Thunder - Grizzlies #2

İlk maçın ardından genel kanı aşağı yukarı şöyleydi; Mike Conley ve Tony Allen biraz kendilerine gelirse, Grizzlies, evine saha avantajıyla dönebilir...

Nitekim de işler böyle gelişti. Conley ayağa öyle bir kalktı ki, 26 sayı, 10 ribaund ve 9 asistle, üç kategoride de takım lideri oldu ve Oklahoma City'den takımı için bir galibiyet çalmayı başardı. Tony Allen yine bitiricilik sorunları yaşasa da, ilk maça oranla çok daha odaklıydı. Savunmada birinci maç yazısında örnekle anlattığım türde dalgınlıklar yapmadı, beş hücum ribaundu yapıp beş de top çaldı. En önemlisi de, son çeyreğin önemli bölümlerinde Kevin Durant'i savundu ve eşleşmede çok kısa kalmasına karşın hayli etkili oldu.

Memphis coachu Lionel Hollins, maçtan sonra "Kendi oyunumuzu oynadık." dedi. Kendi oyunları; sert savunma, pota altında hakimiyet ve sahanın iki yakasında da agresiflik.

İlk maçta ribaundlarda Thunder'a yenilmişlerdi. Dün geceyse 43-35'lik net bir üstünlük kurdular. Faul çizgisine ilk maça oranla 8 kez daha fazla gittiler. OKC'ye ilk maçta 10 top kaybı yaptırmışlardı, bu defa rakiplerini tam 19 kez top kaybına zorladılar. Top kayıpları üzerinden buldukları sayılar da 14'ten 29'a yükseldi. Agresyonları ciddi anlamda katlandı. İşte gerçek Memphis basketbolu!

Rudy Gay sonrası go-to-guy'larının kim olacağı bir soru işaretiydi. Artık bu kişinin Mike Conley olduğundan kimsenin şüphesi yok. İlk maçı 5/15 saha içi isabetiyle geçen Conley, bu sefer 11/22 ile şovu Kevin Durant'ten çalmayı başardı.

"Onu sevin ya da sevmeyin, ama şurası kesin; Mike Conley ligin en iyi beş oyun kurucusundan bir tanesi." diye konuştu maçtan sonra Tony Allen. Aslında tam bir lider gibi davrandı. Son çeyrekte Durant üzerindeki başarılı performansının "tamamen uzun oyuncuların eseri" olduğunu söyledi.

Bu tabii ki abartılı bir söylem. Ama gerçeklik payı hiç de az değil. Durant, Allen ile arasındaki boy farkını kullanmak için post-up yapmaya inmesin diye ve/veya penetrelerini engellemek için sürekli bir uzun oyuncuyla yardım getirdi Memphis. Bunda asıl amaçları, topu Durant'in elinde çıkarmaktı. Çünkü onun dışında kim şut atarsa atsın, bunu isterler ve kabul ederler. Top yeter ki Durant'in elinden çıksın.

Demek istediklerimi bir örnekle açıklamaya çalışacağım...

Durant tepede Nick Collison'dan topu alıyor. Collison içeriye gidecek. Ibaka ise biraz dışarı açılacak. Amaç, KD'ye oyun oynayacak alan yaratmak. Tony Allen, Durant'e şimdiden yapışmış durumda.


Durant rakibine sırtını dayıyor. Hücum alanının sol bölümünde açılan boşluğu gördü. Oraya hareketlenmek niyetinde. Ama ligin en iyi savunmalarından birinin mimarı, gerekli ayarlamaları yapmış. Uzunlar, içeriye girmek isteyen Durant'e yardım getirmeleri için tembihlenmiş. Collison'un savunmacısı Randolph tehlikenin farkında. Durant'in hareketlenmesiyle birlikte o yolu kapatacak.

Durant geldi. Ama Z-Bo, coach Lionel Hollins'ten gerekli direktifi almış. Hemen Durant'in yöneldiği alana doğru geliyor. Tony Allen'ın da savunma pozisyonu oldukça iyi. Rakibine geçilmiyor.

Durant, topu aldığı anda hücum alanının sol kısmındaki boşluğu görüp hareketlenmişti. Allen oraya gitmesine engel olunca alternatif yolları deneyecek.

Sol taraf kapandı. Diğer seçenek sağa dönmek. Durant o tarafa dönüyor ama penetresi Allen tarafından kesildiğinde, kendisine yardıma gelen Randolph'u henüz fark etmemişti. Diğer tarafa döndüğü anda Z-Bo karşısında beliriyor. Ligin savunma verimliliği en yüksek ikinci takımı[1] için ofiste sıradan bir gün daha!

Durant iyice sıkıştı. Topu elinden çıkaracak ama adresin Memphis potası olmayacağı kesin. Zira çembere giden yolda nefes alabileceği bir boşluk kalmadı. Top Fisher'a gidecek. Onun pasını ise Nick Collison kontrol edemeyecek ve OKC top kaybı yapacak.

Collison orada topu yakalasa sayı yapabilir. Ama önemli olan bu değil. Memphis savunmasının birincil önceliği, Durant'in topu elinden çıkarması ve şutu diğer dört oyuncudan herhangi birinin kullanması.

Bu isteklerinde de yukarıdaki hücumda ve maç sonundaki bazı hayati hücumlarda başarılı oldular.

Thunder, sayılarının büyük bölümünü Durant ve Westbrook üzerinden buluyor. Kevin Martin onlara katıldığında ise kazanmaları iyice kolaylaşıyor. Ancak Westbrook yokken tüm yük Durant'in üzerinde. Martin ona destek çıkamazsa hücum ciddi sıkıntılar yaşıyor.

Bu sezon (playoff dahil) Kevin Martin'in 20+ sayı attığı 12 maçın 11'ini kazandı OKC. Müthiş bir oran. Serinin ilk maçında da 25 atmıştı. Martin'in çift hanelere çıkamadığı maçlardaki galibiyet sayıları ise 10-10. 

Onun yaptığı skor normal rotasyonda bile bu kadar önemli bir faktörken, Westbrook'un yokluğunda skora karkıda bulunamamsı Scott Brooks'un en kötü kabuslarından bile daha boğucu.

Şimdi seri iki maç için Memphis'e taşınacak. Martin, evde yüzde 48 ile şut atarken, isabet oranı deplasmanda 41'lere kadar geriliyor. Tablo OKC için pek iç açıcı değil.

Memphis ilk maçın ardından kendi basketboluna, doğru oyuna yeniden dönmüş durumda (Nispeten kötü oynadıkları maç da tek topla bitti zaten).

Gasol ve Randolph ikilisi, ilk maçtaki ritimlerini sürdürüp toplam 39 sayı, 13 ribaund ve 8 asistlik bir katkı yaptı ikinci maçta. Mike Conley tamamen kendini buldu ve ilk turda Chris Paul'a bile üstünlük sağladığı formuna döndü. Tony Allen ilk maçtaki odaksızlığından kurtulmuş halde. Grizzlies, Durant'i -nispeten- en sevdiği şeylerden uzak tutmayı başarıyor.

Serinin ilk iki maçı kesinlikle harikaydı. En az üç müthiş maç daha izleyeceğimiz kesin. Şu an için ibre Memphis'e yakın. 

Serinin tadını çıkaralım...

                                                                                                                                  

[1] Memphis, rakiplerini pozsiyon başına en düşük sayıda tutan ikinci takımdı normal sezonda. Birinci sırada ise Indiana var.

