifi var!

Bu yılki güçlü draft sınıfının en yetenekli isimlerinden biri olan Jahlil Okafor, NBA'de oynadığı henüz ilk periyotla birlikte kendine oldukça kalabalık bir hayran sınıfı edindi. 

Okafor'un oyununda fiziksel özellikleri kaynaklı ciddi eksikler var. Atletizmi oldukça sınırlı, hiç iyi bir çember savunucu değil ve kariyerinin ilerleyen dönemlerinde bel ve bilek sakatlıkları yaşamaya açık bir vücut yapısı var. Ama arkadaşlar, burada inanılmaz yetenekleri olan bir gençten bahsediyoruz.

İlk NBA maçının ilk 6 dakikasında yaptıklarına bakalım mı önce?



Tekrarlıyorum, daha ilk NBA maçı ve oyuna 5'te 5 isabetle başladı Okafor.

Jahlil Okafor'u özel bir oyuncu kılan yeteneklerinin başında zekası ve top hakimiyeti geliyor. Sanki ligde yıllar geçirmişçesine olgun. Oyunu ve rakip savunmayı daima çok iyi okuyor ve karşısındaki direncin türüne göre zengin cephaneliğinden farklı bir silah çıkarabiliyor.

Celtics onu maçın başında Tyler Zeller ile savunuyordu ve Okafor rakibini sırtına alıp sürekli çembere indi. Ancak müthiş başlangıcı sonrası coach Stevens, eski Blue Devil üzerindeki savunmacısını değiştirip Okafor'un üzerine Jared Sullinger'ı verdi. Okafor birkaç denemede Sullinger'ı itemeyeceğini anladı ve hücum stratejisini değiştirmeye karar verdi. Topu almak için faul çizgisine çıkmaya başladı ve yüzü dönük hücum edip, birkaç dribblingle Sullinger'ın dengesini bozup orta mesafe şutlarıyla sayı bulmayı denedi. Bu sayede 16'da 10 isabetle 26 sayı bularak takımının en skorer oyuncusu olmayı başardı. 

Okafor'u izlediğinizde yapabileceklerinin sınırı olmadığı hissine kapılıyorsunuz. Topu aldığı anda sahadaki her pas kanalını görebilir, yüzü dönük oynayıp savunmayı dribblingle geçebilir, orta mesafe şutu atabilir ya da savunmacısına sırtını dönüp post-up oynayabilir.

Kendisi Emeka Okafor'un ikinci kuşak kuzeni. Emeka neler yapabiliyorduysa Jahlil hiçbirini yapamıyor, ama Emeka'nın yapamadığı her şey onun repertuvarında.

Philadelphia şehri de oldukça heyecanlanmış olacak ki evlerindeki ilk maçta yıllardır görmediğimiz bir ambiyans vardı. Bu heyecan yeni şutörleri Nik Stauskas'ı da kapsıyordu (şehir profesyönel düzeyde oynayabilecek oyuncuya aç!) ki Okafor'un muazzam pas yetenekleri Stauskas gibi NBA'dae gaz pedalını bir türlü bulamamış bir keskin şutörün kariyerini raya oturtabilir.

Philadelphia'nın şu anda umursamaması gereken ancak biraz daha rekabetçi olduklarında eğilecekleri bir konu var: Okafor ve Nerlens Noel'in beraber nasıl oynayabileceği.

Noel'in 4 numara yeteneklerine, Okafor'un ise 4 numara atletizmine sahip olmayışı nedeniyle birlikte oynamaları alan kullanımı ve pas trafiği sıkıntsı yaratması olası bir durum. Bu denklemde kendini geliştirme konusunda en büyük iş aslında Noel'e düşüyor. Kolejde ACL'ini koparıp çaylak sezonunun tamamını oynamadan geçirdiği dönemde şut mekaniğini sıfırdan kurmaya çalışmışlardı Sixers coaching staffıyla birlikte. Şu ana kadar olumlu sonuçlar çıkmadıysa da küçük ilerlemeler kaydetmedi değil.

Geçtiğimiz sezon catch and shoot'larda All-Star arasında kadar yüzde 25 ile oynuyordu ama sezonun ikinci yarısında bu isabet oranını yüzde 34.5'e yükseltmeyi başardı. Hala çok yolu olsa da yüreklendirici bir gelişme gösterdiğine şüphe yok. Ama genel olarak jump shot'ları geçen yıl yüzde 25'te kaldı ki bu kabul edilir bir isabet oranı değil.

Okafor ile daha verimli oynayabilmek için pas yeteneklerini de geliştirmesi lazım. Noel ligde görebileceğiniz en yumuşak elli oyunculardan bir tanesi değil ve asla elit bir pasör olmayacak ama hiç de fena olmayan saha görüşü sayesinde ilerleme kaydedebilmesine imkan var.

Noel'in saha görüşüyle ilgili bir sekans. Dışarıda topu aldı. Dribblingi kesmiyor. Etrafında doğru seçenekleri arıyor. Kendisini savunan David Lee aşağıda, Okafor'u savunan Sullinger'a yakın olmaya ve boyalı alanı korumaya çalışıyor. Okafor bu ikili arasında tost olduğu için onu pek göremiyoruz.

Noel'in şutu yok. Dribbling üzerinden gelip atması falan zaten Allah muhafaza... O yüzden çembere hiç bakmıyor. Hücumu okumaya devam ediyor.

Sol blockta Hollis Thompson, Jae Crowder'a perdeleme yaparak JaKarr Sampson'un boyalı alana cut edebilmesine olanak tanıyor. Avery Bradley switch yapmayı unutunca Sampson rahat bir şekilde içeriye cut ediyor ve etrafı okuma çabasındaki Nerlens Noel onu görüp topu içeri indiriyor. Sampson bu sayede kolay bir turnike buluyor.

Aynı maçtan bir örnek daha var...

Gazetelerin eskiden verdiği mega kuponlar gibi: Bir değil, iki değil, tam üç müdafacı...

Noel üçlü sıkıştırmaya maruz kalıyor. Herhangi bir pivot orada en güvenli şeyi yaparak topu tepeye çıkarabilir (kadraja girmekte olan Okafor'u görebilirsiniz).

Ama Noel daha keskin bir görüşle oyunun yönünü değiştiriyor ve sağ dibe doğru hareket etmekte olan TJ McConnell'ı buluyor. Evan Turner o bölgedeki üç adamı tek başına savunmak zorunda kaldığı için onu ne kadar hareket ettirirlerse o kadar rahat çalışma alanı bulacaklar. Eski bir Arizona Wildcat olan McConnell'ın ekstra pasıyla da Sixers bomboş bir üçlük bulacak bu hücumda.

