Zen'e Dönüş

Mike Brown yolcu oldu. Lakers coach arayışında. Akla gelen ilk isim kim? Bu da soru mu? Tabii ki Phil Jackson. Zen Master her ne kadar 2011 baharında emekli olduktan sonra basketbola asla dönmeyeceğini yineleyip dursa ve gelen teklifleri geri çevirse de, burada Lakers’tan bahsediyoruz. Her coachun ağzının suyunu akıtacak bir kadro… Sene başında Nash ve Howard takıma katıldığında, Jackson, Lakers’a dönmek isteyip istemeyeceği sorularıyla herhalde bir sekiz yüzüncü kez muhatap olmuş ve yine olumsuz cevap vermişti. Ancak bu kez işler farklı. Lakers umutsuz bir şekilde coach arıyor. İlk tercihleri Phil Jackson. Ve para, Buss ailesi için asla sorun olmadı.

Fakat…

Ortada bazı soru işaretleri var.

Emeklilikten duyduğu memnuniyeti defalarca dile getiren Jackson basketbola dönmeye ne kadar sıcak bakıyor? Kariyerindeki son sezonu hatırlayın, playoff’ta Mavs’e süpürüldükleri… Jackson heyecanını tamamen yitirmiş haldeydi. Enerjisi tükenme noktasındaydı ve kariyerinin en iyi sezonunu geçirdiğini söylemek için iyimserlik dozajınızın tavan yapması lazım. Basketbolu ne kadar özledi? İçindeki ateş yeniden alevlendi mi? İşin en can alıcı kısmı bu.

Sağlık sorunları da cabası. Dizi ve belinde önemli sorunlar vardı. Lakers’ın başına geçmesi halinde sağlığı onun ne kadar ileri gitmesine izin verecek, belli değil. Deplasmanlardan muaf olmak gibi bir talebi olabileceği söyleniyor.

Hazırlık kampları, coachlar için sistemlerini oturtmak adına yılın en önemli dönemidir. Jackson, sezon ortasında takımın başına geçerse Üçgen Hücum’u nasıl yerleştirecek? Lakers’taki son sezonundan geriye kalan, Üçgen’i bilen sadece 5 oyuncu var takımda. Takımın bu sistemden çok daha az karışık olan Princeton’da bile nasıl zorlandığını düşünürsek, efsane coachun bu duruma bakış açısı çok da olumlu olmayabilir. Üstad Tex Winter da yok. Jackson'dan “Nerede o eski günler?” diye bir hayıflanma duyabiliriz.

Phil Jackson ile Jim Buss’ın arası hiçbir zaman iyi olmamış. Jackson bunu coachluğu bıraktıktan sonra söylemişti. Görünür herhangi bir sorunları yok gibiydi ama aralarındaki iletişim çok zayıfmış.


Dwight Howard, Üçgen Hücum’a pek uygun değil. Steve Nash ise hiç değil. Howard’ı bir şekilde monte ederler de, Nash’in kendi adına çok şeyden vazgeçmesi gerekecek. Bu durum da Jackson’un kararında etkili olabilir. Heh, bir de bench var. Daha doğrusu yok! Benchten gelip oyuna ağrılığını koyabilecek bir veteran yok bu kez. (Bkz: Lamar Odom)

Bu etmenler Jackson’un basketboldan uzak kalmaya devam etmesine sebep olabilir.

Takıma bakalım…

Takımda ağırlığı olan, sözü geçen neredeyse herkesin -yani galiba bir tek Kobe’nin!- en büyük favorisi Phil Jackson. Şaka bir yana, neredeyse herkes bu görüşte. Daha önce onunla çalışmamış Dwight Howard da dahil bu duruma.

Kobe, dün akşamki Warriors maçı sonrası şöyle dedi:

“Phil Jackson, tüm spor branşları içinde gelmiş geçmiş en büyük coach. Bu kadar basit.” Takımın başında kimi görmek istediğini artık biliyoruz sanırım, değil mi?

“En büyük üzüntüm ona son sezonunda yüzde yüzümü verememiş olmak. Resmen tek bacakla oynuyordum ve yapabileceklerim oldukça sınırlıydı. Onu bu şekilde uğurlamış olmak beni çok üzdü. Ancak şu an çok iyi durumdayım.”

Lakers taraftarlarının alt metnini okuyup, takımları adına güzel bir sonuca varabileceği bir şey söyleyeyim; Phil Jackson, Salı günü bir konferansa konuşmacı olarak katılacakmış. Ancak dün akşam saatlerinde bir son dakika değişikliğiyle konferansa konuşmacı olarak başka biri davet edildi. Jackson orada yer almayacak. Daha önemli işleri olabilir!

Benim bu yazıyı yazdığım saatlerde Jim Buss ve Mitch Kupchak’in Phil Jackson ile buluşması bekleniyor. Kupchak zaten “4-5 güne belli olacak coachumuz” demişti. 

Warriors maçında taraftarlar “We want Phil!” diye tempo tuttu. Jackson’u istiyorlar. Kobe, Gasol, Howard… Herkes onu istiyor.

Tek sorun şu; peki Phil Jackson basketbola geri dönmek istiyor mu?



