Finaller - 1. Maç

Kevin Durant ile LeBron James’in bu sabaha kadarki karşılaşmalarında 7-2’lik bir James üstünlüğü vardı. Bireysel skor üretiminde de üstünlük 5-4 ile aynı taraftaydı. Ama şimdi bunların hepsini unutun. Artık finallerdeyiz.

Genç Oklahoma City Thunder’ın maça tedirgin başlayacağı tahmin edilen ve beklenen bir durumdu. Takımda Derek Fisher ve Kendrick Perkins dışında final oynamış tek bir oyuncu yok. İlk bölümde de eller biraz olsun titriyor, ayaklar gitmekte zorlanıyordu gerginlikten. Thunder ideal, 2 uzunlu beşini bozmazken, Heat playoff’larda alıştığımız gibi 4 kısayla başladı. Bu farklı beşlerde sorun yaşayan OKC oldu. Heat hücumları alışılanın çok üzerinde bir pas sayısına ulaşırken, bu beşe karşı uzun ve ağır kalan Thunder, savunmada kaymaları yapmakta ve doğru rotasyonu oluşturmakta zorlandı. Nitekim çeyrek sonunda Heat’in 11 basketinin 9’u asist üzerinden gelmişti.

İki takım da maçın ilk yarısında birbirinin penetrecilerinin drive yollarını çok iyi kapadı. Bu da çembere daha az saldırılmasına ve daha az faul düdüğü çıkmasına sebep oldu. İlk yarıda iki takımın toplam 12 serbest atışı var. Çizgiye sadece iki kez giden (4 atış) Heat için Big Three’nin oluşmasından beri bir rekor oldu bu rakam. Wade, artık kimsenin yadırgamadığı ilk yarı sendromuna devam ederken, çok ekstra bir skor katkısı getiren Battier ve Chalmers, ilk yarıda toplam 23 sayı kaydetti ki bu, Wade ve LeBron’un toplamından 3 sayı daha fazlaydı.

* Wade, son 8 playoff maçının ilk yarılarında yüzde 29 isabet oranıyla 6.3 sayı üretiyor. Bu sabah da 3/8 ile 6 sayıda kaldı.

Thunder ise, bu çeyrekte yavaş yavaş nerede olduğunu kanıksamaya ve maçın başındaki tedirginliğinden kurtulmaya başladı. Harden son dönemlerde gördüğümüz en kötü maçını oynuyordu. Perkins ise üstün fiziğinin “cezasını” çekiyordu. İki takım çok farklı beşlerle ve düzenlerle oynarken, Heat’in Perkins ile eşleşebilecek bir oyuncusunun olmayışını kullanamamaları yüzünden Perkins, ilk yarının büyük bölümünde benchte oturmak zorunda kaldı. Çünkü işler savunmada ters tepiyordu bu düzende.

OKC’nin en önemli özelliği agresifliği. Onların rakiplerine karşı çılgınca bir saldırganlık içerisinde oynaması Loud City’i de eşsiz bir atmosfer haline sokuyor. İlk yarıda hiç göremediğimiz bu vahşiliğin ikinci yarıda Chesapeake Energy Arena’daki yerini almasıyla, ilk yarıda 13’e kadar çıkan Heat farkının Thunder için bir önemi de kalmadı.

Heat’te Wade kötü oyununu tüm maça yayarken, LeBron da son çeyrekte ona nispeten ayak uydurdu. Ama bunda yorgunluk faktörü de çok önemli. LeBron, 7. maça giden Celtics serisinde ortalama 46 dakika süre almıştı. Finallerin ilk maçında da Erik Spoelstra rotasyonu fazlasıyla dar tuttu ve zaten çok dinlenmiş olmayan Heat maçın sonuna da diri kalamadı. İşte iki takımdaki dakika dağılımı:

















Bu bölümde Nick Collison, müthiş yardım savunması yaptı ve tüm savunma rotasyonlarını yetişti. İçeriye giren Heat kısalarının konforunu bozan önemli faktörlerinde başındaydı. Hücumdaki müthiş enerjisiyle takımına pek çok ikinci şans yarattı. Çok göz önünde olmayan bu tür oyuncuları çok severim. Collison da kariyerinin başından beri çok beğendeiğim bir görev adamı. Bu denli önemli katkı vermesine gerçekten çok sevindim.