NCAA'de son birkaç sezondur en sevdiğim basketbolu oynayan takımlardan biri olan Arizona'nın oyun kurucusuydu TJ McConnell. Çok iyi bir pasör, pozisyonuna göre oldukça güçlü ve muazzam bir motoru var. NBA'de pek tutunamayabileceğini düşünüyorum ve birkaç yıldır onu Efes için kovalıyordum aslında ama hiç fena başlamadı NBA'e. Gerçek basketbolculara ihtiyaç duyan bir takımda kendine gelen şansı iyi kullanır umarım.

Philadelphia çok çok yavaş da olsa hayat belirtileri göstermeye ve izlenebilir bir hale gelmeye başladı. Bu yıl da çok maç kaybedecekleri kesin ama küçük de olsa ileri birkaç adım attıklarına şüphe yok. Okafor - Noel ikilisini birlikte kullanma konusuna değindim ama Joel Embiid konusuna hiç girmedim fark ettiğiniz gibi. Embiid de son derece yetenekli bir oyuncu. İzlerken mest olduğunuz pivotlardan. Ama önce şu uzunların baş belası olan ayak sakatlığını atlatıp parkeye bir çıksın da, Sixers'ın üç yetenekli pivotunu nasıl kullanacağı başka zamanın konusu.

Brett Brown da "En büyük derdim keşke bu olsa" diyordur zaten.


Bu Yılki League Pass Takımınız?

Stan Van Gundy'i günümüzdeki dominant tarz olan 4 kısalı beşlerin öncüsü olduğu için ve oynattığı basketbol her zaman keyif verici olduğu için seversiniz. SVG, Orlando'da Dwight Howard etrafında kurduğu yapının bir replikasını Detroit'te de kuruyor. Çünkü inandığı, başarılı olacağını düşündüğü oyun tarzı bu. 

Ve hey, elinde Andre Drummond diye bir canavar var!

Stan Van Gundy Pistons'ta basketbolla ilgili tüm kararlarda tek yetkili olarak göreve başladığından beri tüm demeçlerinde ve tüm hamlelerinde Andre Drummond'da yeni Dwight Howard'ını yaratmaya çalışacağını ve etrafını Magic günlerinde olduğu gibi şutörlerle donatacağını görüyoruz. Hatta SVG'den önce maç başına ortalama 19 üç sayılık atış kullanan Pistons, bu rakamı geçtiğimiz sezon 25'e yükseltmişti.

Bu yapılanma, devam etmekte olan bir süreç ve kurallardaki kısıtlamalar nedeniyle kafanızdaki yapıyı geceden gündüze oluşturamıyorsunuz. Kaldı ki Drummond yanında Gregg Monroe gibi sahayı açamayan konvensiyonel bir uzunla geçen ilk yılın ardından SVG istediği yapıyı daha ancak oturtuyor (Arada Josh Smith'in şutlanışı da var). Bu sene Ersan İlyasova'nın takıma eklenişi tipik bir SVG oyun anlayışı ürünü. Ayrıca ilk beşin bir diğer parçası olan Marcus Morris de kısa beşlerde dört numaraya kayıp yakında kendisinden çok bahsedeceğimiz çaylak Stanley "Stanimal" Johnson ile beraber oynayabilecek bir oyuncu.

Sezon başında yukarıdaki görselde görebileceğiniz türden spacing hataları yapabiliyor Detroit. Zamanla bu gibi durumlar en aza inecek.

Şimdi önlerinde iki önemli konu var. 

Birincisi Brandon Jennings'in sakatlıktan dönüşü sonrası nasıl bir rotasyon kullanacakları. Yazın Reggie Jackson'a max kontrat vererek bir anlamda bu takımın core'unun Jackson ve Drummond olacağını gösterdiler. Jennings bu yıl kontrat sezonunda ve düşürülmüş bir rolü kabul edip etmeyeceğini göreceğiz. Ancak ritmini bulana kadar oynatıp, Şubat deadline'ı öncesi onu takas etmeleri sürpriz olmayacak.

İkinci konu ise Andre Drummond'un gelişimi.

Fundamentalı zayıf uzunların hücum özelliklerinin yavaş geliştiği bir sır değil. Drummond geçtiğimiz yıl post-up oyununda umut verici bir ilerleme kaydetmeye başlamıştı. Fakat daha kat etmesi gerek çok mesafe var.

Hala şuna benzer hareketler görebiliyoruz:


Drummond'un henüz 22 yaşında olduğunu unutmamalı. Lige geldiğinden bu yana serbest atışlar dışında pek çok alanda gelişim gösterdi. (Gerçi bu sezon ilk üç maç itibarıyla çizgiden yüzde 58 ile oynuyor. Kariyerinde daha önce yüzde 42'ye ulaşamamıştı). Her iki pota altında da bir canavara dönüşme yolunda ilerliyor. Bir 5 numara için boyu biraz kısa olsa da kuvveti ve patlayıcılığıyla rakip uzunları pota dibinde bully edebiliyor.

Hem her an şunları yapabilecek bir oyuncudan bahsediyoruz.




Superman diyemem ama Supermanesque işler yapabiliyor.

Biri yaptığında okumaktan çok keyif aldığım ve benim de yapmayı sevdiğim bir şeyle devam edeceğim. Bill Simmons ve Zach Lowe'un cephanesinden.

Player A ve Player B diyeceğimiz iki oyuncumuz olsun ve onların istatistiklerini kıyaslayalım.

Player A: 37 dakika, %60 FG, 17.6 sayı, 12.3 ribaunt, 1.9 blok
Player B: 30 dakika, %51 FG, 13.8 sayı, 13.5 ribaunt, 1.9 blok

Player A'i muhtemelen tahmin ettiniz. Kendisi Dwight Howard. Ancak rakamlar 21 yaşındayken geçirdiği sezondan. Player B de Andre Drummond'un geçen seneki istatistikleri, yani 21 yaşındayken.

Dwight Howard bir yıl sonra yine aynı süreleri alarak 20.7 - 14.2 - 2.1 gibi muazzam bir sezon geçirmişti. Drummond ise bu sezon 37 dakikada (aralarındaki 7 dakikalık fark kapanmış oluyor böylece) 18.7 - 16.3 - 2.0 gibi rakamlar yakaladı şu ana kadar.

Drummond'ın Dwight Howard'ın prime'ındaki gibi göz alıcı fiziksel yetileri olmasa da, işlenmekte olan yeteneği ve rakamları ondan aşağı kalır gibi durmuyor. Stan Van Gundy onun ham yeteneklerini sıkıp, suyunu çıkarmaya devam edecek.

Detroit sezona 3-0 ile başladı. Atlanta ve Chicago gibi playoff takımlarını ve bu yıl Batı'da ilk 8'i zorlaması muhtemel Utah'ı yendiler. Bu henüz önemli bir şey ifade etmiyor. Pistons bu yıl ligin altını üstüne getirmeyecek. Ancak sezonun ilk akşamından beri ben de dahil birçoğumuzun radarındalar. 

