Doğu Finali - 5. Maç

Neresinden bakarsanız bakın, oldukça tuhaf bir maç oynandı dün sabah Miami ile Boston arasında. Son derece basit hatalar, art arda kaçan şutlar, değil konferans finalinde, pre-season maçlarında bile yadırganacak bir konsantrasyon eksikliği… Düşünün; hakemler bile sadece 4-5 tane tuhaf düdük çaldı! O kadar ilginç bir geceydi.

Celtics maça biraz acele hücumlarla başladı. Bu da, transition’da dengesiz yakalanmalarına ve Heat’in kolay basketler bulmasına izin verdi. Devre boyunca sahada neredeyse kimse şut sokamadı. Uzun bir süre iki takımın da şut yüzdesi 30’lardaydı. Dwyane Wade, artık bu playoff’ta klasikleşen ilk yarı sendromunu yine yaşarken, LeBron James iplerini eline alan isim oldu.

2. çeyreğin ortalarında Heat’in skor dağılımı bir ara şu şekildeydi:


Sahanın geri kalanının aksine orta mesafeleri sokabilen James, çembere saldırmaktan da geri kalmadı.


Ancak LeBron ne denli odaklanmışsa, Rondo da tam ters vaziyetteydi. Rondo’nun bazen kendi kafası içinde kaybolduğunu biliyoruz. Bedeni diğer oyuncularla aynı fiziksel evrendeyken, zihni uzaklara gidebiliyor. Ama bu, Celtics’in konferans finallerinde tolere edebileceği bir durum değil. Takımın tüm parçaları Rondo’ya bağlı ve eğer o odaklanamazsa, Celtics ritmini ciddi şekilde kaybediyor. Bu maça kadar 24 sayı, 10.5 asist ve 7 ribaund ortalamalarıyla oynayan Rondo, serideki tartışmasız en kopuk devresini oynadı.

Onun muhteşem performanslarıyla ilgili pek çok istatistiki detay veriliyor ama ben agresifliğiyle ilgili bir şey paylaşmak istiyorum. Savunmacısını geçip çembere gitme konusunda hiçbir zaman sıkıntı yaşamayan Rondo, rakip savunmacıların tüm dikkatiyle birlikte yardım savunmasını da üzerine çekiyor ve dipteki şutörlere müsait pozisyonlar hazırlıyor.

Rondo sahadayken Celtics'in dip çizgiden 3 sayı isabeti

Rondo kenardayen Celtics'in dip çizgiden 3 sayı isabeti

Görüldüğü gibi Rondo’nun sahada olup olmaması, dip çizgilerden Pietrus, Allen, Dooling gibi şutörlerin isabet oranında neredeyse yüzde 20’lik bir fark yaratıyor. İlk yarıda adeta sahada yokmuşçasına odaksız oyunu, Celtics’in hücumdaki yaratıcılığını kısıtladı. Ama Heat’in de LeBron James dışında bir skorer çıkaramaması, devrenin oldukça yakın bitmesini sağladı.

İkinci yarıda Wade nispeten toparlanırken, bu kez LeBron onun ilk yarıdaki haline döndü yavaş yavaş. Heat’te bu ikili dışında hiçbir skor katkısı çıkmaması, Rondo’nun yavaş yavaş kendine gelmesi ve Garnett ile birlikte Celtics’in vitesini yükseltmesi işleri değiştirdi. Heat, bu çeyrekte son 9 şutunu da kaçırırken, Celtics periyot sonundaki 15-1’lik seriyle sürprizin ilk ciddi işaretini veriyordu.

Son çeyrekte Garnett dinlenirken, Celtics çemberi korumakta zorlandı. LeBron bu dönemde boyalı alana saldırmayı hatırlarken, Wade’in de ona eşlik etmesiyle Heat 7-0’lık bir seri yakaladı.

Wally Szczerbiak’ın “Onda Clutch geni yok!” diyerek eleştirdiği Kevin Garnett, maç sonunu domine ederken, tüm maç berbat şut atan Paul Pierce, maçın belki de en kriitk şutunda isabet sağladı ve galibiyette önemli pay sahibi oldu.

Paul Pierce'ın maçtaki şut tablosu*

“Her şeyin bu kadar hızlı geliştiği anlarda içgüdülerinize güvenmek zorundasınız” diyor Pierce. “LeBron’un bir adım geriye gittiğini gördüm. Bana boşluk bıraktı. Şut mesafem olduğunu biliyordum. Süre dolmadan topu elimden çıkardım.”