Wade ve LeBron istenen seviyenin altında kalırken, LeBron’un son çeyrek rakamları yine beklendiği kadar iyi değildi. Ayrıca ilk yarıda toplam 23 sayı atan Battier ve Chalmers’ın bu devrede sadece 6 sayı atabilmesi, Heat’i iyice zor duruma soktu.


Miami ikinci yarıda sadece 38 sayı üretebilirken, son çeyreği domine eden Durant ve Westbrook, bu devrede toplam 39 sayı attı! OKC de bu şekilde, Harden’ın felaket bir gece geçirmesine rağmen, ilk yarıda kendilerini baskı altında hissettikleri bölüm dışında çok sıkıntı yaşamadan maçı kazanmış oldu.

                                                                                                                                                       

Maçtan Notlar:

- Heat, ikinci yarının tamamında 38 sayı bulabilirken, bu devrede sadece Durant ve Westbrook 39 sayı attı.

- Son çeyrekte Heat’i adeta teslim alan Durant ve Westbrook, OKC’nin son 29 sayısının 23’ünü kendileri attı.

- Kevin Durant son çeyrekte 16 sayı atarken, LeBron James bu periyotta 7 sayıda kaldı.

- Chris Bosh'un maç boyu kullandığı 11 şutun tamamı boyalı alan dışından geldi.


- Thunder, Heat'e karşı boyalı alandan yüzde 68 ile oynadı. Bu, Heat'e karşı rakiplerin sezon boyunca  boyalı alanda yakaladığı en yüksek ikinci oran.



Evsiz

Seattle Supersonics için sonun başlangıcı 2006 yılına dayanıyor. O sene, kulübün sahibi Howard Schultz takımın maçlarını oynadığı KeyArena’nın modernize edilmesi veya takıma yeni bir salon yapılması için şehir yönetimine başvurmuştu. Ancak bu iş için gereken fon bir türlü sağlanamayınca, Schultz da Supersonics’i elinden çıkarmaya karar vermişti. Takımı, işadamı Clay Bennett başkanlığındaki Professional Basketball Club LLC şirketi satın alındı.

Clay Bennett’ın salon konusunun çözüme kavuşturulamamasına karşı kesin bir çözümü vardı; Supersonics’i başka bir şehre taşımak…

Sonics, 2006-07 sezonuna taşınma dedikodularının gölgesinde girdi. 2007 yılının ilk yarısı boyunca Bennett tarafından şehir yönetimine yeni salon projesiyle ilgili alternatif planlar sunuldu. Ancak hiçbir çaba, gereken sonucu vermedi ve sorun bir türlü çözüme kavuşturulamadı. Clay Bennett, 2007 Nisan ayında, şehir yönetimiyle ortak bir noktada buluşacaklarına olan inancını yitirdiğini açıkladı. Sonics’in taşınması artık an meselesiydi. Ancak ne var ki; Supersonics’in KeyArena’da oynamak için yapmış olduğu anlaşma 2010 yılına kadar devam ediyordu ve bir süre daha şehirde kalmak zorundaydılar.

2007-08 sezonunun hemen başında, 2 Kasım günü, takım sahibi Clay Bennett, KeyArena ile olan sözleşmelerinin bitmesinin hemen ardından başka bir şehre taşınacaklarını açıkladı. Taraftarlar çok sevdikleri Sonics’in şehirde kalmasını istiyordu. Bunun için çeşitli kampanyalar yürütmekten de geri kalmadılar. Ancak Bennett kararını çoktan vermişti.