Spurs - Warriors #1

Muhtemelen gün içinde karşınıza onlarca benzer, hatta daha iyi analizler çıkmıştır ama sabahki efsane maçın son topunun dökümünü yapmadan geçmeyeceğim.

Gregg Popovich'ten gördüğümüz efsane son oyunların herhalde bir milyonuncusundan falan bahsediyoruz. Warriors, normal sürenin son beş dakikasındaki 16 sayılık farktan maçı sonlandıramayıp, bir de böyle bir  hücumla kaybedince yıkılmamaları elde değil. Hele 58 dakika oynayan Steph Curry ertesi sabah yataktan nasıl kalktı, bilmiyorum.

Şimdi, Spurs'e maçı kazandıran hücuma bakalım.

Manu Ginobili'nin kendi de söylediği gibi onun üzerine çizilmiş bir oyun değil. Ama hücum seti o kadar çok varyasyona sahip ki, benchten bir adam bile müsait atış bulabilir!

Kawhi Leonard topu oyuna sokuyor. Normal sürenin sonlarında, yazının devamında değineceğim müthiş bir şut sokan Danny Green hemen dip çizgide yerine almış vaziyette. Tony Parker karşı tarafta. Ginobili'nin perdelemesini kullanarak yukarı çıkacak.

Parker ilk perdelemeden çıkıyor. Bir ikinciyi ise onu tepede bekleyen Boris Diaw yapacak. Şimdi savunmadaki eşleşmelere dikkat. Şu an Ginobili'nin perdesinden çıkmaya çalışan Harrison Barnes, Parker'ı savunuyor. Kent Bazemore de Ginobili'nin üzerinde. Switch yok. Tepedeki Diaw'ı savunan ise Jarrett Jack. Parker ikinci perdelemeye doğru geliyor. İşler birazdan karışacak.

Diaw, Parker'a perdeleme yapar yapmaz potaya doğru hızla devrilmeye başlıyor. Parker top almak için tepeye geliyor. Barnes onu tüm hızıyla kovalıyor. Ama Jack switch yapmaya karar veriyor. İçeriye devrilen Diaw'ı unutup Parker'a odaklanıyor. Warriors savunmasının dengesi altüst olmak üzere. Bu arada Ginobili de dışarı açılacak.

Parker tepeye ulaştı. Ama o da ne!? Üzerinde hem kendi savunmacısı Barnes, hem de Diaw'ı boşveren Jack var. Diaw içeriye penetre edince Ginobili'yi savunan Bazemore, Arjantinli ile hareketlenemeyip Diaw ile kalıyor. Green ise savunmanın ilgisinin bir kısmını üzerinde tutmak için halen köşede.

Jack swtich yapıp, Barnes ise adamında kalınca Golden State savunmasında bir anda kaos oluşuyor. Bazemore, Diaw'ı bomboş bırakmamak için Ginobili'yi riske etmek zorunda kalıyor. Diaw ise çaylak oyuncudan daha uzun ve güçlü olduğu için çok iyi bir pozisyon alıyor devrildikten sonra.

Şu anda Kawhi Leonard ister topu pota altında çok iyi pozisyon alan Diaw'a indirebilir, ister üç sayı çizgisinde bomboş bekleyen Ginobili'yi bulabilir. Genç oyuncu, Arjantinliyi tercih ediyor.

Top Ginobili'de. Bomboş bir pozisyon. Jarrett Jack çoktan dua etmeye başladı bile şutun kaçması için. Manu, uygun durumda atışı kullanıp efsanevi maçı takımına kazandıracak. Şutuna güvenmezse, Bazemore hızla ve tamamen kontrol dışı bir şekilde üzerine geldiği için, topu bomboş kalan Diaw'a indirebilir. Hadi abartıp Steph Curry top inene kadar Diaw'ın üzerine geldi diyelim. Hala 3 saniyesi olacak Fransız forvetin. İster topu birkaç defa vurup pozisyonunu kolaylaştırmaya çalışabilir, isterse de dip çizgide -Curry içeriye geldiği için- bomboş kalacak Green'i bulabilir. Şutu atıyor ve AT&T Center yıkılıyor!

Gerçekten son dönemde izlediğimiz en heyecanlı maçlardan biriydi. Steph Curry üçüncü çeyrekteki insanüstü oyunuyla takımına ciddi bir fark getirdi ama Denver serisinde de zaman zaman gördüğümüz gibi maç sonunu yine kötü oynadılar takımda.

Mark Jackson bu takımla coachluk kariyerine başladığından beri pek fazla basit hata yapmadı. Ama Steph Curry'i mutlaka dinlendirmesi gerekirdi. Tabii ki maçın iki uzatmaya gideceğini önceden kimse bilemez. Ama son çeyrekte bile hali kalmamıştı genç oyuncunun. İkinci periyot başında ve/veya üçüncü periyot sonunda biraz soluklansa fena olmayabilirdi keskin şutör. 58 dakikalık maçta tam 3 saniye dinlenebildi Curry.

Bu arada yazının başında Danny Green'in maçı uzatmaya götüren şutundan bahsetmiştim. Popovich'in çizdiği hücum harika. Buyrun:



Spurs, bu hücumun tamamen aynısını sezonun hemen başında Lakers'a karşı da oynamıştı. Yine çok iyi işletmişlerdi oyunlarını ve Green yine şutu sokmuştu ve maçı kazanmışlardı.



Yalnız iki hücum da o kadar müthiş oynanmış ki; perdelemelerin yeri, cut'ların milisaniye bazında(!) süreleri, pas, şut, vs. her şey aynı. Gerçekten muhteşem.

Artık serinin ikinci maçına odaklanma zamanı. Warriors bir yandan Spurs'ü evinde bile yenebileceğini hissetti (bu maçla birlikte deplasmanda 30 maçtır kaybediyorlar San Antonio'ya), ama diğer yandan ucuna kadar getirip son topta kaybetmenin neden olduğu düş kırıklığını yaşadı.

Golden State'in ikinci maça getireceği psikoloji ve Steph Curry'nin 58 basketbol dakikası sahada kaldıktan sonra kendini nasıl hissedeceği, serinin gidişatı için hayati olacak...

Thunder - Grizzlies #1

Normal sezonun en verimli ikinci hücumu, ligin en verimli ikinci savunmasına karşı[1]... İki uzun, Memphis hücumunun neredeyse kalbi. Oklahoma City ise ligin muhtemelen en iyi pota altı savunma ikilisine sahip. Kağıt üzerinde her şey, dengeli ve keyifli bir seri olacağına işaret ediyordu. Ve serinin açılış maçı kimseyi şaşırtmadı.

Thunder, ilk turda Rockets'ın ilk maçtan sonra dört kısayla oynama tercihi nedeniyle ligin en iyi post-up savunmacılarından Kendrick Perkins'ten neredeyse hiç verim alamadı. Ibaka kendinden kısa dört numaraları savunduğunda müdafadaki rotasyonlarda sorun yaşıyorlardı ve tek uzunla oynamaları gerekiyordu. Perkins serinin son üç maçında sırasıyla 9, 16 ve 4 dakika süre aldı. Neredeyse normal sezon ortalaması (25) kadar. Seride, Gasol ve Randolph'a karşı hem Perkins - Ibaka ikilisini birlikte oynatabiliyor coach Scott Brooks, hem de Ibaka eşleşme dezavantajı yaşamıyor.