Eğer random bir şekilde onları izlemeye başlayıp "Vay be, adamlar hiç fena başlangıç yapmadı ha" diyorsanız zamanınızı onlara ayırmaya muhtemelen devam edeceksiniz. Ancak 3-0'lık dikkat çekici başlangıçları sonrası radarınıza girmeye başladıysalar, akşam kim oynuyor diye maçlara baktığınızda Detorit'i de izlenecek takımlarınız arasına almanız hiç fena olmayacaktır.

Clippers - Warriors: Game 5

Serinin en kritik maçı belki de... Bugüne dek playoff'larda 2-2'lik eşitliğin olduğu serilerde beşinci maçı kazanan takımların turu geçme oranı yüzde 83.

Andrew Bogut sağlamken dahi çok derin bir pota altı rotasyonu olmayan Golden State, Avustralyalı pivotun yokluğunda iyice zorlanıyor Clippers'ın atletik uzunlarına karşı. Geride kalan beş maçın tamamında en az bir uzun erken faul problemine girdi. Marreese Speights elinden geleni yapmaya çalışıyorsa da yeterince katkı sağlayamıyor. Warriors, Andre Iguodala ile imzaladıktan sonra lüks vergisine taşmamak için Jarrett Jack ve Carl Landry ile sözleşme uzatmamıştı. Sezonun en kritik yerinde ikisini de çok arıyorlar. Landry önemli bir ribauntçu değildi belki ama oyunu okuyabilen iyi bir pasör ve verimli bir orta mesafe şutörüydü. Clippers'ın sürekli yardım getiren savunması karşısında ekstra bir pasör uzun Warriors'un işine epey yarardı. Hatta şurada, aşağıda bir yerlerde Hilton Armstrong'un bir pozisyonluğuna o role evrildiğini ve bunun hücumu ne kadar rahatlattığına değinmiştim.

Warriors'ın normal sezondaki 15 top kaybı ortalaması Clippers serisindeki yenilgilerde 19'a yaklaştı. Clippers lig derakiplerini en fazla top kaybına zorlayan yedinci takım. Bu seride hücumu nefeslendirecek, topu kontrol edecek bir Jarrett Jack epey işlerine yarardı. Takıma katıldıklarından beri ne Crawford ne de Blake bu rolde başarılı olabildi.

Clippers savunmasının seri başından beri ilk amacı Steph Curry'nin topu elinden çıkarmasını sağlamak. Ona şut attırmadıktan sonra geriye kalan pek çok şeyi kabul edebilirler. Ama öncelikleri bu. Steph Curry çembere çok kolay gidebilen bir oyuncu olmadığından hücumda varyasyon yaratmak için kullandıkları en önemli şeylerin başında ikili oyunlar geliyor. Doc Rivers ise seri başından bu yana Curry'e gelen her perdelemede uzunu show-up'a gönderiyor. Bu şekilde Steph'in boşluk bulup şut atmasını ya da sahayı görebilmesini engellemek istiyorlar. Bu stratejiyle Curry'nin normal sezonda 3.8 olan top kaybı ortalamasını playoff'ta 4.4'e çıkarmayı, maç başına yaklaşık 18 olan şut deneme miktarını ise 15'e düşürmeyi başardılar. 

Beşinci maçta ise Mark Jackson, Steph Curry'i kullanma şeklinde uyarlama yaptı. Hücumu organize etme görevini Iguodala'ya yükledi ve Curry'i topsuz kullanmayı tercih etti. Bu şekilde ona getirilecek ikili sıkıştırmaların hücum organizasyonlarını bozmasına engel olmayı amaçladı. Ancak Curry iki numara gibi oynadığında biraz pasif kaldı. Üçüncü çeyreğin son iki dakikasına kadar sadece 4 şut kullanmıştı. Oyunu da sadece 10 şutla bitirdi. Bürünmesi gereken rolün bundan çok daha fazlası olduğunu biliyoruz.

Maç içinde Steph Curry'i o ikili sıkıştırmalardan kurtarmak için harika bir oyun oynadı Golden State. Bariz bir şekilde çizilmiş ve çalışılmış bir sete benziyordu yaptıkları. Ama bir daha tekrarlamamaları kafamı karıştırdı.


Görsel biraz karman çorman gelebilir. Açıklayayım...

Her renk farklı bir oyuncuyu işaret ediyor. Kırmızı sadece Draymond Green'i anlatıyor. Aynı şekilde sarı rengi Harrison Barnes, beyazı da Blake Griffin için kullandım.

Draymond Green boyalı alandan yukarıya gelip Stephen Curry'e perdeleme yapacak. Green'i savunan oyuncu Blake Griffin. Ancak Curry'e gitmeden önce aşağıda küçük bir oyun var; kafa karıştırmak için. Barnes, Green'i Blake Griffin'e yapacağı perdelemeyle yukarıya çıkarmaya çalışacak. 

Burada Clippers savunmasının çabuk reaksiyon göstermesi lazım. Eğer Barnes iyi bir perdeleme yapıp Griffin'i aşağıda tutarsa anında switch yapmaları ve Hidayet Türkoğlu'nun Green ile yukarı koşması gerekiyor.


Clippers savunması uyanamadı.

Draymond Green yukarı çıkarken Barnes'ın perdelemesine takılan Griffin ona yetişemiyor. Hedo kendi adamında kalmayı tercih etti. Şuta kalkan Curry ile ona show-up'a gelmeye çalışan Griffin arasında okla da belirtildiği gibi epey mesafe var.

Bu şekilde Steph Curry seri boyunca PnR çıkışlarında ender bulduğu bir şeyi yapıp boş şut atabildi. Atış esnasında Darren Collison'un da faulü vardı. 4 sayılık bir oyun. Hatta Kevin Harlan'ın dediği gibi: "KABOOM!"

Ama söylediğim gibi benzer şeyleri pek kullanmadı maç boyunca Golden State. Hoşuma gitmedi.

Her Yere Double

Steph Curry'i önemli bölümlerde topsuz kullandılar dediğim gibi. Hem onu, hem de topsuz oynayan diğer şutör Klay Thompson'u şut bulmaları için forvetlere çıkaran pin-down screen'ler de çok aşağıdaydı. Şut bulamayıp ortaya drive ettiklerinde çembere çok yakındılar ve önlerinde hep iki uzun oldu. Bu da şutları bozdu.

Orada zaten DeAndre Jordan rakipleri sürekli püskürtüyor.. DJ için harika bir seri oluyor. Normal sezonda 2.5 olan blok ortalaması GSW serisinde 4.2'ye yükseldi. Sayı, ribaunt ve asist ortalamalarının tamamı az da olsa arttı. Ama en önemlisi normal sezonda yüzde 43 olan serbest atış yüzdesi playoff'ta 55'i gördü. Hack-A-DeAndre stratejsine karşı en kötü ihtimalle bu oranlarda kalması önemli. Çünkü pozisyon başına en az 1 sayı demek bu. Doc Rivers böyle dakikalarda onu sahada tutabilir hiç değilse.

