Golden State '13-14: Hızlı ve Keyifli

Yılın en güzel dönemindeyiz. Yeni sezonun League Pass paketlerini ve fiyatlarını merak etmeye başladığınız gün, yıl en harikulade zamanındasınız demektir. Bu yıl standard ve premium paketler var ve daha pahalı olan premium'da birkaç NBA TV dalgası dışında, maçı evsahibinin ya da deplasman takımının feed'inden izleyebilme seçeneği var ki birçoğumuzun istediği bir şeydi. League Pass'inizi aldıktan ya da TV'de NBA izleyebileceğinizden emin olduktan sonra artık yeni sezona tam anlamıyla odaklanabiliriz. (Bu arada League Pass'te 45 liralık indirim kodunu sadece bir günle kaçırdığımı hatırlatmayın, biraz canım sıkılabilir.)

Geçtiğimiz sezon sona ererken bizi koltuğumuzdan en çok sıçratan, uykusuz kalmaya en çok değen takım Golden State Warriors olmuştu. Stephen Curry'nin adeta çıldırdığı bir sezon sonunu takım olarak harika bir playoff performansıyla süslediler ve Batı finali için San Antonio'yu bile fazlasıyla korkuttular. Bütün bu işleri yaparken her şey toz pembe değildi. Sezonun büyük bölümünde yegane çember savunucuları Andrew Bogut'un iyileşmesini, takıma döndükten sonra ise forma girmesini beklediler. Steph Curry'nin bilekleri her zamanki gibi kabuslar yaşattı ve tüm bu koşuyu çok geniş olmayan bir ekiple yaptılar.

Güzel bir hikaye yazılmışken, yapılacak en doğru iş bu güzel temelin üzerine doğru yapıyı inşa etmeyi sürdürmekti. Genel menajer Bob Myers, Temmuz ayında epey mesai yaparak takımı en az bir adım ileri taşıma potansiyaline sahip olduğunu düşündüğü bir iş yaptı ve takımın merkez yapısını bozmadan, Utah Jazz'ın da katkılarıyla, Denver'dan Andre Iguodala'yı alıp, birkaç saat için de olsa Dwight Howard'a yürümeyi bile başardı. Hatta ortaya bir anda öyle bir yapı çıkmıştı ki, en azından bir akşam boyunca Howard için en mantıklı senaryo Golden State'ti. (Ki ben hala Rockets yerine Warriors'ın çok daha doğru bir yer olacağını düşünüyorum. Ama sign-and-trade istemeye de pek yüzü yoktu herhalde)

Ligin en heyecan verici basketbol oynayan takımlarından biri, kendi yapısına son derece uyan, ligin en heyecan verici oyuncularından birine sahip şu anda. Andre Iguodala'nın Philadelphia kariyeri boyunca en büyük sorunu, kendisine sürekli yeteneklerine tam olarak uymayan işlerin yüklenmesiydi. Iggy, insanın mantığını zorlayacak kadar iyi bir atlet. Scottie Pippen'ı andıracak kadar çok yönlü bir savunmacı ve hücumda iyi bir tamamlayıcı. Ancak hiçbir zaman hücumun merkezi olacak yeteneklere ya da mental düzeye sahip olmadı. Philly'de işlerin sarpa sarmasının en önemli sebebi bu gerçekçi olmayan beklentiydi. Kısaca; ondan Iverson olmasını istediler ve gerisi pek de iyi olmadı. Ancak Denver ona, yeteneklerine ve oyun karakterine çok daha uygun bir rol biçti ve sonuç gerçekten muazzamdı. Ty Lawson ve Danilo Gallinari'nin olduğu düzende Iguodala'dan beklenen, takımın skor yükünü taşıması değil tamamlayıcı işleri yapmasıydı. O da ligin en yüksek tempoda oynayan ikinci takımının (birinci Houston) çembere en çok saldıran, pota dibinden en çok deneme ve isabet kaydeden oyuncusu oldu. Takımda top kayıpları üzerinden en çok sayı bulan isim olurken, hızlı hücumlarda bulunan sayılada da ikinci sıradaydı. Kısacası kendisine doğru görevler yüklendiğinde stratosferden yer yüzüne düşen bir canavara dönüştü Iguodala.


Golden State'te tüm yeteneklerini sergilemesi için fazlasıyla uygun bir ortam var. Takımın tartışmasız lideri Steph Curry. Bebek Yüzlü Suikastçi'den sonra skora en çok katkı veren isimse genç şutör Klay Thompson. Boyalı alandaki facilitator ise David Lee. Bu onlara kısmen iç dış dengesi sağlıyor ve savunmaların tek bir bölgeye odaklanmasının önüne geçiyor. Yeni yapıda, koşan ve sürekli açık alan ve boş şut bulmaya çalışan Golden State'te de Denver'da olduğu gibi çok önemli bir parça olmaya devam edecek Iguodala.

Mark Jackson'un kullanacağı beşler için oldukça geniş bir özgürlük alanı yaratıyor Iguodala'nın varlığı. Atletik forveti neredeyse onun gibi bir canavar olan Harrison Barnes ile 3-4 oynatıp, rakiplerini duvardan duvara vuracak bir tempo yaratabilirler. Playoff'larda Barnes'ı dört numaraya çektikten sonra neler yaptıklarını hatırlarsak, bu beşin sahada olma ihtimali bile insanı fazlasıyla heyecanlandırmaya yetiyor. Sağlıklı bir çember savunucu Andrew Bogut etrafında Curry, Thompson, Barnes ve Iguodala... Salonda ise ligin en gürültülü kalabalığı... Neyse bu senaryoyu burada keselim kafayı yiyebiliriz daha sezon başlamadan.

Diğer ihtimaller ise Lee ve Bogut'u sahada tutup, yani iki uzundan vazgeçmeyip, Iguodala, Barnes ve Thompson üçlüsünü iki pozisyonda (SG ve SF) kullanmak. Barnes, yeni düzende benchten gelmenin kendisini üzmeyeceğini söylemişti. Onu kenara alıp, Iggy'i ilk beşe koymak geçen yılki beşin hiç değişmeyip, üstüne en az bir adım da ileri gitmesi demek. Thompson dinlenirken Iggy ve Barnes'ı birlikte kullanmak ise rakip dış oyunculara pek güzel hatırlamayacakları deneyimler sunacaktır. 

Andre Iguodala müthiş atletizmi ve gücüyle pota dibinde hayli iyi bir bitirici. Geçtiğimiz sezon çember dibinden yüzde 74 ile oynarken (NBA ortalaması yüzde 64), ligin bu bölgeden en çok isabet bulan takımının da lideriydi. Ve bunu, 30 takım içinde ancak 25'inci en iyi yüzdeyle üçlük atan (Wilson Chandler gelene kadar daha da kötüydü durum. Peki birinci kim? Tabii ki GSW) bir takımda başardı. Bu ne demek; rakiplerin boyalı alana yoğunlaşmaktan kaçınmadığı, önemli bir dış şut tehdidi olmayan bir takımda bile sürekli çembere saldırabildi Iguodala. Gerçi Denver'ın hücumlarının yüzde 43'ünü ilk 10 saniye içinde kullandığını da unutmamalı. Yani pek çok topu daha savunma oturmadan, hücum sete yerleşmeden kullanıyorlardı. Ancak bu yıl daha hızlı oynaması olası Warriors da ilk 10 saniye içinde hücumlarının yüzde 38'ini kullandı geçen sezon. Yani onlar da hızlı ve üstüne rakip coachların saçlarını dökecek kadar yüksek bir dış şut tehditleri var. Savunmalar, odaklarının önemli bölümüne üç sayı çizgisine ayırırken, topsuz oyunda Kuzey Amerika kadar hareket alanı bulacak Iguodala muhtemelen stratosferden çembere düşmekle uğraşıyor olacak yıl boyunca!