OKC'nin, kafesinden doğal ortamına salınan vahşi bir kedigil seviyesindeki tutku, açlık ve saldırganlığı tamamen Russell Westbrook'un eseriymiş. Bunu Houston serisinden beri görüyoruz net biçimde. Onun yerine ilk beşe yerleşen Reggie Jackson beklenenden çok daha iyi rakamlar yakaladı ama işin aslı tabii ki bambaşka.

Savunma oyun kurucuyla başlar. Westbrook topa baskı konusunda ligin en iyilerinden. İlk turda Westbrook'un sakatlanmasıyla birlikte Rockets'ın şut yüzdesi ve asist miktarı düzenli bir şekilde artmaya başlamıştı.

Thunder hiçbir zaman çok yaratıcı hücum setlerine sahip olmadı. İki süper yıldızın içgüdüleri ve yaratıcılıkları, hücum sistemlerinde önemli rol oynuyor. Westbrook ile en ufak şansta açık alana çıkarlarken, şu anda daha fazla set hücumuna razı olmak durumundalar.

Westbrook'un çembere yaptığı ataklardan da mahrumlar şu an. Penetre ettiğinde uzunların yardıma gelmesi sayesidne Ibaka ve Perkins'e pota dibinden sıklıkla müsait atış imkanı veriyordu Westbrook. Dün Memphis gibi bir savunmaya karşı, böyle delici bir guard'dan yoksunken ikisi de bu şansları bulamadı ve takımın hücumunu adeta troll'lediler! Normal sezonda maç başına 7/13'ten biraz daha iyi bir yüzdeyle oynayıp 17 sayılık bir katkı veriyordu bu ikili. Grizzlies serisinin ilk maçında ise toplamda 2/16 ile sadece 7 sayıda kaldılar.

OKC ancak iki oyuncudan istikrarlı skor katkısı alan bir takım. Kevin Martin benchten skor getirince rahat kazanıyorlar. Onun ritmi ise her gece aynı olmuyor. Şimdi Westbrook yokken tüm yük Durant'te. Martin ilk maçta 25 sayıyla o yükü biraz hafifletti ama normal sezonda şutlarının yüzde 22'sini isolation üzerinden atan Durant, playoff'ta bu oranı yüzde 33'e yükseltmek zorunda kaldı.

Westbrook'un istatistikleri zaten yeterince göz kamaştırıcı. Ama katkısı kişsel rakamlarının çok daha ötesinde.

Memphis istediklerini aşağı yukarı yapmayı başardı. Durant dışında herkesi devre dışı bırakmak başlıca isteklerinden biriydi ve Martin dışında bunu başarabildiler. Bu iki isim dışında takımın geri kalanını 12/40 ile 33 sayıda tutmayı başardılar. Durant ve Martin ise toplamda 21/40 ile tam 60 sayı üretti!

Kendi hücumlarıysa Mike Conley dışında iyi işledi. Merkez yapıları olan Gasol & Randolph ikilisinden yüzde elliyle 38 sayı alırlarken, Chris Paul'a karşı oldukça iyi bir seri çıkaran Conley, 5/15 ile şut atıp 17 sayı ve 3 asistte kalınca işler biraz zorlaştı. Maçın bitimine 18 saniye kala Derek Fisher'a arkadan kaptırdığı top ise gerçekten hayli kötüydü.

İlk turun en formda adamlarından Tony Allen da oldukça kötü bir ilk maç geçirdi. Çizdiği pasif görüntü nedeniyle coach Lionel Hollins, Allen'ın sürelerini kısmayı tercih etti.

Kötü olan şu ki; yaptıklarının çoğu fiziksel değil zihinsel hatalardı[2]. En güçlü yanı olan savunmada önemli hatalar yaptı. Bir örnekle bakalım dilerseniz.

Thabo Sefolosha sağ forvette topu alıyor. Tepede ona pası veren Reggie Jackson içeriye hareketleniyor ama kısa bir tur atıp hemen left elbow'dan yukarı çıkacak. Sefolosha ise tepede bekleyen Kendrick Perkins'e pas verip, sağ dip çizgiye doğru yönelmeye başlayacak.

Perkins topla buluşup bir iki yalancı dribblingle yüksek post civarına geldi. Jackson içeriden dolanıyor. Durant ise sol dipten pota altına doğru geldi ve birazdan Perkins'in perdelemesini kullanacak. Sefolosha yavaş yavaş dip çizgiye gidiyor.

Reggie Jackson içeriden kat edip dışarıda topu aldı. Sefolosha dip çizgide. Durant, Perk'ün perdesini kullanarak dışarı çıkıyor. İlk amaç ona perdeden çıkıp şut attırmak. Ama Sefolosha'nın savunmacısı Tony Allen, adamında kalmayıp bir an Durant'e odaklanıyor. Sefolosha da dip çizgiden anında cut yapıyor. Ne kadar belli oluyor bilmiyorum ama Reggie Jackson'a bakın. Pota altını çok net görüyor. Perkins'in nispeten yukarı çıkıp Gasol'u çekmesi, Collison'un da dip çizgiye yaklaşıp Randolph'u açması, Reggie Jackson'a daha iyi bir görüş alanı veriyor.

Tony Allen bir an uyuya kaldı. Sefolosha backdoor cut'ı yapıyor ve Jackson da onu ödüllendiriyor. Allen durumu fark edip, pozisyona gelene kadar basketi yapıyor Sefolosha. Böylesine yakın bir maçta, kolay her basket çok büyük öeneme sahipti.

Uzun bir seri izleyecekmişiz gibi görünüyor. İlk maçın ardından daha umutlu olması gereken taraf Memphis Grizzlies. Maç sonunu felaket oynamayıp, son bir dakikada OKC'ye 6-1 mağlup olmasalar muhtemelen şu anda saha avantajı kendilerindeydi. Marc Gasol ve Zach Randolph, üst düzey savunmacılar tarafından müdafa edilmelerine rağmen oldukça iyi hücum performansları sergiledi. Mike Conley ve Tony Allen'ın ilk turdaki hallerine dönmeleri onları en az bir seviye daha yükseltecek.

                                                                                                                                               
[1] Normal sezondaki savunma ve hücum verimlilikleri.

[2] Üstad Tab Baldwin, basketbol oyunundaki hataları ikiye ayırır; fiziksel ve zihinsel hatalar. Fiziksel hatalar için şut kaçırma, kötü pas verme, yorulma vs. gibi önermeler sunar. Antrenmanların, bunları minimuma indirmek için yapıldığını söyler. Zihinsel hatalar grubuna ise, yanlış şut/pas tercihi, daha müsait oyuncuya pas vermemek, pozisyonları gereksiz zorlamak, savunmada yanlış rotasyon yapmak ve/veya tutulan oyuncuyu kaçırmak, vb. şeyleri koyar. Bunların kabul edilemez hatalar olduğunu savunur.

The White Dwight

Geçtiğimiz sezon 54, bu sezonsa tam 50 normal sezon maçı kaçıran Andrew Bogut, bir süredir içinde bulunduğu karanlık durumu paramparça ederek takımını ikinci tura taşıdı.

"Bu benim için çok duygusal bir gece çünkü kabus gibi bir yıl geçirdim." diye konuştu Bogut, Denver serisindeki 6. maçın ardından.

Monta Ellis gibi önemli bir yıldız karşılığında Milwaukee Bucks'tan takas edilmesi, takım sahibi Joe Lacob'un taraftarlar tarafından yuhalanmasına neden olmuştu. Hem de Chris Mullin gibi bir efsanenin formasının emekli edildiği törende.