LeBron James ise iyi oynadığı bir karşılaşmada, hakkındaki “maç sonu” eleştirilerini güçlendirircesine çok kötü bir son bölüm oynadı. Ama konferans finallerinde sahada ortalama 46 dakika kaldığını ve dün de 45 dakika oynadığını unutmamak lazım. Bazı bölümlerde Pierce’ı savunup, bazı bölümlerde Bass ile mücadele etmek ve takımın tüm skor yükünü çekmek kolay değil.

Enteresan bir seri oluyor gerçekten. Celtics finale sadece bir galibiyet uzaklıkta. Bunu başarırlarsa “Big 3” kurulduğundan beri (2007-08) 3. kez finalde olacaklar. Doc Rivers şu ana kadar muhteşem işler yaptı. Takım, her türlü rakibe uyum sağlayabiliyor ve kendi tarzında değişiklikler yapabiliyor. Garnett’in sezon ortasında 5 numaraya çekilmesiyle başlayan macera, masal gibi bir sonla bitebilir. Bu sezon Avrupa’da Olympiakos ve Panathinaikos ne yaptıysa, Boston Celtics de şu ana kadar aynısını yapıyor…


* Pierce’ın tabloda 1/4 olarak gösterilen 3 sayı isabeti 2/5 olacak.



"Best of Gregg Popovich"


Zafer?

Zeljko Obradovic'in Panathinaikos ile olan sözleşmesini uzatması önündeki tüm engeller yavaş yavaş kalkıyor. Zaten kendisi de bunun müjdesini Olympiakos'a kaybedilen final serisi sonrası taraftarlara vermişti. Bkz: "Saygı"

Kulübün sahibi Giannakopoulos ailesi, bir süre önce, Yunanistan'daki ciddi ekonomik krize rağmen takımı elden çıkarmayacaklarını açıkladı. Hiç vakit kaybetmeden de Obradovic'e 3 yıllık sözleşme sunuldu. Ve bu üç yıl boyunca takımın başında kalacaklarını da garanti ediyorlar Sırp coacha.



Pazarlıklar da yakın başladı. Giannakopoulos'lar senelik €10 milyon civarında bir bütçe öneriyor. Obradovic kapıyı 15'ten açsa da iki tarafın 12 milyonda anlaşacağı tahmin ediliyor. Bu hafta anlaşamadı taraflar. Pazartesi yeniden görüşecekler.

Obradovic'in bazı şartları da var; Diamantidis, Batiste, Jasikevicius, Perperoglou, Kaimakoglou, Vougioukas'ın kesinlikle takımda kalmasını istiyor.

Burada da hiçbir sorun yok. Diamantidis'in takımdan ayrılması için Yunan hükümetinin ülkeyi kapatması lazım! Saras, bitti denilen kariyerini Pao'da yeniden ayağa kaldırdı ve zamanı adeta 3-4 yıl geriye aldı. Diğer oyuncular da Obradovic'in sistemiyle maksimuma çıkan isimler. Özellikle Perperoglou ve Vougioukas başka herhangi bir Euroleague takımında çok ağır eleştiriler alır.

Nasıl ki Alex Ferguson senelerce Darren Fletcher, Wes Brown, John O'Shea gibi isimleri yüzde 100'lerinin üzerine çıkardı, Obradovic ve sistemi de takımdaki pek çok oyuncu için aynı şeyi ifade ediyor.

Bu şekilde menajer kaynaklı şişirme haberler de son bulacaktır yavaş yavaş. Avrupa basketbolunun "godfather'ları" Obradovic ve Ivkovic, yerlerinden pek kıpırdamayacak gibi.

Batı Finali - 5. Maç

Serinin San Antonio’daki ilk iki maçında öyle bir basketbol izlemiştik ki, hızlandırılmış sezonun tüm eksikleri gitmişti adeta. Özellikle Spurs’ten yine futbolun Barcelona’sı kıvamında bir basketbol bekledi herkes ancak bu defa savunmanın ve sertliğin savaşına tanıklık ettik.

Gregg Popovich, seri boyunca felaket şut atan Danny Green’in (4/21 3s) yerine ilk beşte Manu Ginobili’ye yer verdi beşinci maçta. 3 ve 4. maçlarda Thunder savunması tarafından tüm penetre yolları kesilen Tony Parker’a da içeriyi ısrarla zorlamasını tembihlediği belliydi. Zira Fransız, ilk molaya kadar hücum alanında topa her dokunuşunda çembere saldırdı. Bu agresiflik, Ginobili’nin cinliğiyle de birleşince, Thunder daha 57 sn geçmişken üç faul yaptı. Bunların ikisini yapan Ibaka’nın da benche gitmesiyle işler Spurs için fena başlamadı.