Bu arada coach Rivers pin-down screen'lerden çıkıp top alan oyuncuları da tıpkı ikili oyunlarda yaptığı gibi uzunlarıyla takip ettiriyor. Steph Curry ve Klay Thompson'u soğutmak Golden State'i mağlup etmek için ilk stratejiniz olmalı zaten. Uzunlar toplu oyuncuya yardıma gittiğinde arkada David Lee ve Draymond Green gibi orta mesafe şutu olan isimleri riske ediyorlar ama hem bu strateji şu ana kadar işe yaradı, hem de bu isimlerin getirdiği riskleri tarttığınızda daha yoğun önlem almaya karar vereceğiniz adamlara öncelik veriyor Rivers.

Haydi...

Doc Rivers'ın Steph Curry Stratejisi + Houston ve Portland


Herkese merhaba...

2014 playoff'larının ilk maçları geride kaldı ve oldukça keyifli eşleşmeler izliyoruz. Golden State, savunmanın en önemli oyuncusu Andrew Bogut'tan yoksun çıktığı maçta Clippers'ı yenip saha avantajını eline geçirmeyi başardı. Doc Rivers, tartışmasız şekilde ligin en iyi coachlarından bir tanesi. Steph Curry'e nasıl önlem alacağını merak ediyordum. Takımda rakibini kilitleyecek bir dış savunmacı olmadığından (bkz: Pat Beverley. Birazdan geleceğiz.) Curry'i yavaşlatmak için takım halinde bir şey yapmaları gerekiyordu.

GSW, çembere çok fazla drive eden bir takım değil. Genelde pozisyonlarını pas açıları üzerinden hazırlamayı, pin-down screen'lerden çıkan kısalara şut yaratmayı seviyorlar. Takımın çembere en fazla penetre eden oyuncusu David Lee. Oyun kurucu Steph Curry ise ligde en çok drive eden ancak 52'nci isim. Ve takımın bu alanda ikincisi. Yani Curry'i yavaşlatmak için onun çembere gidiş yollarını kesmeye lüzum yok. Doc Rivers'ın yapmak istediği (özelinde de başarılı olduğu) şey ise topu Curry'nin elinden çıkartmak ve uygun atış bulmasını engellemekti. 

Nitekim bunu başardı da Clippers. Normal sezon ortalamaları 24 sayı, yüzde 47 saha içi isabet ve 3.8 top kaybı olan Curry, Doc Rivers'ın kurguladığı strateji karşısında 6/16 şut isabetiyle 17 sayıda kaldı (normal sezona göre 8 dk fazla oynamasına rağmen) ve tam 7 defa top kaybetti.

Warriors hücumunda perdelerden dolaşıp forvetten dışarı şut en çok çıkan isim Klay Thompson. Steph Curry daha ziyade top elindeyken bir şeyler üretmeye çalışıyor. Ve ikili oyunlar Golden State hücumunda kritik yer tutuyor. Doc Rivers ise tüm ikili oyunlarda Curry'nin üzerine ikili sıkıştırma getirerek yıldız oyuncunun topu elinden çıkarmasını sağlamaya çalıştı. Savunmacısı da hiçbir perdelemenin aşağısından dolaşmadı ki Curry'e şut atmak için saniyenin onda biri bile kalmasın. Genelde bunda başarılı oldu da Clippers. Peki Warriors buna rağmen nasıl kazandı?

Dilerseniz birkaç örneğe bakalım...

Steph Curry, Marreese Speights'in perdelemesinden çıkıyor. Chris Paul perdelemeyi üstten dolaşacak. Alttan gitmesi Curry'nin gözünüzü kırpana kadar üç sayıyı göndermesi demek. Paul üstten dolaşırken Glen Davis de hiç uzaklarda değil. Speights ile ilgilenmeyecek. Tek odağı Steph Curry.

Steph'e show-up'a çıkıyor.


1 numara Chris Paul. 2 numara Glen Davis... 

Speights içeriye devrilirken Glen Davis, Curry'e show-up'a gitti. Koca cüssesiyle Güneş ışınlarını bile Curry'e ulaştırmamaya çalışıyor. Chris Paul geride kaldı. Ama üç sayıyı vermediler. 

Clippers'ın maç boyunca ana planı buydu. Steph Curry şut atmasın da diğerleri (neredeyse) ne yaparsa yapsın. Başka herkesi riske edebilirlerdi ama Curry'i asla.

Şimdi perdeye giden uzunun savunucusu (Glen Davis) adamını bırakınca Clips risk almış oldu. Eğer Curry topu oradan çıkarabilirse savunmaya karşı bir kişi fazla kalacak Warriors hücumu.

Hilton Armstrong akıllıca faul çizgisine, Curry'nin pas atabileceği iki noktadan birisine çıkıyor. Diğeri Klay Thompson. Ona atarsa hiçbir şey olmaz, hatta Davis pozisyonunu geri alır.

Bu arada Andrew Bogut ve Festus Ezeli sakat olmasa Armstrong muhtemelen konforlu kanepesindeydi maç vakti.


Steph Curry doğru işi yapıp faul çizgisine çıkan Hilton Armstrong'a indirdi topu. Bu arada tamamen bu pozisyondan bağımsız konuşuyorum; Curry'nin oyunu okuma ve pas yetilerinin iyi olmadığını söyleyen dostlarım var: "Not cool bro!"

Clippers savunması bir kişi eksik. Glen Davis geriye doğru hareketlendi ama iki meridyen arası mesafe var. Chris Paul da olması gerektiği gibi Curry'nin başında.

Şu anda savunmada DeAndre Jordan'ın önünde iki seçenek var. Ya geride kalıp Armstrong'un -çok da olası olmayan- şutunu ya da çembere drive'ını riske edip aşağıda kalacak. Ya da onun üretim yapmasını engellemek için yukarı çıkıp çembere hareketlenmek üzere olan Speights'i bomboş bırakacak.

J.J. Redick de bir yere kadar gelebiliyor rotasyona. Zira onun adamı Harrison Barnes. Top ona gelirse muhtemel bir üç sayı yerler.


Jordan yarım daire içinde kalıp teması riske etmek istemedi ve yukarı çıktı. Seri boyunca sakatlık ya da faul problemleri dışında pek süre alması beklenmeyen -ki bu maçta da sahada kaldığı süre 2:09- Hilton Armstrong topu çok güzel bir şekilde pota altında indirerek Maereese Speights'in bomboş bir smaç yapmasını sağladı.

Golden State Warriors özellikle pota altında fiziksel handikaplara sahip olsa da, kadrodaki pek çok oyuncunun hayli iyi ya da ortalama üzeri pasörler olması sayesinde rakip savunmalar sertlikle onları dışarı püskürttüğünde bile doğru eli bulabiliyor. Chris Paul, Rajon Rondo, vs. türevi saf bir oyun kurucuları olmadan ligin en fazla asist yapan takımlarından biri olmaları da bu yüzden sürpriz değil.