"Sıkıntı Var Jim"

Mike Brown ile ilgili bugüne kadar olumlu veya olumsuz tek bir yorum dahi yapmadım. Geçen sene hem tam bir kaosa hem de Phil Jackson’un emekliliği sonrası asla dolduramayacağı bir rolün içine düşmüştü. Lokavt nedeniyle geç başlayan sezonda hazırlık kampı çok kısa tutulunca, takıma herhangi bir hücum düzeni oturtacak fırsatı da olmadı. Takımın savunması önceki yıllara göre daha iyi gibi görünüyordu belki ama bunun asıl nedeni, hücumun oldukça yavaş olması ve maç genelinde potaya atılan top miktarının azalmasıydı. Ancak bu sezon öncesinde herhangi bir bahanesi kalmadı Brown’un. Bir anda elinde bulduğu son yılların “kağıt üzerindeki” en iyi kadrosuyla pek çokları için şampiyonluğun en büyük favorisi olduktan sonra, kafasındaki her şeyi takıma oturtmak için önünde koca bir hazırlık kampı vardı. Ancak burada da sakatlıklar bir türlü birlikte çalışmalarına izin vermedi.

Yazın daha ortalarında, Lakers’ın bu yıl Princeton Hücum sistemini kullanacağı belli olmuştu. Peki nasıl bir sistem bu? Sahadaki beş oyuncunun da eşit roller aldığı, doğru alan paylaşımı ve pas açılarının yaratılması üzerine kurulu bir hücum düzeni. Yani bir bakıma Mike Brown’un kendi “Üçgen Hücumu”. Princeton’un Lakers kadro yapısına ne derece uyduğunu tartışmadan önce, Charles Barkley’nin geçtiğimiz hafta sarf ettiği şeylerden bir alıntı yapayım:

“Princeton bugüne kadar kaç şampiyonluk kazanmış? Hiç. Bu sistemi kolejde en iyilere gücü yetmeyen takımlar kullanır. NCAA Turnuvası’nda (March Madness) birkaç iyi takımı üzüp, sonra da evlerine dönerler.”

Rick Adelman, 2000’lerin başında Princeton’u Kings’te kullanmıştı. Şu anki Corner Offense’ine de hayli benziyor. Yanlış hatırlamıyorsam 2006 yılında, şu an Lakers’ta asistan coach olarak bu sistemi yerleştirmeye çalışan Eddie Jordan da Wizards’ta denemişti. Ama işin özü şu. Sıra dışı yetenekleri olan kısalarınız ve iyi bir hücum lideriniz yoksa bu sistem sizin için harika. Hatırlayın, Mike Bibby, Kings günlerinde çok önemli bir oyuncuydu ama asla bir saf oyun kurucu olmadı. Direksiyona tek başına geçip bir şeyler yapacak oyunculardan yoksunsanız (Stojakovic, Christie…) ve iyi pasörleriniz varsa Princeton sizin için biçilmiş kaftan. Ama ya Kobe ve Nash’iniz varsa?

Yukarıda da değindiğim gibi Princeton biraz eşitlikçi bir sistem. Rolleri birbirine yakın oranda pay ediyor. Ancak bu şekilde çoğunluktan azar azar verim alıyorken kimsenin yeteneklerini yüzde yüzük bir başarıyla işleyemiyorsunuz. Birkaç istisna dışında NBA’deki şampiyonluk formülüne bakalım; iki veya üç süper yıldızdan maksimum verim + rol oyuncularından alınabilecek potansiyel en yüksek katkı.

Fakat bu sistemde Lakers adeta bir kolej takımı olmuş gibi. Özellikle Steve Nash tam kaybolma yolundaydı ki Mike Brown’un imdadına Kanadalının sakatlığı yetişti. Kariyeri boyunca pas verip ters tarafa kat eden bir Nash görmemişti kimse. Yadırgandı mı? Kesinlikle.

Dwight Howard da Magic günlerinden daha farklı bir kullanım içerisinde buldu kendini. Genelde pas alışverişini sağlamak için yüksek posta fazlaca çıkmak zorunda kalıyor. Magic’teki kullanımını göstermek için video aradım ama bulamadım. SVG genelde Howard’ı boyalı alanda yalnız bırakacak (etrafında 4 şutörle) oyunlar hazırlayıp, Superman’e gerekli hareket alanı sağlamaya çalışıyordu. Tabii şutörler de savunmayı açtığından Howard rahatça isolation oynayabiliyordu. Ancak Lakers’ta sıkıştığını görüyoruz zaman zaman. Sıkışmasa bile topu çembere yakın aldığı pozisyon sayısı hayli az.


Pick & Roll namına da pek bir şey görebilmiş değiliz geride kalan maçlarda. Daha önceki bir yazımda da belirtmiştim; Nash, geçen yıl P&R’lerden partnerine en fazla sayı imkanı veren oyuncuydu. Howard da P&R’lerden devrilip en fazla sayı bulan uzun. Yani ikili oyun için dünya üzerindeki en iyi kombinasyon. Nash sakatlanana kadar denendi mi? Pek sayılmaz. Gerçi burada Brown, Nash’e bu özgürlüğü verdiğini söylüyor, o da ayrı.

Pas açısı ve spacing üzerine bir hücum kurarsanız, asist sayınızın yüksek olması gerekir, öyle değil mi? Şu ana kadar Lakers’tan daha az asist yapan sadece 7 takım var. Ligde en fazla top kaybı yapan üçüncü takım durumundalar. Tabii henüz ritimlerini bulamadılar. Bu durum zamanla değişecektir.