Sezon sonu yaklaşırken takım idarecileri ve Seattle şehir yönetimi, Sonics’in KeyArena’daki sözleşmesi sona ermeden taşınması konusunda ortak bir anlaşmaya vardı. Buna göre, Seattle Supersonics salon sözleşmesinin feshi için şehir yönetimine 45 milyon dolar ödedi ve Supersonics isminin ve logosunun Seattle’da kalmasını kabul etti.

Clay Bennett, takımı taşıyacağı yer olarak doğup büyüdüğü şehri seçti. Takımın adını anlaşma gereği Seattle’da bırakan organizasyon, yeni şehrinde “Thunder” adıyla oynamaya karar verdi. Ve Oklahoma City Thunder’ın doğuşu gerçekleşti.


Kökleri Seattle’a dayanan Oklahoma City Thunder, genç ve yetenekli kadrosuyla, beklendiği gibi müthiş bir gelişim göstererek NBA finaline kadar yükseldi. Buna en çok üzülenler ise hiç kuşkusuz Supersonics Sonics fanları. Çünkü şu anda finalde mücadele edenler onlar olabilirdi.


Organizasyonun isim hakkı şehirde kaldığı için bir gün sahalarda yeniden Seattle Supersonics takımını görebiliriz. Ancak yakın gelecekte NBA’in büyüme politikası yok ve Kings’in Sacramento’dan taşınma ihtimali varken takımı şehre getirmeyi başaramadılar.

Seattle’lılar NBA finallerini buruk bir şekilde izleyecek. Her ne kadar dışavurumları bunun aksini iddia etse de, derinlerde bir yerde kalplerinin Thunder için çarpacağından kuşku yok…

"Evsiz"

Seattle'da hayal kırıklığı bitmiyor


Veda


Sevgili Dostlarım,

1999'da Panathinaikos'u çalıştırmak için Atina'ya geldiğimde, burasının 13 yıl boyunca takımım, evim, ailem olacağını bilemezdim. Bu 13 yıl boyunca pek çok güzel anın, pek çok kutlamanın yanında zorluklar da yaşadık. Her zaman büyük ve gerçek bir aile gibi birlikte olduk. Ailemden öğrendiğim ilkeler doğrultusunda şunu hep hatırlarım ki, hayatta en önemli şey insanlara saygı göstermektir, özellikle kendiniz saygı görmek istiyorsanız. Bu, şu esnada vurgulamak istediğim bir şey.


Yıllar boyu beraber olmamızı sağlayan Giannakopoulos ailesine büyük saygım var. Seneler boyunca birlikte çalıştığım Panathinaikos teknik ekibi üyelerine büyük bir saygıyla teşekkür etmek ve onları selamlamak istiyorum. Ayrıca her zaman ama her zaman bize destek olan Panathinaikos taraflarlarına da teşekkür ediyorum. Onların yardımı olmadan bunları asla başaramazdık. Ve tabii ki, 13 yıl boyunca çalıştığım oyunculara teşekkür ediyorum. Giannakopoulos ailesi, Panathinaikos çalışanları, teknik ekip, oyuncular ve taraftarlar, hep birlikte, Panathinaikos'u Avrupa genelinde saygı duyulan büyük bir kulüp yaptık.


Şimdi, yıllar süren işbirliğini bitiren, çok zor bir karar vermek zorunda kaldım. Bence aile içinde olan aile içinde kalmalı. Çünkü, biz Yunan insanları deriz ki, "Aile içinde olan şey asla dışarı çıkmamalıdır." Şu anda kararımın herkes için en iyisi olduğunu düşünüyorum.


Panathinaikos, 13 yıl boyunca benim evim ve takımım oldu ve her zaman kalbimin bir parçası olarak kalacak. Son olarak, ama en önemlisi, adamım, arkadaşım, en yakın dostum Dimitris Itoudis'e, çok büyük ve muhteşem işbirliğimizden ötürü teşekkür ediyorum.