Ama uzun süre sonra yeniden, hatta belki de nihayet bir draft bir numarası gibi oynamaya başladı Bogut. Denver karşısında takım zorlanıyorken boyalı alana sahip oldu, hücuma paslarıyla boyut kattı, bloklarıyla rakip oyuncuları süpürdü ve 14 sayı, 21 ribaund, 4 blok ve 3 asistlik muazzam rakamlar yakaladı. Ve tüm bunları, bir önceki maçta bileğini burktuğu için ağrı kesici iğne olup çıktığı maçta yaptı. Ama en önemlisi, daha genç ve daha enerjik olduğu günlerdeki gibi sahanın her alanında aktif olması ve kendini bir Warrior gibi hissederek oynamasıydı.

"Benim için çok karanlık aylardı. Pek çok şeyi sorguladım. Mental olarak aylar boyu çok kötü bir durumdaydım."

Kendinizi onun yerine koyun. Takasla sizi aldığı için, takımın başkanı 20 bin kişi tarafından yuhalanıyor. Bireyi dünyadaki en mutlu insan kılacak türden bir davranış olmadığı kesin.

Golden State'in kullandığı atışların yüzde 73'ü jump-shot[1]. Avustralyalı, takımının Denver'ın son 10 yılda 9. defa ilk turda elenmesine neden olan maçta adeta Dwight Howard gibiydi. Genç Warriors sürprizlere devam etmek istiyorsa, Bogut'un son Denver maçındaki performansını alışkanlık haline getirmesi gerekiyor.

                                                                                                                                        

- Sadece 6 sayı, 9 ribaund yapmıştı ama serinin üçüncü maçında da bayılmıştım Bogut'a. Özellikle savunma rotasyonları harikaydı.

Ayrıntı

Clippers ve Grizzlies arasındaki beşinci maçta bu bilgi ekranını gördük ikinci çeyreğin ortalarında. Herhalde serinin gidişatına ilişkin en açıklayıcı rakamlardan biri. 

Ribaund üstünlüğü şu ana dek inanılmaz önemli rol oynamış. Kusursuza yakın bir doğru orantı var maç sonuçlarıyla ribaundlar arasında. Beşinci maçı 103-93 kazanan Memphis'in maçtaki ribaund üstünlüğü 42-40. Aradaki fark 10 olsa istatistiği tutan kişi kendini peygamber ilan edebilirdi!

DeAndre Jordan'ın başı fazlasıyla ağrıyor zaten son dönemde. Takımın çember altındaki yumuşaklığı sonrası Vinny Del Negro'dan basın yoluyla küçük bir ayar yedi. Blake Griffin ayak bileğindeki sakatlık yüzünden 5. maçı tamamlayamadı. Sıradaki maç için durumu henüz kesin değil. Ancak oynasa bile son maçtakine benzer bir şekilde, dakikalar ilerledikçe acısı artabilir. Griffin'in sakatlığında yedek uzunlar hiç çalışmadı. Randolph ve Gasol ikilisi de toplam 46 sayı ve 19 ribaund üretti. Jordan'ın acilen kendine gelmesi şart.

Clippers'ın biraz koşması, açık alana çıkması lazım. Beşinci maçta Grizzlies ilk üç çeyrekte yalnızca 4 top kaybı yaptı. Clips, bu top kayıplarının hiçbirinin üzerinden skor bulamadı. İlk iki maçtaki agresifliklerinden uzak görünüyorlar. Üç hafta kadar önce Charles Barkley, Clippers için "Kağıt mendilden bile yumuşaklar" demişti. Hem Memphis'teki maçlarda, hem de Los Angeles'taki son maçta takım gerçekten de çok dağınık ve mental sertlikten uzaktı. Beşinci maçta işler kötü giderken sadece Chris Paul'un eline baktılar.

Sports Illustrated güzel bir cümle kullanmış: "Grizzlies, Chris Paul'u free agency pazarına yollamaya sadece bir maç uzakta."

Memphis'te çılgın bir seyirci olacak. Beş maçtır kaliteli basketbolun yanında bir de resmen güreş izliyoruz. Clippers, bu fiziksel arenada maçtan maça daha da düşmeye başladı. İşleri hiç kolay olmayacak.

Nightmare to Dwightmare!

Lakers'ın facia sezonu nihayet sona erdi. Steve Nash ve Dwight Howard'ı kadrolarına katıp, kağıt üstünde muhteşem bir takım olarak başladıkları yılda playoff'u zar zor yakalayıp, tam 35 yıl sonra ilk turda elendiler.

Coach değişikliği, bitmeyen sakatlıklar, bir türlü bir arada oynayamamaları, Mike D'Antoni'nin hücum sistemini oturtabileceği bir hazırlık kapmı bulamaması gibi etmenler, bir türlü düzlüğe çıkmalarına izin vermedi.

Kabus sezonun bitmesiyle Lakerland'de işler durulmayacak. En az geride bıraktıkları normal sezon kadar zor bir yaz dönemi onları bekliyor. Önümüzdeki aylarda yapacakları, organizasyonun yakın geleceği açısından hayati önem taşıyacak.

Buss ailesi ve genel menajer Mitch Kupchak, bu yaz depresyon nedeni bir takım sorunlarla karşılaşacak...

Dwight Howard

Dwightmare 3.0'a hoşgeldiniz! Orlando Magic taraftarlarının iki yıldır çektiklerini sezon boyu minimum ölçekte yaşadı Lakers fanları. Şimdiyse baskıyı hissetme zamanı! D12, takıma katıldığı günden bu yana geleceğine ilişkin en ufak bir ipucu vermemişti. Temmuz ayına kadar en ufak bir şey öğrenebileceğimizi de sanmıyorum. Ama bu sezon yaşananlardan sonra ayrılma ihtimali azımsanamayacak kadar kuvvetli.

Lakers'ta kalmak ekonomik açıdan Dwight Howard için en iyi fikir. Salary cap'te yeri olan takımların herhangi biri Howard'a 4 yıl için $88 milyon önerebiliyorken, Lakers'ın ona sunabileceği miktar 5 yıl için $118 milyon. "Süper yıldız" imajıyla doğru orantılı işler yapabilmesi ve daha fazla para kazanabilmesi için de Los Angeles en iyi şehirlerden biri. Ama tabii şunu da unutmamak lazım; Superman -geçtiğimiz yaz geçirdiği ağır bel sakatlığının da etkisiyle- Los Angeles'taki büyük baskı ve yüksek beklentiler altında yeterince güçlü görünmedi. 17.1 sayı ortalaması, ligdeki ikinci yılından bu yana yakaladığı en düşük rakamdı. 12.4 ribaundla lig lideri olsa da, kariyerindeki üçüncü sezondan beri bu denli düşük bir rakamda kalmamıştı. Yüzde 49.2'lik serbest atış isabeti de NBA'e geldiğinden beri tutturduğu en düşük ikinci yüzde oldu. Bu rakamlar dışında bilindik canavar oyununu ve dominantlığını da hiç göremedik Howard'ın.

Geçirdiği bel fıtığı ameliyatı gerçekten çok zordu ve sezonun büyük bölümünde ağrılarla oynadığı biliniyor. "Superman" seviyesinden hayli uzak bir yıl geçirdi ama şu da bir gerçek; bildiğimiz Superman'i bir daha asla göremeyebiliriz.