Sezonun ilerleyen bölümlerinde Lakers hücumu daha iyi olacak. Hiç şüphe yok. Ancak Princeton, Lakers için kullanılabilecek en iyi sistem değil bence. Charles Barkley’nin de dediği gibi bir underdog iseniz eğer, bu yapı sizin için oldukça iyi. Ancak ligin en iyi pivotu, en iyi off-guard’ı ve en iyi point-guard’larından birine sahip bir takımın daha yaratıcı bir hücum düzenine sahip olması ve elindeki madenleri (madeni değil, madenleri) olabildiğince iyi işlemesi lazım.

Savunmaya gelelim. Ya da durun lan gelmeyelim! Lakers’ı savunma yaparken gören oldu mu bu sene? Varsa yorum bölümünde veya twitter’da bana ulaşsın lütfen.

Lakers maç başına en çok sayı yiyen 12’nci, rakiplerinin en yüksek yüzdeyle şut attığı 11’inci takım ligde. Karşı takım onlara karşı maç başına 21 asist yapıyor. 100 pozisyon başına ligde en çok sayı yiyen 23’üncü takım durumundalar. Aynı istatistikte transition’da da 27. sıradalar. Pick & Roll’dan yenen sayılarda da 26’ncılar. Lan daha ne kaldı geriye?

Hadi hücumun oturması zaman alacak, ki onun da Lakers için en iyi hücum sistemi olmadığını iddia ediyor blogumuzun yazarı, peki savunmadaki sıkıntı ne?

Howard’ın ameliyat sonrası çabukluğunu henüz kazanamadığı açık, tamam. Ama Bynum’dan kötü değil ki hala. Bunun dışında tüm yapı aynı. Nash yaşlı dedik, Blake geldi falan. Ne değişti? Hiçbir şey. Mike Brown’un savunma mentaliteli bir coach olduğunu biliyoruz. Eh, takım bari burada iyi olsa.

Benche gelelim. Kobe’nin dizi geçen yılki operasyondan sonra eskiye nazaran hayli iyi. Ama bu adam 34 yaşında, ligde 17 yılı geride bıraktı ve yaptığı kilometre buradan Ay’a kadar. Bu yıla da sakat sakat girdi. Sezon öncesinde tam bir hafta antrenman yapmadı. Maç aralarını da hala boş geçiyor. Artık onun süresini kısmak lazım. Mitch Kupchak bu yaz FA piyasasından Jodie Meeks ile anlaştı Kobe’yi yedeklesin diye. İyi bir şutördür Meeks. Fena skorer ve savunmacı da değil. Philly’de iki yıldır ilk beş çıkıyordu. Kobe’yi yedeklemesi için pazarda bulunabilecek en iyi oyunculardan biri. Peki paşa Mike Brown ne yaptı? Çocuğu bu sezon geride kalan 5 maçta toplam 20 dakika oynattı. 20 dakika nedir lan? Onun da yarısı Portland ve Detroit maçları koptuktan sonra. Brown’un amacı savunmacı bir ikinci beş yaratmak. Bunun için bazen Ebanks’i, bazen de Artest’i SG’e çekiyor, 3.5 (bu yaşında 4 diyelim artık) Antawn Jamison da SF oynuyor. Bu beşin oyun kurucusu da Darius Morris. Eh be arkadaş! Bu rotasyon devre başına 6 sayı atıyor. Yazıyla altı! Tamam, dedim ya Mike Brown, ikinci beşin savunmacı olmasını istiyor. Savunma da rezalet. “Lakers bench outscored by…” lafını Uranüs’te bile her gün duyuyorlar artık.

Jodie Meeks’i niye oynatmıyor peki coach? İkinci beş uzun olacakmış. Ebanks ve Artest o pozisyona göre uzun kalıyor, ama en az birer adım da yavaş kalıyor. Jamison 3 numara oynayınca da durum farksız. Yani savunma da yapamıyorlarmış. Eh bari biraz hücum olsa.

O da olmaz, olamaz. Meeks gelip her sorunu düzeltecek değil tabi. Bir de oyun kurucu lazım. Steve Blake adam değil. Beğenen varsa yazsın lütfen. İki muhabbet çeviririz. Normalde ikinci beşte oynayacak. Ama Nash sakat diye ilk beşe kayıyor. Yerine gelen adam Darius Morris. Haydaa! Bu çocuk lige geldiğinden beri ördek gibi çırpınıyor sahada. Hayatımda gördüğüm en kötü karar mekanizmasına sahip oyun kuruculardan biri. Gayet iyi atlet. Savunmada baskı yapıyor falan filan. Ama hücumda sadece yarı sahaya getiriyor topu. Kime veriyor? Artest’e veriyor. Ebanks’e veriyor. Hadi Jamison’a versin. Bu işte çok ciddi bir sıkıntı var. Lakers benchi geçen yıl en az skor katkısı veren benchlerden biriydi. Bu yıl da şu ana kadar 29’uncu sıradalar.

Bu yazıyı Utah’a kaybettikleri maçtan sonra yazıyorum. Şu an galibiyet-mağlubiyet sayıları 1-4. Kobe lige geldiğinden bu yana ilk kez böyle bir başlangıç gördü. Maçın bitmesine saniyeler kala benchten kalkıp soyunma odasına gitti sinirli bir şekilde.

Bir de şu bakış var:

 

Bu bakışla göz göze gelecek delikanlı daha görmedik bu diyarda! Önünden geçerken gözlerini diktiği adam Mike Brown. Bu hareket kötü. Lakers için kötü. Mike Brown için çok kötü.

