Mike Brown yolcu oldu. Lakers coach
arayışında. Akla gelen ilk isim kim? Bu da soru mu? Tabii ki Phil Jackson. Zen
Master her ne kadar 2011 baharında emekli olduktan sonra basketbola asla dönmeyeceğini
yineleyip dursa ve gelen teklifleri geri çevirse de, burada Lakers’tan
bahsediyoruz. Her coachun ağzının suyunu akıtacak bir kadro… Sene başında Nash
ve Howard takıma katıldığında, Jackson, Lakers’a dönmek isteyip istemeyeceği
sorularıyla herhalde bir sekiz yüzüncü kez muhatap olmuş ve yine olumsuz cevap
vermişti. Ancak bu kez işler farklı. Lakers umutsuz bir şekilde coach arıyor.
İlk tercihleri Phil Jackson. Ve para, Buss ailesi için asla sorun olmadı.
Fakat…
Ortada bazı soru işaretleri var.
Emeklilikten duyduğu memnuniyeti
defalarca dile getiren Jackson basketbola dönmeye ne kadar sıcak bakıyor?
Kariyerindeki son sezonu hatırlayın, playoff’ta Mavs’e süpürüldükleri… Jackson
heyecanını tamamen yitirmiş haldeydi. Enerjisi tükenme noktasındaydı ve
kariyerinin en iyi sezonunu geçirdiğini söylemek için iyimserlik dozajınızın
tavan yapması lazım. Basketbolu ne kadar özledi? İçindeki ateş yeniden
alevlendi mi? İşin en can alıcı kısmı bu.
Sağlık sorunları da cabası. Dizi
ve belinde önemli sorunlar vardı. Lakers’ın başına geçmesi halinde sağlığı onun
ne kadar ileri gitmesine izin verecek, belli değil. Deplasmanlardan muaf olmak
gibi bir talebi olabileceği söyleniyor.
Hazırlık kampları, coachlar için sistemlerini
oturtmak adına yılın en önemli dönemidir. Jackson, sezon ortasında takımın
başına geçerse Üçgen Hücum’u nasıl yerleştirecek? Lakers’taki son sezonundan
geriye kalan, Üçgen’i bilen sadece 5 oyuncu var takımda. Takımın bu sistemden
çok daha az karışık olan Princeton’da bile nasıl zorlandığını düşünürsek,
efsane coachun bu duruma bakış açısı çok da olumlu olmayabilir. Üstad Tex
Winter da yok. Jackson'dan “Nerede o eski günler?”
diye bir hayıflanma duyabiliriz.
Phil Jackson ile Jim Buss’ın
arası hiçbir zaman iyi olmamış. Jackson bunu coachluğu bıraktıktan sonra
söylemişti. Görünür herhangi bir sorunları yok gibiydi ama aralarındaki
iletişim çok zayıfmış.
Dwight Howard, Üçgen Hücum’a pek
uygun değil. Steve Nash ise hiç değil. Howard’ı bir şekilde monte ederler de,
Nash’in kendi adına çok şeyden vazgeçmesi gerekecek. Bu durum da Jackson’un
kararında etkili olabilir. Heh, bir de bench var. Daha doğrusu yok! Benchten
gelip oyuna ağrılığını koyabilecek bir veteran yok bu kez. (Bkz: Lamar Odom)
Bu etmenler Jackson’un
basketboldan uzak kalmaya devam etmesine sebep olabilir.
Takıma bakalım…
Takımda ağırlığı olan, sözü geçen
neredeyse herkesin -yani galiba bir tek Kobe’nin!- en büyük favorisi Phil
Jackson. Şaka bir yana, neredeyse herkes bu görüşte. Daha önce onunla
çalışmamış Dwight Howard da dahil bu duruma.
Kobe, dün akşamki Warriors maçı
sonrası şöyle dedi:
“Phil Jackson, tüm spor branşları içinde gelmiş geçmiş en büyük coach.
Bu kadar basit.” Takımın başında kimi görmek istediğini artık biliyoruz
sanırım, değil mi?
“En büyük üzüntüm ona son sezonunda yüzde yüzümü verememiş olmak.
Resmen tek bacakla oynuyordum ve yapabileceklerim oldukça sınırlıydı. Onu bu
şekilde uğurlamış olmak beni çok üzdü. Ancak şu an çok iyi durumdayım.”
Lakers taraftarlarının alt metnini
okuyup, takımları adına güzel bir sonuca varabileceği bir şey söyleyeyim; Phil
Jackson, Salı günü bir konferansa konuşmacı olarak katılacakmış. Ancak dün
akşam saatlerinde bir son dakika değişikliğiyle konferansa konuşmacı olarak başka
biri davet edildi. Jackson orada yer almayacak. Daha önemli işleri olabilir!
Benim bu yazıyı yazdığım
saatlerde Jim Buss ve Mitch Kupchak’in Phil Jackson ile buluşması bekleniyor.
Kupchak zaten “4-5 güne belli olacak coachumuz” demişti.
Warriors maçında
taraftarlar “We want Phil!” diye tempo tuttu. Jackson’u istiyorlar. Kobe,
Gasol, Howard… Herkes onu istiyor.
Tek sorun şu; peki Phil Jackson
basketbola geri dönmek istiyor mu?
Mike Brown ile
ilgili bugüne kadar olumlu veya olumsuz tek bir yorum dahi yapmadım. Geçen sene
hem tam bir kaosa hem de Phil Jackson’un emekliliği sonrası asla dolduramayacağı
bir rolün içine düşmüştü. Lokavt nedeniyle geç başlayan sezonda hazırlık kampı
çok kısa tutulunca, takıma herhangi bir hücum düzeni oturtacak fırsatı da olmadı.