İlk maçta genelde oyunu dikte edenin Clippers olduğunu, Warriors'ın ise 2009 Lakers vari küçük patlamalarla dengeyi sürekli değiştirdiğini gördük. O yılki Lakers gibi, veya Warriors, Trail Blazers gibi doğru pas açıları kurgulayarak hücum etmeye çalışan takımlar için en önemli faktör topun enerji bulması. Başka bir değişle doğru pas trafiğini devamlı yapabilmek.

Bunun için en az bir pasör uzun olması şart. Eğer iç dış dengesi sağlanamaz ve savunmalar tek bir alana odaklanabilirse geçmiş olsun. Takımda bu trafiği sağlayacak bir ya da birkaç 4-5 numara olmasaydı, başta Curry olmak üzere tüm takımın üretimi azalırdı.

Golden State adına neyse ki David Lee gibi harika bir adam var. Lee pek çok uzunda olmayan pas yeteneği ve saha görüşü sayesinde işleri genelde kolaya indirgemeyi başarıyor.


Yine bir Warriors ikili oyunu...

Bu kez perdelemeye gelen isim David Lee. Onu savunan isim Danny Granger. 

Neredeyse orta sahadayız ama Chris Paul boşluk bırakmamak için perdelemenin üstünden geçiyor yine. Doc Rivers epey bir tembihlemiş maç öncesi.

David Lee perdelemeden sonra dışarı açılacak (daha ne dışarısı gerçi, zaten orta sahadayız) ve Granger Curry'e ikili sışıtırmaya gideceğinden boş kalacak.


İşler Golden State'in istediği gibi gitti. Curry top kontrolünü kaybetmedi. Chris Paul yine baskıya çıkmadı. Danny Granger ise kısa bir show-up'tan sonra geriye dönmeye çalışıyor. Ama artık çoktan gecikti işler. Warriors yine +1 ile hücum edecek.

David Lee şut menizlinin biraz dışında. Bir ya da birkaç adım içeriye gidip şut atabilir. Çok akıllıca olmasa da (Jordan, malum) çembere gitmeye çalışabilir. Ancak dribbling ile ortaya yöneldiği anda Clippers savunmasını ciddi bir tehlike bekliyor. Lee'nin bir göz yaşı damlası bırakması ihtimaline karşı DeAndre Jordan oraya çıkarsa Speights pota altında yine bomboş kalacak. Jordan öne çıktığında J.J. Redick rotasyona gelirse de dışarıda Draymond Green açık kalacak.

Bakıyoruz...

De Andre Jordan çembere gitmeye izin vermiyor. Yol kesti! Speights boş kalacak ama J.J. Redick, Jordan'ın rotasyonuna gelerek orayı kapattı.

Warriors +1 hücum ediyordu. Savunmanın dengesi bozuldu bir defa. İlla bir adam boş kalacak. Redick pota altını kapatmaya gidince (Ki kesinlikle doğru. Bomboş bir smaç yiyeceğinize boş da olsa bir üçlüğü riske etmeyi tercih edersiniz.) Green dışarıda müsait duruma geldi. David Lee her yere hakim zaten. Orayı görmemesine imkan yok. Nitekim Draymond Green bomboş bir şut kullanacak şimdi.

Sonuçta bu bir savunma hatası değil. Göze alınan bir risk. Doc Rivers tonunu çok net gösterdi: Ne pahasına olursa olsun topu Steph Curry'nin elinden çıkarmaya zorlayacak, onun pası üzerinden gelişen hücumlarda savunma pozisyonlarını toparlamaya çalışacak ve/veya şutları riske edecek.

Şu ana kadar izlediğimiz maçlar içinde en güzel iki maçtan biriydi bence Clippers - Warriors. Serinin harika geçeceğine şüphe yok.

Şimdi diğer harika maça geçiyorum. Birkaç minik notum daha var.


Houston - Portland

Uykusuz kalmaya değecek müthiş bir maç izledik bu sabah. Benim de kafamdaki tahminler 0/2 oldu bu eşleşmeler özelinde. İlk maçlarda Clippers ve Rockets tahmin ediyor tam tersini diliyordum. Güzel oldu, sevindim.

Neyse...

Patrick Beverley istisnasız her coachun takımında isteyeceği bir oyuncu. Maç boyunca Damian Lillard gibi bir adamın ciğerlerine giden oksijen miktarını bile kısıtladı. Burada da GSW için geçerli olan duruma benzer bir takım özellikler var. Gerçi tam Stephen Curry'nin tam aksine bu takımın oyun kurucusu Damian Lillard ligde çembere en çok drive eden beşinci oyuncu. Ama ondan sonrası nispeten statik kalıyor. Takımın en çok drive eden ikinci oyuncusu Mo Williams 100 küsürüncü. Takımın hücumda Kobe, Wade, Harden düzeyinde bir yaratıcısı yok. Portland da tıpkı yukarılarda değindiğim şekilde doğru pas açılarını kurgulayarak hücum etmeyi seven, topun aldığı enerjiyle, işleri doğru yapmanın verdiği coşkuyla oynayan bir takım. O yüzden onları rahatsız etmek, agresif savunmayla yayın dışına itmek düzenlerini bozmak adına önemli. Bunu Pat Beverley büyük bölümlerde yaptı Lillard'a karşı. Bu sekanslarda Houston kontrolü hep ele geçirdi ama Portland pas oyununu ne zaman kurgulayabildi, o zaman da rüzgar anında yön değiştirdi.

Houston önde iyi bir baskı uyguluyor, tamam çok güzel de, hiç beklenmedik yerden takıma darbe geliyor: Dwight Howard'ın tembel ikili oyun savunması.

Yine PnR örneği vereceğim. Ne yapayım arkadaş, seviyorum. Çok önemli çünkü. İkili oyunları iyi oynayamayanların halini görmek isteyenler için nba.com/standings.

"Ligin dibindekiler hep bunlaaaarrrrr. İşte buuuuu Mike Brooown zihniyetiiiiiiiii... Hüüeeevvyyyy"


Dwight Howard'ın Superman günlerinin artık mazi olduğu tartışmaya açık olmayan bir durum. Aslında kariyerini bel fıtığı öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak epey mantıklı. Hala çok iyi bir atlet olsa da hem eski haliyle alakası yok, hem de artık mümkün olduğunda az hareket etmeye çalışıyor parke üzerinde. Hele eskiden olduğu gibi tepeye çıkmasını beklemek büyük hayalcilik. Lakers onu aldığında Mike Brown şöyle demişti: "Ligde en iyi ayaklara sahip uzunlardan biri. Savunmada çok işimize yarayacak."

