Big Fellas!


NBA'de geçen sezon finale giden iki takım da playoff'un çok büyük bölümünü kısa beşlerle oynamıştı. Smallball tabirini de hiç olmadığı kadar çok duyduk bu süreçte. Oyunun kontrolü, üç sayı çigisi kullanılmaya başladığından beri çoğunlukla kısalarda oldu zaten. Ama iri dostlar basketbolun hala olmazsa olmazı.

2004 yazında Shaquille O'Neal'ı Miami'ye takas eden Lakers, yeniden NBA finali görebilmek için 4 yıl beklemişti. 1996 yazında, tüm Dünya'nın Atlanta Olimpiyatlarına uyandığı sabah Shaquille O'Neal'ı Lakers'a kaptırdığını öğrenen Orlando, bir playoff serisi kazanmak için tam 12 yıl uğraşmak zorunda kaldı. 1974 yılında NBA finali oynayıp, bir sene sonra süper yıldız Kareem Abdul-Jabbar'ı Lakers'a gönderen Milwaukee Bucks ise o tarihten beri final yüzü göremedi.

NBA'e yön veren önemli pivotların büyük bölümünün yolu illa ki Los Angeles'a düşüyor. Bunu anladık da, bakalım Orlando'nun toparlanması ne kadar zaman alacak...



Philly'li Bynum

Philadelphia 76’ers - Andre Iguodala ilişkisi artık iyice sarpa sarmıştı. Iguodala nefis bir atlet. Tamamlayıcı rolünde de çok iyi bir oyuncu. Ama ondan beklenen takımın hücum lideri olmasıydı ki parke üzerindeki sıkıntıların önemli çıkış noktalarından biri bu oldu. Robin’i Batman rolüne iterseniz sorun yaşamanız kaçınılmaz bir hal alacaktır. Ayrıca Iggy uzun zamandır Philadelphia’daydı ve liderlik ve saygı bekliyor ancak hak ettiği şeyleri alamadığını düşünüyordu. İçeride işler oldukça karışıktı kısacası.

Ancak artık bu bitmiş ilişki yerine şehirde yeni bir heyecan var.


Dwight Howard takasında sadece Iguodala’yı vererek Andrew Bynum’u (tabii bir de Jason Richardson’un kontratını üstlenmeleri gerekti) almayı başardılar ve bu, Sixers’a yepyeni şeyler vaat ediyor. Andrew Bynum ligin şüphesiz en iyi ikinci pivotu. Önemli artılarının yanında ciddi eksileri de var. Ama takımın boyalı alandaki skor zafiyetini ortadan kaldıracak.

Bynum geçtiğimiz sezon kariyerinin tartışmasız en iyi yılını geçirdi. Maç başına yakaladığı 18.7 sayı ve 11.8 ribaund, 2005 yılında adımını attığı ligde yakaladığı en iyi rakamlardı. Ama en önemlisi, 2007’den beri ona her sezon sorun çıkaran dizleri, lokavt nedeniyle sıkıştırılan ve yoğunlaştırılan sezonda bile hiç S.O.S. vermedi. Üstelik kariyerinde ilk kez 30 dakika üzerinde süre almasına rağmen. Tabii bunda Dr. Peter Wehling’in de etkisi var. Hatta bu yaz ona yine görünecek Bynum. Ama önemli bir sorunu yok.

76ers’ta neler yapacağına bakalım. Bynum’un geçen sene yakaladığı rakamlar, takımdaki diğer üç uzun; Spencer Hawes, Kwame Brown ve Lavoy Allen’ın toplamından bile çok daha fazla.


Sakatlık yaşamadığı sürece 35 dakika ve üzerinde süre alacağına hiç şüphe yok Bynum’un. Yine etkileyici rakamlar sunacak. Ancak oyununda enteresan çelişkiler barındıran bir oyuncu kendisi. Neredeyse kusursuz bir ayak fundamental’ı var (evet, Dwight Howard bu konuda yanına yaklaşamaz Bynum’un) ama diğer yandan çok düşük bir oyun zekâsına sahip. Müthiş gücü ve ayak hareketleri sayesinde çembere yakın top aldığında durdurulması neredeyse imkânsız fakat ikili sıkıştırma adeta devre dışı bırakıyor Bynum’u.


Yukarıdaki tablo Bynum’un sıkıntısını mükemmel bir şekilde özetliyor. Bire bir tutulduğunda iki hücum başına bir basket atarken, ikili sıkıştırma geldiğinde bu oran üç hücumda bir baskete geriliyor. Ama en önemlisi şu; yardım savunmacısı gelmediğinde pota altındaki 10 hücum başına 0.95 top kaybı yapan Bynum, ikili sıkıştırmada her dört topun birini kaybediyor. Felaket bir oran. Kâbus gibi.