Takımın savunması önceki yıllara göre daha iyi gibi görünüyordu belki ama bunun
asıl nedeni, hücumun oldukça yavaş olması ve maç genelinde potaya atılan top
miktarının azalmasıydı. Ancak bu sezon öncesinde herhangi bir bahanesi kalmadı
Brown’un. Bir anda elinde bulduğu son yılların “kağıt üzerindeki” en iyi
kadrosuyla pek çokları için şampiyonluğun en büyük favorisi olduktan sonra, kafasındaki
her şeyi takıma oturtmak için önünde koca bir hazırlık kampı vardı. Ancak
burada da sakatlıklar bir türlü birlikte çalışmalarına izin vermedi.
Yazın daha
ortalarında, Lakers’ın bu yıl Princeton Hücum sistemini kullanacağı belli
olmuştu. Peki nasıl bir sistem bu? Sahadaki beş oyuncunun da eşit roller
aldığı, doğru alan paylaşımı ve pas açılarının yaratılması üzerine kurulu bir
hücum düzeni. Yani bir bakıma Mike Brown’un kendi “Üçgen Hücumu”. Princeton’un
Lakers kadro yapısına ne derece uyduğunu tartışmadan önce, Charles Barkley’nin
geçtiğimiz hafta sarf ettiği şeylerden bir alıntı yapayım:
“Princeton bugüne kadar kaç şampiyonluk
kazanmış? Hiç. Bu sistemi kolejde en iyilere gücü yetmeyen takımlar kullanır. NCAA
Turnuvası’nda (March Madness) birkaç iyi takımı üzüp, sonra da evlerine
dönerler.”
Rick Adelman,
2000’lerin başında Princeton’u Kings’te kullanmıştı. Şu anki Corner Offense’ine
de hayli benziyor. Yanlış hatırlamıyorsam 2006 yılında, şu an Lakers’ta asistan
coach olarak bu sistemi yerleştirmeye çalışan Eddie Jordan da Wizards’ta
denemişti. Ama işin özü şu. Sıra dışı yetenekleri olan kısalarınız ve iyi bir
hücum lideriniz yoksa bu sistem sizin için harika. Hatırlayın, Mike Bibby,
Kings günlerinde çok önemli bir oyuncuydu ama asla bir saf oyun kurucu olmadı. Direksiyona
tek başına geçip bir şeyler yapacak oyunculardan yoksunsanız (Stojakovic, Christie…)
ve iyi pasörleriniz varsa Princeton sizin için biçilmiş kaftan. Ama ya Kobe ve
Nash’iniz varsa?
Yukarıda da
değindiğim gibi Princeton biraz eşitlikçi bir sistem. Rolleri birbirine yakın
oranda pay ediyor. Ancak bu şekilde çoğunluktan azar azar verim alıyorken
kimsenin yeteneklerini yüzde yüzük bir başarıyla işleyemiyorsunuz. Birkaç
istisna dışında NBA’deki şampiyonluk formülüne bakalım; iki veya üç süper
yıldızdan maksimum verim + rol oyuncularından alınabilecek potansiyel en yüksek
katkı.
Fakat bu
sistemde Lakers adeta bir kolej takımı olmuş gibi. Özellikle Steve Nash tam
kaybolma yolundaydı ki Mike Brown’un imdadına Kanadalının sakatlığı yetişti.
Kariyeri boyunca pas verip ters tarafa kat eden bir Nash görmemişti kimse.
Yadırgandı mı? Kesinlikle.
Dwight Howard
da Magic günlerinden daha farklı bir kullanım içerisinde buldu kendini. Genelde
pas alışverişini sağlamak için yüksek posta fazlaca çıkmak zorunda kalıyor.
Magic’teki kullanımını göstermek için video aradım ama bulamadım. SVG genelde
Howard’ı boyalı alanda yalnız bırakacak (etrafında 4 şutörle) oyunlar
hazırlayıp, Superman’e gerekli hareket alanı sağlamaya çalışıyordu. Tabii
şutörler de savunmayı açtığından Howard rahatça isolation oynayabiliyordu.
Ancak Lakers’ta sıkıştığını görüyoruz zaman zaman. Sıkışmasa bile topu çembere
yakın aldığı pozisyon sayısı hayli az.
Pick &
Roll namına da pek bir şey görebilmiş değiliz geride kalan maçlarda. Daha
önceki bir yazımda da belirtmiştim; Nash, geçen yıl P&R’lerden partnerine
en fazla sayı imkanı veren oyuncuydu. Howard da P&R’lerden devrilip en
fazla sayı bulan uzun. Yani ikili oyun için dünya üzerindeki en iyi
kombinasyon. Nash sakatlanana kadar denendi mi? Pek sayılmaz. Gerçi burada
Brown, Nash’e bu özgürlüğü verdiğini söylüyor, o da ayrı.
Pas açısı ve
spacing üzerine bir hücum kurarsanız, asist sayınızın yüksek olması gerekir,
öyle değil mi? Şu ana kadar Lakers’tan daha az asist yapan sadece 7 takım var. Ligde
en fazla top kaybı yapan üçüncü takım durumundalar. Tabii henüz ritimlerini
bulamadılar. Bu durum zamanla değişecektir.