Yeni düzenin başka bir artısı daha var. Yukarıda Iggy'nin hücumun odağı olmayı sevmediğinden bahsetmiştim ya hani, bunu destekleyen bir şeyler daha ekleyeyim. Geçen yılki Denver topu iyi paylaşıyordu ve her bir oyuncunun hücumdaki kullanımları birbirine epey yakındı. Bu yapıda bile Iguodala'nın sahada olduğu süreçte hücumlarda kullanımı yüzde 18.8 ki takımdaki birçok isimden daha düşük bir oran. Topu elinde tutmasına gerek olmayan bir adam kısacası. Curry ve Thompson topu istedikleri kadar domine edebilir. Bu durum Iguodala'yı üzmeyecek, aksine istediklerini yapmaya devam edeceği ortamı sunacak ona. Konuyu değiştirmeden şunu da ekleyeyim; geçen yıl asist top kaybı oranı 2.1'di Iggy'nin. Yani kaybettiği her top başına 2.1 asist yapıyordu. İki numara oynamaya itilen bir kısa forvet için hayli iyi bir oran olmanın ötesinde, takımın iki oyun kurucusu Ty Lawson (2.75) ve Andre Miller'ın (2.8) arkasında üçüncüydü geçen yılki Nuggets takımında. #Kıymet

Çok da iyi bir savunmacı edindi Golden State. Iguodala çok yönlü bir savunmacı. Tuttuğu kanat adamlarının canını epey sıkan, atletizmiyle ve savunma iştahıyla yardım savunmasını iyi yapan, gücü sayesinde kısa beşlerde bazı 4 numaraları da savunan bir isim. Hücuma olduğu gibi savunmaya da pek çok alternatif katıyor. Denver'daki tek sezonunda sahada olduğu sürelerde takımın savunma verimliliği[1] 100.5'ti. 12 dakikadan daha fazla oynayan oyuncular arasında takımın bu alanda da en iyisiydi Iggy. Takım savunmasına da fazlasıyla kafa yoruyor Iguodala. Kafasındaki öncelik orası zaten.

Bir örnek:


Geçtiğimiz sezondan. Denver, Sacramento deplasmanında. Savunma, James Johnson'un sol forvete doğru sıkıştırmış. Johnson topu oradan çıkarma telaşında. Tepedeki Jimmer Fredette'i düşünüyor ama Wilson Chandler koşarak oraya çıkıyor ve pas açısını sıfırlıyor. İlk seçenek olmadı. Oraya pas atmak top kaybı demek.

James Johnson diğer seçeneklere yönelecek...


Şimdi, Fredette ihtimali Johnson için ortadan kalktı Chandler'ın akıllı hareketiyle. Ama tepeye çıkarak yerini boşaltmış oldu Chandler. Sağ elbow'un hemen dibinde Patrick Patterson boş. Johnson bunun en iyi seçenek olduğunu düşünüyor. Normal bir savunmacıya karşı doğru bir tercih. Ama Andre Iguodala'ya dikkat edin. Gözleri topta ve müthiş konsantre. Johnson topu daha elinden çıkarmadan hareketlenmeye başlıyor yukarıya doğru. Avını gören bir kedigil yırtıcılığı var.


Ve işte Sacramento Kings hücumu sona eriyor. Iguodala hücumu çok iyi okudu. Doğru zamanda doğru yere patladı adeta ve top Patterson'a gelmeden elini sokup hücumu bozmayı başardı. Topu alamasa bile Patterson kolay bir kontrol sağlayamayacak ve dip çizgide bomboş kalan Marcus Thornton'a ceza şutu için pası indiremeyecekti.

Ve sonuç...


Denver topu kazanıyor. Thornton ve Hayes zaten tamamen oyun dışı artık. Johnson ve Patterson da geride kalıyor. Kings savunmasında sadece Fredette topla çember arasında. 3'e 1. Hayat güzel.

Bu kadar gevezelikten çıkaracağımız sonuç: Andre Iguodala, Golden Sate Warriors için harika bir parça. Bob Myers bu hamleyi yaparak çok büyük iş başardı kısacası.

Golden State bazı alanlarda ileri doğru adım atarken bazı bölgelerde ise kayıplar yaşadı. Jarrett Jack ve Carl Landry kesinlikle çok büyük kayıplar. Ve yerleri doldurulamadı. Özellikle Jack coach Mark Jackson'a önemli avantajlar sağlıyordu. Hem Steph Curry'nin yedeği olarak, hem de onun yanında, Curry'i topsuz oynatabilen güvenilir bir parçaydı ve takım için çok önemli iş yapıyordu Jack. Geçtiğimiz sezon sahada olduğu sürelerde atılan basketilerin yüzde 30'una asist yaptı ki bu, takımın asıl oyun kurucusu Steph Curry'nin yakaladığı orandan bile yüksek. Bir adam hem hücumu organize ediyor, hem topun el yaktığı anlarda dahi sayı yapıyor hem de savunmada önemli gayret gösteriyorsa, onu kaybetmeniz canınızı fazlasıyla sıkacaktır. Bir de Steph Curry'nin bileklerinin yine arıza çıkardığını düşünün (tövbe!). İşler biraz tehlikeli Warriors için. Jarrett Jack'in yerine takıma katılan isim Toney Douglas. Dış oyunculara baskı yapabilen, dış şut sokabilen bir isim. Ama Jack'in handle'ı, saha görüşü, kendi skorunu yaratabilme yeteneği Douglas'ta mevcut değil. Burada en büyük şansları Nemanja Nedovic. Kendisi için de önemli bir fırsat bu. Oraya adım atıp Jack'in boşluğu doldurursa hem GSW çok önemli bir parça edinir, hem de genç oyuncu NBA kariyerine iyi bir takımda iyi bir rolle başlamış olur. erkesin yakalayabileceği bir şans değil.

Diğer bir kayıp da Carl Landry. Fiziğinden ve görünümünden hiç beklenmeyecek kadar yumuşak ve akıllı bir adam Landry. Jack ile birlikte ikinci beşin lideriydiler. Bu açıdan bakınca bu iki kaybın nelere mal olabileceği daha iyi anlaşılıyor. Landry, David Lee'den bile daha sık (daha çok değil, daha sık) hücum ribaundu aldı geçen sezon. Ayrıca işin +/- kısmına baktığımızda Golden State'in geçen sene uzak ara en iyi beşinde Jack ve Landry aynı anda var. Curry'nin Jack'in yanında topsuz kullanıldığı beşlerden bir tanesi bu.

Carl Landry'ninh yerine Marreese Speights geldi takıma. Düzenli 8-5 yapan istikrarlı ve güvenilir bir yedek. Jarrett Jack ile Toney Douglas arasındaki kadar açıklık yok Carl Landry ile Marreese Speights arasında. Ama tabii neredeyse her coachun tercihi Carl Landry olurdu.

Bir de Jermaine O'Neal hamlesi var Bogut'un arkasına. O'Neal geçen sezon şaşırtıcı şekilde iyi işler yapmıştı. O seviyeyi koruyabilirse iyi olur zira Andris Biedrins'ten hiç katkı alamıyorlardı. Tamamının sağlıklı kalacağını varsayacağımız bir Bogut, O'Neal ve Ezeli (gerçi o şu an sakat ve uzun süre dönemeyecek) üçlüsü pivot pozisyonunu götürür tüm sene.

Kent Bazemore'u daha fazla izleyeceğiz bu yıl. Geçen sene çok kısa sürelerde görmüştük kendisini. Ama yaz ligini kasıp kavurdu. Özellikle savunmada eşleştiği pek çok oyuncuyu canından bezdirdi ve skor katkısı da verdi. Bu yıl rotasyonda kendine yer bulacak, orası kesin. Bu şansı da iyi kullanacakmış gibi göründü yaz aylarında. Göreceğiz.

Takımın bu yazki en büyük kayıplarından biriyse hiç kuşkusuz asistan coach Mike Malone. Geride bıraktığımız iki sezondur Mark Jackson'un yardımcılığını yapan Malone, aynı zamanda takımın savunmasını kurguluyordu. O, takıma geldiğinde Warriors savunma verimliliğinde lig 27'ncisiydi. Geçtiğimiz yıl ise sezonu 13'üncü en iyi savunma verimliliğyle noktaladılar. Takım hala elit bir düzeyde savunma yapamıyor olsa bile, savunmayı ligin dibinden alıp ortalama bir düzeye çıkaran Malone'un ayrılması biraz can sıkıcı yeni sezon öncesinde. Malone, Golden State'teki başarısı dışında, 2005-10 arası Mike Brown'un işin savunma tarafında daima başarılı olmuş Cleveland'ında da savunmayı kurgulayan asistandı. Şimdi bu rolü Pete Myers alacak gibi takımda. Myers 2011'den beri organizasyonda ve muhtemelen Malone'un defansif şemalarını sürdürmeye çalışacaktır. Takıma bu yaz katılan iki yeni asistan ise Brian Scalabrine ve Lindsay Hunter. İkisinin de takıma nasıl katkı vereceği meçhul. Mike Malone'u arayabilirler zaman içinde. Yük biraz Myers'ın üzerinde olacak bu alanda. İşlerin nasıl gideceğini göreceğiz.