Zeljko Obradovic




Doğu Finali - 7. Maç (Bir Devrin Sonu)

“Başlangıcı olan her şeyin bir sonu vardır”… The Matrix Revolutions filminin afişindeki bu sözü gördüğünde ağladığını ifade etmişti serinin yıldızlarından Carrie Anne Moss. Dün gece de çok büyük ihtimalle Celtics’in “Big 3” döneminin kapanışına tanıklık ettik. Yıllar süren bir maratonun sonu olması, ekibin çok büyük ihtimalle ayrılacak olması, maç sonunun fazlasıyla duygu yüklü olmasına sebep oldu. 5 yılda 1 şampiyonluk kazanıp, toplamda ise 2 NBA finali oynadı bu yapı. Ama her şeyden önemlisi, yıllar boyunca inanılmaz bir inatçılık ve azim gösterdiler. Şartlar ne olursa olsun, fiziksel handikapları ne kadar artarsa artsın, savaşmaktan ve son saniyeye kadar ölümüne mücadele etmekten asla vazgeçmediler.

İşte maç koptuktan sonra, “Big 3” kenara gelirken yaşananlar:


Neredeyse tüm dünya, Heat’in maçı kazanıp finale çıkacağından emindi. Bazı ana akım medya kuruluşları, günler öncesinden Durant & LeBron kıyaslamalarına başlamıştı bile. Ama Celtics maça beklenenden çok daha iyi başladı. Maçın öneminden bağımsız olarak, ne zaman ne kadar odaklanacağı önceden asla kestirilemeyen Rajon Rondo, daha maçın hemen başlarında pota altından topu oyuna sokacağı esnada Wade’in sırtından kendine asist yaparak, ne kadar işin içinde olduğunu gösterdi. Zaten yapacağı triple-double ile 7. maçlar tarihinde 2 kez triple-double yapmış ilk oyuncu olacaktı.

Celtics’in ilk çeyrekte yaptığı 9-0’lık bir seri, Pierce’ın bir smacı sonrası kükreyerek galibiyeti ne denli istediğini göstermesi, Celtics’in bir sürpriz daha yapabileceğine olan inancını güçlendirdi tüm izleyenlerin.

Pierce'in ilk 13 dakikadaki rakamları. Ancak maçın geri kalanı böyle gitmedi

LeBron, ben tek siz hepiniz kıvamındaki 6. maçın yorgunluğunu bir nebze hissederken, Wade’in artik sinir bozucu bir hale gelen ilk yarı konsantrasyonsuzluğu devam ediyordu. Ancak Garnett’in devrenin bitimine 7 dakika kala üçlemesiyle birlikte rüzgarın terse döneceğini düşünüldü. Bu seneki playoff'ların tamamı ve 7. maçın ilk çeyreği toplamında, Garnett sahadayken Celtics, rakiplerine 161 sayılık bir üstünlük kuruyor, Big Ticket kenardayken ise 124 sayı geri düşüyordu. Fakat beklenenin çok tersi bir tablo oluştu sahada. Celtics zoraki olarak 4.5 kısa, 0.5 (Bass) uzuna döndükten sonra müthiş bir seri yakaladı. Bass de bu sekansta hayli etkili olurken, Boston 14-3’lük bir seri yakaladı. Devre bittiğinde Rondo’nun tek başına 10 asisti varken, Heat ancak 9 asistte kalmıştı. Ayrıca 10 da top kaybetmişlerdi.

Ancak Pierce’ın ilk çeyrekteki nefis oyunu sonrası neredeyse tamamen kaybolması, Celtics hücumunun fazlasıyla Rondo ve Garnett’in üzerine yüklenmesine sebep oldu.

İkinci yarıda Miami’nin savunma baskısıyla birlikte, Boston’un top kayıpları artmaya başladı. Ayrıca LeBron ve Wade’in penetre alanlarını kapamak için içeriye gömülen Celtics savunması, Heat şutörlerini ister istemez riske etti. Battier de ekstra katkısıyla takımının maça dönmesini sağladı.