Sezonun
ilerleyen bölümlerinde Lakers hücumu daha iyi olacak. Hiç şüphe yok. Ancak
Princeton, Lakers için kullanılabilecek en iyi sistem değil bence. Charles
Barkley’nin de dediği gibi bir underdog
iseniz eğer, bu yapı sizin için oldukça iyi. Ancak ligin en iyi pivotu, en iyi
off-guard’ı ve en iyi point-guard’larından birine sahip bir takımın daha
yaratıcı bir hücum düzenine sahip olması ve elindeki madenleri (madeni değil,
madenleri) olabildiğince iyi işlemesi lazım.
Savunmaya
gelelim. Ya da durun lan gelmeyelim! Lakers’ı savunma yaparken gören oldu mu bu
sene? Varsa yorum bölümünde veya twitter’da bana ulaşsın lütfen.
Lakers maç
başına en çok sayı yiyen 12’nci, rakiplerinin en yüksek yüzdeyle şut attığı 11’inci
takım ligde. Karşı takım onlara karşı maç başına 21 asist yapıyor. 100 pozisyon
başına ligde en çok sayı yiyen 23’üncü takım durumundalar. Aynı istatistikte
transition’da da 27. sıradalar. Pick & Roll’dan yenen sayılarda da 26’ncılar.
Lan daha ne kaldı geriye?
Hadi hücumun
oturması zaman alacak, ki onun da Lakers için en iyi hücum sistemi olmadığını
iddia ediyor blogumuzun yazarı, peki savunmadaki sıkıntı ne?
Howard’ın
ameliyat sonrası çabukluğunu henüz kazanamadığı açık, tamam. Ama Bynum’dan kötü
değil ki hala. Bunun dışında tüm yapı aynı. Nash yaşlı dedik, Blake geldi
falan. Ne değişti? Hiçbir şey. Mike Brown’un savunma mentaliteli bir coach
olduğunu biliyoruz. Eh, takım bari burada iyi olsa.
Benche
gelelim. Kobe’nin dizi geçen yılki operasyondan sonra eskiye nazaran hayli iyi.
Ama bu adam 34 yaşında, ligde 17 yılı geride bıraktı ve yaptığı kilometre
buradan Ay’a kadar. Bu yıla da sakat sakat girdi. Sezon öncesinde tam bir hafta
antrenman yapmadı. Maç aralarını da hala boş geçiyor. Artık onun süresini kısmak
lazım. Mitch Kupchak bu yaz FA piyasasından Jodie Meeks ile anlaştı Kobe’yi
yedeklesin diye. İyi bir şutördür Meeks. Fena skorer ve savunmacı da değil.
Philly’de iki yıldır ilk beş çıkıyordu. Kobe’yi yedeklemesi için pazarda
bulunabilecek en iyi oyunculardan biri. Peki paşa Mike Brown ne yaptı? Çocuğu
bu sezon geride kalan 5 maçta toplam 20 dakika oynattı. 20 dakika nedir lan?
Onun da yarısı Portland ve Detroit maçları koptuktan sonra. Brown’un amacı
savunmacı bir ikinci beş yaratmak. Bunun için bazen Ebanks’i, bazen de Artest’i
SG’e çekiyor, 3.5 (bu yaşında 4 diyelim artık) Antawn Jamison da SF oynuyor. Bu beşin oyun
kurucusu da Darius Morris. Eh be arkadaş! Bu rotasyon devre başına 6 sayı atıyor. Yazıyla altı!
Tamam, dedim ya Mike Brown, ikinci beşin savunmacı olmasını istiyor. Savunma da
rezalet. “Lakers bench outscored by…” lafını Uranüs’te bile her gün duyuyorlar artık.
Jodie Meeks’i
niye oynatmıyor peki coach? İkinci beş uzun olacakmış. Ebanks ve Artest o
pozisyona göre uzun kalıyor, ama en az birer adım da yavaş kalıyor. Jamison 3
numara oynayınca da durum farksız. Yani savunma da yapamıyorlarmış. Eh bari
biraz hücum olsa.
O da olmaz,
olamaz. Meeks gelip her sorunu düzeltecek değil tabi. Bir de oyun kurucu lazım.
Steve Blake adam değil. Beğenen varsa yazsın lütfen. İki muhabbet çeviririz.
Normalde ikinci beşte oynayacak. Ama Nash sakat diye ilk beşe kayıyor. Yerine
gelen adam Darius Morris. Haydaa! Bu çocuk lige geldiğinden beri ördek gibi çırpınıyor
sahada. Hayatımda gördüğüm en kötü karar mekanizmasına sahip oyun kuruculardan
biri. Gayet iyi atlet. Savunmada baskı yapıyor falan filan. Ama hücumda sadece
yarı sahaya getiriyor topu. Kime veriyor? Artest’e veriyor. Ebanks’e veriyor. Hadi
Jamison’a versin. Bu işte çok ciddi bir sıkıntı var. Lakers benchi geçen yıl en
az skor katkısı veren benchlerden biriydi. Bu yıl da şu ana kadar 29’uncu
sıradalar.
Bu yazıyı Utah’a
kaybettikleri maçtan sonra yazıyorum. Şu an galibiyet-mağlubiyet sayıları 1-4.
Kobe lige geldiğinden bu yana ilk kez böyle bir başlangıç gördü. Maçın
bitmesine saniyeler kala benchten kalkıp soyunma odasına gitti sinirli bir
şekilde.