Bynum ikili sıkıştırmaya maruz kaldığında aşağıda izleyeceklerinize benzer saçma görüntüler çıkıyor ortaya.




Zaten sorun da bu; hücum sisteminizi Andrew Bynum üzerinden kurmanız imkansız. Mesela Dwight Howard’da böyle bir sıkıntı yok. Kağıt üzerinde yaptıkları çok yakın görünse de, Lakers’ın takas sonrası sevinçten kafayı yemesinin sebebi de bu.

Peki nedir Bynum’u mümkün olduğunca bire bir bırakıp, ondan mümkün olan en yüksek verimi almanın yolu? Cevap çok zor değil de, uygulaması o kadar kolay değil; doğru “spacing”.

Bynum ve Gasol, Üçgen Hücum’da birbirlerinin yoluna pek çıkmıyordu fakat Mike Brown’un daha gelenekçi basketbolunda postta hayli sıkıştılar. Ama Sixers, pota altında Bynum’u tatmin edici biçimde tamamlayabilecek Thaddeus Young’a sahip. Young, iyi bir dış şuta sahip olmasa da üstün atletizmi ve orta mesafeden şut sokabiliyor oluşu sayesinde Bynum’a pota altında yeterince hareket alanı bırakacak kuşkusuz.

İyi bir spacing için ikinci adım da tabii ki önemli bir dış atıcılara sahip olmak. Bu şekilde Bynum post-up yaptığı zaman yardım savunmacısı boyalı alana, Bynum’a inerken daha temkinli olacak ve Big B’nin hareket alanı daha az kısıtlanacak. Bu yüzden, yüklü kontratını üstlenmek zorunda kalmış olsalar da Jason Richardson anahtar faktörlerden biri olacak bu yılki Sixers için. Ayrıca pek sevmesem de Nick Young ve artık herkesin “hadi, patlasın artık!” diye beklediği Evan Turner’ın şutlarındaki istikrar da Philly için üst düzey öneme sahip.

Şutörlerle oyunu açmanın bir diğer önemi de penetrecilerin hareket alanlarını genişletmek. Onlar boyalı alana saldırdığında uzun savunmacıları da kendilerine yardıma gelecek. Dolayısıyla Bynum’un çemberi kökünden sarsması kolaylaşacak.

Big B’den maksimum faydayı almak için bir diğer önemli faktör de takımınızda iyi bir oyun kurucunun olması. Jrue Holiday iyi bir oyuncu ama oynatmaktan ziyade “önce at” kafasında bir adam. Geride bıraktığımız sezonda Holiday’in kenarda olduğu bölümlerde takımın asist, skor verimliliği, şut yüzdesi gibi ana hücum istatistiklerinden hiçbiri gerilemedi. Tek başına bu bilgi bile Holiday’in bir oyun kurucu olarak Philadelphia hücumuna yeteri kadar boyut şey katmadığını gösteriyor.

İşin bir de savunma yönü var tabii. Bynum, ayakları oldukça yavaş bir oyuncu. Vücut kontrolünü son bir yılda hayli geliştirse de, ayak yavaşlığı gereksiz faul problemi yaşamasına sebep oluyor. Ama en büyük sorunu pick & roll savunmasında yaşıyor Bynum. Genelde kısa oyuncuya çıkmakla, devrilen uzuna inmek arasında bir yerlerde kalıyor ikili oyunlar esnasında.

Ancak tüm özelliklerini teraziye koyduğumuz zaman, Bynum’un olumlu yönleri olumsuzlara fazlasıyla ağır basıyor. Sixers onu alarak kesinlikle kendini önemli ölçüde upgrade etmiş oldu.

Ama (bu kelime aslında pek optimist yerlere götürmez bir argümanı) Bynum - Philly ilişkisi önünde bir takım zorluklar olmayacak değil. Bynum’un kontratı gelecek yaz sona eriyor ve Sixers’a herhangi bir bağlılık garantisiyle gelmedi. Yine de onlardan alabileceği para, diğer takımların önerebileceğinden daha fazla olacak ve bu, kendisini şehirde kalmaya yanaştırabilir. Geçen sezon adı takas dedikodularına karıştığında (hangi sezon karışmadı gerçi?) “Hangi takımda oynayacağım pek sorun değil. Şehirde bir banka olduğu sürece benim adıma problem yok” demişti.