(Yaramadı)

Adam basketbolun en kötü ikili oyun savunmacılarından biri olan Andrew Bynum ile bir sezon geçirmiş. Eline Howard geliyor. Bayram etmesi normal. Ama Howard o Nisan ayında geçirdiği ameliyattan beri başka bir adam. Hem atletizmi aşındı, hem de motoru eskisi gibi çalışmıyor.

Adamımız Nicolas Batum burada. Beverley, Lillard'ı darlamış olsa gerek. Thomas Robinson perdelemeye geliyor. Ama Dwight Howard o kadar aşağı da ki, Parsons üstten dolanınca savunmada kendi kendisini ikiye bir bırakacak şimdi. Bunun benzerini Tim Duncan yapıyor. Ama o da yapsın bir zahmet bu yaşta. Howard daha 28 yaşında.


Thomas Robinson epey güçlü bir perdeleme yapıp Batum'u epey rahat bir duruma soktu.

T-Rob devriliyor. Parsons recover etmeye çalışıyor pozisyonunu ama çok uzakta kaldı. Batum ise topla çembere doğru iniyor ama acelesi yok, gerek de yok. Oradaki ufak alanda minik bir ikiye bir oluştu. Batum'un birden fazla seçeneği var; şut atmak, çembere gitmek, devrilen Robinson'a pas vermek.

Çembere gitmek çok iyi bir fikir olmayabilir. Howard hala epey can acıtıyor. Şut atmayacak. Sabredip doğru yerde pası indiricek Robinson'a. T-Rob da uçuşa geçecek. Smaç denemesi başarısız ama faul. İki atış var...

Bu iki takım da birbirlerine epey yakın. Bize sabah işe/okula gitmeden harika bir şölen sundular. Damian Lillard yaşına göre inanılmaz olgun ve sakin bir oyuncu. LaMarcus Aldridge'in tarihî gecesinde son sözü o söyledi.

Ama yol daha çok uzun. Keyfini sürmeli...

İso out!

Golden State '13-14: Hızlı ve Keyifli

Yılın en güzel dönemindeyiz. Yeni sezonun League Pass paketlerini ve fiyatlarını merak etmeye başladığınız gün, yıl en harikulade zamanındasınız demektir. Bu yıl standard ve premium paketler var ve daha pahalı olan premium'da birkaç NBA TV dalgası dışında, maçı evsahibinin ya da deplasman takımının feed'inden izleyebilme seçeneği var ki birçoğumuzun istediği bir şeydi. League Pass'inizi aldıktan ya da TV'de NBA izleyebileceğinizden emin olduktan sonra artık yeni sezona tam anlamıyla odaklanabiliriz. (Bu arada League Pass'te 45 liralık indirim kodunu sadece bir günle kaçırdığımı hatırlatmayın, biraz canım sıkılabilir.)

Geçtiğimiz sezon sona ererken bizi koltuğumuzdan en çok sıçratan, uykusuz kalmaya en çok değen takım Golden State Warriors olmuştu. Stephen Curry'nin adeta çıldırdığı bir sezon sonunu takım olarak harika bir playoff performansıyla süslediler ve Batı finali için San Antonio'yu bile fazlasıyla korkuttular. Bütün bu işleri yaparken her şey toz pembe değildi. Sezonun büyük bölümünde yegane çember savunucuları Andrew Bogut'un iyileşmesini, takıma döndükten sonra ise forma girmesini beklediler. Steph Curry'nin bilekleri her zamanki gibi kabuslar yaşattı ve tüm bu koşuyu çok geniş olmayan bir ekiple yaptılar.

Güzel bir hikaye yazılmışken, yapılacak en doğru iş bu güzel temelin üzerine doğru yapıyı inşa etmeyi sürdürmekti. Genel menajer Bob Myers, Temmuz ayında epey mesai yaparak takımı en az bir adım ileri taşıma potansiyaline sahip olduğunu düşündüğü bir iş yaptı ve takımın merkez yapısını bozmadan, Utah Jazz'ın da katkılarıyla, Denver'dan Andre Iguodala'yı alıp, birkaç saat için de olsa Dwight Howard'a yürümeyi bile başardı. Hatta ortaya bir anda öyle bir yapı çıkmıştı ki, en azından bir akşam boyunca Howard için en mantıklı senaryo Golden State'ti. (Ki ben hala Rockets yerine Warriors'ın çok daha doğru bir yer olacağını düşünüyorum. Ama sign-and-trade istemeye de pek yüzü yoktu herhalde)

Ligin en heyecan verici basketbol oynayan takımlarından biri, kendi yapısına son derece uyan, ligin en heyecan verici oyuncularından birine sahip şu anda. Andre Iguodala'nın Philadelphia kariyeri boyunca en büyük sorunu, kendisine sürekli yeteneklerine tam olarak uymayan işlerin yüklenmesiydi. Iggy, insanın mantığını zorlayacak kadar iyi bir atlet. Scottie Pippen'ı andıracak kadar çok yönlü bir savunmacı ve hücumda iyi bir tamamlayıcı. Ancak hiçbir zaman hücumun merkezi olacak yeteneklere ya da mental düzeye sahip olmadı. Philly'de işlerin sarpa sarmasının en önemli sebebi bu gerçekçi olmayan beklentiydi. Kısaca; ondan Iverson olmasını istediler ve gerisi pek de iyi olmadı. Ancak Denver ona, yeteneklerine ve oyun karakterine çok daha uygun bir rol biçti ve sonuç gerçekten muazzamdı. Ty Lawson ve Danilo Gallinari'nin olduğu düzende Iguodala'dan beklenen, takımın skor yükünü taşıması değil tamamlayıcı işleri yapmasıydı. O da ligin en yüksek tempoda oynayan ikinci takımının (birinci Houston) çembere en çok saldıran, pota dibinden en çok deneme ve isabet kaydeden oyuncusu oldu. Takımda top kayıpları üzerinden en çok sayı bulan isim olurken, hızlı hücumlarda bulunan sayılada da ikinci sıradaydı. Kısacası kendisine doğru görevler yüklendiğinde stratosferden yer yüzüne düşen bir canavara dönüştü Iguodala.


Golden State'te tüm yeteneklerini sergilemesi için fazlasıyla uygun bir ortam var. Takımın tartışmasız lideri Steph Curry. Bebek Yüzlü Suikastçi'den sonra skora en çok katkı veren isimse genç şutör Klay Thompson. Boyalı alandaki facilitator ise David Lee. Bu onlara kısmen iç dış dengesi sağlıyor ve savunmaların tek bir bölgeye odaklanmasının önüne geçiyor. Yeni yapıda, koşan ve sürekli açık alan ve boş şut bulmaya çalışan Golden State'te de Denver'da olduğu gibi çok önemli bir parça olmaya devam edecek Iguodala.