Bir de şu
bakış var:
Bu bakışla göz
göze gelecek delikanlı daha görmedik bu diyarda! Önünden geçerken gözlerini diktiği adam Mike Brown. Bu hareket kötü. Lakers için
kötü. Mike Brown için çok kötü.
Jim Buss
herhangi bir coach değişikliği yapmayacaklarını söylüyor. Böyle bir hamle,
geçen seneki kararında başarısız olduğunu gösterecek Buss ailesinin. Utah
maçından önce şöyle bir şey söylemişti: “Kobe
ile aramızda öyle güçlü bir iletişim var ki, anlaşmamız için bir göz teması
yetiyor. Dün antrenmanda göz göze geldik. Bana her şeyin yolunda olduğunu
söylüyordu.”
Şu an Kobe ile
göz göze gelmek istemeyeceğine eminim. Kobe, Mike Brown’a bugüne dek herhangi
bir saygısızlık yapmadı. Ama Lakers’ın başında istediği coach olmadığını da
biliyoruz. Brown göreve atandığında iki gün telefonlara çıkmamıştı. Onun adayı
Phil Jackson’un asistanı Brian Shaw’du.
Şuna şüphe
yok; Jim Buss ile bir sonraki göz temaslarında “Sıkıntı var Jim” diyecek Kobe.
Peki Jim Buss şu an ne diyor?
“Oyuncular
açısından sorun yok. Ben de sabırlı olmalıyım.”
David Stern tam bir kontrol manyağı mı? Bilmiyorum. Ama o ve ekibinin aldığı kararlar oyuncuları zaman zaman rahatsız edebiliyor. Sakat oyuncuların bench arkasında otururken giyeceği kıyafetlerle ilgili yönetmelik getirilmesi zamanında çok tartışılmıştı. Onun döneminde iki kez lokavt oldu. Bu sene hakemleri aldatmaya yönelik hareketlere (flopping) para cezası ve belli bir miktardan sonra maç cezası geliyor. En son uygulama ise maç öncesi rutinlere getirilen zaman sınırlaması. Bugüne kadar pek çok kişiden NBA maçlarının programda gösterilen saatten 10-12 dakika kadar geç başlama sebebine ilişkin sorular duydum. Ulusal kanalda yayınlanan maçlardaki reklam kuşağını uzatma çabası yanında, oyuncuların kişisel rutinlerinin de önemi var bu gecikmede.
Ve yeni kuralımız gelir... Artık oyuncular maç öncesi yapmak istediklerini, takımlar anons edildikten sonraki 90 saniyeye sığdırmak zorunda. LeBron James'in pudra şovunu bu sürede bitirmesi gerekecek. Kevin Garnett potayı tutan direğin süngerine kafa atacaksa, o da biraz hızlı olmalı.
"Bunu sevmedim. Ligdeki herkesin belli bir rutini var. Maç öncesi yapmak istediği bazı ritüelleri var. Taraftarlar da bundan keyif alıyor," diyor OKC Thunder yıldızı Kevin Durant.
Yeni sezona artık çok kısa bir süre kaldı. Tüm yazı pek çok şey okuyarak, sevdiğimiz takımların oluşturabilecekleri yapıları kafamızda kurarak geçirdik. Büyük gün nihayet geliyor.
Hayatımda pre-season maçı izlemedim. O müthiş açılış gecesi öncesi heyecanımın yüzde bir oranında bile azalmasını istemiyorum. Bu sene de ilk maça kadar özetlere bile bakmıyorum açıkçası. Ama kafamda gruplandırdığım belli ekipler var. Bazılarını izlemek için sabredemiyorum, bazılarındansa uzak duruyorum!
- Görmek için çıldırdığım takımlar: Lakers, Nuggets, T'Wolves
Eğer sıra dışı
yetenekleriniz yoksa, aldığınız süre büyük ölçüde savunmadaki başarınızla
orantılıdır. Jimmer Fredette geçtiğimiz sezona kadar bu durumla hiç karşılaşmamıştı. NBA’e oldukça yüksek bir reputasyonla gelmesini ve bazı
önemli dezavantajlarına rağmen draftta 10. sıradan seçilmesini istisnai
yeteneğine ve bunu kolejde sonuna kadar sergilemiş olmasına borçlu.
Dört yıllık
BYU (Brigham Young University) kariyerinde, skor potansiyeliyle herkesin
ilgisini çekmeyi başarmıştı Fredette. Fazla göze batmayan ilk iki sezonun
ardından adeta bir sayı makinesine dönüştü. Kolejdeki üçüncü yılında 22.1, son
yılında ise tam 28.9 sayı ortalaması tutturdu. BYU kariyeri boyunca yakaladığı
üç sayı yüzdesi 40, saha içi isabeti 45, serbest atış isabeti ise 88. Bir guard
için elit bir seviye.
Ancak
izleyenleri asıl cezbeden, Jimmer’ın sahip olduğu özgüvendi. Asla tereddüt
etmeyen, transition’da erken atış kullanmaktan çekinmeyen ve bunları çok
(gerçekten çok) uzaktan yapan bir isimdi Fredette. Bu özgüven sonucu aşağıdaki
gibi görüntüler oluşuyordu.
Ancak keskin
şutör Fredette drafta gelirken, hakkında bazı soru işaretleri vardı. Fiziği onu
NBA seviyesinde zorlayacak mıydı? Doğasında skor yapmak olan bir oyuncu, oyun
kuruculuk görevini üstlendiğinde sıkıntı doğacak mıydı? NCAA’de çok zor olmayan
bir konferansta (WCC) oynaması aldatıcı bir durum muydu?