Jim Buss herhangi bir coach değişikliği yapmayacaklarını söylüyor. Böyle bir hamle, geçen seneki kararında başarısız olduğunu gösterecek Buss ailesinin. Utah maçından önce şöyle bir şey söylemişti: “Kobe ile aramızda öyle güçlü bir iletişim var ki, anlaşmamız için bir göz teması yetiyor. Dün antrenmanda göz göze geldik. Bana her şeyin yolunda olduğunu söylüyordu.”

Şu an Kobe ile göz göze gelmek istemeyeceğine eminim. Kobe, Mike Brown’a bugüne dek herhangi bir saygısızlık yapmadı. Ama Lakers’ın başında istediği coach olmadığını da biliyoruz. Brown göreve atandığında iki gün telefonlara çıkmamıştı. Onun adayı Phil Jackson’un asistanı Brian Shaw’du.

Şuna şüphe yok; Jim Buss ile bir sonraki göz temaslarında “Sıkıntı var Jim” diyecek Kobe. Peki Jim Buss şu an ne diyor?

“Oyuncular açısından sorun yok. Ben de sabırlı olmalıyım.”


"Böyle Olmaz!"


David Stern tam bir kontrol manyağı mı? Bilmiyorum. Ama o ve ekibinin aldığı kararlar oyuncuları zaman zaman rahatsız edebiliyor. Sakat oyuncuların bench arkasında otururken giyeceği kıyafetlerle ilgili yönetmelik getirilmesi zamanında çok tartışılmıştı. Onun döneminde iki kez lokavt oldu. Bu sene hakemleri aldatmaya yönelik hareketlere (flopping) para cezası ve belli bir miktardan sonra maç cezası geliyor. En son uygulama ise maç öncesi rutinlere getirilen zaman sınırlaması. Bugüne kadar pek çok kişiden NBA maçlarının programda gösterilen saatten 10-12 dakika kadar geç başlama sebebine ilişkin sorular duydum. Ulusal kanalda yayınlanan maçlardaki reklam kuşağını uzatma çabası yanında, oyuncuların kişisel rutinlerinin de önemi var bu gecikmede.

Ve yeni kuralımız gelir... Artık oyuncular maç öncesi yapmak istediklerini, takımlar anons edildikten sonraki 90 saniyeye sığdırmak zorunda. LeBron James'in pudra şovunu bu sürede bitirmesi gerekecek. Kevin Garnett potayı tutan direğin süngerine kafa atacaksa, o da biraz hızlı olmalı.

Oyuncular, durumdan -tahmin edebileceğiniz gibi- memnun değil.

"Bunu sevmedim. Ligdeki herkesin belli bir rutini var. Maç öncesi yapmak istediği bazı ritüelleri var. Taraftarlar da bundan keyif alıyor," diyor OKC Thunder yıldızı Kevin Durant.

Lokavt döneminden beri David Stern ile arası kötü olan Dwyane Wade ise Durant'ten biraz daha sert: "Çok da büyütmemek lazım. Onları ligi, onların kuralları!"

Bu kurala da bir süre sonra alışılacaktır. Ama  NBA TV'nin bazı keyifli montajlarından mahrum kalacağımız da bir gerçek.





Yeni Sezon


Yeni sezona artık çok kısa bir süre kaldı. Tüm yazı pek çok şey okuyarak, sevdiğimiz takımların oluşturabilecekleri yapıları kafamızda kurarak geçirdik. Büyük gün nihayet geliyor.

Hayatımda pre-season maçı izlemedim. O müthiş açılış gecesi öncesi heyecanımın yüzde bir oranında bile azalmasını istemiyorum. Bu sene de ilk maça kadar özetlere bile bakmıyorum açıkçası. Ama kafamda gruplandırdığım belli ekipler var. Bazılarını izlemek için sabredemiyorum, bazılarındansa uzak duruyorum!

- Görmek için çıldırdığım takımlar: Lakers, Nuggets, T'Wolves

- İzlemeyi heyecanla beklediğim takımlar: Celtics, Cavs, Wizards, Kings, 76'ers

- Pek de umrumda olmayan takım: Magic (maalesef)

- Acilen playoff'a dönmesini umut ettiğim takım: Raptors. Seyircileri playoff'ta bambaşka bir hal alıyor (EPL mode: On)



Bir JJ Redick Değil!

Eğer sıra dışı yetenekleriniz yoksa, aldığınız süre büyük ölçüde savunmadaki başarınızla orantılıdır. Jimmer Fredette geçtiğimiz sezona kadar bu durumla hiç karşılaşmamıştı. NBA’e oldukça yüksek bir reputasyonla gelmesini ve bazı önemli dezavantajlarına rağmen draftta 10. sıradan seçilmesini istisnai yeteneğine ve bunu kolejde sonuna kadar sergilemiş olmasına borçlu.

Dört yıllık BYU (Brigham Young University) kariyerinde, skor potansiyeliyle herkesin ilgisini çekmeyi başarmıştı Fredette. Fazla göze batmayan ilk iki sezonun ardından adeta bir sayı makinesine dönüştü. Kolejdeki üçüncü yılında 22.1, son yılında ise tam 28.9 sayı ortalaması tutturdu. BYU kariyeri boyunca yakaladığı üç sayı yüzdesi 40, saha içi isabeti 45, serbest atış isabeti ise 88. Bir guard için elit bir seviye.

Ancak izleyenleri asıl cezbeden, Jimmer’ın sahip olduğu özgüvendi. Asla tereddüt etmeyen, transition’da erken atış kullanmaktan çekinmeyen ve bunları çok (gerçekten çok) uzaktan yapan bir isimdi Fredette. Bu özgüven sonucu aşağıdaki gibi görüntüler oluşuyordu.