Heat, son çeyrekte ise Rondo’ya şut mesafesi bırakıp, onu penetreden ziyade atış yapmaya yöneltti. Bundaki amaçları, Rondo’nun çembere inip arkadaşlarına çıkaracağı asistleri keserek, tüm takımın ritim bulmasını engellemek ve Rondo orta mesafeleri kaçırırsa, Celtics savunmaya oturamadan açık sahaya çıkıp kolay basketler bulmaktı.

Bunda nispeten başarı oldular da. Yine 48 dakika oynama çılgınlığında bulunan LeBron ve serinin tüm maçlarında olduğu gibi ilk yarı adeta “yatıp” ikinci yarılarda kendine gelen Wade ile net bir hakimiyet kuran Heat, oyunun son 8 dakikasında 20-6’lık bir seri yakalayarak finale çıkmayı başardı.

Bu inatçı, onurlu ve asla pes etmeyen takım için harika bir son oldu. Sezon başında pek çokları onlara playoff şansı dahi vermiyorken, NBA finalinin kıyısına kadar gitmeyi başardılar. Big 3 dönemi çok büyük ihtimalle sona eriyor. Ancak coach Doc Rivers dahil hepsi, Celtics efsaneleri arasındaki yerlerini çoktan aldı. Ve böyle bir takım için kesinlikle daha iyi bir son düşünülemezdi.



Celtics’i sevebilirsiniz, onlardan nefret edebilirsiniz. Ancak sporu ve mücadeleyi seviyorsanız, bu adamlara saygı duymak zorundasınız…


"TAKIM"

                                                                                                                                                          


Maçtan Notlar:

- Karşılaşmayı 22 sayı, 14 asist ve 10 ribaundla tamamlayan Rajon Rondo, kariyerinde oynadığı tüm "7. maçlar" içinde toplam 2 triple-double yapan ilk oyuncu oldu.

- LeBron James, Boston Celtics serisi boyunca sahada maç başına ortalama 46 dakika kaldı.

- Bu mücadele, Ray Allen'ın kariyerinde oynadığı dokuzuncu, Celtics'in Big Three'sinin bir araya geldiğinden beri oynadığı yedinci "7. maç" oldu.


İnsan(!)



Muhabir: "Russell, neden camsız gözlük takıyorsun?"

Russell Westbrook: "Çünkü böyle daha iyi görüyorum!"


Doğu Finali - 6. Maç

Daha bir hafta kadar önce neredeyse hepimiz, Celtics’in Heat’i finaller öncesi ne kadar oyalayabileceğini konuşurken, seriyi bitirme maçını kaybetmelerini şaşkınlıkla karşıladık. “İşte biz basketbolu bu yüzden…” Haha. Hayır, tabii ki bu klişelere girmeyeceğim.

LeBron James’in kariyeri boyunca büyük maçlarda, özellikle maç sonlarında sinmesi, oyunu resmen bırakıp bir kenara gitmesi fazlasıyla eleştiri almasına sebep oldu bugüne kadar. Ancak beşinci maçtan sonra Yahoo! Sports gerçekten ağır bir üslup kullanmıştı James için. “LeBron Meltdown 2.0” diye bir başlık atmışlar, makale boyunca da sertçe eleştirmişlerdi büyük maç performanslarını.

LeBron o haberi okudu mu bilmiyorum. Ama maça inanılmaz bir motivasyonla çıktığı kesin. Yahoo! Sports editörü eğer bir Boston taraftarıysa, başlığı atarken suratında beliren tebessüm eminim yerini tam tersi bir ifadeye bırakmıştır dün gece.