Bynum’un çocuksu hareketlerini de unutmamak lazım. Geçen yaz hız sınırını aştığı için ceza almıştı. Ertesi gün aynı yolda, aynı saatte yeniden aynı hatayı yapıp yine ceza aldı. Bir keresinde aracını engelli otoparkına bırakmış ve toplum içinde sertçe eleştirilmişti. Geçen sezon bir maçta bomboş pozisyonda topu içeri indirmek yerine üçlük atmış ve Mike Brown tarafından benche alınmıştı. Bunun üzerinden çok geçmeden üç sayıları yeniden denedi ve isabet sağlayana kadar da vazgeçmedi. Ve bunun gibi daha pek çok olay…


Philadelphia bir bakıma iki ucu keskin bir bıçak almış oldu. Nasıl kullanacaklarını, ona nasıl katlanacaklarını göreceğiz. Ama sadece rakipleri kesen tarafı kullanmayı başarabilir ve bunu doğru paternlerde yapabilirlerse, kimsenin şüphesi yok ki o taraf oldukça keskin! Andrew Bynum üzerinden hücum kuramıyorsunuz. Oyun zekası ve saha görüşü çok düşük. Eğer bir Chris Paul’unuz olsa işler bambaşka olur. Hatta genç bir Andre Miller bile makinedeki pek çok dişliyi değiştirir. Philly’de böyle bir guard olmaması, Bynum’u yüzde yüzlük bir verimle kullanmalarını engelleyecek. Ama şartlar ne olursa olsun, onun takıma pota altında yapacağı etki gerçekten çok büyük olacak.

Philadelphia’nın elinde Thaddeus Young, Evan Turner, Nick Young, Spencer Hawes ve Andrew Bynum gibi önemli genç oyuncular bulunuyor. Tecrübeli skorer Jason Richardson da cabası. Hawes’ı takas etmeleri sürpriz olmaz çünkü Bynum ile birbirlerinin sürelerini yiyecekler. Ve böyle bir takastan iyi bir(kaç) parça almaları fazlasıyla muhtemel. Eğer ellerindeki malzemeyi iyi kullanıp, ortaya doğru bir yapı çıkarmayı başarırlarsa, gelecek Philadelphia için hiç de fena görünmüyor. Şu anki gidişat iyi. Ama 2013 yazı onlar için bilgisayar oyunlarındaki boss savaşları gibi geçecek. Bynum ile kontrat uzatmak Philly için “her şey” demek…



"Bu Kadar Mı?"



Los Angeles Lakers genel menajeri Mitch Kupchak, Dwight Howard takası için saatler boyu Magic, 76’ers ve Nuggets yöneticileriyle telekonferans yapar. Nihayet pazarlıklar olumlu sonuçlanır ve Howard bir Laker olur. Kupchak koltuğundan kalkar. Kapısının önüne çıkar. Koridorun diğer ucundaki odasında oturan coach Mike Brown ile göz göze gelirler.

“Az önce bir takas yaptık,” der Mitch Kupchak.

“Öyle mi? Kimi aldık?” diye sorar Mike Brown.

“Dwight Howard,” diye yanıtlar Kupchak.

“Kim gidiyor?” diye yeniden sorar Brown.

“Bynum,” diye cevap verir Kupchak.

“Bu kadar mı?”

“Bu kadar.”

Duyduklarının etkisiyle küçük çaplı bir şok geçirmektedir coach Brown. Detayları anlayabilmek için bir soru daha sorar: “Pau gitmiyor mu?”

“Pau gitmiyor.”

Mike Brown sandalyesinden fırlar. Koridor boyunca tüm hızıyla koşar ve yanına adeta uçarak gittiği Kupchak’e sıkıca sarılır.


- Mutlu Son-


Mike Brown bazen çok doğal ve içinden geldiği gibi tepkiler verebiliyor. Geçen sezon bir maç esnasında Andrew Bynum'u alnından öpmüşlüğü bile var.





Çıldırış

Of be! Nasıl bir yıl oldu öyle, değil mi? Yaklaşık 10-12 ay süren Dwightmare nihayet sona erdi. Herkes mutlu mu? Hiç sanmıyorum. Orlando için işler hiç iyi görünmüyor. Miami ve Oklahoma City’nin de bu işe hayli bozulduğunu tahmin edebiliriz. Lakers ise efsane uzun adam listesine yeni bir halka eklemiş oldu. Aslında Temmuz ayı başında neredeyse Brooklyn Nets’e gidiyordu Howard. 4 takım ve 12 oyuncuyu içeren takas senaryosunun fişi son anda Magic GM’i Rob Hennigan tarafından çekildi. Ki kendisine yazının ilerleyen bölümlerinde geleceğiz.

Nets’in Brooklyn Lopez’in kontratını uzatması ve genç oyuncunun 15 Ocak 2013’e kadar takas edilemeyecek oluşu Nets’i senaryodan çıkardı ve Dwight Howard için geriye sadece iki seçenek kaldı; Lakers ve Mavericks. Mavs’in elinde takasa girişecek hiçbir parça yok ve onlar gelecek yazın serbest oyuncu piyasasını bekliyordu (hala da bekliyorlar aslında). Mitch Kupchak her ne kadar “İki gün öncesine kadar takastan ümitli değildim” dese de, Howard için Lakers’tan başka bir güzergah görünmüyordu ufukta. 2013 takas deadline’ına yaklaşmak, Orlando’yu sıkıştığı köşede daha da ezecekti. Superman’i hazırlık kampına kadar takımda tutmaları bile sürpriz olurdu. O yüzden işleri Eylül ayına bile sarkıtmak istemedikleri çok belliydi.