Mark Jackson'un kullanacağı beşler için oldukça geniş bir özgürlük alanı yaratıyor Iguodala'nın varlığı. Atletik forveti neredeyse onun gibi bir canavar olan Harrison Barnes ile 3-4 oynatıp, rakiplerini duvardan duvara vuracak bir tempo yaratabilirler. Playoff'larda Barnes'ı dört numaraya çektikten sonra neler yaptıklarını hatırlarsak, bu beşin sahada olma ihtimali bile insanı fazlasıyla heyecanlandırmaya yetiyor. Sağlıklı bir çember savunucu Andrew Bogut etrafında Curry, Thompson, Barnes ve Iguodala... Salonda ise ligin en gürültülü kalabalığı... Neyse bu senaryoyu burada keselim kafayı yiyebiliriz daha sezon başlamadan.

Diğer ihtimaller ise Lee ve Bogut'u sahada tutup, yani iki uzundan vazgeçmeyip, Iguodala, Barnes ve Thompson üçlüsünü iki pozisyonda (SG ve SF) kullanmak. Barnes, yeni düzende benchten gelmenin kendisini üzmeyeceğini söylemişti. Onu kenara alıp, Iggy'i ilk beşe koymak geçen yılki beşin hiç değişmeyip, üstüne en az bir adım da ileri gitmesi demek. Thompson dinlenirken Iggy ve Barnes'ı birlikte kullanmak ise rakip dış oyunculara pek güzel hatırlamayacakları deneyimler sunacaktır. 

Andre Iguodala müthiş atletizmi ve gücüyle pota dibinde hayli iyi bir bitirici. Geçtiğimiz sezon çember dibinden yüzde 74 ile oynarken (NBA ortalaması yüzde 64), ligin bu bölgeden en çok isabet bulan takımının da lideriydi. Ve bunu, 30 takım içinde ancak 25'inci en iyi yüzdeyle üçlük atan (Wilson Chandler gelene kadar daha da kötüydü durum. Peki birinci kim? Tabii ki GSW) bir takımda başardı. Bu ne demek; rakiplerin boyalı alana yoğunlaşmaktan kaçınmadığı, önemli bir dış şut tehdidi olmayan bir takımda bile sürekli çembere saldırabildi Iguodala. Gerçi Denver'ın hücumlarının yüzde 43'ünü ilk 10 saniye içinde kullandığını da unutmamalı. Yani pek çok topu daha savunma oturmadan, hücum sete yerleşmeden kullanıyorlardı. Ancak bu yıl daha hızlı oynaması olası Warriors da ilk 10 saniye içinde hücumlarının yüzde 38'ini kullandı geçen sezon. Yani onlar da hızlı ve üstüne rakip coachların saçlarını dökecek kadar yüksek bir dış şut tehditleri var. Savunmalar, odaklarının önemli bölümüne üç sayı çizgisine ayırırken, topsuz oyunda Kuzey Amerika kadar hareket alanı bulacak Iguodala muhtemelen stratosferden çembere düşmekle uğraşıyor olacak yıl boyunca!

Yeni düzenin başka bir artısı daha var. Yukarıda Iggy'nin hücumun odağı olmayı sevmediğinden bahsetmiştim ya hani, bunu destekleyen bir şeyler daha ekleyeyim. Geçen yılki Denver topu iyi paylaşıyordu ve her bir oyuncunun hücumdaki kullanımları birbirine epey yakındı. Bu yapıda bile Iguodala'nın sahada olduğu süreçte hücumlarda kullanımı yüzde 18.8 ki takımdaki birçok isimden daha düşük bir oran. Topu elinde tutmasına gerek olmayan bir adam kısacası. Curry ve Thompson topu istedikleri kadar domine edebilir. Bu durum Iguodala'yı üzmeyecek, aksine istediklerini yapmaya devam edeceği ortamı sunacak ona. Konuyu değiştirmeden şunu da ekleyeyim; geçen yıl asist top kaybı oranı 2.1'di Iggy'nin. Yani kaybettiği her top başına 2.1 asist yapıyordu. İki numara oynamaya itilen bir kısa forvet için hayli iyi bir oran olmanın ötesinde, takımın iki oyun kurucusu Ty Lawson (2.75) ve Andre Miller'ın (2.8) arkasında üçüncüydü geçen yılki Nuggets takımında. #Kıymet

Çok da iyi bir savunmacı edindi Golden State. Iguodala çok yönlü bir savunmacı. Tuttuğu kanat adamlarının canını epey sıkan, atletizmiyle ve savunma iştahıyla yardım savunmasını iyi yapan, gücü sayesinde kısa beşlerde bazı 4 numaraları da savunan bir isim. Hücuma olduğu gibi savunmaya da pek çok alternatif katıyor. Denver'daki tek sezonunda sahada olduğu sürelerde takımın savunma verimliliği[1] 100.5'ti. 12 dakikadan daha fazla oynayan oyuncular arasında takımın bu alanda da en iyisiydi Iggy. Takım savunmasına da fazlasıyla kafa yoruyor Iguodala. Kafasındaki öncelik orası zaten.

Bir örnek:


Geçtiğimiz sezondan. Denver, Sacramento deplasmanında. Savunma, James Johnson'un sol forvete doğru sıkıştırmış. Johnson topu oradan çıkarma telaşında. Tepedeki Jimmer Fredette'i düşünüyor ama Wilson Chandler koşarak oraya çıkıyor ve pas açısını sıfırlıyor. İlk seçenek olmadı. Oraya pas atmak top kaybı demek.

James Johnson diğer seçeneklere yönelecek...


Şimdi, Fredette ihtimali Johnson için ortadan kalktı Chandler'ın akıllı hareketiyle. Ama tepeye çıkarak yerini boşaltmış oldu Chandler. Sağ elbow'un hemen dibinde Patrick Patterson boş. Johnson bunun en iyi seçenek olduğunu düşünüyor. Normal bir savunmacıya karşı doğru bir tercih. Ama Andre Iguodala'ya dikkat edin. Gözleri topta ve müthiş konsantre. Johnson topu daha elinden çıkarmadan hareketlenmeye başlıyor yukarıya doğru. Avını gören bir kedigil yırtıcılığı var.


Ve işte Sacramento Kings hücumu sona eriyor. Iguodala hücumu çok iyi okudu. Doğru zamanda doğru yere patladı adeta ve top Patterson'a gelmeden elini sokup hücumu bozmayı başardı. Topu alamasa bile Patterson kolay bir kontrol sağlayamayacak ve dip çizgide bomboş kalan Marcus Thornton'a ceza şutu için pası indiremeyecekti.

Ve sonuç...


Denver topu kazanıyor. Thornton ve Hayes zaten tamamen oyun dışı artık. Johnson ve Patterson da geride kalıyor. Kings savunmasında sadece Fredette topla çember arasında. 3'e 1. Hayat güzel.

Bu kadar gevezelikten çıkaracağımız sonuç: Andre Iguodala, Golden Sate Warriors için harika bir parça. Bob Myers bu hamleyi yaparak çok büyük iş başardı kısacası.