Ancak devrenin kalan bölümünde Thunder’ın yaptığı inanılmaz savunma, Spurs’ün ritmini ciddi anlamda bozdu. Parker’ın penetre alanlarını maçın hemen başındaki sekans dışında kesmeyi başardılar ve ilk iki maçtaki müthiş ball movement’a izin vermediler. Savunmadaki üst düzey rotasyon ve yardımlaşma, Spurs’ü sürekli el üzeri şutlara iterken devre sonunda yüzde 40’ın altında kalıp tam 11 de top kaybı yapmışlardı.

Ginobili ve Parker, geride kalan sezon boyunca Spurs’ün en skorer iki ismiydi. Eğer onların skor katkısı azalırsa, diğer oyuncuların üst düzey çabası bile yeterli olmayabiliyor. Dünkü maç dışında, ilk 4 maç itibariyle, Spurs’ün kazandığı ve kaybettiği maçlarda ikilinin skor katkısı şu şekilde:



Tabloda gördüğünüz gibi galibiyetlerde ikilinin boyalı alan sayıları hayli yüksek. Tabii bu rakam çoğunlukla Parker’a bağlı. 3 ve 4. maçlarda Parker’ın penetrelerini çok iyi durdurmuştu Thunder. 5. maçta da bazı kısa sekanslar dışında bu konuda çok başarılı oldular. Fransız’ın hareketliliğini sınırlamak, Spurs’ü yenmekteki temel faktörlerden biri.

Hem Durant hem de Westbrook’un felaket şut attığı devrede (ikisi toplamda 5/17), tam 14 asist yapan Thunder, tıpkı dördüncü maçta olduğu gibi skor yükünü yine tüm takıma dağıttı bu süreçte. Hatta Nick Collison bile, playoff kariyerinde ilk defa bir çeyrekte 3 saha içi isabet kaydetti.


İkinci yarı yine Ibaka’nın erken faul problemiyle başladı. Karar mekanizması istikrarsız çalışan Westbrook, yanlış tercihler yapmaya başlayınca Spurs bir anda maça geri döndü. Yine de, bu bölümde takım olarak fazla şey başaramadılar. İkinci yarıda Ginobili’nin inanılmaz oyunu vardı onlar adına. Geriden gelip öne geçmelerini sağlayan, çok kötü oynadıkları ve ciddi bir güven problemi yaşadıkları gecede onları kazanabileceklerine inandıran tek şey Arjantinlinin akıl almaz oyunuydu. Manu, maçı 34 sayı, 7 asist ve 6 ribaund ile tamamladı.

Ginobili'nin dün geceki şut tablosu

Tony Parker, çok kötü oynadığı gecenin son çeyreğinde nispeten katkı verdiyse de, yaptıkları hiç de yeterli olmadı. 5/14 şut isabetinde kalan Fransız oyun kurucu, 5 de top kaybı yaptı. Zaten Spurs’ün takım olarak yaptığı 21 top kaybı, ne denli kötü bir gece geçirdiklerini ortaya koyan bir rakam. Zira sezon ortalamaları sadece 13.

OKC’de ise Kevin Durant, son çeyrekte adeta şampiyon gibi oynadı. Maçı 10/19 ile, 22’si ikinci yarıda olmak üzere 27 sayıyla tamamladı ve Spurs’ün hamle yapmaya çalıştığı her yerde, dirençlerini kıracak bir şey yapmayı başardı.

Bu kadar kötü bir oyun sonrası, Gregg Popovich de umutsuz görünüyordu. "Şampiyonlar deplasmanda kazanır. Thunder da bunu yaptı" diyerek, belki de turdan ümidini kestiğini gösteriyordu Pop.

Durant de bu konuda hemfikir: "Hiçbir zaman oturup sıramızın gelmesini beklemedik. Çıkıp her şeyi kazanmak istiyoruz."

Eğer bir OKC - Miami finali olursa, Kevin Durant ile LeBron James eşleşmesi efsanevi olacak.


                                                                                                                                                             


Maçtan Notlar:

- Kevin Durant, ilk yarıda 1/6 ile oynadıktan sonra ikinci yarıda 9/13 gibi akıl almaz bir isabet oranı tutturdu.

- Thunder, James Harden’ın oyunda olduğu bölümde Spurs’e 24 sayılık bir üstünlük sağladı. Kenarda olduğu 13 dakikalık sekansta ise, Spurs’ün 19 sayılık üstünlüğü vardı.

- Bitime 4 saniye kala üçlüğü kaçıran Ginobili, bu yılki playofflarda, son 24 saniye içinde durumu eşitleyebilecek bir şut kullanan 23’üncü farklı oyuncu oldu. Bu 23 oyuncudan sadece Kevin Durant ve Glen Davis, şutlarında başarı sağlayabildi.