Howard en iyi gününde bile Lakers gibi bir franchise'ı sırtına alıp, finallere götürebilecekmiş gibi bir görüntü çizmedi 2012-13 sezonunda. Bunun tek nedeni ameliyat nedeniyle zor geçen yıl mıydı, yoksa gerçekten baskı altında ezilip dağıldı mı henüz bilmiyoruz. Ama kariyerinin geçmiş dönemlerine de bakarsak pek çok gösterge ikinci seçeneği işaret ediyor.

D12'in Los Angeles'ta yaşamayı sevdiği söyleniyor. Kobe ile araları da medyada yer alandan çok daha iyi. Kendi tabiriyle en iyi arkadaşlar değiller ama aralarında gayet iyi bir ilişki var. Kobe ameliyat olduktan sonra Howard'ın aynı gün hastaneye iki kez gitmesi, Mamba'yı daha sonra evinde de ziyaret etmesi bunun en büyük göstergesi. 

Howard'ın Mikan, Chamberlain, O'Neal gibi efsane pivotların oluşturduğu yolda devam etmek mi isteyeceği, yoksa insanların baskı altında ezilip kaçtığını düşünmesine izin mi vereceği henüz belli değil. Kendisi için fazlasıyla stres dolu bir yaz olacak.

Lakers'ın Howard'dan kurtulup önüne bakması, salary cap'ini boşaltması ve her şeye yeniden başlaması yönünde de iyiden iyiye güçlenen bir görüş var. LA Times yazarlarından Bill Plaschke bu fikrin en sağlam savunucularından. Paragrafın başına verdiğim linkteki yazısını okumanızı tavsiye ederim. Gayet mantıklı önermeler sunmuş.

Mike D'Antoni

Genel menajer Mitch Kupchak her ne kadar kesin bir şekilde MDA'in takımda kalacağını söylediyse de, pek çoklarının düşüncesi ve/veya beklentisi biraz daha farklı.

D'Antoni takıma sezon başladıktan sonra geldi ve kendini bitmeyen (bitmeyecek) sakatlıklar silsilesinin içinde buldu. Düşünün, takıma geldiğinden kendi bile sakattı!

Kariyerindeki en iyi sezonu geçirdiğini söyleyemeyiz. Kendisine göre ise uzak ara en kötüsü. "Şu an dönüp baktığımda, bazı şeyleri farklı yapardım." diyor D'Antoni. "Bir hazırlık kampım olsaydı, bazı oyuncularla ilgili düşüncelerim, bazı tercihlerim farklı olabilirdi."

Takımla bir hazırlık kapmı yapamaması zaten en büyük sorundu MDA için. Birçoklarıın "7 seconds or less" diye adlandırdığı hücumunu ya da onun Lakers kadrosu için bir uyarlamasını oturtacak bir zamanı olmadı. Ama daha ilk basın toplantısında "Çok hızlı oynayacağız, 120 sayı atmamışsak iyi oynamamışızdır..." demesi, elindeki kadrodan ne denli bihaber ve kendi doğrularından şaşmama konusunda ne kadar inatçı olduğunu gösteriyordu. "Steve Nash döndükten sonra herkes oynadığı oyundan zevk alacak." demesi ise, Nash'i uzun zamandır izlemediğini.

Takıma geldiği gibi Gasol'u stretch four oynatmaya ya da yedek pivot yapmaya çalışarak İspanyol'un yabancılaşmasına ve kendini dışlanmış hissetmesine neden oldu. Dwight Howard'ı pek sevmediği high screen-and-roll'larda kullanmak istedi ama D12, D'Antoni'nin sandığının aksine bir Amar'e değil, bambaşka bir adamdı. 

Takım onunla hiçbir zaman iyi savunma yapmadı. 

Kobe, kendi iradesiyle maçlarda 48 dakika oynamaya başladı. 34 yaşında, ligdeki 17. sezonunu geçiren ve bugüne dek 62 bin dakikadan fazla profesyonel basketbol oynamış Kobe, herkesin gözü önünde, aşil tendonunu koparana kadar yavaş yavaş eridi. D'Antoni inisiyatif al(a)madı ve bu çöküşü bizler gibi izledi.

Sezonun ortalarından itibaren hızlı oyundan vazgeçti MDA. Yarı saha odaklı bir sistem kurmaya ve Howard ile Gasol'u birlikte kullanmaya çalıştı. Aslına bakarsanız Lakers, All-Star arasından sonra ligin en iyileriden. Son 40 maçlarının 28'ini kazanmayı başardılar. Sakatlıklarla boğuşuyor olsalar da.

D'Antoni muhtemelen gelecek sezon da takımın başında olacak ve istediği her şeyi yerleştirmek için bir hazırlık kampına sahip olacak. Peki ama Howard, onun kalacağı senaryoda sözleşme uzatmak isteyecek mi? Stan Van Gundy'den sonra D'Antoni'nin de görevden alınmasını isterse imajı ne hale gelir bir düşünsenize.

Kısacası Mike D'Antoni'nin kalması için de, gitmesi için de aşağı yukarı eşit neden var. Lakers front office'inin içgüdüleri takımın geleceği için oldukça belirleyici olacak. Finale çıkarız da LeBron'u tutar düşüncesiye Trevor Ariza'yı bırakıp MWP ile imzalayan, Phil Jackson ayrıldıktan sonra Mike Brown ile anlaşan, Brown'u kovduktan sonra da Phil Jackson'u pas geçen Lakers front office'i!

Çoğunluk istemese de D'Antoni gelecek yıl da takımın başında olacak gibi. "We Want Phil" tezahuratlarına hazırlıklı olmakta fayda var.

Çılgın Maaşlar

Lakers bu yıl $100 milyonluk bir fiyasko oldu. Oyuncularına ödedikleri toplam para $100,131,988. Şampiyon olmak için çok para harcamanız gerek. Doğru. Ama bu payroll, mevcut toplu iş sözleşmesi kurallarına göre uçuk bir lüks vergisi doğuracak gelecek sezondan itibaren. 

Para Buss ailesi için pek problem değil ve geçtiğimiz yıl öncesinde mevcut yayıncı kuruluşlarıyla milyar dolarlık bir yayın anlaşması imzaladılar. Ama bir yere kadar! Gelecek yıl iddialı bir takım kurmaları çok kolay değil ve payroll'larını mümkün olan en düşük seviyeye indirme çabaları şaşırtıcı olmaz.

Amnesty haklarını henüz kullanmış değiller. Bu yaz Metta World Peace (oyuncu opsiyonunu kullanırsa 1 yıl, $7.7m) veya Pau Gasol (1 yıl, $19m) amnesty edilebilir. Hatta pek çokları, Kobe'nin (1 yıl, $30m) amnesty edilmesi gerektiğini söylüyor ki ekonomik açıdan pek de haksız değiller. Tabii bu, organizasyonun PR'ı açısından ne kadar doğru bir hamle olur tartışılır. Yok lan tabii ki tartışılmaz. Rezalet bir hareket olur. Hem ayrıca Garry Vitti'ye göre hedefleri, Kobe'yi hazırlık kampına yetiştirmek.

MWP'ye, isteyenin bir yüzü kara minvalinde, "opsiyonunu kullanamasan süper olur ya hihi" diyebilirler.