Kupchak çarşamba günü ofiste otururken telefonu çalmış. Arayan Rob Hennigan’mış ve kafasındaki planları sunmuş. Önerisi Kupchak’in hoşuna gitmiş ve uzun telekonferanslar başlamış. Perşembe akşam saatlerinde 4 takım bir taslak üzerinde anlaşmaya vardıktan sonra, resmi işlemleri ertesi gün halletmek üzere herkes evine yönelmiş. “Arabada eve giderken radyoda bizim takası duydum.” diyor Kupchak. Bunu derken yüzündeki ifadeyi görmeliydiniz. ABD basınındaki “sources” tabirine bugüne dek inanmıyorduysanız, artık inanın!

Önce bir takasa bakalım… Kafamız karışmasın diye bir tablo üzerinden gidelim hatta.


Orlando Magic

Hiç tartışma yok ki takasa giren dört takımın üçü kendini upgrade etti. Gerileyen tek takım Orlando Magic. Aldıkları oyuncuların hiçbiri bir franchise’ı memnun edecek seviyede değil. Gelecek sezon serbest kalıp takımdan ayrılırsa ne yaparız diye Andrew Bynum'u içeren bir pakete girişmediler. Arron Afflalo iyi bir oyuncu, tamam. Pek lafım yok. Ama iyi bir takımda yan parça olduğunda önemli katkılar yapacak bir isim. Ancak şu an ortada pek de bir “takım” yok. Nikola Vucevic, çaylak sezonunda çok kötü bir görüntü çizmedi ama önemli bir yıldız olabileceğine dair herhangi bir gösterge de sunmadı. Moe Harkless oldukça önemli bir atlet. Ancak hem çok ham bir oyuncu hem de potansiyeli ahım şahım bir seviyede değil. Al Harrington’u zaten gelecek yaz serbest bırakacaklar. Kontratının 2013’ten sonraki bölümünü sadece $7.5 milyona buy-out edebiliyorlar. Joh McRoberts, pakete biten kontratı için eklendi. Geçen sezon hiçbir faktör olamayacağını net bir biçimde gördük Lakers’ta. Christian Eyenga ise Ramon Sessions takasında gelmişti. Lakers’ta hiç şans bulamadı. Şahsen beğendiğim bir adam. Hücumu çok kısıtlı ama önemli bir atlet. Çok da gayretli bir savunmacı. Ama dağınık bir takıma katkı vermekten çok uzak olacak o da.

Neyse, Orlando Magic’in öncelikli hedefi zaten takasta alacağı oyuncu grubu değildi. Tüm istekleri, paketi ilk tur draft haklarıyla doldurup, yeni bir OKC modeli yaratmaktı. Ama aldıkları seçme haklarının hiçbiri lottery olmayacak. Şaka gibi! Yukarıda Rob Hennigan’a geleceğiz demiştim. Eh, gelelim artık. Kendisi 30 yaşında ve ilk genel menajerlik deneyimini yaşıyor. Üniversiteden sonra 4 yıl San Antonio Spurs’te, sonra bir dört yıl da Oklahoma City’de Sam Presti’nin asistanı olarak görev yaptı. Pek çok genel menajerin iş deneyiminden daha iyi bir stajı var. Ancak Magic’e geldiği gibi kendisini ateş çemberinde bulması (bunu bilmiyor değildi tabii) Hennigan için pek de şanslı bir durum değildi. Bu durumu ne kadar iyi idare etti, bir ona bakalım.

Dwight Howard’ı ayrılma isteğinden vazgeçirmeye çalıştı ki yapması gereken de buydu. Ama ilk yapması gereken buydu. Ekibiyle birlikte Howard’ın rehabilitasyon için bulunduğu Los Angeles’a gidip ona, hazırladıkları bir sunumu izletti. “Artık Otis Smith yok, yeni bir dönem başladı” mesajı vermeye çalıştı ama pek işe yaramadı. Ama bu sunumu yapmadan önce Brooklyn Nets ile neredeyse anlaşıyordu. O da hiç iyi bir paket olmayacaktı ve takımlar anlaştıktan sonra Nets GM’i Billy King’i arayıp takası iptal ettiğini söylemiş Hennigan. Howard da Deron Williams’ın kapısından döndü yani. Daha sonra seçenekleri azaldı Hennigan’ın. Ya Lakers ile anlaşacaktı ya da takas deadline’ı öncesi Nets (ve yine Lakers) ne verirse ona razı olacaktı. Bunları yapmazsa Howard’ın Temmuz ayında “hadi eyvallah” diyip Dallas’a gidişini izleyecekti (Lakers ve Nets’in teklif yapma hakkı olmayacaktı. Salary Cap’in üzerindeler).