Zaman, bu
kuşkuların hepsini kısmen de olsa doğru çıkardı. Fredette, oyun tarzını çok
alışık olmadığı bir role uyarlamaya çalışırken, Kings başka problemlerle
uğraşıyordu. Takım, coach Paul Westphal’in kovulmasına sebep olacak arıza DeMarcus
Cousins ve çaylak sezonundan sonra kendini tamamen kaybeden Tyreke Evans gibi
dertlere sahipti.
Bu ortamda
Jimmer Fredette de istediği ritmi bir türlü bulamadı. Sezonun ilk ayında 23 dakika
olan ortalaması, ikinci ay 14’e geriledi. Sezon ortalaması ise 18. Aynı şekilde
yüzde 40 ile attığı üç sayı isabet oranı sezon sonuna doğru 33’e kadar
geriledi. Tabii ki 9.3 olan sayı ortalaması da 5.6’yı gördü. Rotasyondaki
yerini de draftın 60. sırasından (son sıra) seçilen Isaiah Thomas’a kaptırdı sezon
içinde. Ama Thomas’a da hakkını vermem lazım. Gerçekten sürpriz bir çıkış yaptı
ve kendisini hayli beğeniyorum.
Ancak
bunlardan farklı olan en önemli şey, Fredette’in özgüvenini de kaybetmesiydi.
Kolejde rakip potaları adeta taarruza tutan Fredette, NBA’de daha tedirgin şut
atmaya ve seçici olmaya başlamıştı.
Bir şutörün
ritmini bulabilmesi için en önemli şey yeterince dakika almasıdır. Pek parlak
geçmeyen çaylak sezonunun ardından, sorunu çok iyi analiz etmiş genç oyuncu:
“Sahada
olabildiğince fazla kalmak istiyorum. Coach Smart’ın takımında daha fazla
dakika alabilmeniz için yapmanız gereken ilk şey savunmadır. Sanırım bunu
yapabilirim,” diyor keskin şutör.
“Rakibinizin
önünde kalmalı ve biraz da vücudunuzu kullanmalısınız. Sizi geçmelerine izin
vermemelisiniz. 6 faul yapma hakkınız var ve bunu akıllıca kullanmalısınız.”
Söylemek
yapmaktan daha kolay. Bunları yapabilir mi Fredette? Göreceğiz. Öncelikli
olarak yazın ne kadar güçlendiği önemli. Çaylak sezonunda ona sorun çıkaran ana
etmenlerden biriydi bu durum. Savunma performansını artırdıkça sahada daha
fazla kalabilir. Sahada daha fazla kalırsa ritim ve güven bulması daha kolay olabilir.
Ve bunlar olursa (umalım ki) yeni bir JJ Redick izlemek durumunda kalmayız.
Herkes
Jimmer-mania’yı geri istiyor. Jimmer’a göre geri dönüş yolu savunmadan geçiyor.
Topu
paylaşmayı 16 yıllık profesyonel kariyeri boyunca öğrenememiş bir süper
yıldızın çevresini neredeyse onun kadar itibarlı başka süper yıldızlarla
donatırsanız, elinizde ligi altüst etme potansiyeli dışında başka bir şey daha olur;
kocaman bir soru işareti.
Shaquille
O’Neal’ın Lakers’tan gönderilişini Kobe Bryant’ın görkemli kariyerinde bir
milat olarak görebiliriz. Öncesi hayli karanlık ve Phil Jackson’u bile pes etme
noktasına getirecek, kaprislerle dolu bir süreç. Sonrası ise olgunlaştığı ve
liderlik vasfı edindiği “yetişkinlik” dönemi. Ancak 2007 yazındaki takas talebi
dışında herhangi bir sorun çıkarmadığı bu dönemde, kendi seviyesinde bir süper
yıldızla oynamadığını unutmamakta fayda var. Pau Gasol harikulade bir oyuncu
olsa da, Robin rolünde her daim mutlu olmuş ve Batman olmaya çalışmamış bir
isim.
Ancak bu yıl
işler biraz farklı. Kobe’nin etrafında Steve Nash ve Dwight Howard gibi geleceğin
Hall of Famer’ları var. Tabii bu durum Lakers’ın kağıt üzerindeki potansiyeli
dışında, takım içindeki rol dağılımının nasıl olacağı ve süper starların
birbiriyle nasıl bir uyum oluşturacağını merak etmemize sebep oluyor. Zaten LA
medyası da bu konuyu sezonun ilk antrenmanında gündeme getirmekten geri
kalmadı.
Soru basit: “Lakers
kimin takımı?”
“Yani işte,
topu paylaşacağız… olaylarına girmek istemiyorum,” diyor Kobe. "Benim
takımım. Ama ben emekli olduktan sonra Dwight’ın takımı olacak.”
Fazlasıyla net
bir cevap. Ama etrafında bu
kadar iyi oyuncular varken biraz daha “takım oyuncusu” gibi konuşabilirdi Kobe.
Peki arkadaşları bu konuda ne düşünüyor?
“Bence bu,
Kobe’in takımı,” diye konuşuyor sezonun ilk antrenmanı sonrasında Steve Nash. “Medyanın
bakış açısına göre Kobe’nin. Ama aynı zamanda bizim de takımımız. Sorumlulukları herkes paylaşmak zorunda. Kobe her
şeyi tek başına yapamaz. O, harika yaptığı işleri yapmaya devam edecek.