Ancak keskin şutör Fredette drafta gelirken, hakkında bazı soru işaretleri vardı. Fiziği onu NBA seviyesinde zorlayacak mıydı? Doğasında skor yapmak olan bir oyuncu, oyun kuruculuk görevini üstlendiğinde sıkıntı doğacak mıydı? NCAA’de çok zor olmayan bir konferansta (WCC) oynaması aldatıcı bir durum muydu?

Zaman, bu kuşkuların hepsini kısmen de olsa doğru çıkardı. Fredette, oyun tarzını çok alışık olmadığı bir role uyarlamaya çalışırken, Kings başka problemlerle uğraşıyordu. Takım, coach Paul Westphal’in kovulmasına sebep olacak arıza DeMarcus Cousins ve çaylak sezonundan sonra kendini tamamen kaybeden Tyreke Evans gibi dertlere sahipti.

Bu ortamda Jimmer Fredette de istediği ritmi bir türlü bulamadı. Sezonun ilk ayında 23 dakika olan ortalaması, ikinci ay 14’e geriledi. Sezon ortalaması ise 18. Aynı şekilde yüzde 40 ile attığı üç sayı isabet oranı sezon sonuna doğru 33’e kadar geriledi. Tabii ki 9.3 olan sayı ortalaması da 5.6’yı gördü. Rotasyondaki yerini de draftın 60. sırasından (son sıra) seçilen Isaiah Thomas’a kaptırdı sezon içinde. Ama Thomas’a da hakkını vermem lazım. Gerçekten sürpriz bir çıkış yaptı ve kendisini hayli beğeniyorum.

Ancak bunlardan farklı olan en önemli şey, Fredette’in özgüvenini de kaybetmesiydi. Kolejde rakip potaları adeta taarruza tutan Fredette, NBA’de daha tedirgin şut atmaya ve seçici olmaya başlamıştı.

Bir şutörün ritmini bulabilmesi için en önemli şey yeterince dakika almasıdır. Pek parlak geçmeyen çaylak sezonunun ardından, sorunu çok iyi analiz etmiş genç oyuncu:

“Sahada olabildiğince fazla kalmak istiyorum. Coach Smart’ın takımında daha fazla dakika alabilmeniz için yapmanız gereken ilk şey savunmadır. Sanırım bunu yapabilirim,” diyor keskin şutör.

“Rakibinizin önünde kalmalı ve biraz da vücudunuzu kullanmalısınız. Sizi geçmelerine izin vermemelisiniz. 6 faul yapma hakkınız var ve bunu akıllıca kullanmalısınız.”

Söylemek yapmaktan daha kolay. Bunları yapabilir mi Fredette? Göreceğiz. Öncelikli olarak yazın ne kadar güçlendiği önemli. Çaylak sezonunda ona sorun çıkaran ana etmenlerden biriydi bu durum. Savunma performansını artırdıkça sahada daha fazla kalabilir. Sahada daha fazla kalırsa ritim ve güven bulması daha kolay olabilir. Ve bunlar olursa (umalım ki) yeni bir JJ Redick izlemek durumunda kalmayız.

Herkes Jimmer-mania’yı geri istiyor. Jimmer’a göre geri dönüş yolu savunmadan geçiyor.

Yeni sezon keyifli olacak.



Lakerland 2.0

Topu paylaşmayı 16 yıllık profesyonel kariyeri boyunca öğrenememiş bir süper yıldızın çevresini neredeyse onun kadar itibarlı başka süper yıldızlarla donatırsanız, elinizde ligi altüst etme potansiyeli dışında başka bir şey daha olur; kocaman bir soru işareti.

Shaquille O’Neal’ın Lakers’tan gönderilişini Kobe Bryant’ın görkemli kariyerinde bir milat olarak görebiliriz. Öncesi hayli karanlık ve Phil Jackson’u bile pes etme noktasına getirecek, kaprislerle dolu bir süreç. Sonrası ise olgunlaştığı ve liderlik vasfı edindiği “yetişkinlik” dönemi. Ancak 2007 yazındaki takas talebi dışında herhangi bir sorun çıkarmadığı bu dönemde, kendi seviyesinde bir süper yıldızla oynamadığını unutmamakta fayda var. Pau Gasol harikulade bir oyuncu olsa da, Robin rolünde her daim mutlu olmuş ve Batman olmaya çalışmamış bir isim.

Ancak bu yıl işler biraz farklı. Kobe’nin etrafında Steve Nash ve Dwight Howard gibi geleceğin Hall of Famer’ları var. Tabii bu durum Lakers’ın kağıt üzerindeki potansiyeli dışında, takım içindeki rol dağılımının nasıl olacağı ve süper starların birbiriyle nasıl bir uyum oluşturacağını merak etmemize sebep oluyor. Zaten LA medyası da bu konuyu sezonun ilk antrenmanında gündeme getirmekten geri kalmadı.


Soru basit: “Lakers kimin takımı?”

“Yani işte, topu paylaşacağız… olaylarına girmek istemiyorum,” diyor Kobe. "Benim takımım. Ama ben emekli olduktan sonra Dwight’ın takımı olacak.”

Fazlasıyla net bir cevap. Ama etrafında bu kadar iyi oyuncular varken biraz daha “takım oyuncusu” gibi konuşabilirdi Kobe. Peki arkadaşları bu konuda ne düşünüyor?