Rob Hennigan her ne kadar sistemli bir iş yaptıklarını ve uzun vadede kazanacaklarını söylese de, işler şimdilik pek öyle görünmüyor. Ellerindeki oyuncu grubu oldukça vasat ve draft hakları pek yukarılardan olmayacak. Üstad Steve Aschburner şöyle bir şey yazdı Magic’in hamlesine ilişkin:

“No offense, but Afflalo, Harrington, Vucevic and Philly first-rounder Mo Harkless evoke memories of Connie Dierking, Paul Neumann and Lee Shaffer — the three guys San Francisco landed when Wilt Chamberlain wanted off the Warriors in 1965.”

Ama… Kocaman bir AMA… 2014 yazında salary cap’lerinde $20 milyonluk bir boşluk olacak ki serbest oyuncu pazarında istedikleri oyuncuya maksimum kontrat verebilecekler. Ama arada tuhaf takaslar yaparlarsa işler değişir, orası ayrı. Bekleyip göreceğiz.

Philadelphia 76’ers

Andre Iguodala uzun zamandır ayrılmak istiyordu ve Sixers - Iggy ilişkisi kopmuş gibi görünüyordu. Onu takas etmek Philly’nin gündemindeydi ama muhtemelen Rod Thorn’un rüyasında görse dahi inanmayacağı bir senaryonun içinde buldular kendilerini. İlişkilerinin pek de iyi olmadığı yıldızlarını verip ligin en iyi ikinci pivotunu aldılar. Andrew Bynum’un kontratı gelecek yaz sona eriyor. Uzatma garantisi almadan böyle bir kumar oynadılar. Tutarsa, yani Bynum orada kalmak isterse gerçekten müthiş bir işe imza atmış olurlar. Magic’in kurtulmak istediği kontratlardan Jason Richardson’u aldılar (diğer Hedo idi ama o kaldı) ki Bynum gibi bir uzununuz olduğu zaman oyunu genişletecek şutörlere ihtiyacınız var. O yüzden J-Rich iyi oturacak Sixers’a. Keşke Jrue Holiday biraz daha oynatma öncelikli bir oyun kurucu olsaydı. Tabii bir de Bynum’un düşük oyun zekası, hücumun merkezi olacağı bir sistemde ne kadar verim vereceği konusunda soru işaretleri doğuruyor.

Denver Nuggets

IOS 4 iyiydi ama IOS 5 daha iyi. Versiyon yükseltiyorsunuz. Hem iyi olan özelliklerinizi daha da iyiye götürüyorsunuz hem de cihazınızın pil ömrü azalmıyor. Denver’ın yaptığı aynen bu. Bahsettiğimiz takım ligin en hızlı tempoda oynayan ekiplerinden bir tanesi. Böyle bir takıma Andre Iguodala’dan daha iyi oturacak kaç isim bulabilirsiniz ki ligde? Iggy, Sixers’ta doğal yeteneklerinin elverdiği şeylerin dışına çıkmak zorunda kalıyordu. Takımın birinci skor opsiyonuydu ve bu rolde doğası gereği yeterince başarılı değildi. Nuggets’ta ise önceliği savunma olacak. Hücumu yapanlar zaten var. Oyuna sertlik getirecek. Ty Lawson ile açık alana çıkacak, koşacak ve en iyi olduğu şeyi yapacak; potayı yerle bir edecek!


Denver için çok iyi bir hamle oldu. Arron Afflalo gibi iyi bir oyuncuyu verseler de daha iyisini aldılar. Al Harrington da pakete dahil. Ama dizleri pekiyi durumda değil artık. Çok katkı veremiyordu son dönemde. Hiç sorun değil. Denver gerçekten çok iyi hamle yapmış oldu. Onları izlemek için gerçekten sabırsızlanıyorum.

Los Angeles Lakers

Pek yoruma gerek var mı, emin değilim. Ligin en iyi ikinci pivotunu verip en iyisini aldılar. İstatistiki anlamda aralarındaki fark azmış gibi görünebilir. Ama Andrew Bynum üzerinden asla hücum kuramazken, Dwight Howard’ı takımın merkezine oturtabilirsiniz. Lakers, Kobe Bryant dönemi sonrası ihtiyaç duyacağı süper yıldızı buldu. Andrew Bynum çok iyi bir oyuncu olsa da, eksikleri arasında belki de en önemlisi pick & roll savunamıyor oluşuydu. Lakers, geçen yıl pick & roll başına en fazla sayı yiyen takımdı ligde. Artık show-up’ı gezegende en iyi yapan adama sahipler. Ayrıca Howard’ın süper bir çember savunucu ve ribauntçu olduğunu da unutmayalım.