- Thunder, AT&T Center'da 6 maçlık yenilgi serisini bitirmiş oldu. Spurs'ün sahasında en son Kasım 2009'da kazanmışlardı.


Doğu Finali - 4. Maç

Rondo’nun yoğunluğu ve agresifliği, Boston Celtics hücumunun en belirleyici faktörü. O, kararlı olduğu zaman Celtics bambaşka bir boyuta geçiyor. Keza, konferans finallerinde adeta level atlayan Rondo (seride 24 sayı, 10.5 asist, 7 ribaund ile oynuyor) underdog takımını beklenmedik bir biçimde Heat ile mücadele edebilecek düzeye getirdi.

Rondo ve Celtics maça müthiş başlarken, Miami Heat ise tam ters bir görüntü içindeydi. Bu adamları anlamak bazen çok güç. İlk çeyreğin büyük bölümü boyunca, sanki bir playoff maçı değil de normal sezon karşılaşması oynuyorlardı. Şehrin seyircisindeki gereksiz laçkalık onlara da bulaşmış gibi!


Celtics, nefis bir seriyle maça 18-4 ile başlarken, Heat’te LeBron James tam bir şutör gibi oynuyordu. Ama Heat’in takım yapısı James’in ve/veya Wade’in bu şekilde oynamasını asla tolere edemez. Çünkü takımda bir oyun kurucu yok ve bu ikili üretim kısmından bitiriş kısmına geçerse, işler Heat için hiç iyi olmaz. Bunun örneklerini ve sonuçlarını da zaten sezon içinde zaman zaman gördük.

Bu arada Wade de yine blackout gecelerinden birini yaşadı. İlk yarıda 2/11 isabet oranı gerçekten berbattı. Zaten devre boyunca Heat istediklerini hiçbir şekilde sahaya yansıtamadı. Spoeltra’nın denediği “aşırı kısa” beş, ciddi bir ribaunt ve savunma zafiyeti yarattı. Zaten ilk yarının büyük bölümünde, Heat potasında oluşan ribaundların yarısından çocuğunu Celtics aldı.

Heat, seri boyunca Rondo’yu savunurken çok gömülmüştü. Rondo da orta mesafeleriyle iki maçta tam 65 sayı attı. Bu kez onu savunan oyuncu nispeten kendisiyle kaldı. Ancak Rondo, bu sefer de Heat potasına saldırmaya başladı. Adeta level atladığı serideki nefis oyununa devam ederken, ilk yarıda tek başına asist sayısı neredeyse Heat’in takım olarak yaptığı asist sayısına eşitti (10’a 11).

Ama ikinci yarı rüzgar tersten esmeye başladı. Heat savunma yapmayı hatırladı ve ilk yarıda 61 sayı atan Celtics’e, ikinci yarının ilk 9 dakikasında sadece 8 sayı atma şansı verdi. Tabii Rondo ve Pierce’ın faul problemi yaşaması da (Rondo dörtleyip kenara geldikten sonra Celtics 9 şutta sadece 1 isabet bulabildi), Heat’in işini kolaylaştıran etmenler arasındaydı. Bu süreçte, Kevin Garnett dinlenirken Celtics kendi potasını da çok iyi savunamadı ve fark yavaş yavaş eridi. İlk yarıda 2/12 atan Wade de, ikinci yarıya 4/5 ile başlayınca Heat bir anda maça dönmüş oldu.

Yalnız, Wade’in iki devre arasındaki siyah ve beyaz gibi farkı Pacers serisinin 5. ve 6. maçlarında da yaşanmıştı, Celtics serisinde de -bir nebze- yaşanıyor. Konferans finallerinin ilk üç maçının ilk yarılarında 8/31 ile oynayan (22 sayı), 8 asist yapıp, 7 de top kaybeden Wade, ikinci yarılarda 19/28 gibi muhteşem bir şut yüzdesine çıkıp (49 sayı), 10 asist yaptı ve sadece 4 top kaybetti.


Maçın son çeyreği ve uzatma periyodu hakkında pek fazla konuşmak istemiyorum. Beni az çok tanıyanlar bilir; NBA hakemlerinin, takip ettiğim tüm profesyonel branşlar içinde en kötüleri olduğunu savunurum hep. Ama dün gece yaptıkları gerçekten iş değildi. Hatalar iki tarafa da yapılıyor ve yurdum insanı kafasıyla illa komplo teorileri üretmeye gerek yok. Ama basketbolun bu seviyesinde bu denli saçma hatalar gerçekten ligin tüm itibarını yerle bir ediyor.