Özetle; Golden State için hem kazanımların hem de kayıpların olduğu bir yaz dönemi geride kaldı. Iguodala eklentisiyle tavanları geçen yıla oranla daha yükselmiş gibi görünüyor. Sakatlıklardan uzak kaldıkları sürece, 6 tane muazzam oyuncuları var ama takımın geri kalanı o seviyeye yeterince yakın değil. Steph Curry daha önce çok çektiği sakatlık belasına yine bulaşırsa alternatifi yok. Curry'nin topsuz oynamasına olanak veren ve yıpranmasını engelleyen o adam artık genç Cavaliers takımına mentörlük edecek. Sağlıklı kalır ve geçen sene bazı bölümlerde gösterdiği çizgiyi korursa Jermaine O'Neal pota altında 16-18 dakikalık önemli bir alternatif olabilir. Ancak ikinci beşte sahadaki tonu belirleyecek isimlerin olmaması Mark Jackson'u yıl boyunca uğraştıracak.

Gelen giden dengesi biraz hassas Golden State için. Ancak potansiyallerinin geçen yıla göre daha yüksek olduğu kesin. Şunu da unutmamalıyız ki Steph Curry uzun bir süre sonra ilk kez yaz tatilinde sakat değildi ve bir sporcunun fiziksel güç depolaması için en uygun dönemi nihayet çalışarak geçirebildi. Geçen yıl yaptıklarıyla ismi efsanelerle birlikte anılmaya başlamıştı. Bu yıl onun da üzerine koyabilir. Heyecan ve keyif verici bir takım olacağı kesin Golden State'in. Yıl boyu onları izlemeye doyamayabiliriz. Oracle Arena her zamanki gibi sıradışı olacak.


[1] 100 hücum başına izin verilen sayı miktarı

Detroit Pistons'un Offseason Hamleleri

Detroit, daha fazlasını veremeyeceğini anladığı şampiyon takımı dağıttığından beri umduğu seviyeye bir türlü yaklaşamadı. Cap space'leri sayesinde 2009 free agency pazarında önemli bir role sahip olduysalar da, Ben Gordon ve Charlie Villanueva hamleleriyle yakın gelecekleri yeniden mahvoldu. Ancak, geçtiğimiz sezon oynadıkları tahammül edilemez basketboldan sonra bu yazki cap space'leri, onlara, ligde yeniden bir faktör olma potansiyeli sunuyordu.

Takımın basketbol operasyonları başkanı Joe Dumars, 2009 FA piyasasında yaptıklarıyla ligi adeta trollemişti. Bu yaz elinde yine aynı cap boşluğu, taraftarlarda ise yine aynı endişeler vardı. Sonuç itibariyle takıma eklenen ana parçalar Brandon Jennings ve Josh Smith. Bazıları için hayli heyecan verici, bazıları içinse yine tam bir hayal kırıklığı...

Dilerseniz geçtiğimiz sezonki enkaz üzerinden gidelim. İlk paragrafta da değindiğim gibi Detroit gerçekten tahammül etmesi güç bir takım. Taraftarları değilseniz ya basketbolu çok seviyor olmanız ya da sempati duyduğunuz takım(lar)ın onlarla oynaması gerekiyor Pistons'a tahammül edebilmeniz için. Hatta ortadaki tabloya kendi fanları bile zor dayanıyor. Pistons, geçen yıl maç başına 14,700 ortalamayla, ligde en az seyirci çeken üçüncü takımdı. Onlardan daha düşük doluluk oranıyla oynayan takımlar ise; satılıp satılmayacağı ve taşınıp taşınmayacağı o dönemde belli olmayan Sacramento Kings ile genç oyuncularına gelişme imkanı sunup, bir yandan da lottery'den iyi bir yer kapmaya çalışan New Orleans Hornets'ti. (Artık Pelicans)

Pistons geçtiğimiz sezon overall efficiency'de lig 24'üncüsüydü. Yani yüzer hücum ve savunma başına attıkları ve yedikleri sayı arasındaki fark (Pistons'ta -4.7) en düşük takımlardan biriydiler. 

Dilerseniz bir tabloya bakalım ve Pistons'un diğer 29'a takıma göre verimlilik konusunda nasıl bir yerde olduğunu görelim.
Detroit, yeşil okla gösterilen yerde. Aşağıdan yukarı giden kısım savunma, soldan sağa giden kısım ise hücum verimliliklerini gösteriyor. Takım ne kadar yüksekteyse savunması o kadar iyi, ne kadar sağdaysa da hücumu o kadar iyi demek. Aşağıda ve solda yer almak (hu huu? Detroit?) en kötüsü. Hem sağ uca, hem de tavana yakın olanlar ligdeki en iyi takımlar. Clippers'ın hakkının ne kadar yendiğini biraz daha iyi görüyoruz bu tablo sayesinde. Tabii, Indiana ve Memphis'in harika savunma performanslarının yanında hücumda ne kadar zorlandıklarını da. Keza lig ortalamasının altındalar. Böyle contender olunmaz üstad!

Geçen sezon Pistons'un bir sürü sorunu vardı; Calderon takasına kadar saf bir oyun kurucularının olmaması (ki Calderon da başka sorunlar yaratıyordu, geleceğim), kötü savunma, dış şut tehdidi yaratamayıp sahayı açamamalarının da önemli etmen olduğuı hayli can sıkıcı bir spacing bu sorunların başlıcalarıydı.

Sezon ortasında bir takım dinamikler değişti organizasyonda. 2004 şampiyonluğundan kalan son oyuncu Tayshaun Prince, üçlü bir takasta Memphis'e gönderildi ve o lanetli geçiş dönemi belki de gerçekten tamamlanmış oldu. Detroit de Jose Calderon ile nihayet gerçek bir oyun kurucuya kavuştu. Ancak ben Calderon'un takıma dahil olduğu dönemden alacağım değerlendirmeleri. O tüm sezon takımdaymış gibi konuşacağım.

İspanyol, tüm sıkıcılığına rağmen ciddi anlamda bir "oyun kurucu". Set hücumunda bir takım ayarlamaları ve okumaları yapmak konusunda hayli başarılı bir isim. Ve Brandon Knight'ın yapamadığı pek çok şeyi içgüdüsel bir şekilde yapıyor. Pistons organizasyonu da Knight'ın franchise player olma yolunda ışık göstermesi için ona yeterince şansı verdikten sonra bu konudaki umudunu yitirdi. Brandon Jennings için yaptıkları sign-and-trade'in de ana sebebi buydu zira.

Artık Calderon yok. Jennings pas kafalı bir oyun kurucu değil. Bir numara oynasa da bir facilitator değil. Atma kafasında olan ve Knight gibi pek çok kanalı göremeyen bir oyuncu. Ama saf skor potansiyeli konusunda Knight'tan fersah fersah üstün bir adam. Ancak yine de şimdi göreceğimiz şeyleri Calderon gibi yapamayacak ve bu da Pistons'un canını biraz sıkacak.

Normal sezondan bir Pistons - Knicks maçı. Jose Calderon, Jonas Jerebko ile tepede bir pick and roll oynama niyetinde. (Bu arada, Mike Woodson takımları PnR'ları kenarlarda oynanmaya zorlama konusunda ligdeki popüler savunma akımlarının -Thibs- biraz uzağında. Oraya kafa yorsalar fena olmaz bu sene.) Jerebko'nun savunmacısı Tyson Chandler -ki oldukça iyi bir ikili oyun savunmacısıdır- hemen arkada Calderon'un perdeden çıkmasını bekliyor.

Calderon'un savunmacısı Felton, perdeden sonra arkada kaldı. Bu arada Jerebko ne perdeleme yapmış öyle be. Hakikaten sevdim. İspanyol, üç sayı çizgisinin bir adım içinde. Şimdi adamın şutu var. Chandler, devrilen uzunda kalayım derse anında şutu atar. Bunun bilincinde, Calderon'a çok mesafe bırakmıyor. Ama şimdi anlatmak istediğim yere geliyoruz. Jose Calderon saf bir oyun kurucu. Pek çok yeri rahatlıkla görebiliyor ve kafasında hepsini kuruyor anında.

Calderon şut tehdidiyle Chandler'ı dışarı çekti ve Jerebko'ya devrilecek çok geniş bir alan kaldı.

Calderon topu Jerebko'ya indiriyor. Chandler devre dışı. Felton zaten o duvar gibi perdeden sonra pozisyona hiç giremedi. Yardım savunmacısı da Amar'e Stoudemire. Güldüm! Jerebko çok kolay bir şekilde basketi yapıyor pozisyonda.

İyi bir pick and roll daima işe yarar. Bu ve benzeri ayarlamaları Calderon içgüdüsel bir şekilde yapıyor. Knight uğraşıyordu ama yapamıyordu. Jennings'in ise o taraklarda pek bezi yok.