Sahanın diğer ucunda da işler benzer durumda. Bynum hücumda yeterince kullanılmamaktan yakınıyordu ama Lakers’ın Kobe ve Gasol öncelikli hücum sistemi kendisine ciddi avantajlar sağlıyordu. Bynum oyun zekası yerlerde olan bir oyuncu. Post oyununda ikili sıkıştırma geldiğinde topu asla çıkaramıyor oradan. Rakibiyle bire bir kalırsa kimse onu durduramaz, o ayrı. Ancak Lakers’ın zaten verimli olmayan hücum sisteminde daha da sorun yaratıyordu Bynum. Howard ile bunu da çözmüş oldular.

Dwight Howard hakkındaki en büyük soru işaretlerinden biri, gelecek yaz sona erecek kontratını Lakers ile uzatıp uzatmayacağıydı. Basın toplantısını izlediyseniz Lakers’a geldiği için ne kadar mutlu olduğunu görmüşsünüzdür. Tedavisi için 4 aydır Los Angeles’ta bir otelde kalıyor. Halkın kendisine olan ilgi ve sevgisine bayılmış. “Yaşlı kadınlar bile beni yolda çevirip ‘hadi Lakers’a gel’ diyor” diye anlattı. Formasına dokunmadan edemiyordu. Bence Lakers ile sözleşme uzatmama imkanı yok. Hem Lakers’ı bırakıp Mavericks’e giden adam gerçekten aptaldır.

Geriye tek bir soru işareti kalıyor; Howard’ın beli ne durumda? Sakatlığı nedeniyle sezonu playoff öncesinde kapamıştı. Ameliyat oldu. Doktorlar operasyonun iyi geçtiğini söylüyor. Sezonun başlamasına iki buçuk ay var ve şu an Howard hala koşamıyor. Acele etmemesi gerek. Sakatlığı gerçekten kritik. Amar’e Stoudemire’nin art arda bel ağrıları ve sakatlıkları sonrası patlayıcılığını ne kadar kaybettiğini unutmayalım.

Rakip coach olduğunuzu düşünün. Karşınızda Kobe Bryant, Dwight Howard, Pau Gasol ve Steve Nash gibi adamlar var. Kenardan Antawn Jamison geliyor, şutör Jodie Meeks geliyor. Gerçekten pek mutlu olmazdınız. Lakers bu sene Princeton hücumu oynayacak. Eddie Jordan'ı staffa'a ekleyebilirler. John Kuester'ın yerine hücumdan sorumlu asistan coach Jordan olursa çok daha iyi olur. Onunla ilgili de bir yazı yazmayı düşünüyorum. Her şey yolunda giderse, Howard’ın beli tamamen düzelir, Nash’in de zaman zaman sorun yaratan beli önemli bir durum oluşturmazsa efsane bir takım izleyebiliriz…

Geçen yıl lokavtın törpülediği heyecan bu sene fazlasıyla dönecek gibi.



Mola


Olimpiyatlar nedeniyle bir süredir ortalarda yoktum. Oyunlar bitene kadar blogda pek hareket olamayacak. Sonra tam gaz devam...


Wehling'i Anlamak

İki post aşağıda "Dr. Frankenstein" başlıklı bir yazı var. Kobe'nin dizini onaran, Brandon Roy'u basketbola döndüren müthiş doktor Peter Wehling'e değinmiştim orada. Kullandığı Orthokine ve Platelet Rich Plasma adlı tedavi yöntemlerinden bahsetmiş, LA Lakers doktoru Garry Vitti'nin konuya dair açıklamalarını içeren bir link paylaşmıştım.

Tabii bu tedavileri anlayabilmek için üst düzey bir tıp bilgisi gerekiyor. Konuyu moleküler biyomühendis bir dostumla konuştum ve bizim gibi sıradan insanların anlayabileceği düzeyde açıklamasını rica ettim. Sağolsun kafa karıştırmayacak bir dille anlatmaya çalıştı. 



Kendisinin yazdıklarını aynen aktarıyorum:


"Dizin yapısında probleme neden olan bir etkiyi (ki bu bir protein birikimi kaynaklı iltihaplanma olarak belirtiliyor Kobe'nin durumunda) nasıl ortadan kaldırırız düşüncesinden gidilmiş tedavi yönteminde. Dizde interleukin birikimi söz konusu. Bu da o bölgede iltihaplanmaya neden oluyor. Wehling kandan bunun antagonisti olan proteini (zıt çalışan) alıyor. Bir takım başka moleküller de alıyor ve bazı işemler yapıyor (genetik manipülasyon). Ardından tedavi gerektiren bölgeye geri enjekte ediyor. Haliyle o da zıt çalışan interleukin proteini ile birleşiyor ve sorunlu bölgenin iltihaplanma etkisini ortadan kaldırıyor. Tedavinin kısaca özeti bu.