Neyse, sonuç olarak Heat, hem maçın hem de uzatmanın son toplarını felaket kullandı ve seri 2-2’ye geldi. Celtics’in 2-0’dan sonra gösterdiği efor gerçekten muazzam. Hatta Rondo’nun uzaylı modunda oynadığı ikinci maçı kazansalar işler çok daha farklı olacaktı. Big 3’nin şehre bir daha dönmesi de kesinleşmiş oldu.

Saygı

Zeljko Obradovic'in Panathinaikos kariyeri boyunca neler yaptığını bir kenara bırakıyorum. Sadece bu sezon başardıkları bile, taraftarların gözünde ilah olması için yeter de artar. Neredeyse yarı yarıya azalan bir bütçeyle, Steven Smith, Ian Vougioukas gibi isimlerle takımına Euroleague'de Final-Four, ligde de final oynatmayı başardı. Belki her ikisinde de sonunu getiremediler, ama kapasitelerinin çok çok üzerine çıktıklarından kimse şüphe duyamaz.

Videoda, Olympiakos'a kaybedilen 5. maç sonrası takımın kaldığı otele gelen 500 kadar taraftarı görüyorsunuz. Ortada Obradovic ve yardımcısı Dimitris Itoudis var. Obradovic konuşuyor, Itoudis tercüme ediyor. Taraftarların Sırp coachu nasıl dinlediğine dikkat edin. Konuşanlar, ses çıkaranlar büyük bir ciddiyetle uyarılıyor. Herkes odaklanmış ve ilahlarının ne diyeceğini bekliyor. Böyle bir saygı olamaz.

Obradovic, konuşmasının sonunda taraftarlara "Birlikte olmaya devam edeceğiz" diyor. Ve ardından, taraftarın şampiyon olmuşçasına sevinci... Muhteşem...


Batı Finali - 4. Maç

Sanırım itiraf etmeliyim. Lokavt nedeniyle geciken, hazırlık kamplarının es geçilmesi yüzünden oyuncuların formsuz, takımların da düzensiz başladığı sezon, içimdeki heyecanı bir nebze azaltmıştı. Normal sezon boyunca hep playoff’u bekledim. Ama playoff’lar dahi, normal sezondaki düşük yoğunluğun bir devamı gibiydi.

Derken… Konferans finalleri başladı. Doğu finali geride kalan üç maç itibariyle oldukça güzel gidiyor. Ama batıda gerçekten fevkalade bir seri izliyoruz. Serinin başlamasıyla birlikte, basketbolu neden bu kadar çok sevdiğimi yeniden keşfettim sanki.

Thunder, eve döndükten sonra Spurs’ün Barcelonavari temposunu düşürmeyi ve oyunun kontrolünü eline geçirmeyi başarmıştı. 4. maçta ise -bazı sürprizlerle- işler onlar için daha da iyi hale geldi.

OKC, maçın hemen başında Spurs’ün en zayıf olduğu yere, yani pota altına saldırmaya başladı. Sezon boyunca her maç ortalama 4 top kullanan Kendrick Perkins, daha ilk çeyrekte 8 kez potaya giderek 9 sayı bulmayı başardı. OKC’nin en büyük sıkıntısı, pota altı oyuncularından skor katkısı alamamak. Durum her iki beşte de aynı. Ancak Spurs, tüm savunma stratejilerini Durant ve Westbrook için oluşturunca, Perkins ve Ibaka normalden çok daha müsait atışlar buldu. Hatta Ibaka, tüm maç 11’de 11 atarak maçı tam 26 sayıyla tamamladı. Bu rakam, playoff'ta hiç kaçırmadan en fazla isabet sağlama rekorunun sadece 1 atış gerisindeydi (Larry McNeill 12/12 - Kings, 1975) Dalga geçtiğimi düşünmüyorsunuz umarım. Ama yine de:



Sabahki maçın hemen başında, OKC, ikili oyunlarda perdelemeci olarak Perkins’i kullanıyordu. Ancak Perkins’in orta mesafe şutu olmadığı için, onu savunan Boris Diaw içeriye gömülüp, Westbrook’un drive yollarını kapadı. O esnada ikili oyunları Ibaka üzerinden oynamalarının daha iyi olacağını düşünmüştüm. Ibaka’nın orta mesafe şutlarıyla pick & pop’u bitirebiliyor olması, hem savunmacısı Duncan’ı hareket ettirip yoracak hem de Westbrook’un içeriye penetre etmesi için gerekli boş alanı sağlayacaktı. Ibaka, çaylak sezonunda şut ritmini bulmakta biraz sıkıntı çektiyse de, ligdeki ikinci yılından beri orta mesafeleri hayli istikrarlı bir şekilde atıyor. Ayrıca hücum yeteneği kısıtlı pota altının en iyi bitiricisi konumunda. Bu playoff’larda, onun sahada olduğu ve kenarda olduğu dakikalar arasında, boyalı alan yüzdesinde çok ciddi bir fark var Thunder’da.