“Bence bu, Kobe’in takımı,” diye konuşuyor sezonun ilk antrenmanı sonrasında Steve Nash. “Medyanın bakış açısına göre Kobe’nin. Ama aynı zamanda bizim de takımımız. Sorumlulukları herkes paylaşmak zorunda. Kobe her şeyi tek başına yapamaz. O, harika yaptığı işleri yapmaya devam edecek. Diğerleri ise kendi paylarına düşenleri yerine getirecek. Bu takım tartışmasız şekilde Kobe’nin. Kariyeri boyunca buradaydı ve şampiyonluklar kazandı. Ayrıca takımdaki en iyi oyuncu da o.”

Steve Nash ile Kobe Bryant, bu yıl iyi polis - kötü polis olacak. Buna hiç şüphe yok. Ama 38 yaşındaki bir oyuncun yorumundan ziyade, henüz 26 yaşında olan ve gelecek yaz serbest kalacak Dwight Howard’ın düşünceleri daha önemli.

“Bu süreçten geçmek istiyorum. Bu oyunu oynamış en iyi oyunculardan birinden öğreneceğim ve bunun için sabırsızlanıyorum. Kobe, bana karşı bazen sert olacak ki benim istediğim de bu. Çünkü bu beni daha iyi bir oyuncu yapacak ve daha iyi bir takım olacağız.”

Kobe’nin krallığını herkes tanımış gibi.

Oyuncular henüz cicim aylarında. Basına yaptıkları açıklamalardan ziyade biraz da parke üzerindeki duruma bakalım. Yaz aylarında, Steve Nash sign-and-trade ile Lakers’a geldiğinde Kobe ile nasıl bir ikili oluşturabileceklerine dair bir yazı yazmıştım. Buyurunuz.

Lakers, bu yıl Princeton hücum sistemi oynayacak. Princeton Üniversitesi’nin efsane coachu Pete Carril’in 60’lardaki Boston Celtics hücumlarından uyarladığı, alan paylaşımı ve doğru pas açılarını oluşturmak üzerine kurulu bir sistem. Bu yapının NBA’deki en iyi uygulayıcısı olduğu düşünülen Eddie Jordan da, asistan coach olarak Lakers staff’ına dahil oldu. Daha ilk antrenmanla birlikte Princeton çalışmaya başladı Lakers.

Coach Jordan, NBA TV’de Princeton Hücumu’nun bazı temel prensiplerini gösteriyor:


Bu da Princeton Üniversitesi’nin uygulayış şekli:



Bu sistemin son iyi uygulayıcısı 2000’lerin başındaki Sacramento Kings’ti. Ne denli keyif veren bir basketbol oynadıklarını hatırladığınıza eminim.

Burada en büyük soru işareti Dwight Howard’ın iyi bir pasör olmaması. Boyalı alanda Andrew Bynum’u upgrade etmeleri iyi oldu. Zira “Philly’li Bynum” yazısında da görüntü kullanarak anlattığım gibi, Bynum pas konusunda tam bir facia. Dediğim gibi Howard iyi bir pasör değil, ancak Bynum gibi bir kabus da değil. Geçen sezon takas deadline’ı öncesi Pau Gasol’u takas etmemeleri çok iyi oldu. Gasol, muazzam pas yeteneği sayesinde Princeton için müthiş bir parça. Ancak Princeton, yüksek posta çıkan 5 numaraya atılan ilk pasla başlıyor. Yani Howard’ı temel seviye de olsa dağıtıcı rolünde göreceğiz. Ancak Superman’in hız ve ayak çabukluğundan faydalanıp, ilk pas görevini Gasol’a verebilirler. Howard’ın çabuk ve hareketli olması da o bölgenin tıkanmasına engel olur.

Bu sistem, hücumun Kobe’ye bağlı kalmasını önlemeye çalışacak. Daha da önemlisi, Kobe’nin her şeyi tek başına yapmaya çalışmasının önüne geçmeyi ve ligdeki 17. sezonuna hazırlanın 34 yaşındaki Kara Mamba’yı toptan uzak tutup, enerjisini korumayı amaçlayacak. Steve Nash herhangi bir sakatlık sorunu yaşamadığı sürece, bu konuda bir sıkıntı olacakmış gibi de durmuyor.

Howard, pas yeteneğinin iyi olmaması nedeniyle Princeton için en ideal 5 numara değil. Hücumda pivot oyunu da Andrew Bynum’un gerisinde. Ancak onun mükemmel olduğu alanlar var tabii ki. Sıra dışı bir savunmacı olmasının dışında, hücumda içeriye yüzü dönük devrildiğinde durdurulması neredeyse imkansız. Yani pick & roll için nefis bir bitirici.


Steve Nash, geçen yıl oynadığı pick & roll’ların yüzde 59.5’inde arkadaşlarının sayıya ulaşmasını sağlamıştı. Bu alanda lig lideri. Dwight Howard ise, geçen sezon oynadığı pick & roll’ların yüzde 73.7’sini sayı yapmıştı. Bu alanda lig lideri.

Uzun lafın kısası; Lakers, ligin en iyi pick & roll oynatan oyun kurucusuna ve ligin en iyi pick & roll bitiren uzununa sahip. Bu konuda daha iyi bir ikili bulmanız imkânsız.

Zaten Mike Brown, Princeton dışında Nash’in ikili oyunlarını da sık sık kullanacaklarını söylemişti. Howard ve Nash’i izlemek keyifli olacak.

Pau Gasol, içeriye devrilme konusunda iyi olmasa da, orta mesafe ve geçen sezon biraz geliştirmiş gözüktüğü dış şutu sayesinde pick & pop için ideal bir uzun. Ve bu konuda da tabii ki yine Steve Nash!