Bu yöntem yalnızca diz için uygulanan bir tedavi değil. Birtakım başka durumlar ve rahatsızlıklar için de belli gen tedavileri uyguluyor Wehling. Ancak mantık hep benzer ölçüde. Ortada probleme sebep olan bir yapısal bozukluk var ve bu, belli ölçüde bazı proteinlerin çok, az veya dengesiz olmasından kaynaklanıyor. Çözümü ise çoksa azatlma, azsa artırma, dengesizse dengesizliğini ortadan kaldırma mantalitesine dayanıyor.

Nasıl yapılıyor bu? İşte yukarıda bahsettiğim o proteinlere karşıt çalışan bazı maddeler ekleyerek veya çıkararak... Yani yenilikçi ve devrimsel nitelik taşıyan genetik değişimlerle."


Dr. Wehling'in iki tedavi yöntemi arasındaki fark

Adamım üşenmeyip biraz da araştırma yapmış Peter Wehling hakkında. Dr. Frankenstein'ın farklı alanlardaki çalışmalarına "buradan" ulaşabilirsiniz.


"Sadece İkimiz"

Jordan Farmar lige geldiğinden beri kendisine büyük bir sempati duyuyorum. O, ne çok büyük bir yıldız ne de izleyenleri büyüleyen işler yapabilecek sıradışı yeteneklere sahip (Tamam, Avrupa seviyesinde çok iyi bir atlet. Efes Pilsen'de de bunu fazlasıyla gösterecektir). Ama kendisini ilginç kılan bir özelliği var.

Bir dövme fanı değilimdir. Diğer insanlarda gördüğüm dövmelere ilgi duymam, yanlarına gidip hayranlıkla "Bu ne? Neyi simgeliyor?" gibi sorular sormam. Ancak Farmar'ın sol kolundaki dövme, kendisine duyduğum sempatinin temelini oluşturuyor.


Fotoğrafta da gördüğünüz gibi sırtı dönük bir oğlan ve kız var dövmede. Çocuk, kolunu kendisinden hayli küçük olan kızın omzuna atmış. Kız ise elinde bir basketbol topu tutuyor. "Just the two of us" yazıyor çevrelerinde; "Sadece ikimiz".

Dövmedeki çocuk tabii ki Jordan Farmar. Yanında ise hayattaki iki tutkusu; kardeşi ve basketbol topu var. Ancak Jordan ile Shoshana Kolani öz kardeş değiller. Jordan daha 2 yaşındayken annesi Melinda ile eski bir beyzbol oyuncusu olan babası Damon Farmar boşanmaya karar vermiş. Jordan'ın annesi yaklaşık bir yıl sonra İsrailli Yehuda Kolani ile evlenmiş ve Tel-Aviv'e taşınmış. Jordan ile kız kardeşi Shoshana, aynı anneden ama farklı babalardan. Fakat Shoshana, Jordan için bir öz kardeşten farksız. Üvey babası ile de arası çok iyi Jordan Farmar'ın. Ailesi ve çocukluk dönemleriyle ilgili anlattıklarına "buradan" ulaşabilirsiniz


Farmar'ı yeni sezonda Efes Pilsen formasıyla izleyeceğiz. Efes'in yıllardır süregelen oyun kurucu problemine ciddi ölçüde çare olacağı kesin. Ligimize renk katacağına da hiç şüphe yok.


Dr. Frankenstein

Takip etme fırsatı bulamayan ve henüz öğrenmemiş olan varsa müjde! Brandon Roy basketbola geri dönüyor. Kendisini Minnesota formasıyla izleyeceğiz. Roy, yaşadığı ardı arkası gelmeyen diz sakatlıkları sonrasında, geçtiğimiz sezon başlamadan önce emekliliğini açıklamıştı. Basketbolu bıraktığında 27 yaşındaydı. “Henüz gencim. Ancak dizlerim 70 yaşındaki bir adamın dizlerinden farksız” diyordu oyuna veda ederken.

Emeklilik kararını dizlerinden geçirdiği sakatlıklar sonrası almıştı B-Roy. İki dizinde de kıkırdak kalmamıştı. En son ameliyatı sonrası geri dönüşünde, o sene şampiyon olacak Dallas’ın içine epey korku salmıştı neredeyse hareket bile edemiyor olmasına rağmen. Serinin 4. maçında son çeyrekte tam 18 sayı atıp, takımının maçı 23 sayıdan gelerek kazanmasını sağlamıştı. Rose Garden adeta yıkılmıştı. O nefis geceyi bir hatırlayalım:



Peki ne oldu da emekliliğinin bir yılı dolmadan geri dönmeye karar verdi Roy?