Kısıtlı Hareket Alanı

Geçtiğimiz yıldan beri Lakers'ın tüm odağı, tüm hedefi 2014 yazı. Ellerindeki neredeyse tüm kontratlar 2013-14 sezonuyla tamamlanıyor. Eğer takımla imzalarlarsa Dwight Howard ve Earl Clark'tan başka sadece Nash'in bir yıllık kontratı olacak o yaz. O da oynamaya devam ederse tabii. Doğal olarak serbest oyuncu piyasasında da son derece aktif ve iştahlı bir Lakers göreceğiz gelecek yaz. O yüzden bu off-season'da önemli hamleler yapma taraftarı pek değiller. Yukarıda da değindiğim üzre, hamle yapacak ekonomik özgürlüğe de ship değiller zaten.

Şu anki takımın döküldüğünü görmek çok zor değil. Sakatlıklar tabii ki kabul edilebilir bir bahane ama Nash, Kobe, MWP, Gasol ve Howard beşinin birlikte oynayabildiği yedi maçı da kaybetti Lakers. Sakatlıklar o kadar da bahane değilmiş sanki!

Kimya sorunu had safhada, gelişigüzel kurulmuş bir takım vardı El Segundo'da bu yıl.

Şimdi... Bir şeyleri değiştirmek gerek. Ama elde takas değeri olan adam yok. Pau Gasol'u yıllardır ha kullandı ha kullanacaklar takasta. Nihai hamle bu yaz gelebilir. Gasol'un biten devasa kontratı, yeniden yapılanmaya gitmek isteyen takımların ilgisini çekebilir. Ama karşılığında gelecek kontratlar da muhtemelen çok kısa vadeli olmayacağı için Lakers'ın 2014 projesi adına çok iyi olmaz. Nash ve MWP'yi zaten kimse almaz. 

Dwight Howard kalmak istemezse, sign-and-trade işlerine yarayacak bir çözüm olabilir. Ama elleri mahkum olacağı için yine Howard'ın ederi bir paket bulamazlar.

Geçen yaz yapılan Steve Nash hamlesinin de ne kadar hatalı olduğunu zaman gösterdi. Nash'in yaşı itibariyle vücudu artık iyiden iyiye dökülüyor ve eğer onu almak yerine Ramon Sessions'ı tutsalardı, Batı'nın hızlı guardlarıyla daha kolay eşleşebilecek ve savunmada daha dengeli bir takım olacaklardı. Ve tabii bir de draft hakları olacaktı bu sene.

Muhtemelen bazı oyuncular sezon takımla olamaycak. Devin Ebanks öyle ya da böyle süre alıyorken alkollü araç kullanırken yakalandı ve sonrasında 5 dakika bile oynama şansı bulamadı. Bu sezon sözleşmesi bitiyor ve yenilenmeyecek.

Darius Morris ve ligde kendine bir yer hak ettiğini daha geçen yıldan ispatlayan Andrew Goudelock da serbest kalıyor ancak çok düşük miktarlara takımda tutulabilirler.

Sezonun sürpriz isimlerinden Earl Clark da sınırsız serbest oyuncu ve muhtemelen uçuk bir para istemezse seneye takımla olur.

Yarı sahayı topla zor geçen Chris Duhon'un 3 milyon civarında bir ücreti var ama kontratı partially guaranteed ve muhtemelen waive edilecek. 

Antawn Jamison zaman zaman fena katkı vermedi. Veteran's minimum'u kabul ederse takımda tutarlar diye düşünüyorum.

Gelecek yıl Lakers'ın elinde kesin olarak bulunacak oyuncular ise şöyle: Kobe (6-9 ay arası dönmeyecek), Gasol, Nash, World Peace, Blake, Hill ve Meeks. 

Çok iç açıcı bir ekip değil. Öyle değil mi?

Sonuç

Bütün sezon süren Nightmare, yaz itibariyle Dwightmare oluyor. Önlerindeki en büyük challange bu. Dwight Howard'ı tutmalılar mı, yoksa yola onsuz mu devam etmeliler? Bir takımın, hele ki Lakers gibi bir takımın lideri olamayacağını sanki bu yıl bir kez daha gösterdi Howard. Peki Lakers onu tutmak isterse -ki muhtemelen öyle olacak- kendisi LA'de kalmak isteyecek mi?

Mike D'Antoni bu takım için doğru coach mu? Eğer öyle olduğunu düşünüyorlarsa eldeki oyuncu grubu D'Antoni'nin takımı finallere götürmesini sağlayacak beceriye sahip mi?

Lakers tüm sezon boyunca pek çok alanda rakiplerine ezildi ancak bunların en büyüğü atletizmdi. Herkesten yavaş, herkesten daha az enerjik kaldılar ve transition savunmaları son yıllarda gördüklerimiz arasında uzak ara en kötü örneklerdendi. Lakers yaşlı bir takım. Vitesi rakipleri kadar yukarıya çıkaramayan, baskı altında kolay top kaybı yapan ve kendi rakiplerini top kaybına zorlayamayan bir takım. Neredeyse rakibin her baskılı savunma sekansı, kaçan her şut kendi potalarına hızlı hücum olarak dönüyor. Yapmaları gereken ilk şey takımın atletizmini artırmak. 

Diğer bir önemli ihtiyaç ise sahayı açmalarını sağlayacak şutörler bulmak. Spurs serisinde Howard'ın neler yaşadığını çok iyi gördük.

Soruna ilişkin tespit yapmak çok kolay. Ama ekonomik sıkışıklık, hareket kabiliyetlerini iyice azaltıyor.

Çözmeleri gereken bir sürü sorun var. Ama önlerinde -öncelikli olarak- video oyunlarındaki boss savaşları gibi bekleyen bir Dwightmare sorunu var. Ne yapacaklarına karar verip, sonrasında adım adım devam etmeliler.

Mitch Kupchak ve Buss ailesi için hiç kolay bir yaz olmayacak.

Houston ve (Yeni) Spacing

"Ligde geçirdiğiniz süre arttıkça, işe yaramayan şeylerden vazgeçmeniz daha kolay oluyor."

Houston coachu Kevin McHale, serinin ikinci maçının ardından dile getirdiği bu cümleyle ilk maçtaki oyunu ne kadar iyi analiz ettiğini ve ne denli zeki bir coach olduğunu gösterdi. Rockets, ilk maçta ciddi spacing sıkıntısı yaşamış ve vahşi OKC savunmasına karşı hücumda oldukça zorlanmıştı. Ancak McHale'in ikinci maç öncesi takımda küçük bir ayarlamaya gitmesi, Rockets'ın neredeyse saha avantajını eline geçirmesini sağlayacaktı.

Houston'un ilk maçta yaşadığı spacing sıkıntılarına dair bir yazı yazmıştım. Orada anlatmaya çalıştığım tabloyla, burada tasvir edeceklerim o kadar farklı ki, bu takıma bayılmamak gerçekten elde değil.

Şimdi bir kere coach McHale ne yaptı? Tıkanan hücumun daha iyi işlemesi için kısa beş tercihine döndü. Maça başlayan Beverley, Lin, Harden, Parsons ve Aşık beşi, bu sezon bir dakika bile oynamamıştı birlikte. Ama rotasyona Delfino'nun da katıldığı bu kısa beşin sahada yarattığı alan paylaşımı ve top dolaşımı, OKC'nin asla beklemediği kadar etkin bir takım sundu ikinci maçta. Takımın iki ana uzunu Ömer Aşık ve Greg Smith, maç boyunca 1 dakika bile aynı anda sahada olmadı. Daima bir uzun etrafında dört kısayla oynadılar. Smith ve Aşık gereksiz kalabalık yaratıp, kısaların drive alanlarına çıkmadı bu şekilde.