En Ciddi Sorunlardan Biri: Spacing

Takımın hücumuna ilişkin en belirleyici istatistiklerden biri şut mesafeleri. Pistons, ligde pota dibinden en çok atış deneyen ikinci (birinci Heat), en çok isabet bulan üçüncü takım. Bireysel bazda ise, Greg Monroe tüm ligde pota dibinden en çok deneme kaydeden oyuncu. İsabet sayısında ise beşinci sırada. Özetle, takımın hücumdaki tüm planları Monroe'nun boyalı alanda yapacakları üzerine kurulu. İyi penetrecileri de olmadığından yanıltıcı bir istatistik değil kesinlikle. Tüm yük Monroe'da.

Tabii ki Brandon Jennings ve Josh Smith'in gelişiyle birlikte daha fazla alterntafileri olacak ve Monroe'nun üzerindeki yük azalacak. Ancak şunu unutmamalı ki, takımda Jennings dışında (Monroe'nun sırtı dönük oyunu var gerçi) kendi şutunu yaratabilen bir oyuncu sıkıntısı azami düzeyde ve oyun kuruculuk yetenekleri neredeyse hiç gelişmemiş olan Jennings, hücumda ciddi paylaşım ve yerleşim problemleri yaratacak.

Spacing zaten geçtiğimiz sezon Pistons'un nemesislerinden biriydi. 48 dakikanın büyük bölümünü dış şutu olmayan ve hareket etmeyi pek sevmeyen iki uzunla oynadığınız zaman ciddi sıkıntılar yaşamanız kaçınılmaz. Detroit de Monroe-Drummond-Maxiell üçlüsüyle sezon boyunca bu sorunu yaşadı.

Calderon iyi oyuncu ve iyi bir oyun kurucu ama yol açtığı bazı sorunlar yok değil. Berbat denecek düzeydeki savunması dışında temposu da çok yüksek değil. Pistons, 2012-13 sezonunda hız[1] konusunda 21. sıradaydı ligde. Hücumdaki bireysel yaratma yeteneklerinin kısıtlılığını göz önünde tutarsak çok daha hızlı oynamaları gerekirdi. Ama eldeki yapı buna çok uygun değil. Ancak yine de, hücum şemaları uyku sorunu yaşayan insanları uyutmakta dahi kullanılabilecek Lawrence Frank ile yollarını ayırmaları gelecek yıl için iyi oldu. Maurice Cheeks de müthiş yaratıcı bir coach değildir ama değişen kadrolarıyla birlikte daha heyecan verici -en azından izlenebilir- bir Pistons göreceğimiz kesin yeni sezonda.

Geçen yıl hücum o kadar durağandı ki, Calderon'un maç başına yaptığı 6.6 asiste rağmen asist üzerinden bulunan basket sayısında ligde ancak 21. olabildiler. Burada ilginç bir durum var; Calderon, Raptors'tan takas edilene dek 7.4 asist ortalamasıyla oynuyordu. Ancak takas sonrası 28 maçta ancak 6.6'yı görebildi ki bu rakam, sezonun önemli bir bölümünde ilk beşten kesildiği 2009-10'dan beri kaldığı en düşük miktar oldu.

Yeni eklentilerden Josh Smith, nasıl kullanılacağına bağlı olarak bu takım için çok değerli bir parça da olabilir, çok ciddi bir baş ağrısı da.

Takımın ciddi bir spacing sıkıntısı var. Genelde iki uzunla oynadıklarında aşağıdakine benzer görüntüler oluşuyor.

Detroit transition'da (Bu adamların transition'u da bu kadar oluyor! Hor görmemek lazım). Calderon kanada doğru yönelirken Rodney Stuckey ona hızlı bir perdeleme yapıyor. Daha sonra tepeye çıkacak. Jason Maxiell hücuma henüz geliyor. Onu savunacak adam Andrew Bogut pozisyon almış. Gözü de topta. Top taşıyan oyuncunun hareket yönüne göre savunmada gerekli kaymaları yapacak.

Calderon topla dip çizgiye iniyor. Monroe içeride pozisyon almaya çalışıyor. Hücuma geç gelen Maxiell, perdelemeyle Calderon'u aşağıya gönderip tepeye hareketlenen Stuckey'e bir perdeleme yapıyor. Güçlü bir perde aynı zamanda. Klay Thompson takılıyor Maxiell'a. Stuckey'nin önünde çembere cut yapması için çok uygun bir alan var. Ki o cut'ı yapacak birazdan.

Ancak Pistons hücumlarının genel sorunuyla karşı karşıyayız: Spacing...

David Lee, top almak isteyen Greg Monroe'nun yakınında. Jason Maxiell'ı savunan oyuncu ise Andrew Bogut. Monroe topun olduğu tarafta, hatta topa çok yakın durarak Calderon'un hareket kabiliyetini azaltıyor. Ancak çok daha önemli sorun Jason Maxiell. Hiçbir şut tehdidi sunmadığı için Bogut ona ciddi bir mesafe bırakmış. Mavi çizgiyle görebiliyoruz. Bogut, Maxiell'a çıkmak zorunda olmadığı için içeriye kayıp ortayı kapatabiliyor. Ve bu sayede Stuckey'nin çembere yapacağı cut sonrası ona inebilecek olası bir pası neredeyse imkansızlaştırıyor.

Hızlıca yapmak istedikleri oyunun sonu. Pek mutlu bir son değil! Calderon hala nereye pas atabileceğine bakıyor zira Stuckey'e atabileceği pas çoktan kaçtı. Çünkü boyalı alanda bekçi var. Yine mavi oka bakabiliriz; Maxiell faul çizgisine yaklaştığı halde Bogut halen aşağıda. Hem Stuckey'e inebilecek bir pası engelliyor, hem de Monroe'nun top alma ihtimaline karşı ona yakın duruyor.

Pistons hücumunun hala 16 saniyesi var. Fakat kolay basket imkanını kaçırdılar. Yine hak etmek zorundalar ve sahadaki beşin -Pistons'un herhangi bir beşi gibi!- yaratıcı olduğunu söylemek çok kolay değil.

Josh Smith Düzene Nasıl Uyacak?

Öncelikle Monroe'nun pota altı oyununa veya Jennings'in penetrelerine kolaylık sağlamak için sahayı açmak zorundalar. Bunun için de iyi dış şut atmaları gerekiyor. Geçen sene bunu yapamadılar. Ligde en az üç sayı deneyen 6'ncı, en az üç sayı isabeti bulan da 10'uncu takımdılar geçtiğimiz sezon. Jose Calderon takası sonrası Brandon Knight'ı iki numaraya kaydırdıkları zamanlarda ondan fena katkı almadılar ancak o da dahil olmak üzere takımda elit bir dış atıcı yoktu, ki halen de yok. Bu nedenle savunmaları boyalı alan ve çevresinden uzaklaştırmakta ve sahayı açmakta çok ciddi sıkıntı çekiyorlar. Rakip savunmalar Pistons hücumlarına karşı içeriye yoğunlaşabildiği ve pozisyonlarını terk etmeleri adına yeterince zorlanamdığı için, takımın şutlarının önemli miktarı el üzerinden ya da zorlama şutlar oluyor. Bu durum, Pistons'un geçtiğimiz sezon en çok blok yiyen 10'uncu takım olmasının başlıca sebeplerinden.

Brandon Jennings bu konuda onlara yardımcı olabilir. Jennings 2012-13 sezonunda maç başına en fazla üç sayı isabeti bulan 18'inci oyuncuydu tüm ligde. Pistons adınaysa ilk 50'de sadece Calderon vardı!

Yeni sezonda coach Cheeks'in en kritik kararlarından biri Josh Smith'i hangi pozisyonda kullanacağı olacak. Monroe ve Drummond ikilisi kağıt üzerinde oldukça potansiyelli ancak fiziksel yapıları ve oyun tarzları nedeniyle birlikte oynattığınızda azami verim alamayacağınız adamlar. Fakat genel kanı, bu ikilinin bozulmayacağı ve Josh Smith'in üç numarada kullanılacağı yönünde.

Smith'in kısa forvet oynayacağı bir senaryo, geçtiğimiz sezonki hücum sorunlarının artarak devam edeceği bir kabus olur Pistons için. Smith, çember etrafındayken oldukça verimli olan ancak şuursuzca dışarılara çıkıp verimsiz şutlar atan bir oyuncu. Bir kere çember etrafında çok iyi bir bitirici, bu konuda hakkını vermek lazım. Pota dibinden kullandığı atışlardaki isabet oranı yüzde 77. Ligde 8+ maç oynamış tüm oyuncular içinde 15'inci sırada. Ancak kullandığı toplar çemberden uzaklaştıkça adeta bir felakete dönüşüyor Josh Smith. 3-9 feet arasından yüzde 36, 10-15 feet arasından yüzde 19, 16-23 feet arasından da yüzde 33 ile atıyor.