Son bir yıl içinde Peter Wehling adını duymuş olma ihtimaliniz hayli yüksek. Kendisi bir moleküler orptopedist. Almanyalı. İkamet yeri Düsseldorf.  Wehling, kıkırdak sorunlarını ve bunlara bağlı kireçlenmeleri tamamen iyileştirebilen Dünya üzerindeki tek kişi olduğunu iddia ediyor. Devrimsel ve yenilikçi bir tedavi tekniği geliştirmiş. Bu tedavi ABD’de henüz resmi olarak tanınmıyor ama bazı doktorlar Wehling’e gidip yöntemini öğreniyor. Orthokine ve Platelet Rich Plasma adlı iki tedavi yöntemi var. Bunu açıklayacak yeterli tıp bilgisine tabii ki sahip değilim ama Los Angeles Lakers doktoru Gary Vitti’nin tedavi hakkındaki detaylı bir açıklamasına “buradan” ulaşabilirsiniz.

Peter Wehling, Papa II. Jean Paul’un doktoru. Andrew Bynum, Tracy McGrady ve önemli bir beyzbol yıldızı olan Alex Rodriguez gibi isimlerin de ona görünmüşlüğü var. Ama tüm gezegende en büyük çıkışını Kobe Bryant’ı tedavi ederek yaptı.

Peter Wehling
Kobe’nin durumu da Brandon Roy’a yakındı. Sağ dizinden geçirdiği sakatlıklar ve operasyonların ardından o eklemdeki kıkırdak neredeyse tamamen bitmişti ve kemik kemiğe değecek noktaya gelmişti. Kobe pek çok hareketi yapmakta zorlanıyordu ve 2010-11 sezonunu doğru düzgün antrenman bile yapamadan geçirdi. Ancak geçtiğimiz yaz iki defa Wehling’in kliniğini ziyaret etti ve mucizevi bir sonuç aldı.

Wehling, hastasından önce kan alıyor. Bu kanı manipüle ediyor ve içerisine bir takım kimyasallar ekledikten sonra bu karışımı hastadaki sorunlu bölgeye enjekte ediyor. (Dediğim gibi yukarıdaki linke bakarsanız daha iyi olur)

Kobe Bryant, Wehling’in operasyonu sayesinde bu sezon zamanı adeta 3-4 sene geri sarmış gibiydi. Koşabiliyor, sıçrayabiliyor, ani yön değiştirebiliyor ve acı duymuyordu. Bir önceki sezonun ardından yeniden antrenman yapmaya başladı ki güçlü kalması adına antrenmanları kaçırmaması gereken bir yaşta artık. Kendisi de yüzde 100 olarak iyileştiğini ve dizinin adeta yeniden yaratılmış gibi olduğunu söylecekti sezon ortasında.

Yalnız Peter Wehling’in Kobe’de uyguladığı tedavi Orthokine therapy idi. Brandon Roy’da ise durum biraz farklı. Onda dizden trombosit alındı ve bazı işlemlerden geçtikten sonra sorunlu bölgeye geri enjekte edildi. Yani bu Platelet Rich Plasma Therapy oluyor. (Yeniden, Vitti’nin açıklamasına bakmanızda fayda var)

Brandon Roy'un emekliyken en fazla takıldığı yer!

Brandon Roy, geri dönüş kararını açıklayana kadar, Peter Wehling’e göründüğü basında neredeyse hiç yer bulmadı. Şimdi o da -tıpkı Kobe gibi- dizlerinin oldukça iyi durumunda olduğunu söylüyor. Hatta “Yeterince iyi olduğumdan emin olmasam dönmeye çalışmazdım” dedi. Ancak bazı doktorlar yeterince umutlu değil. Kobe’nin dizinde az da olsa kıkırdak kaldığı için tedavinin mümkün olduğunu, ancak Roy’da hiç kıkırdak kalmadığı için onarılabilecek bir doku bile olmadığını söylüyorlar. Onlara göre Roy’un acısı bir ölçüde azaltılabilir ama sorun tamamen çözülemez. Zaman içinde problemin tekrar eski haline döneceğini düşünüyorlar.

Peter Wehling dâhiyane bir adam. Kısa süre içinde mucizevi işler yaptı. Kobe’nin neredeyse bitme noktasına gelen dizlerinde ve kariyerinde zamanı geri sarmış olması, Brandon Roy’u da eski günlerine döndürebileceğine dair umut veriyor herkese.

Wehling, geçen yaz adeta ölüyü diriltti. Brandon Roy’u da sağlığına kavuşturursa bir anlamda tanrıyı oynamış olacak. Roy’un durumu nasıl olacak şu an için bilinmez. Ama dahi doktor Peter Wehling, hiç şüphesiz, modern zamanlardaki Doktor Frankenstein…