Golden State bazı alanlarda ileri doğru adım atarken bazı bölgelerde ise kayıplar yaşadı. Jarrett Jack ve Carl Landry kesinlikle çok büyük kayıplar. Ve yerleri doldurulamadı. Özellikle Jack coach Mark Jackson'a önemli avantajlar sağlıyordu. Hem Steph Curry'nin yedeği olarak, hem de onun yanında, Curry'i topsuz oynatabilen güvenilir bir parçaydı ve takım için çok önemli iş yapıyordu Jack. Geçtiğimiz sezon sahada olduğu sürelerde atılan basketilerin yüzde 30'una asist yaptı ki bu, takımın asıl oyun kurucusu Steph Curry'nin yakaladığı orandan bile yüksek. Bir adam hem hücumu organize ediyor, hem topun el yaktığı anlarda dahi sayı yapıyor hem de savunmada önemli gayret gösteriyorsa, onu kaybetmeniz canınızı fazlasıyla sıkacaktır. Bir de Steph Curry'nin bileklerinin yine arıza çıkardığını düşünün (tövbe!). İşler biraz tehlikeli Warriors için. Jarrett Jack'in yerine takıma katılan isim Toney Douglas. Dış oyunculara baskı yapabilen, dış şut sokabilen bir isim. Ama Jack'in handle'ı, saha görüşü, kendi skorunu yaratabilme yeteneği Douglas'ta mevcut değil. Burada en büyük şansları Nemanja Nedovic. Kendisi için de önemli bir fırsat bu. Oraya adım atıp Jack'in boşluğu doldurursa hem GSW çok önemli bir parça edinir, hem de genç oyuncu NBA kariyerine iyi bir takımda iyi bir rolle başlamış olur. erkesin yakalayabileceği bir şans değil.

Diğer bir kayıp da Carl Landry. Fiziğinden ve görünümünden hiç beklenmeyecek kadar yumuşak ve akıllı bir adam Landry. Jack ile birlikte ikinci beşin lideriydiler. Bu açıdan bakınca bu iki kaybın nelere mal olabileceği daha iyi anlaşılıyor. Landry, David Lee'den bile daha sık (daha çok değil, daha sık) hücum ribaundu aldı geçen sezon. Ayrıca işin +/- kısmına baktığımızda Golden State'in geçen sene uzak ara en iyi beşinde Jack ve Landry aynı anda var. Curry'nin Jack'in yanında topsuz kullanıldığı beşlerden bir tanesi bu.

Carl Landry'ninh yerine Marreese Speights geldi takıma. Düzenli 8-5 yapan istikrarlı ve güvenilir bir yedek. Jarrett Jack ile Toney Douglas arasındaki kadar açıklık yok Carl Landry ile Marreese Speights arasında. Ama tabii neredeyse her coachun tercihi Carl Landry olurdu.

Bir de Jermaine O'Neal hamlesi var Bogut'un arkasına. O'Neal geçen sezon şaşırtıcı şekilde iyi işler yapmıştı. O seviyeyi koruyabilirse iyi olur zira Andris Biedrins'ten hiç katkı alamıyorlardı. Tamamının sağlıklı kalacağını varsayacağımız bir Bogut, O'Neal ve Ezeli (gerçi o şu an sakat ve uzun süre dönemeyecek) üçlüsü pivot pozisyonunu götürür tüm sene.

Kent Bazemore'u daha fazla izleyeceğiz bu yıl. Geçen sene çok kısa sürelerde görmüştük kendisini. Ama yaz ligini kasıp kavurdu. Özellikle savunmada eşleştiği pek çok oyuncuyu canından bezdirdi ve skor katkısı da verdi. Bu yıl rotasyonda kendine yer bulacak, orası kesin. Bu şansı da iyi kullanacakmış gibi göründü yaz aylarında. Göreceğiz.

Takımın bu yazki en büyük kayıplarından biriyse hiç kuşkusuz asistan coach Mike Malone. Geride bıraktığımız iki sezondur Mark Jackson'un yardımcılığını yapan Malone, aynı zamanda takımın savunmasını kurguluyordu. O, takıma geldiğinde Warriors savunma verimliliğinde lig 27'ncisiydi. Geçtiğimiz yıl ise sezonu 13'üncü en iyi savunma verimliliğyle noktaladılar. Takım hala elit bir düzeyde savunma yapamıyor olsa bile, savunmayı ligin dibinden alıp ortalama bir düzeye çıkaran Malone'un ayrılması biraz can sıkıcı yeni sezon öncesinde. Malone, Golden State'teki başarısı dışında, 2005-10 arası Mike Brown'un işin savunma tarafında daima başarılı olmuş Cleveland'ında da savunmayı kurgulayan asistandı. Şimdi bu rolü Pete Myers alacak gibi takımda. Myers 2011'den beri organizasyonda ve muhtemelen Malone'un defansif şemalarını sürdürmeye çalışacaktır. Takıma bu yaz katılan iki yeni asistan ise Brian Scalabrine ve Lindsay Hunter. İkisinin de takıma nasıl katkı vereceği meçhul. Mike Malone'u arayabilirler zaman içinde. Yük biraz Myers'ın üzerinde olacak bu alanda. İşlerin nasıl gideceğini göreceğiz.


Özetle; Golden State için hem kazanımların hem de kayıpların olduğu bir yaz dönemi geride kaldı. Iguodala eklentisiyle tavanları geçen yıla oranla daha yükselmiş gibi görünüyor. Sakatlıklardan uzak kaldıkları sürece, 6 tane muazzam oyuncuları var ama takımın geri kalanı o seviyeye yeterince yakın değil. Steph Curry daha önce çok çektiği sakatlık belasına yine bulaşırsa alternatifi yok. Curry'nin topsuz oynamasına olanak veren ve yıpranmasını engelleyen o adam artık genç Cavaliers takımına mentörlük edecek. Sağlıklı kalır ve geçen sene bazı bölümlerde gösterdiği çizgiyi korursa Jermaine O'Neal pota altında 16-18 dakikalık önemli bir alternatif olabilir. Ancak ikinci beşte sahadaki tonu belirleyecek isimlerin olmaması Mark Jackson'u yıl boyunca uğraştıracak.

Gelen giden dengesi biraz hassas Golden State için. Ancak potansiyallerinin geçen yıla göre daha yüksek olduğu kesin. Şunu da unutmamalıyız ki Steph Curry uzun bir süre sonra ilk kez yaz tatilinde sakat değildi ve bir sporcunun fiziksel güç depolaması için en uygun dönemi nihayet çalışarak geçirebildi. Geçen yıl yaptıklarıyla ismi efsanelerle birlikte anılmaya başlamıştı. Bu yıl onun da üzerine koyabilir. Heyecan ve keyif verici bir takım olacağı kesin Golden State'in. Yıl boyu onları izlemeye doyamayabiliriz. Oracle Arena her zamanki gibi sıradışı olacak.


[1] 100 hücum başına izin verilen sayı miktarı