Smith kariyeri boyunca elit bir dış atıcı olmadı. Üç sayı isabeti, geride bıraktığı 9 sezon içinde yüzde 0 ile (yedi kez deneyip sonuç alamadığı bir sezon var) yüzde 33 arasında gidip geldi. Geçtiğimiz sezon da yüzde 30 ile üçlük attı.

Smith'in şut tercihleriyle ilgili ilginç de bir durum var aslında. Denediği üç sayılık atış miktarıyla, verimlilik reytingi (PER) arasında tamamen bir ters orantı var. Sadece yedi kez üç sayı denediği 2009-10 sezonunda ligin PER sıralamasında 20'inci olan Josh Smith, sırasıyla 154 ve 109 üç sayılık atış denediği 2010-11 ve 2011-12 sezonlarında kendini listede 30'ların sonunda buldu. Tam 201 defa dış şut denediği geçtiğimiz sezon ise verimlilik reytingi listesinde ilk 50'ye dahi giremedi.

Kısacası, Josh Smith çemberden ne kadar uzaklaşırsa, verimi de bir o kadar düşüyor. Bu yapıya bir de Brandon Jennings'in çoğu zaman dengesiz olan hücumunu ekleyin. Detorit ligin en verimsiz hücum takımlarından biri olmaya aday.

Bu bağlamda Josh Smith'in Detroit'te üç numara oynaması, takımın spacing sorunlarını daha da artıracağı gibi, Smith'in 4 yıl, $54 milyonluk kontratı da para-çokomel eğrisinde de hayli verimsiz bir grafik oluşturacak.

Monroe-Drummond-Smith üçlüsünü Lakers'ın şampiyonluk yıllarındaki Bynum-Gasol-Odom üçlüsüne benzetiyorum. O yapı oluştuğunda neredeyse herkes Odom'un üç numara oynayacağını öngörüyordu ancak Phil Jackson güzel bir çözümle hem takımın hücumda spacing, savunmada ise sürat sorunları yaşamasının önüne geçti, hem de bu üç oyuncuyu da mutlu ve motive tutmayı başardı.

Hatırlarsınız; Phil Jackson maçlara Bynum ve Gasol ile başlıyordu. Bynum henüz ilk molada Odom ile değişiyordu ve maç boyunca Bynum ile Gasol mümkün olduğunca az bir araya geliyorlardı. Maçı bitiren beşte de daima Gasol ile Odom oluyordu. Bynum biraz ağlamıştı bu duruma ama Phil Jackson'un bu rotasyonu, üç final oynayıp iki kez şampiyon olan takımın an güç ünitelerinden bir tanesiydi.

Şimdi Maurice Cheeks benzer bir döngüyü kendi takımında deneyebilir. Hatta bence denemeli. O üçlünün birlikte oynaması takıma hücumda ciddi sıkıntı yaşatacak. Smith'i dört numaraya çekerlerse hem ondan en üst seviyede verim alabilecekler hem de Monroe ile Drummond'un hücumda neden olduğu alan kullanımı sorunlarının önüne geçebilecekler.

Bi' Savunma Yapsaydık?

Pistons'un geçtiğimiz sezonki sorunları hücumla sınırlı değildi. Savunma verimliliğinde ligde ancak 23'üncü sırada yer alabildiler. Üstelik takımın başında Lawrence Frank gibi savunmaya fazlasıyla kafa yoran bir coach varken.

Savunma takım halinde yapılır, eyvallah. Ama baskı öndeki oyun kurucuyla başlar ve son halka arkadaki kaleci uzundur. Jose Calderon'un en son ne zaman savunma yaptığını inanın hatırlamıyorum. (Adam Mavs'te Monta Ellis ile birlikte oynayacak. Mark Cuban bildiğin trollüyor bizi!) Durum, Brandon Jennings ile de pek farklı olmayacak. Ancak Jennings'in Calderon'a göre en büyük avantajı atletizmi. Ayak çabukluğu sayesinde rakiplerinin önünde kalabilme yetisi Calderon'a göre daha yüksek ama üst gövdesi hayli zayıf olduğu için rakip oyuncu teması sağladığında işi hayli kolay oluyor.

Dış oyuncu savunmasında Rodney Stuckey'nin çabası hayli önemli olacak. Chauncey Billups'ın Jennings ile beraber oynaması işlerini daha da zorlaştırır. Joe Dumars, Jennings'in ilk beş çıkmasının garanti olmadığını, önce hak etmesi gerektiğini söyledi ama geçelim o tıraşları. Jennings ilk beş başlayacak. Nokta. Çaylak Kentavious Caldwell-Pope'un iyi savunmacı olduğunu söyleyenler var. Ben hiç izlemedim, bir şey diyemeyeceğim. Diğer çaylak Peyton Siva'yı bir hayli severim Louisville'den. Ancak çok süre alamayacak. Alsa dahi fiziği NBA seviyesi için çok zayıf ve savunmada o da sorun yaratacaktır. Will Bynum da önemli bir savunmacı değil. Oha lan bu arada ne çok 1 ve 2 numara oldu takımda. Kyle Singler da var.

Billups hamlesini en başından beri anlamış değilim. Brandon Jennings'i ederinin üzerine çıkmadan kapattılar ve Brandon Knight'a karşılık Jennings'i almak bana göre iyi iş. Peyton Siva'yı daha kolejden beri Efes'e istiyorum. Will Bynum'u ikinci beşinde penetreci ve hızlı bir guarda ihtiyacı olan bir takıma istiyordum (hoop? Mitch abi?)

Dış oyuncuların savunma potansiyeli yine çok yüksek değil. Eh, içeride de değişen çok bir şey olmadı. Josh Smith direkt olarak çemberi korumasını bekleyeceğiniz bir adam değil tabii ki pozisyonu itibariyle. Ancak konsantre olduğunda çok önemli bir faktör savunmada. Şut seçimlerinden bahsetmiştim biraz yukarıda. İşte oradakiyle aynı bağlamda bir istatistiği daha var. Kullandığı dış şut miktarı arttıkça blok ortalaması düşüyor istikrarlı bir şekilde.

Smith'i ne yapıp edip çembere yakın oynatması lazım Detroit'in. Yapıştırabilirler, çivileyebilirler... Orası staffı bağlar.

Greg Monroe hakikaten iyi bir oyuncu. Buna şüphe yok. Ancak bana kalırsa asla bir franchise player olmayacak. Hücumda tavanının bir seviyenin üzerine çıkmaması dışında takıma savunmada yarattığı sorunlar da var. Elit bir savunmacı değil.

Benim için en zor pozisyon bu. Çünkü topa sahip oyuncuyu çıkaramıyorum! Sanıyorum Danny Granger. Ama olmayabilir de! Görselleri hazırlarken burada bir sorun yaşayacağımı hissetmiştim. Neyse... Ben Granger diyeceğim karşı tarafta bire bir oynayan adama.

Bu arada Indiana Pacers beşi hakikaten rezalet. Avrupa'ya gelse bu beş çok ciddi zorlanır. Augustin, Granger, Young, Hansbrough, Mahinmi.

Zaten boş bıraksan adamlar zar zor sayı atacak. Şimdi en yukarıdaki tabloda Pacers'ın neden hücum verimliliğinde sol tarafta olduğu daha bir oturuyor değil mi? Sahadakiler ilk beş değil ama olsun. İlk ve ikinci beşlerin farkları yüzünden Lakers ve Portland'ın neler çektiği ortada.

Granger, Stuckey ile bire bir oynuyor yanda. Mahinmi ile Hansbrough'nun skor tehdidi sıfıra yakın. Sol dipteki Sam Young'un şutu zayıf. Yüzde 30 ile üç sayı atıyor, o da topu kaybetmediği zamanlarda. Granger dışında hücuma destek verecek sadece Augustin var. Granger da bire bir oynayıp çembere yüklenme niyetinde olduğundan Pistons savunmasının tüm odağı boyalı alanda olmalı. Oraya gidecek tüm kanalları kapatmaları gerekiyor.

Penetre geliyor...

Danny Granger çembere inmiş. Stuckey'i geçmiş. Biraz dikkatli bakarsanız arkaplanda kafasını görebiliyorsunuz. Mahinmi'yi savunan Viacheslav Kravstov yardıma gelmiş. Gayret ediyor. Ama ideal savunma rotasyonu bu değil. Çünkü Granger çembere doğru hareketine başlarken Kravstov onun karşısında değil, yanında. Granger'ın atışını bozmak için geldiğinde de müdahaleyi arkadan yapmaktan başka şansı yok.