Diğerleri ise kendi paylarına düşenleri yerine getirecek. Bu takım tartışmasız
şekilde Kobe’nin. Kariyeri boyunca buradaydı ve şampiyonluklar kazandı. Ayrıca
takımdaki en iyi oyuncu da o.”
Steve Nash ile
Kobe Bryant, bu yıl iyi polis - kötü
polis olacak. Buna hiç şüphe yok. Ama 38 yaşındaki bir oyuncun yorumundan
ziyade, henüz 26 yaşında olan ve gelecek yaz serbest kalacak Dwight Howard’ın
düşünceleri daha önemli.
“Bu süreçten
geçmek istiyorum. Bu oyunu oynamış en iyi oyunculardan birinden öğreneceğim ve bunun
için sabırsızlanıyorum. Kobe, bana karşı bazen sert olacak ki benim istediğim
de bu. Çünkü bu beni daha iyi bir oyuncu yapacak ve daha iyi bir takım olacağız.”
Kobe’nin
krallığını herkes tanımış gibi.
Oyuncular
henüz cicim aylarında. Basına yaptıkları açıklamalardan ziyade biraz da parke
üzerindeki duruma bakalım. Yaz aylarında, Steve Nash sign-and-trade ile
Lakers’a geldiğinde Kobe ile nasıl bir ikili oluşturabileceklerine dair bir
yazı yazmıştım. Buyurunuz.
Lakers, bu yıl
Princeton hücum sistemi oynayacak. Princeton Üniversitesi’nin efsane coachu
Pete Carril’in 60’lardaki Boston Celtics hücumlarından uyarladığı, alan
paylaşımı ve doğru pas açılarını oluşturmak üzerine kurulu bir sistem. Bu
yapının NBA’deki en iyi uygulayıcısı olduğu düşünülen Eddie Jordan da, asistan
coach olarak Lakers staff’ına dahil oldu. Daha ilk antrenmanla birlikte
Princeton çalışmaya başladı Lakers.
Coach Jordan,
NBA TV’de Princeton Hücumu’nun bazı temel prensiplerini gösteriyor:
Bu da
Princeton Üniversitesi’nin uygulayış şekli:
Bu sistemin
son iyi uygulayıcısı 2000’lerin başındaki Sacramento Kings’ti. Ne denli keyif
veren bir basketbol oynadıklarını hatırladığınıza eminim.
Burada en
büyük soru işareti Dwight Howard’ın iyi bir pasör olmaması. Boyalı alanda
Andrew Bynum’u upgrade etmeleri iyi oldu. Zira “Philly’li Bynum” yazısında da görüntü kullanarak anlattığım gibi,
Bynum pas konusunda tam bir facia. Dediğim gibi Howard iyi bir pasör değil,
ancak Bynum gibi bir kabus da değil. Geçen sezon takas deadline’ı öncesi Pau
Gasol’u takas etmemeleri çok iyi oldu. Gasol, muazzam pas yeteneği sayesinde
Princeton için müthiş bir parça. Ancak Princeton, yüksek posta çıkan 5 numaraya
atılan ilk pasla başlıyor. Yani Howard’ı temel seviye de olsa dağıtıcı rolünde
göreceğiz. Ancak Superman’in hız ve ayak çabukluğundan faydalanıp, ilk pas
görevini Gasol’a verebilirler. Howard’ın çabuk ve hareketli olması da o
bölgenin tıkanmasına engel olur.
Bu sistem,
hücumun Kobe’ye bağlı kalmasını önlemeye çalışacak. Daha da önemlisi, Kobe’nin
her şeyi tek başına yapmaya çalışmasının önüne geçmeyi ve ligdeki 17. sezonuna
hazırlanın 34 yaşındaki Kara Mamba’yı toptan uzak tutup, enerjisini korumayı
amaçlayacak. Steve Nash herhangi bir sakatlık sorunu yaşamadığı sürece, bu konuda
bir sıkıntı olacakmış gibi de durmuyor.
Howard, pas
yeteneğinin iyi olmaması nedeniyle Princeton için en ideal 5 numara değil.
Hücumda pivot oyunu da Andrew Bynum’un gerisinde. Ancak onun mükemmel olduğu
alanlar var tabii ki. Sıra dışı bir savunmacı olmasının dışında, hücumda
içeriye yüzü dönük devrildiğinde durdurulması neredeyse imkansız. Yani pick
& roll için nefis bir bitirici.
Steve Nash,
geçen yıl oynadığı pick & roll’ların yüzde 59.5’inde arkadaşlarının sayıya
ulaşmasını sağlamıştı. Bu alanda lig lideri. Dwight Howard ise, geçen sezon
oynadığı pick & roll’ların yüzde 73.7’sini sayı yapmıştı. Bu alanda lig
lideri.
Uzun lafın
kısası; Lakers, ligin en iyi pick & roll oynatan oyun kurucusuna ve ligin
en iyi pick & roll bitiren uzununa sahip. Bu konuda daha iyi bir ikili
bulmanız imkânsız.
Zaten Mike
Brown, Princeton dışında Nash’in ikili oyunlarını da sık sık kullanacaklarını
söylemişti. Howard ve Nash’i izlemek keyifli olacak.
Pau Gasol,
içeriye devrilme konusunda iyi olmasa da, orta mesafe ve geçen sezon biraz
geliştirmiş gözüktüğü dış şutu sayesinde pick & pop için ideal bir uzun. Ve
bu konuda da tabii ki yine Steve Nash!