Ibaka sahadayken, OKC'nin boyalı alan isabeti


Ibaka kenardayken, OKC'nin boyalı alan isabeti

Görüldüğü gibi, Ibaka'nın sahada olması, pota altında neredeyse yüzde 20'lik bir fark yaratıyor takımı lehine. 

OKC uzunlarının karakteristiği; boğuşmaya, güreşmeye bayılıyor olmaları. Bu sertlik , Duncan’ın etkisini bir nebze azaltmış durumda. Clippers’a karşı yüzde 60 isabetle 21 sayı ortalaması yakalayan Duncan, OKC karşısında şu ana kadar yüzde 38 ile 14.8 sayıda kalmış durumda. Kendrick Perkins, ki kendisi sert Thunder uzunlarının uzak ara en korkulanıdır, Duncan’ı savunma stratejilerini tamamen temas ve sertlikle açıklıyor; “O, yarı sahayı geçtiği andan itibaren fiziksel temastan kaçınmıyoruz. Onu yormaya ve dışarı itmeye çalışıyoruz.” Thunder’ın bu sertliği, Duncan dışında hem Diaw’a hem de Splitter’a fazla geliyor. Hele ki Spurs hücumu, topa herkesin dokunduğu, topun Avrupa’da olduğu gibi hızlı döndüğü bir formata girmezse, Splitter’ın katkısı çok azalıyor. Bu yüzden Gregg Popovich’in DeJuan Blair’a daha fazla şans vermesi gerekiyor. Blair, sertliği ve korkusuzluğuyla, OKC’nin en güçlü olduğu yana karşılık verebilecek yegane Spur. Zaten o, üçüncü çeyrekte oyuna girdikten sonraki skor Spurs lehine +9.

Şu senaryo, maçtan önce Scott Brooks’a söylense eminim gülerdi; Ibaka ve Perkins 18/20 ile 41 sayı atacak (normal sezon toplamları 14), Westbrook ve Harden toplam 18 sayıda kalacak ama OKC kazanacak. Ki onların en çok sıkıntı yaşadığı konulardan biri de skor üretiminin 3 oyuncuyla sınırlı kalması. Hücumda en zayıf oldukları yer olan pota altından böyle bir skor katkısı gelmedi, onlar adına çölde vah bulmak gibiydi. Son çeyrekte işler biraz sıkıştığında ise, sahaya hükmeden şahıs, tahmin edileceği gibi Durant oldu. 36 sayısının 18’ini son çeyreğe sığdıran (kariyer playoff son çeyrek rekoru) Durantula, Thunder’ın arkasına bakmadan maçı bitirmesini ve seriyi eşitlemesini sağladı.

OKC’den fazla uzun bahsettiğimin farkındayım. Ama Spurs iyi giderken bir şeyleri değiştiren onlar oldu ve analiz edecek daha fazla değişkene sahiptiler. Spurs, ilk iki maçta harika yaptığı işleri, seri Oklahoma City’e taşındıktan sonra yap(a)madı. İkinci maçta kalplerimizi çalan ball movement’ları, topun bir oyuncunun elinde daha uzun kaldığı ve üretkenlik için ikili oyuna muhtaç kaldıkları bir versiyona dönüştü. Tony Parker’ın tüm penetreleri de rakip savunma tarafından kesildi. Duncan ile oynadıkları ikili oyunlardaki perdeleme çıkışında, Kendrick Perkins muazzam show-up’lar yaparak Fransızı sürekli potanın uzağına sürdü. Çok iyi bir bitirici olan Parker, bu saqvunma karşısında çembere inip sayı üretmekte sıkıntı çekti (5/15 ile 12 sayı). Ama daha da önemlisi, potaya hiç drive edemediği için, üzerine yardım savunmacılarını çekip, dipteki şutörleri boşaltamadı. Bu, ilk iki maçta müsait atışlar bulmalarını ve topu hızlı döndürmelerini sağlayan en önemli hücum opsiyonlarıydı.

Spurs, bunları başardığı ilk iki maçta 22 ve 27 asist yaparken, seri Oklahoma City’e taşındıktan sonra 17 ve 18’de kaldı. Nokta!

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Lil Wayne Şaşırmış!