Hava atışıyla birlikte müthiş bir odaklanmayla Celtics’e saldırmaya başladı LeBron. İlk 3 çeyrek sonunda bir saniye bile dinlenmemişti. Maç kopana kadar da oyunda kaldı. 19/26 isabet oranıyla 45 sayı, 15 ribaund ve 5 asist… Gerçekten akıl alır gibi değil. İşte resitalin tamamı:


2010 playoff’ları Batı finali 6. maçında Kobe Bryant öyle bir oyun oynamıştı ki, o gün maçı kaybedip eve dönen Phoenix Suns’ın coachu Alvin Gentry, “Bugün sahada Michael’ı gördüm” demişti. Dün de LeBron, bizlere bir Michael resitali sundu. Zaten Wade de maçtan sonra “Maçın başından itibaren hedefe kilitlenmişti. Onu bugüne dek bu şekilde görmedim” diyecekti LeBron hakkında.

Daha ilk yarı sonunda şöyle bir skor dağılımı olmuştu Heat’te:

* Wade'in artık alıştığımız ilk yarı sendromu

3. çeyrek bitiminde ise -ki maçın kopmasına çok kısa bir süre kalmıştı artık- LeBron ve Heat, şu şekilde ayrılıyordu:


Celtics’e pek değinemedim. Takımda gerçekten ilginç bir hava, yadırganacak bir heyecansızlık vardı. Rondo’nun orta mesafelerle yetindiği anlarda takımın genel ritmi ciddi anlamda düştü. Ama o ne zaman çembere saldırmaya ve agresif olmaya karar verdi, o zaman Celtics’in takım direnci ve savunma isteği de yükseldi. Ama Celtics’in net bir hamle yapamayacağını, daha 3. çeyreğin sonlarına doğru salondaki atmosferden hissettik. Boston taraftarı ligin tartışmasız en iyilerindendir. Ama takımdaki ölü toprağı onlara da sıçramıştı.

Allen ve Pierce ise tamamen off bir gece geçirdi. İkili, toplamda 7/25 ile 19 sayıda kalınca Celtics de insanüstü LeBron’a karşı kazanmak için çok da şey üretememiş oldu. Gerçi buna etken olarak, Pierce’in ilk yarıda 3’leyip kenara erken gelmesi nedeniyle ritim bulamamasını ve Ray Allen’ın sakatlığı nedeniyle hala zorlanıyor olmasını gösterebiliriz ama artık takımlar NBA finallerinin kıyısında ve işler kimse için kolay değil.

Pierce maçtan sonra arkadaşlarının üzerindeki baskıyı alma çabasındaydı; “Bütün sezon underdog konumundaydık. Yedinci maça da bu şekilde gidiyoruz” diyerek baskıyı Heat oyuncularına yüklemeye çalıştı The Truth.

Heat, 6. maçtaki galibiyetle peş peşe kaybetme stresinden kurtuldu. 7. maç enfes olacak. Ama Celtics oyuncularının, son maçta kaybetmiş göründükleri “acil durum” duygusunu geri kazanmaları şart.


Batı Finali - 6. Maç

OKC Thunder hayli olgun bir takım. Özellikle yaşlarına göre fazlasıyla iyiler bu konuda. Ama sonuçta gençler! Fisher ve Perkins dışındaki tüm oyuncular, kariyerlerinde ilk defa NBA finalinin eşiğine gelmişti ve bunun psikolojik baskısından kaçamadılar maçında başında.

İlk bölümde istediklerini net bir şekilde yapabilen taraf Spurs’tü. Son üç maçta Thabo Sefolosha’nın baskısı altında zorlanan ve özgüveninde ciddi hasar yaşayan Tony Parker için Popovich pratik bir çözüm bulmuştu. Fransız, hücum alanında ilk pası verdiği anda ters alana kat yaptı ve yol boyunca en az iki perdelemeyle savunmacısı ondan uzak tutuldu. Bu şekilde orta mesafeden çıkıp Sefolosha’dan uzak bir yerde topu alan Parker, hem orta şutları art arda soktu hem de güvenini geri kazandı.