Ayrıca Nash, ikili oyunlarda uzuna inemediği durumlarda yüzde 55 ile şut atmıştı geçen sezon. Eh, sahanın diğer ucunda bekleyen de bir Kobe var. Ço’ acayip şeyler bunlar!

Gasol’un şutundan bahsetmişken… Stan van Gundy, Magic’te Howard’dan maksimum verim alabilmek için yıllarca dört kısalı bir düzen ve hem hareketli hem de şutör 4 numaralar kullandı. Howard ilk defa eski tip bir power forvetle oynayacak. Gasol, pas yeteneğiyle bazı farklı avantajlar sunacak ama boyalı alanda Howard ile sıkışmamaları için iyi bir spacing şart. Devreye yine Princeton giriyor!

Biraz da kenara gelelim. Geçtiğimiz sezon, ligdeki 30 takım içinde en düşük sayı ortalaması tutturan bench (20.5) Lakers’a aitti. Şut yüzdesinde de 41.6 ile 20. sıradaydılar. Lakers, Kobe (34), Nash (38), Artest (33) ve Gasol (32) ile pek de genç olmayan bir beşe sahip. Yaşlı olmayan tek oyuncu Dwight Howard. Sezon içinde sakatlık sorunlarıyla boğuşabilirler ve playoff’a diri girebilmeleri için normal sezondaki yükleri çok olmamalı. Lakers bu alanda da fena işler yapmadı.

Jordan Hill, daha yüksek teklifleri reddederek Nash ile oynayabilmek için takımda kaldı. Fisher takasından gelen ve o dönemde sakat olan Hill, sezon sonuna doğru önemli katkı yapmıştı. Atletizm ve ribaund yeteneğiyle değerli bir isim. Sözleşmesi sona eren Antawn Jamison, minimum kontrat karşılığında Lakers’a geldi ki, diğer yıldızların yanında çok anılmasa da Kupchak’in bu yaz yaptığı önemli işlerden biri. Önemli bir skor potansiyeli var ve bunun için topu elinde uzun süre tutmaya gerek duymuyor. Hem de Howard’ın alışık olduğu bir 4 numara. Sixers şutör guardı Jodie Meeks de bu yıl Lakers forması giyecek. Önemli bir dış atıcı ve Lakers’ın uzun zamandır ihtiyacını hissettiği ceza şutörü olabilir. Onun istikrarlı şut sokması Kobe için daha fazla dinlenme, Howard ve Gasol için de daha fazla hareket alanı demek. Oyun kurucu mevkiinde 3. adam, Howard takasında gelen Chris Duhon. Ben onu Steve Blake’ten daha fazla beğeniyorum ama neler yapabileceğini göreceğiz. Geçen sezon pek katkı vermeyen Devin Ebanks de ana rotasyondaki son isim. Bu yıl boş şutları sokmaya başlamalı.

Unutmadan… İlk beşin son halkası Ron Artest, bu yazı çok iyi geçirmiş. Hayli zayıflamış. Kobe onu Indiana günlerinden beri bu kadar fit görmediğini söylüyor.


Lakers, 2003 yazında Karl Malone ve Gary Payton ile anlaşmış ve kâğıt üzerinde o zamana kadar kurulmuş en iyi kadrolardan birine sahip olmuştu. Herkes Lakers’ın rahatlıkla şampiyon olacağını düşünürken, finalde Detroit’e 4-1 yenilmişlerdi (Tek galibiyet de Luke Walton’un hiç hesapta yokken ortaya çıkıp katkı yaptığı ve Kobe’nin son saniye üçlüğü attığı maçta gelmişti).

O takım pek çok sıkıntı yaşamıştı. Kobe’nin neden olduğu soyunma odası problemleri, Karl Malone’un sakatlık sıkıntıları, Gary Payton’un Üçgen Hücum’a hiç uyum sağlayamayıp özgüvenini tamamen yitirmesi, vs.
Bu takımın, 2003-04 sezonundaki kadronun akıbetini yaşayıp yaşamayacağı merak konusu.

“O zamanki durum farklıydı,” diyor Kobe. “Malone ve Payton kariyerlerinin sonundaydı.

“Payton ve beni ele alırsanız, oyun tarzımız, topu almak istediğimiz yerler, post up yapma şekillerimiz oldukça benzerdi. Malone’un da boyalı alan oyunu Shaq’ınkine bir hayli benziyordu ve içeride biraz sıkışıyorlardı. Ama bu grup farklı.”

Evet, gerçekten de farklı. Muazzam bir dağıtıcı, tarihin gördüğü en iyi skorerlerden biri, Mike Brown’un tabiriyle boyalı alanın Steve Nash’i ve Shaq’tan sonra gördüğümüz en dominant uzun. Herkesin görev tanımı ve uzmanlık alanı birbirinden farklı. Kâğıt üzerinde kimse kimsenin işine engel olmayacakmış gibi görünüyor. Ancak burada en büyük iş Mike Brown’a düşüyor. Eğer işler iyi başlamazsa, genç coachun bu kadroyu taşıyamadığı yönünde eleştiriler okuyacağız. Süper yıldızlarını iyi yönetmek zorunda Brown. Ayrıca her oyuncunun birbirinden farklı olan yeteneklerini en verimli şekilde kullanması ve ortaya ahenkli bir yapı çıkarması gerekiyor.