Daha önceki yazıda, Houston'un tıkanan hücumu açmak için kısa beşe dönmesi halinde, oyunun diğer tarafında ezileceğini söylemiştim. Daha fazla yanılamazmışım. Tam tersi oldu. OKC'ye 57-40'lık çılgın bir ribaund üstünlüğü sağlamakla kalmadılar, toplam 18 de hücum ribaundu aldılar maç boyu.

Hücumun temel parçası James Harden, ilk maçta Thunder savunmasına karşı ciddi biçimde zorlanmış ve 20 sayıda kamıştı. Son maçta parke üzerinde bulduğu hareket alanı, 36 sayı atmasında ana faktördü. Çembere yaptığı penetrelerden tam 27 sayı buldu. Yaptığı asistler üzerinden 8 sayı daha geldi. Oysa ilk maçta çembere saldırarak yalnızca 8 sayı bulabilmişti Harden.

Rockets'ın smalball tercihi Harden'a daha fazla alan yaratılmasındaki ana etmendi. Dilerseniz örneğimize bakalım.

Parsons sol forvetten ortaya gelecek. Ömer Aşık ve James Harden ona perdeleme yapıyor. Delfino ve Beverley kenarlarda. Savunmacılarını da ister istemez dışarıya çekiyorlar. Bu sayede ortadaki üçlünün hücumu şekillendirmek ve bir şeyler yaratmak için yeterli alanı mevcut.

Perdelemeden sonra Ömer Aşık içeriye devriliyor (Fotoğraftaki oku Ibaka'nın üzerinden geçmesin diye kısa kestim. Aşık'ın içeriye hareketlendiğini gösteriyor). Harden ise pas almak için dışarıya açılıyor. Uygun bir fırsat olursa top Parsons'tan Aşık'a inebilir. Ama Harden'ın elleri daha güvenli bir tercih.

Şu şablonda iki oyuncu dip çizgilerde. Parsons da pastan sonra halen dışarıda. İçeride sadece Aşık var. Thunder savunmasının ortasında açılan boşluk dikkatinizden kaçmıyordur. Oraya gecenin adamı Harden hareketlenecek. İşte ilk maçta çok az bulduğu ve sürekli fırsatını beklediği hareket alanı. #Spacing

Bingo! Takımın 4 kısasından biri (Harden) atışı kullanan isim, diğer üçü ise sahayı çok iyi açmış vaziyette. Tamamı dış şut sokabilecğei için, savunmacıları, Harden'ın üzerine yardım getirme konusunda tereddüt ediyor. Harden  ise penetre üzerinden atışı buluyor ve iki sayı!

Houston, bu ve benzeri oyunları sayesinde fazlasıyla yakın atış buldu ve boyalı alan sayılarında Thunder'a 50-30'luk ciddi bir üstünlük sağladı.

OKC, geçtiğimiz yılki final serisinde kısa beşle oynayan Miami Heat'e karşı ciddi sıkıntılar yaşamış ve kendi iki uzunlu beşini sahada tutabilmenin yollarını bulamamıştı. Oradaki ana sorun, Heat'in kısa beşinin kendilerine savunma rotasyonlarında yarattığı problemlerdi. 

Benzer bir sıkıntıyı Houston maçında da yaşadılar. Yukarıdaki örnekte tek uzunun Ibaka olduğu dört kısalı beşlerini görüyoruz. İki uzunla oynadıkları zaman ise ligin en iyi savunmacısı[1] Serge Ibaka'nın yardım savunması meziyetleri ciddi anlamda saha dışına itiliyor.

Burada da Houston'un kısa beşine karşı Thunder'ın iki uzunlu beşine bakalım. Top Harden'da. Ömer Aşık perdelemeyle Chandler Parsons'u içeriye kaçıracak. Olabilirse bir pas, olmazsa aşağı inmeye devam edecek Parsons. Perkins, Ömer'i savunuyor. Çember savunmasının en önemli oyuncusu Ibaka ise, Rockets dört kısayla oynadığı için kısa bir oyuncuyla eşleşmek zorunda. Delfino ile kalıyor.

İyi bir spacing oluşturmanın ana kurallarından biri; iki şutör yine dipçizgilere açılıyor. Delfino bu maçta istediği gibi atamasa da (4/13 FG) önemli bir şut tehdidi olduğu için Ibaka da onula dışarı çıkmak zorunda. Parsons'a verilebilecek herhangi bir pas yok. Genç oyuncu, Harden'a hareket alanı açmak için aşağı inmeye devam ediyor. Harden'ın önündeki boşluğu daha burada görmeye başladık. Ömer perdeye geliyor ama Harden suyu gördü!

Perkins gibi yavaş ayaklı ve ağır bir uzunun perdelemeden çıkıp aşağı dönmesi uzun sürüyor. Ibaka ise Delfino'nun üzerinde kalmakla Harden'ın penetre yolunu kapamak arasında tereddüt yaşıyor. Harden, savunmacısı Sefolosha'yı geçtikten sonra boyalı alanda oldukça uygun durumda. Westbrook oraya yardım getirmek için savunmadaki adamı Parsons'u bırakıyor. Parsons ise dışarıya açılmaya devam ediyor. Delfino yapması gerekeni yaparak, dipte kalmayıp forvete çıkıyor. Harden, Ibaka tarafından drive yolu kapatılırsa topu Delfino'ya çıkarabilir, Westbrook tarafından riske edilen Parsons'u görebilir veya -Ibaka'ya defalarca tercih edeceği- Westbrook'un üzerinden pozisyonu kendi bitirebilir. Sonuncu seçeneği yapıyor ve Houston bir kez daha verimli bir hücumla sayıyı buluyor.

"Buraya kadar geldikten sonra kaybetmek çok sinir bozucu. Ama önümüzde daha uzun bir seri var." diye konuştu maçın ardından Chandlor Parsons. Farklı maçlar izlemedik. Evet, Houston sanki bir galibiyet almış gibi yazdım ama birkaç gün içerisinde gösterdikleri değişimden bahsetmesem olmazdı.

Kevin McHale, ilk maçtaki kötü tablodan sonra gerekli ayarlamaları yaptı ve Houston, Oklahoma City gibi bir takımı yenmenin, saha avantajını evine götürmenin kıyısına geldi. Evlerinde oynayacakları iki maç öncesinde, hem doğru düzenin farkına vardılar hem de OKC'nin yenilmez olmadığını gördüler. Bakalım Scott Brooks üçüncü maç öncesi ne değişiklikler yapacak.

Not: Rockets son çeyrekte alan savunmasından hiç fena verim almadı doğrusu. OKC, son periyottaki üç top kaybını da alan savunmasına karşı yaptı. Üçüncü maçta bu tercihi daha fazla görebiliriz.

                                                                                                                                                            

Knicks - Celtics #2

Serinin ikinci maçı da ilki kadar büyük bir heyecana sahne oldu. Maç boyu tanık olduğumuz senaryo ilk maçın aşağı yukarı aynısıydı. İki takım da dönemsel patlamalarla oyunun kontrolünü eline geçirdi ama Boston, New York'un üçüncü çeyrekteki çılgın serisine cevap veremeyince geri dönüş onlar için imkansız hale geldi.