Ayrıca Nash,
ikili oyunlarda uzuna inemediği durumlarda yüzde 55 ile şut atmıştı geçen
sezon. Eh, sahanın diğer ucunda bekleyen de bir Kobe var. Ço’ acayip şeyler
bunlar!
Gasol’un
şutundan bahsetmişken… Stan van Gundy, Magic’te Howard’dan maksimum verim
alabilmek için yıllarca dört kısalı bir düzen ve hem hareketli hem de şutör 4
numaralar kullandı. Howard ilk defa eski tip bir power forvetle oynayacak.
Gasol, pas yeteneğiyle bazı farklı avantajlar sunacak ama boyalı alanda Howard
ile sıkışmamaları için iyi bir spacing şart. Devreye yine Princeton giriyor!
Biraz da kenara
gelelim. Geçtiğimiz sezon, ligdeki 30 takım içinde en düşük sayı ortalaması
tutturan bench (20.5) Lakers’a aitti. Şut yüzdesinde de 41.6 ile 20.
sıradaydılar. Lakers, Kobe (34), Nash (38), Artest (33) ve Gasol (32) ile pek
de genç olmayan bir beşe sahip. Yaşlı olmayan tek oyuncu Dwight Howard. Sezon
içinde sakatlık sorunlarıyla boğuşabilirler ve playoff’a diri girebilmeleri
için normal sezondaki yükleri çok olmamalı. Lakers bu alanda da fena işler
yapmadı.
Jordan Hill,
daha yüksek teklifleri reddederek Nash ile oynayabilmek için takımda kaldı.
Fisher takasından gelen ve o dönemde sakat olan Hill, sezon sonuna doğru önemli
katkı yapmıştı. Atletizm ve ribaund yeteneğiyle değerli bir isim. Sözleşmesi
sona eren Antawn Jamison, minimum kontrat karşılığında Lakers’a geldi ki, diğer
yıldızların yanında çok anılmasa da Kupchak’in bu yaz yaptığı önemli işlerden
biri. Önemli bir skor potansiyeli var ve bunun için topu elinde uzun süre
tutmaya gerek duymuyor. Hem de Howard’ın alışık olduğu bir 4 numara. Sixers
şutör guardı Jodie Meeks de bu yıl Lakers forması giyecek. Önemli bir dış atıcı
ve Lakers’ın uzun zamandır ihtiyacını hissettiği ceza şutörü olabilir. Onun
istikrarlı şut sokması Kobe için daha fazla dinlenme, Howard ve Gasol için de
daha fazla hareket alanı demek. Oyun kurucu mevkiinde 3. adam, Howard takasında
gelen Chris Duhon. Ben onu Steve Blake’ten daha fazla beğeniyorum ama neler
yapabileceğini göreceğiz. Geçen sezon pek katkı vermeyen Devin Ebanks de ana
rotasyondaki son isim. Bu yıl boş şutları sokmaya başlamalı.
Unutmadan… İlk
beşin son halkası Ron Artest, bu yazı çok iyi geçirmiş. Hayli zayıflamış. Kobe
onu Indiana günlerinden beri bu kadar fit görmediğini söylüyor.
Lakers, 2003
yazında Karl Malone ve Gary Payton ile anlaşmış ve kâğıt üzerinde o zamana
kadar kurulmuş en iyi kadrolardan birine sahip olmuştu. Herkes Lakers’ın
rahatlıkla şampiyon olacağını düşünürken, finalde Detroit’e 4-1 yenilmişlerdi
(Tek galibiyet de Luke Walton’un hiç hesapta yokken ortaya çıkıp katkı yaptığı
ve Kobe’nin son saniye üçlüğü attığı maçta gelmişti).
O takım pek
çok sıkıntı yaşamıştı. Kobe’nin neden olduğu soyunma odası problemleri, Karl
Malone’un sakatlık sıkıntıları, Gary Payton’un Üçgen Hücum’a hiç uyum
sağlayamayıp özgüvenini tamamen yitirmesi, vs.
Bu takımın, 2003-04
sezonundaki kadronun akıbetini yaşayıp yaşamayacağı merak konusu.
“O zamanki
durum farklıydı,” diyor Kobe. “Malone ve Payton kariyerlerinin sonundaydı.
“Payton ve
beni ele alırsanız, oyun tarzımız, topu almak istediğimiz yerler, post up yapma
şekillerimiz oldukça benzerdi. Malone’un da boyalı alan oyunu Shaq’ınkine bir
hayli benziyordu ve içeride biraz sıkışıyorlardı. Ama bu grup farklı.”
Evet,
gerçekten de farklı. Muazzam bir dağıtıcı, tarihin gördüğü en iyi skorerlerden
biri, Mike Brown’un tabiriyle boyalı alanın Steve Nash’i ve Shaq’tan sonra
gördüğümüz en dominant uzun. Herkesin görev tanımı ve uzmanlık alanı
birbirinden farklı. Kâğıt üzerinde kimse kimsenin işine engel olmayacakmış gibi
görünüyor. Ancak burada en büyük iş Mike Brown’a düşüyor. Eğer işler iyi
başlamazsa, genç coachun bu kadroyu taşıyamadığı yönünde eleştiriler
okuyacağız. Süper yıldızlarını iyi yönetmek zorunda Brown. Ayrıca her oyuncunun
birbirinden farklı olan yeteneklerini en verimli şekilde kullanması ve ortaya
ahenkli bir yapı çıkarması gerekiyor.