Zayıf taraftan rotasyona gelmesi ve yarım dairenin dışına çıkıp Granger'ı karşılaması gereken adam Greg Monroe. Ama arkadaşın pozisyonla pek ilgisi yok. Monroe, Granger'ın yoluna çıkmalı, Kravstov ortaya kaymalı, Kyle Singler da Hansbrough'nun rotasyonuna gelmeli. Granger'ın topu dip çizgideki Sam Young'a çıkarma şansı oldukça düşük olacak zaten böyle bir durumda. Top oraya çıksa da çok önemli değil. Çok net bir pas olmayacağından top Young'a gidene kadar, hatta o uygun bir şut için topu kontrol edene kadar Singler oraya kolaylıkla ulaşabilir. Atsa ne olacak zaten, iyi bir şutör değil, garanti bir atış değil.

Ama Greg Monroe'nun savunmaya yeterince kafa yormaması, Pistons'un savunmasının ortasında ciddi bir boşluk yaratıyor. Granger da bu şansı değerlendirip sayıyı yapıyor. Kravstov'un da havada teması var. Bu pozisyonda düdük yok, ancak benzer hatalar nedeniyle rakibe yapılacak ikramlarda üç sayılık oyunların gelmesi hayli olası.

Pistons, geçtiğimiz sezon savunma verimliliğinde 23'üncü sıradaydı ve bu sezon playoff'a kalmak istiyorlarsa buraya çok kafa yormak zorundalar.

Yıl boyunca çemberlerini korumakta güçlük çektiler ve rakiplerini uzak atışlara itemediler. Detroit, rakiplerine pota dibinden en fazla atış şansı veren yedinci takımdı ve diğer takımlar, onlara karşı her üç şutlarından ikisini (tam yüzde 66) yakın mesafeden kullanabildi.

Playoff Ne Uzaklıkta?

Pistons'un geçtiğimiz sezona oranla atletizm konusunda en az birkaç adım ileri gittiği kesin. Ancak iyi bir savunma için parçalar halen birbiriyle çok uyumlu işleyecekmiş gibi görünmüyor. Brandon Jennings'ten işin savunma kısmında pek katkı alamayacaklar ve Greg Monroe'nun savunma defoları bir anda kaybolmayacak. Josh Smith'i üç numarada kullanırlarsa da rotasyonlarda çabukluk sorunları yaşamaları olası. Ancak rakiplerin kısa forvet pozisyonundan pek beklemediği bir yardım savunmacısı olacak sahada.

Genel olarak bakarsak Detroit geçtiğimiz yıla oranla kesinlikle ileri gitti. Hiç olmazsa sezona nasıl gireceklerini -geçmiş yılların aksine- merak ediyoruz ve ortaya koyacakları oyundan öyle ya da böyle keyif alma ihtimalimiz yüksek.

Brandon Jennings ve Josh Smith ile ligin en verimsiz hücum takımlarından birini izleyebiliriz. Ancak yine aynı ikiliyle, tarafsız bir izleyici olarak -sonuçtan bağımsız bir şekilde- hayli keyif alacağımız takımlardan birine kavuşuyor da olabiliriz.

1 ve 2 numara rotasyonundaki fazlalığı nasıl kullanacaklar; hem Billups'un tecrübelerinden optimum verimi almaya çalışırken hem Caldwell-Pope'un gelişimi için ihyitaç duyduğu süreyi ona nasıl verecekler bilmiyorum. Nadiren de olsa Stuckey'i üç numaraya çekip smallball temalı bir oyun oynamaya dahi çalışabilirler. Bu esnada Will Bynum ve Peyton Siva gibi delici iki oyuncuyu nasıl kullanacakları da soru işareti. Sezon ortalarında bu geniş rotasyondan bazı parçayı kullanarak takasla bir(kaç) frontcourt oyuncusu aldıklarını görebiliriz.

Jose Calderon sonrası dönemde Greg Monroe'yu pota altında nasıl besleyecekleri de onlar için en önemli sorunsallardan biri olacak. Brandon Jennings'i kontrol altında tutmak, Josh Smith'in gereksiz ve verimsiz uzun mesafelerini minimuma indirmek, 4 ve 5 numaraların hücum alanını sıkıştırmasına engel olmak da Maurice Cheeks'in yakın zamanda çözmek zorunda olacağı diğer dertler.

Detroit geçen yıldan daha iyi bir takım oldu. Kesinlikle ama kesinlikle şampiyonluk yarışı içerisinde olmayacaklar. Herkes Andrew Wiggins ve dillere destan bir şekilde gelen 2014 draftı için ligin en kötüleri arasında girmeye çalışırken, Detroit ne çok iyi ne de çok kötü olacak bir takım kurdu. Doğu'da Miami, New York, Chicago, Indiana, Brookyln, Cleveland ve hatta belki Washington ile playoff savaşı verecekler.

Lottery'e kalmalarına engel olacak bir playoff ve ilk tur sorunda tatile çıkmak sanki Detorit için ufuktaki en olası serüven gibi duruyor. Yine de heyecanlı olacak. İzleyip göreceğiz.

                                                                                                                     
[1] Pace: 48 dakika başına kullanılan ortalama hücum miktarı



The Indecision, Houston'un Şampiyonluk Şansı ve Lakers'ın Yakın Geleceği

Drama sonunda bitti... Dwight Howard'ın iki gün içinde üç defa fikir değiştirdiği günlerden, nerede oynamak istediğine nihayet karar verebildiği günlere geldik. Çoğumuz duruma inanmakta halen güçlük çeksek de, Houston'un Howard yarışında uzun süredir favori olduğunu gayet iyi biliyoruz.

Rockets, Howard'ı alarak şampiyonluk adayları arasına girdi mi?

Kadronun şu anki haliyle, hayır.

Ama yakın zamanda önemli değişiklikler görmemiz olası. Güncel beş şu şekilde: Lin - Harden - Parsons - PF - Dwight Howard. Ömer Aşık'ı çok çok büyük ihtimalle çarşıya çıkıp bozduracaklar. Howard'ın arkasında kalmayı kendi zaten istemeycektir ki haberler de bu yönde. Hem Daryl Morey gibi bir GM'in birbirini yedekleyecek ve aynı anda asla oynayamayacak iki oyuncuya dünyanın parasını vereceğini de hiç sanmıyorum. Sezon başladığında Ömer halen Houston'da olursa fazlasıyla şaşırırım. 

Josh Smith için bir s&t senaryosu denemeleri bekleniyor. Aynı şekilde Ryan Anderson için bir hamle yapmaları da olası. Howard'ın Lakers'tan ayrılmasının ana sebeplerinden biri takımın hücum düzeninden duyduğu mutsuzluktu. Yeterince şutörü olmayan Lakers'a karşı savunmalar içeri gömülebiliyordu ve 2004'te geldiği ligde halen doğru düzgün bir pota altı oyunu geliştirememiş Howard, hareket alanı kısıtlandığında hücumda ciddi sorunlar yaşıyordu.

Josh Smith bu sezon yüzde 3o ile üç sayı attı ki etkileyici olmayan bu rakam, kariyerindeki en iyi dış şut performanslarından biriydi. Ryan Anderson ise çok daha istikrarlı bir atıcı. Orlando zamanlarında dış şut tehdidi sayesinde sahayı açarak hem Howard'a daha fazla çalışma alanı yaratıyordu, hem de kısaların penetre için daha fazla alanı oluyordu. Harden ve Lin gibi içeriye drive'ları fazlasıyla kullanan iki guardın olduğu bir takımda Anderson çok daha doğru bir seçim olur. Josh Smith'in fütursuz orta mesafeleri biraz can sıkabilir zira.

Şu an inanılmaz üşendiğim için +/- rakamlarına bakmayacağım ama emin olduğum için rahatlıkla yazabilirim; geçtiğimiz sezon Rockets'ın en verimli olduğu beş Parsons'un 4 numaraya çekildiği beşti. Hatırlarsınız,  playoff ilk turunda da OKC'ye karşı 2-0 geriye düşmelerinin ardından Gregg Smith yerine Carlos Delfino'yu ilk beşe çekip, Parsons'u dört numaraya kaydırdıktan sonra serinin gidişatı bir anda değişmişti. (Hey D'Antoni, bak, NBA coachları çeşitli varyasyonlar deneyebiliyor.) Howard bugüne kadarki en yüksek başarısına etrafında hepsi şutör, dört kısalı düzenle ulaşmıştı 2009'da. Bu sistemle Orlando'dayken finale yükseldiler ve şimdi bir benzerini Houston'da yapabilirler. Howard'ın verimini maksimize edecek düzenlerden biri kesinlikle. Delfino, salary cap'te yer açılması için serbest bırakılmıştı. Parsons'un maç içinde dörde kaydırılmasına olanak sağlayacak, ribaund yeteneği vasatın altında olmayan şutör bir üç numara bakacaklarına şüphe yok. Aynı şekilde, dış şut sokabilen her power forvete de kapıları açık olacaktır.