Avery Bradley, bugün açıklanan Yılın Savunmacısı ödülünde en fazla puan alan 12. oyuncuydu! Ama bu, onun harika bir savunmacı olduğu gerçeğini asla değiştirmez. JR Smith oyuna 4/4 saha içi isabetiyle başladıktan sonra kendisini Bradley savunmaya başladı ve devrenin geri kalan bölümünde Smith sadece 1/5 attı. Ama tuhaftır ki, Bradley ikinci yarıda Smith'i sadece bir pozisyonda savundu!

Kevin Garnett'in erken faul problemiyle kenara gelmesine karşın, Celtics ilk yarıda beklenenden daha iş çıkardı. Oldukça iyi bir yüzdeyle şut attılar. Savunmada vidaları iyice sıktılar ve Knicks'i sürekli el üstü, zorlama atışlara ittiler. Knicks'in klasik ISO sorunu da işin içine girince, devrenin büyük bölümünde kontrol Celtics'te kaldı.

Carmelo Anthony ilk maçın ilk yarısında eline gelen 26 topta yanılmıyorsam 3 defa pas vermişti. Tüm hücum bire birlere ve zorlamalara kalmıştı Knicks için. İkinci yarı durum biraz değişmişti. İkinci maç da tamamen klonu oldu ilkinin. Melo seride ikinci devrelerde, ilk devrelere kıyasla 17 pas daha fazla veriyor. Bu da topun dolaşması demek. Sonucu ise şu; Knicks ilk yarılar toplamında Celtics karşısında 7 sayı gerideyken, ikinci yarılar itibariyle 26 sayılık bir üstünlüğe sahip. Muazzam bir fark.

İlk yarıda işler iyi giderken -Jason Terry bile biraz kıpırdanmışken- Celtics kapıyı kapatmayı başaramadı. Zaten Doc Rivers da, "Onları nakavt edecek yumruğu atmamıza izin vermediler ve bunu çevirip o yumruğu ikinci yarıda bize attılar. Hem de pek çok defa." dedi maçtan sonra.

Mike Woodson, Knicks'e hem keyifli hem de verimli bir hücum sistemi dizayn etti. (Tepede iki perdelemeli oyunlarını bu seride nadir kullanıyor olmalarına üzülmüyor değilim) Takım, çok iyi spacing yapacak bir oyuncu grubuna sahip. Özellikle iki guardla oynadıklarında set tempoları, top dolaşımları harika bir seviyeye çıkabiliyor. Bu nedenle izolasyonları mümkün olan en düşük seviyede tutmaları lazım. İlk yarı işler kötü giderken, her zaman oynamaları gereken, onları mümkün olduğunca yukarılara taşıyacak türde hücumları çok nadir yaptılar. Ama yaptıklarında da durdurulmaları her zaman için çok zor oluyor.

Şimdi bakalım o bahsettiğüm hücum nasıl bir şeymiş...

Houston Rockets ile ilgili yazdığım Houston ve Spacing başlıklı yazıda değindiğim bir alan kullanımı sorunu vardı ya hani; işte burada yok! J.R. Smith post-up oynamaya başlıyor. Carmelo'nun şu anki konumu doğru değil ama sahayı birazdan açacak. Kidd ve özellikle Copeland doğru yerlerde. Copeland'ın dış şutunun olması, Greg Smith'in Houston'a yarattığı sorunun bir benzerine neden olmuyor Knicks'te.

Şimdi... J.R. Smith potaya yaklaşırken, Melo üç sayı çizgisinin dışına açılıyor. Martin durması gereken yerde. Her an çembere cut yapıp top isteyebilir. Bunun farkında olan Bass, onun pas açısını kapatıyor. Melo'nun savunmacısı Terry uykuya dalma aşamasında. Green ise atletizmine güvenerek Kidd'den içeriye gömülmüş.

Şu düzende oluşan pas açılarına ve alan paylaşımına bakar mısınız? J.R. Smith pozisyonu kendi oynayabilir. Carmelo'ya pas verip şut bulmasını sağlayabilir. Melo,  üzerine savunma yetişirse şut atmayıp Kidd'i bulabilir. Kidd'in ihtimalleri ise, şut atmak, Martin ile ikili oynamak ve topu Copeland'a vermek. Kısacası Knicks çok iyi yayılıyor hücum alanına.

Hücum alanında oluşan şu 2-1-2'nin güzelliğine bakar mısınız? Keyiften uzun süre izleyebilirim!

Top Melo'da. Terry'nin uykusu çok derin değil ve Melo'nun üzerine koşuyor. Anthony gibi bir oyuncu şut kullanmak istemediği takdirde, üzerine ivmeyle gelen savunmacısını tek dribbling ile geçebilir. Veya çok yapmadığı ama doğru olan şeyi yapıp; topu hiç durdurmadan, Kidd'e pas verebilir. Keza öyle yapıyor.

Top Jason Kidd'de. Green, Kidd'i riske edip çok gömülmüştü. Şimdi savunma pozisyonunu toparlamaya çalışıyor. Ama Martin'den -biraz faul de olsa- çok güzel bir perdeleme. Kidd ise bomboş üçlüğü rahatlıkla gönderiyor. Kidd şut kullanmayıp topu Copeland'a indirebilir (tabii en doğru hareket olmaz), Martin ile ikili oyun oynayabilir, savunmanın ortasına doğru drive edip, üzerine inecek Bass ve Terry'nin riske ettiği pozisyonlardaki uygun adamı bulabilir. Neredeyse sınırsız seçenekleri var. Kısacası Knicks'ten çok basit ve çok güzel bir hücum.

Ama işte sorun şu ki, bu ve benzeri hücumları ilk yarıda neredeyse hiç oynamadılar. Herkesin topa en az bir defa dokunmadığı, topun sürekli dönmediği bir Knicks hücumu gerçekten olabilecek en verimli hücum değil demektir.

Celtics, coach Rivers'ın söylediği o nakavat yumruğunu ilk yarıda atamadıktan sonra, ikinci yarıda rüzagr değil; kasırga tersten esmeye başladı! Knicks çok fiziksel, çok sıkı bir savunma yaparak, Celtics'in üçüncü çeyrekteki ilk 10 şutunda sadece bir isabette tuttu. Burada, takıma şubat ayında katılan Kenyon Martin'in hakkını teslim etmek lazım. Kendisi gerçekten çok çok iyi iş çıkardı savunmada. Knicks müdafası karşısında Boston ikinci devre yüzde 19,4 ile hücum etti ki bu 15 yıldır playoff'larda yapılmamış bir şey!

Knicks üçüncü çeyrekte yukarıdaki örnektekine benzer şahane hücumlar yaptı. Top sürekli içeri-dışarı dolaştı, hücum alanının sağ ve sol kenarları arasında ısrarla ve hızla yön değiştirdi. İlk yarının son 35 saniyesinden üçüncü çeyreğin ilk dokuz dakikasına kadar geçen süreçteki Knicks serisi 27-4. Akıl alır gibi değil.

Celtics'in pili yavaş yavaş bitiyor. Rondo gibi bir saha liderinin olmaması, tuhaf tercihler yapmalarına, kırılma anlarında çabuk dağılmalarına yol açabiliyor. Son maçta da Garnett'in faul problemi nedeniyle kenarda fazla vakit geçirmesiyle şansları iyice azalmıştı.

Seri Boston'a taşınıyor. Tarihte 3-0'dan gelen bir takım olmadığını düşünürsek, üçüncü maç Celtics için her şey demek. Bu güzel seride muhteşem bir maç daha izleyeceğiz.