Son bir soru
işareti de sakatlık konusu. Dwight Howard, Nisan ayında ağır bir bel operasyonu
geçirdi. Hazırlık kampında iyi görünüyor ama ilerleyen zamanlarda neler olacağı
bilinmez. Kobe bu yaz dizine herhangi bir işlem yaptırmadı ama geride bıraktığı
16 yıl boyunca yaptığı kilometre çok fazla. 38 yaşındaki Steve Nash’in bel
ağrıları da her an geri dönebilir.
Ancak şu
tartışmasız bir gerçek ki, “kağıt üzerindeki Lakers” için limit gökyüzünden
bile yukarısı.
Dünya üzerinde
Carmelo Anthony’i delicesine seven ve destekleyen bir hayran kitlesi var mıdır
bilmiyorum ama eğer varsa, onlar bile Melo’nun bir “takım” için ne deni zararlı
bir oyuncu olduğunu anlamıştır artık.
Bugün hiç
detaya girmeyeceğim. Ancak isteyenler Carmelo’nun Knicks’te oluşturduğu
olumsuzluklara ilişkin, geçtiğimiz sezon sonunda yazdığım bir yazıyı “buradan” okuyabilir.
Neyse…
Knicks, bu
sezona heyecanlı giriyor. Kadrolarında ciddi değişim olmasa da geçtiğimiz sezon
yeniden alevlenir gibi görünen Heat rekabeti, üstüne New York’un yeni takımının
ağabeyine kafa tutması (Tommy Gunn alert, Rocky 5) ister istemez Knicks’i de
ateşlemiş durumda.
Geçen yılki
zayıflıklarını gidermek için bazı hamleler yaptılar. İki veteran uzun; Marcus
Camby ve Kurt Thomas takıma dahil oldu. Rasheed Wallace da her an basketbola
dönebilir. Unutmadan; Ronnie Brewer ile de imzaladılar. Güzel hamle.
Asıl önemli
pozisyona gelelim; oyun kurucu… Jason Kidd, kariyerinin sonunda Knicks forması
giyecek. Ama bunu Mark Cuban’a hatırlatmayın. Yavaştan unutur gibi, yeniden
ateş saçabilir sağa sola. Raymond Felton takıma yeniden katıldı ve Caja Laboral’den
Pablo Prigioni ile anlaştılar. Tüm bu hamlelerin amacı, geçen sezon oyun
sisteminin altını üstüne getiren Carmelo Anthony’i toptan biraz uzaklaştırmak.
Kidd artık çok
fazla süre alacak düzeyde değil. Felton “baskın” bir oyuncu olmaktan uzak. 35
yaşındaki çaylak Pablo Prigioni’ye ise hiç değinmeyeyim. Kısacası; Knicks’in
oyun kurucu mevkiinde yaşadığı sıkıntılar devam edecek.
Ama, hey!
Bekleyin biraz…
Carmelo’nun bu
konu hakkında söyleyecekleri var:
“Tüm yükü
omuzlayıp, sahada her şeyi yapmaya çalışmak istemiyorum. 27 sayı yerine 23
atmışım, çok önemli değil. Bu, yapmam gereken bir fedakârlık.”
Ka-Fa 1500!
Yeni sezon
için Knicks’ten umutlu muydunuz? Bir daha düşünün derim.
Dwyane Wade
her ne kadar ligdeki en iyi oyunculardan biri olsa da, şutunda kariyeri boyunca
bir istikrar yakalayamadı. Özellikle tuhaf ve verimsiz atış stilinin, ritmini
bozduğu şüphesiz. Geçtiğimiz yıl saha içinden neredeyse yüzde elliyle attı ama
atışlarının çoğu smaç veya boyalı alan şutu olduğu için bu istatistik biraz
aldatıcı. Gerçi üç sayı yüzdesine bakınca (yüzde 27) durumun ciddiyeti
anlaşılıyor.
Neyse… Wade,
kendi görüntülerini tekrar tekrar izledikten sonra şut stilinin isabet oranını
düşürdüğüne kanaat etmiş ve bu motion’ı düzeltmek için kendine bir şut coachu
tutmuş.
Buraya kadar
her şey güzel. Ama Wade’in kendi hakkında yaptığı değerlendirmeler biraz
enteresan.
“Ligdeki
en iyi orta mesafe şutörlerinden biriyim,” diyor The Flash. “Ama
gelin görün ki, yaşadığınız sakatlıklar zamanla stilinizi bozabiliyor. Atışımdaki
rahatlığı geri kazanmalıyım.”
Orada dur
üstad!
Rakamlar
D-Wade’i pek savunmuyor doğrusu. Son 5 sezonda ligdeki tüm şutör guardlar
içinde 16-23 feet (5-7 m) arasından sırasıyla 42’nci, 63’üncü, 26’ıncı, 56’ncı
ve 45’inci sırada Dwyane Wade. Dikkat edin… Tüm oyuncular arasında demiyorum.
Sadece şutör guardlar arasında.
10-15 feet (3-4,5
m) arasında da pek parlak bir noktada değil. Yine son 5 yılda sırasıyla 44’üncü,
27’nci, 42’nci, 33’üncü ve 21’inci sırada tüm şutör guardlar arasında.
Kısacası Wade’in
hesabı biraz şaşmış. “Oyunumun en önemli yanı” diye
nitelediği orta mesafelerini geliştirmesi lazım. Bu mesafeden geçen yılki
ortalaması sadece yüzde 38.
Şut coachu ona
ne kadar fayda edecek bilmiyorum. Ama yeni sezonda tarihin en iyi şutörüyle
aynı takımda oynayacağını hatırlamakta fayda var.