Lil Wayne'i pek tanımam. Yaptığı müziği de bilmiyorum ama sanırım oldukça başarılı bir isim. Wayne, 3. maç öncesinde Thunder tribünlerinden bir koltuk istemiş. Kulüpten kendisine gelen yanıtta ise, diğer herkes gibi bilet alması gerektiği, işlerin Oklahoma City'de böyle yürüdüğü ifade edilmiş.

Ancak Wayne, bir "istenmeyen adam" edebiyatı yapmaya çalıştı. Twitter'da, Oklahoma City'nin kendisini istemediği yönünde bazı tweet'ler yazdı ve bir anda San Antonio Spurs'ü tutmaya başladı!


4. maç öncesinde Durant, Lil Wayne'i salona davet etmiş. Ancak Wayne, bu teklifi reddetmmiş. Yok yere insanların kendisini istemediği gerçekliğini yaratıp, üzerine bir de "istenmediğim yerde durmam"... Nefis!


Meloball




New York Knicks, dramalar ile dolu bir sezonu daha beklenenden erken kapattı. Her ne kadar, playoff ilk turunda karşılarına çıkan Miami Heat’in çok iyi bir takım olduğu yadsınamaz bir gerçek olsa da, normal sezonu daha yukarılarda bitirip, ilk turu nispeten kolay bir rakiple oynayabilirlerdi.
Ancak tüm sezon boyunca, oyun kurucu problemi dışında, takımın bir ritim yakalamasını ve parçaların doğru işlemesini engelleyen yegane isim Carmelo Anthony idi.
Topu sürekli durduran, top dolaşımını baltalayan, pas trafiğini adeta İstanbul trafiğine çeviren Carmelo, hücumun sürekli bire birlere kalmasına ve rakip savunmanın hiçbir zaman challenge edilememesine sebep oldu. Bu şekilde takımın hücum verimliliğini azalttığı gibi, diğer oyuncuları da tamamen oyundan düşürdü. Başta Amar’e olmak üzere, hiçbir oyuncu, Anthony’nin sahada olduğu bölümlerde kolay atış imkanı bulamadı. Bunun dışında, maç içinde hücumlardan sürekli olarak topa dokunmadan dönen diğer oyuncular, savunma şevklerini de kaybetti ve ortaya karman çorman bir takım çıktı.
Aslında Carmelo Anthony, topu paylaşmayı ve basketbolun bir ekip işi olduğunu Syracuse günlerinden beri öğrenemedi. Ancak muhteşem yeteneği sayesinde gösterdiği görkemli bireysel performanslarla, okulunu NCAA şampiyonluğuna taşıdı ve bu skor potansiyeli, pek çok kişinin gözünü boyadı. Keza Carmelo’nun 2003 draftında Dwyane Wade’in üzerine çıkmasını bu şekilde açıklayabiliriz.
Ne var ki, Carmelo Anthony, kolejdeki bireysel oyununu NBA’de de devam ettirdi. Denver’da tek yıldız olduğu günlerde (başarı da beklenmiyorken) bu durum asla sıkıntı yaratmadı ama takım Allen Iverson’u takas ettikten sonra, Carmelo, şahsi oyununu sürdürdü. Bu şekilde ne Iverson ile iyi bir ikili oluşturdular ne de kağıt üzerindeki potansiyel, başarıyı getirdi.
New York, NBA’de geri kalan takımlardan biraz farklıdır. Basın ve taraftar acımasızdır. Hep en iyisini isterler. Hep daha fazlasını isterler. Bu doğrultuda, Knicks için 3-4 tane çok iyi oyuncuya sahip olmanın hiçbir önemi yoktur. Bunun yerine, bir tane süper yıldıza sahip olmak onlar için daha tercih edilesi bir durumdur. Carmelo gibi reputasyonlu bir isim için Danilo Gallinari, Wilson Chandler, Raymon Felton ve Timofey Mozgov gibi oyunculardan vazgeçmelerinin sebebi zaten de buydu. Ancak takasın yapıldığı dönemden beri, Denver Nuggets, ligin en iyi takımlarından birisi haline geldi. 50 galibiyetle bitirdikleri geçtiğimiz sezondan sonra -ki onlar için bir geçiş dönemiydi- bu yıl ligin önemli takımlarından biri halini aldılar. Normal sezonu, ligin en skorer takımı olarak tamamladılar ve playoff ilk turunda Lakers’ı 7. maça kadar zorlamayı başardılar.
New York’taki ivme ise tam ters bir hal aldı. Normal sezonda oldukça zorlandılar ve Carmelo Anthony, Amar’e Stoudemire ve Tyson Chandler gibi yıldızlara sahip oldukları halde playoff’a ancak 7. sıradan girebildiler. Jeremy Lin’in insanüstü işler yaptığı ve tüm gezegeni kendine hayran bıraktığı Şubat ayı dışında, sezonun büyük bölümünde galibiyet yüzdeleri 50’nin altındaydı ve playoff ağacının dışındaydılar.