Şu an bench hiç zengin değil. Öncelikle Aşık'ı nasıl kullanacakları ve onun merkezindeki takastan nasıl parçalar edinecekleri önemli. Ki bu pakete Lin de dahil olabilir. Açıkçası bu düzen için en favori oyun kurucum değil Lin. Gerçi Dwight Howard'ı Çin pazarı, marketing, vs. gibi etmenleri de kullanarak tavlayan bir takım, o pazardaki hakimiyetini sürdürmesini sağlayan bir oyuncuyu muhtemelen göndermez. Ama Lin'in yerine dahi iyi savunma yapan, rakip oyun kurucuya baskı yapabilen ve daha istikrarlı duş şut sokabilen bir oyuncu (Lan! Norris Cole'a doğru gittim bir an. Patrick Beverley diyen de olabilir.) mevcut düzende daha faydalı olur. He bir de iyi pasör olacak! Bir de bahsettiğim özelliklere sahip olmayan ama Dwight Howard gibi "yaratamayan" bir oyuncuyu doğru yerde topla buluşturacak, saha görüşü oldukça iyi olan Kendall Marshall'a yönelebilirler. Suns'ta zaten Arizona Çölü'nü kaplayacak kadar guard toplanıyor yavaş yavaş. Gayet kolay alınabilir.

Takımın şu anki cazibesi sayesinde minimum kontrat ya da mini-MLE karşılığında oynayacak iyi veteranlar da bulabilirler. (Edit: Yazıyı post eder etmez, Francisco Garcia ile uzattıklarını okudum. Howard gelmese muhtemelen ayrılıyordu.) Birkaç süper yıldız + yetenekli rol oyuncuları + yaşını başını almış, egoizmden uzak veteranlar = Şampiyonluk formülü. Teoride tabii.

Rockets şu an oldukça iyi bir çekirdeğe sahip. Howard ve Harden ligin en iyi ikililerinden biri olabilir. Etraflarında da egoist olmayan, katkı verebilmek için topa ihtiyaç duymayan iyi oyuncular mevcut. Öncelikle Ömer Aşık'ı takasta nasıl kullanacakları görmek istiyorum. Orada yapacakları, sezon sonunda nereye kadar gidebileceklerine ilişkin en önemli faktörlerden biri olacak.

Ama bu konuda uzak ara en önemli faktör Dwight Howard. D12, geçtiğimiz yılın Nisan ayında geçirdiği bel fıtığı ameliyatı sonrası bir türlü eski haline dönemedi ve sezonun büyük bölümünü üçüncü vitesin üzerine çıkmadan geçirdi (Evet bu haliyle bile ribaund lideri). Şimdi... Aralık ayında 28 olacak Howard, artık o insanüstü atletizmine sahip değil. Evet, hala çok elit bir atlet ama Superman günleri geride kaldı. Artık demir adam da değil. Çok ağır bel fıtığından sonra geçtiğimiz sezon sol omzunda 6 maç kaçırmasına neden olan bir yırtık oluştu. Ameliyat olmasına gerek yok, o bölgeyi sürekli güçlü tutması gerekiyor ama sorun kendini yeniden gösterebilir. All-Star arasından sonra formunu yavaş yavaş artırmıştı D12. Bu, yeni sezonda eskisi gibi olacağının garantisi pek çokları için. Ama görmeden emin olmak zor.

Mayıs ayında Grantland'de Bill Simmons'un yazdığı harika bir makale okumuştum. Okumanızı şiddetle ve ısrarla tavsiye ederim. İngilizcesi yeterli olmayan arkadaşlar twitter'dan yazarsa, aşağı yukarı ne anlatıldığını konuşalım. Howard'ın son iki sezondaki istatistiksel düşüşü, lige geçmiş yıllarda damgasını vuran pivotlarla karşılaştırılıyor makalede. Ve Howard gibi genç yaşına rağmen oldukça fazla kilometre kat etmiş oyuncuların vücutlarının, ligdeki onuncu yıllarından itibaren (Howard bu yıl ligdeki onuncu yılını oynayacak) nasıl dağılmaya başladığı anlatılıyor.

Kesinlike okuyun.

Howard'ın maksimum kontrata tabii olacağı 4 yıl boyunca ciddi bir problem yaşamaması gerekiyor. Aksi halde finansal esnekliği olmayan Rockets'ın çok istediği şampiyonluk biraz ertelenmek zorunda kalabilir. Kısacası Howard'ın sakatlık açısından risk grubunda yer alan bedeni, Houston'un şampiyonluk adayı olabilmesinde uzak ara en önemli faktör.


LAKERS NE YAPACAK, NE YAPABİLİR?


İşin bir de kaybeden tarafı var. Lakers, Howard'ın kendilerinde geçirdiği tek sezondaki performansından memnun olmasa da, gelecek yıl sağlığına tamamen kavuşmasıyla birlikte bambaşka bir görünüme bürüneceğini düşünüyordu ve Kobe sonrası dönemdeki franchise player'ları olmasını bekliyordu. Şimdiyse adeta bir fetret dönemi içerisindeler. Ne olacağını henüz kimse bilmiyor ve ortada sadece olasılıklar var.

Şu an Lakers'ın sahip olduğu oyuncu sayısı sadece sekiz: Kobe, Gasol, Nash, World Peace, Blake, Hill, Meek ve henüz draft edilen Ryan Kelly. Robert Sacre'yi sınırlı serbest oyuncu yaptılar ve takıma dönmesi muhtemel. Kontratı uzatılmayan Darius Morris de Yaz Ligi kadrolarında. Muhtemelen minimum kontrat verecekler. Etti 10. Hadi Mini Mamba Andrew Goudelock ile de imzaladılar. Ulan zorlaya zorlaya ancak 11 adam etti. Kaldı ki MWP'nin amnesty edilmesi de olasılıklar arasında. Yine düştük mü 10 adama.

Neyse, kadro şimdilik bu. Kobe sezon sonunda aşil tendonunu koparmıştı. Gasol iki dizinden de operasyon geçirdi. Nash playoff'ta yürümekte bile sıkıntı çekiyordu beli, kalçası ve baldırları yüzünden. Şu an rekabetçi düzeyde basketbol oynamalarını geçtim, yürümeleri bile mucize! Ama bu üçlü yüzde yüz sağlıklı olduğu takdirde Lakers'ın playoff'a kalma ihti... EEHH YETER ULAN diyerek ağzımın ortasına yapıştırır biri playoff falan desem. O ihtimal çok çok düşük.


Ütopik 2014


Lakers birkaç yıldır 2014 yazına odaklanıyor aslında. Ana plan, o yaz tüm kontratlardan kurtulmak, cap room'da çok ciddi bir yer açmak ve free agent pazarında aktif olmak. (Dwight Howard koşarak gitmiş olabilir ama Lakers'ta oynamak için ABD'yi bir uçtan diğerine koşarak kat edecek adamlar var.)

Şu anki görünümde gelecek yaz ellerinde sadece Steve Nash'in bir yıllık kontratı olacak ve her şeye sıfırdan başlama şansları var. Bir de nedense 2014'te süper free agent'lar olacak, tarih baştan yazılacak minvalinde bir algı oluştu ki bence bu çok tehlikeli. Lakers'ın gerçekten isteyeceği çok adam yok o sınıfta.

Dilerseniz gelecek yaz serbest kalacak isimlere bir bakalım...

Baştan uyarıyorum; ilk etapta göreceğiniz isimler üzerine hemen küfür etmeyin. "Hani iyi oyuncular yoktu, bunlar süper." demeyin, bir bekleyin. Detaylı konuşacağız.

2014 yazında serbest kalacak ya da isterse kalabilecek oyuncuların en iyileri: LeBron James, Dwyane Wade, Chris Bosh, Carmelo Anthony, Dirk Nowitzki, Tim Duncan, Paul Pierce, Luol Deng, John Wall, Paul Geroge, DeMarcus Cousins, Zach Randolp, Greivis Vazquez, Derrick Favors...

Şimdi... Müthiş bir kadro değil mi? Buradan alınabilecek oyuncularla adeta bir rüya takım mı kurar Lakers?

O halde biraz daha detaya inelim...

LeBron James, Dwyane Wade, Chris Bosh: 2014 yazında üçünün de oyuncu opsiyonu var. Heat'te kalmaları halinde adam başı $20'şer milyon kazanacaklar. Eğer kalırlarsa, 2015 yazında yine opsiyonları var. Yine devam ederlerse adam başı $22'şer milyon. 42 milyon doları bırakıp koşa koşa başka yerlere gitmelerini bekleyebilir misiniz? Çok mantıklı gelmiyor. LeBron'a bir şey denmez bu grupta ama Wade zaten dede gibi iki senedir. Bir yıl sonra daha iyi mi olacak? Diğer yandan; Chris Bosh'tan franchise player olmadı, olmaz.