Son bir soru işareti de sakatlık konusu. Dwight Howard, Nisan ayında ağır bir bel operasyonu geçirdi. Hazırlık kampında iyi görünüyor ama ilerleyen zamanlarda neler olacağı bilinmez. Kobe bu yaz dizine herhangi bir işlem yaptırmadı ama geride bıraktığı 16 yıl boyunca yaptığı kilometre çok fazla. 38 yaşındaki Steve Nash’in bel ağrıları da her an geri dönebilir.

Ancak şu tartışmasız bir gerçek ki, “kağıt üzerindeki Lakers” için limit gökyüzünden bile yukarısı.



Fedakarlık!

Dünya üzerinde Carmelo Anthony’i delicesine seven ve destekleyen bir hayran kitlesi var mıdır bilmiyorum ama eğer varsa, onlar bile Melo’nun bir “takım” için ne deni zararlı bir oyuncu olduğunu anlamıştır artık.

Bugün hiç detaya girmeyeceğim. Ancak isteyenler Carmelo’nun Knicks’te oluşturduğu olumsuzluklara ilişkin, geçtiğimiz sezon sonunda yazdığım bir yazıyı “buradan” okuyabilir.

Neyse…

Knicks, bu sezona heyecanlı giriyor. Kadrolarında ciddi değişim olmasa da geçtiğimiz sezon yeniden alevlenir gibi görünen Heat rekabeti, üstüne New York’un yeni takımının ağabeyine kafa tutması (Tommy Gunn alert, Rocky 5) ister istemez Knicks’i de ateşlemiş durumda.


Geçen yılki zayıflıklarını gidermek için bazı hamleler yaptılar. İki veteran uzun; Marcus Camby ve Kurt Thomas takıma dahil oldu. Rasheed Wallace da her an basketbola dönebilir. Unutmadan; Ronnie Brewer ile de imzaladılar. Güzel hamle.

Asıl önemli pozisyona gelelim; oyun kurucu… Jason Kidd, kariyerinin sonunda Knicks forması giyecek. Ama bunu Mark Cuban’a hatırlatmayın. Yavaştan unutur gibi, yeniden ateş saçabilir sağa sola. Raymond Felton takıma yeniden katıldı ve Caja Laboral’den Pablo Prigioni ile anlaştılar. Tüm bu hamlelerin amacı, geçen sezon oyun sisteminin altını üstüne getiren Carmelo Anthony’i toptan biraz uzaklaştırmak.

Kidd artık çok fazla süre alacak düzeyde değil. Felton “baskın” bir oyuncu olmaktan uzak. 35 yaşındaki çaylak Pablo Prigioni’ye ise hiç değinmeyeyim. Kısacası; Knicks’in oyun kurucu mevkiinde yaşadığı sıkıntılar devam edecek.

Ama, hey! Bekleyin biraz…

Carmelo’nun bu konu hakkında söyleyecekleri var:

“Tüm yükü omuzlayıp, sahada her şeyi yapmaya çalışmak istemiyorum. 27 sayı yerine 23 atmışım, çok önemli değil. Bu, yapmam gereken bir fedakârlık.”

Ka-Fa 1500!

Yeni sezon için Knicks’ten umutlu muydunuz? Bir daha düşünün derim.



Bakkal Hesabı

Dwyane Wade her ne kadar ligdeki en iyi oyunculardan biri olsa da, şutunda kariyeri boyunca bir istikrar yakalayamadı. Özellikle tuhaf ve verimsiz atış stilinin, ritmini bozduğu şüphesiz. Geçtiğimiz yıl saha içinden neredeyse yüzde elliyle attı ama atışlarının çoğu smaç veya boyalı alan şutu olduğu için bu istatistik biraz aldatıcı. Gerçi üç sayı yüzdesine bakınca (yüzde 27) durumun ciddiyeti anlaşılıyor.

Neyse… Wade, kendi görüntülerini tekrar tekrar izledikten sonra şut stilinin isabet oranını düşürdüğüne kanaat etmiş ve bu motion’ı düzeltmek için kendine bir şut coachu tutmuş.


Buraya kadar her şey güzel. Ama Wade’in kendi hakkında yaptığı değerlendirmeler biraz enteresan.
“Ligdeki en iyi orta mesafe şutörlerinden biriyim,” diyor The Flash. “Ama gelin görün ki, yaşadığınız sakatlıklar zamanla stilinizi bozabiliyor. Atışımdaki rahatlığı geri kazanmalıyım.”

Orada dur üstad!

Rakamlar D-Wade’i pek savunmuyor doğrusu. Son 5 sezonda ligdeki tüm şutör guardlar içinde 16-23 feet (5-7 m) arasından sırasıyla 42’nci, 63’üncü, 26’ıncı, 56’ncı ve 45’inci sırada Dwyane Wade. Dikkat edin… Tüm oyuncular arasında demiyorum. Sadece şutör guardlar arasında.

10-15 feet (3-4,5 m) arasında da pek parlak bir noktada değil. Yine son 5 yılda sırasıyla 44’üncü, 27’nci, 42’nci, 33’üncü ve 21’inci sırada tüm şutör guardlar arasında.

Kısacası Wade’in hesabı biraz şaşmış. “Oyunumun en önemli yanı” diye nitelediği orta mesafelerini geliştirmesi lazım. Bu mesafeden geçen yılki ortalaması sadece yüzde 38.

Şut coachu ona ne kadar fayda edecek bilmiyorum. Ama yeni sezonda tarihin en iyi şutörüyle aynı takımda oynayacağını hatırlamakta fayda var.