Fransız, henüz ilk çeyrekte 17 sayı ve 5 asist üretirken, Spurs, takım halinde kusursuz hücum etti. Yüzde 61 ile şut atarken, çeyrek boyunca 9 asist yaptılar takım halinde. Bunun yanında sadece 1 top kayıpları vardı. Hatta hücum öylesine akıcıydı ki, çoğumuz Scott Brooks’tan yeni bir “Hack-A-Someone” bekledik. Zira ikinci maçtakinden bile daha iyi hücum ediyordu Spurs.

Spurs'ün ilk çeyrekteki muhteşem şut isabeti

İkinci çeyrekte savunmayı nispeten de olsa sertleştirdi Thunder. Harden ve Sefolosha’nın skor katkısıyla da farkın 20’leri bulmasını önledirler. Ama tedirginlikleri devam ediyordu. İlk yarıda Spurs’un asist/top kaybı oranı 15/3 iken, Thunder’ın 6/8 idi.

Ancak OKC, asıl yumruğu üçüncü çeyreğin başında vurdu Spurs’e. Sert savunma ve pas trafiğinin son derece iyi sağlandığı agresif hücumlarla, çeyreğin ilk 4 dakikasında 11-2’lik bir seri yakaladılar. Hem fark tek hanelere indi hem de coşku patlaması için fırsat kollayan Chesapeake Energy Arena istediğini bulmuş oldu. Thunder’ın bu serisi Gregg Popovich’i erken bir mola almaya -ki bana göre en az 2 possession gecikti- mecbur bıraktı.

3. çeyreğin ilk 4 dakikası
Üçüncü çeyrek esnasında iki takım da 4 kısalı beşi tercih ederken, Spurs bir ara fazla kısaldı. Sahadaki en uzun oyuncuları, kariyerine kısa forvet olarak başlamış Boris Diaw’dı. Bu şekilde çemberi korumakta fazlasıyla zorlandılar ve oyunun kontrolü tamamıyla OKC’ye geçti.

Son çeyrekte Spurs oyuncularının beden dili, tüm gidişatı gözler önüne serdi aslında. Dirençleri çok düştü ve neredeyse tüm loose ball’lar Thunder’da kalmaya başladı.

Thunder son çeyrekte harika savunma yaparak rakibinin tüm pas trafiğini kesti. Spurs hücumu tamamen Parker ve Duncan’ın ikili oyunları üzerine yıkıldı. Ancak Westbrook ve Durant, hücumu sürüklemeye devam etti (ikili, bu playofflarda dribbling üzerinden atılan şutlarda en fazla sayı bulan iki isim) ve Thunder, Tony Parker’ın “ben tek siz hepiniz” formatında sayı bulmaya çalıştığı sekans dışında pek stres yaşamadan maçı bitirdi. Ve 18 sayı geriden gelip maçı kazanmış oldular.

2-0 geriye düştüğü seriyi peş peşe 4 maç kazanarak sonlandıran OKC, NBA konferans finalleri tarihinde bunu yapan 3. takım oldu. Bakalım Celtics bu gece 4. olacak mı?

Scott Brooks'un maçın ardından soyunma odasındaki konuşması:



- Hakemlerden konuşmaktan da konuşandan da pek haz eden biri değilimdir ama NBA hakemleri cidden bir istisna. Adamlar artık 4-5 tane saçma karar verdiğinde sevinir hale geldik. Pek çok şeyi hiç düşünmeden, belli şablonlar üzerinden uyguluyorlar. İkinci yarıda bir pozisyon esnasında Stephen Jackson dip çizgiden şut atarken, tüm Thunder benchi Jackson'un dikkatini dağıtmak için arkasından bağırdı. Şutu sokan Jackson, benche dönüp bir şeyler söyledi ve teknik faulle cezalandırıldı. Peki bu pozisyonda ona arkadan bağıran benche neden teknik faul çalınmaz?

İtildiği için rakibin üzerine düşen oyuncuya faul çalmalar, kafalara vurulan darbeleri görmemeler... Neyse ya!