Carmelo Anthony, müthiş yeteneklere sahip bir oyuncu. Bunu kimse tartışamaz. Ancak yeteneklerini asla profesyonel basketbol seviyesine uyarlayamadı. Oynadığı oyun sokak basketbolundan farksız. Takımın topu dolaştırmasına, rakip savunmayı zorlayıp şut imkanı bulmasına asla izin vermiyor. Top hep onun elinde ve hiç dönmüyor. Bu şekilde oynadığı sürece 30-35 sayılık ihtişamlı performanslarını çok sık izletecek ama onun yer aldığı takımlar asla başarılı olamayacak.
Melo, kariyeri boyunca 3.1’lik bir asist ortalaması tutturdu. Maç başına yaptığı top kaybı sayısı ise 2.99. Yani asist/top kaybı oranı neredeyse tam “1” ve bu ciddi anlamda yerlerde gezinen bir istatistik. Carmelo ile birlikte oynama sorunsalına maruz kalan Amar’e Stoudemire’nin 25.3 olan sayı ortalaması, bu yıl 17.5’e düştü. Gerçi kendisinin bel sakatlıklarından mustarip olduğunu da unutmamak lazım ama Amar’e, fundamentalı düşük bir oyuncu olduğu için tamamıyla kendisi üzerine hazırlanan oyunlara bağlı bir isim. Ama Anthony ile beraber oynarken, eline gelen az sayıdaki topu bir an önce değerlendirmek istiyor ve bunu da bire birlerle yapmak zorunda. Yani en zayıf olduğu alan. Toney Douglas, Iman Shumpert ve Landry Fields gibi yetenekli isimler de, verimsiz Knicks hücumunda toplam (evet, üçünün toplamı) 25.7 sayıda kaldı.
Normal sezonda Carmelo Anthony’nin oynadığı 55 maçta, o sahadayken takım, 48 dakika başına 6.8 üç sayılık isabet buluyor ve bunları yüzde 20 ile atıyorken, Carmelo kenara gelince isabet  sayısı 9.2’ye, yüzde ise 30’a çıkıyor. Ayrıca Melo sahadayken Knicks, rakiplerine 2.8 sayılık bir üstünlük sağlıyorken, o benchteyken bu sayı 3.7’ye çıkıyor. Bu farklar çok büyük görünmese de, maç kazanma ve playoff’ta iyi bir yer edinme konusunda küçük değişkenler önemli fark yaratabiliyor.
Normal sezondaki küçük fark, playoff’ta ise çok daha yüksek bir miktara çıkıyor. Heat serisi boyunca Carmelo sahadayken 48 dk başına 38.1 ribaunt alan Knicks, yetenekli oyuncu kenara gelince aynı sürede tam 53.3 ribaunt almayı başarıyor. Ayrıca savunmada 100 hücum başına yedikleri miktar ise 18 sayı azalıyor.
Anthony sahadayken, Heat serisinde 48 dk başına 15 sayı geriye düşüyorlarken, kenara geldiğinde bu fark 8’e iniyor. Yani Carmelo’nun sahada olması, Knicks’e 48 dakika başına 7 sayılık bir handikap getiriyor.
Ayrıca Melo kenardayken takım 2.5 asist daha fazla yapıp, 1.3 daha az top kaybı yapıyor. Tabii bu sürede, takımın şut yüzdesi yükselmeye de devam ediyor.
Bu yıl Mike D’Antoni, takıma beklenen başarıyı getiremediği için kovuldu. Çünkü D’Antoni’nin sistemi topun çok hızlı dönmesine, oyuncuların sürekli yer değiştirmesine ve hücumda sayısız perdeleme yapılması üzerine kurulu. Ancak Carmelo ile bunların uygulanması imkansız. Melo, iki hafta sonra 28. yaşını doldurmuş olacak. Bu yaştan sonra değişmesini, bazı işlere daha fazla kafa yormasını beklemek hayalcilik olur.
Bu yıl D’Antoni kovuldu. Seneye “takımı istenen performansa çıkaramadığı” gerekçesiyle aynı sonu Mike Woodson da yaşayabilir. Ama kesin olan bir gerçek var; Carmelo Anthony her gece bire birleri zorlamaya, takımın hücumunu baltalayıp diğer arkadaşlarını ritim dışında itmeye ve 20-30 şut kullanmaya devam edecek.
Girerse kahraman olacak. Girmezse… Pek mantıklı görünmese de, belki birileri uyanır ve takas için gereken telefon görüşmelerini yapar!