Carmelo Anthony: Heat'in triosu gibi onun da oyuncu opsiyonu var gelecek yaz. $23.5 milyoncuk. O opsiyonu kullanıp üstüne bir sonraki yaz yine maksimum kontrat alabilir. Neden bıraksın ki o parayı? Gelecek yaz serbest kalıp max alırsa 35 yaşında çok daha az alacak. O opsiyon stratejik olarak çok iyi yaşa denk geliyor Melo için.

Dirk Nowitzki, Tim Duncan, Paul Pierce: Adamların kaç yaşında olduğunun farkında mısınız? Ayrıca Tim Duncan'ın $10 milyonluk oyuncu opsiyonu var ve zaten Spurs'ten ayrılabileceğini düşünenler en kısa sürede sokağa çıkıp biraz hava almalı.


Free agent sınıfı yavaş yavaş daralıyor sanki. Terleyen Mitch Kupchak yapmışlar.


Luol Deng: Opsiyonu yok. Sınırsız serbest. İyi de adam. Gayet iyi. Ama şampiyonluk için oynayan bir takımın üçüncü parçası olmaktan öteye gidemiyor. Franchise player değil. Yani çok iyi bir takımda çok iyi bir eklenti, kötü bir takımda gereksiz masraf.

John Wall, Paul Geroge, DeMarcus Cousins: Hepsi çok yetenekli oyuncular. Ligde neredeyse herkesin isteyeceği isimler. Ama sorun şu; üçü de sınırlı serbest oyuncu olacak seneye. Yani ne kontrat alırlarsa alsınlar, kendi takımları, gelen teklifleri karşılayıp onları tutabilecek. Zor hayaller.

Greivis Vazquez, Derrick Favors: Yine iyi isimler. Bir üstteki üçlüden biraz aşağıda olsalar da pek çok takımın isteyeceği adamlar. Ama onlar da sınırlı serbest. Kımıldatmak mümkün değil pek.

Zach Randolph: ashdsfsjdsjf... Yapmayın abi. ABD basınında illa ki adı geçiyor her Lakers - 2014 haberinde. 33 yaşında olacak. Ayrıca $16.5 milyonluk bir oyuncu opsiyonu var.


Yukarıdaki listede kayıtsız şartsız teklif yapabileceğiniz tek isim Luol Deng. Diğerleri ya sınırlı serbest ya da oyuncu opsiyonlarını kullanmamalarını umut edeceksiniz, sonra sizin teklifinizi kabul edecekler, vs. Kısacası ölme eşeğim ölme.


Sonuç olarak, kaldınız mı Kyle Lowry, Ramon Sessions, Danny Granger, Kris Humphries, Marcin Gortat, Andrew Bogut ve Thabo Sefolosha'ya?

Bunların hepsi sınırsız serbest. Dilediğiniz gibi görüşebilir, teklif yapabilirsiniz 1 Temmuz 2014'ten itibaren. Şampiyon takımı kurmada başarılar. OK. KİB. BYE!

Demek ki Lakers'ın 2014 FA pazarı hayali boş bir ütopyaymış, dış mihrakların oyunuymuş, aranızdaki bir takım marjinellermiş!

Şaka bir yana... Hem LeBron hem de Melo oyuncu opsiyonlarından vazgeçer ve Lakers'a gelir, Kobe ve Gasol da ciddi bir paycut yaparak onlarla birleşirse evet, kağıt üzerinde bir rüya takım olabilirler. Ama tüm planlarınızı gerçekleşmesi imkansıza yakın bir hayal üzerine kurmanız ne kadar sağlıklıdır, orasını bilemeyeceğim. Mitch Kupchak'in bildiği bir şey vardır diye düşünmek istiyorum.


Diğer Seçenek: Lottery. En Sevdiğim!


Bence Lakers'ın yapması gereken şey oldukça net; bu sezondan vazgeçmek (ki vazgeçmeseler de çok bir  fark olmayacak muhtemelen) ve lottery için oynamak. 2014 draftı gerçekten çok iyi bir sınıfla geliyor. Kevin Durant'ten beri drafta gelecek en büyük ödül, Andre Wiggins, sınıfın en iyi ismi. Wiggins'in NBA seviyesinde o kadar iyi bir oyuncu olacağı düşünülüyor ki, birçok GM'in şu an mümkün olsa kendisine maksimum kontrat vereceği daha söyleniyor.

2014 Draft sınıfı o kadar zengin ki, 20'lerden bile hayli iyi oyuncular seçmek mümkün olacak. Gelecek yılki sınıftan Mitch McGary, James Michael McAdoo gibi oyuncular bu seneki draftta ilk 10 içinde seçilse kimse pek şaşırmazdı. Bu seneki lottery pick'ler de drafta gelecek sene girse çoğu Yeşil Oda'ya davet edilmezdi. Kesin bilgi!

Lakers için büyük bir şans kapıda. Örneğin bu yıl bir ilk tur seçme hakları yoktu. 2015 ve 2017 hakları da geçmiş takaslarda başka takımlara gitti. Ama şans eseri 2014 draftı ilk tur seçme hakları ellerinde. O halde zaten hiçbir yere varılamayacağı belli olan bir sezonda neden lottery için oynanmasın ki? FA pazarından büyük şeyler çıkmayacağı ortada. O yüzden Lakers için en mantıklı hareket Celtics gibi bu sezondan vazgeçip, lottery için oynamak.

Kobe'nin buna izin vermeyeceğini düşünüyorsanız... Lakers'ın ana üçlüsü (büyük üçlü demeye dilim/elim varmadı) bir şekilde çok sağlıklı kalsa, takım birkaç veteran eklentiyle iyi bir ritim yakalasa ve playoff yapmayı başarsalar ne değişecek ki? Bu sezon şampiyon olmaları zaten mümkün değil.

Ayrıca bu yılki sonuçlarının gelecek yazki serbest oyuncu piyasasına en ufak bir etkisi de olmayacak. LeBron gelecekse eğer, takımın lottery yapmış ya da playoff'a girmiş olması, kurallar açısından ya da finansal olarak hiçbir etken olmayacak. Hatta lottery'e kalmak, drafta iyi bir yerden girmek, gelecek yazki cap room ile iyi bir takım kurulacaksa eğer, o takımı daha da güçlendirecek.

Yani mantıklı bir şekilde baktığımızda, bu yıl kaybetmek Lakers için aslında kazanmak. Bir bilinmeyene gitmek ve eve -büyük ihtimalle- kötü alışveriş; düşük kalite ürün ve kabarık bir kredi kartı ekstresiyle dönmektense, sağlam bir temel atıp onun üzerine bir yapı oluşturmak çok daha mantıklı görünüyor.

Lakers hiçbir zaman sabırlı bir takım olmadı. Her zaman kazanmak ve asla beklemeden kazanmak istediler. İşler bu kez farklı. Önlerinde çok aşina olmadıkları bir test var. Bu zorluğa yaklaşımları ve nasıl hazırlanacakları, franchise'ın yakın gelecekte nereye yöneleceğinin belirleyicisi olacak.


Free Agent Tracker 04/07/13

Bu seneki FA pazarının flaş isimleri kendi akıbetleri için halen Dwight Howard'ı bekliyor. D12 henüz kararını veremedi ve onu kovalayan ve/veya olası bir sign-and-trade senaryosundan bir şeyler kapabilmek için hazırdan bekleyen takımlar, B planlarına henüz geçmiş değil. Bu da Josh Smith ve Andre Iguodala başta olmak üzere birçok oyuncuyu bekletiyor.

Howard planlanan beş görüşmesini de tamamladı. Biraz dağ havası almak ve rahat düşünebilmek için temsilcileriyle birlikte Aspen'e uçtu. Önce kararını Cuma günü vereceği söyleniyordu. Şimdi biraz sarkabileceği konuşuluyor. Sonuçta Dwight Howard'dan bahsediyoruz. ESPN ona program ismi buldu bile. İsimde ciddi bir LeBron referansı var; The Indecision.

Sacramento geçtiğimiz gün Andre Iguodala'ya 4 yıl, $56 milyonluk bir teklif yaptı. Ama birkaç saat sonra teklif geri çekildi. Iggy kızdı biraz. "Ah, OK. MOTIVATİIN!!!!" diye tweet attı.

Dış oyuncular, özellikle de şutörler epey kıymeti bindi bu yaz. Kevin Martin Minnesota'dan 4 yıl için 30, JJ Redick Clippers'tan 4 yıl için 27, Kyle Korver da Atlanta'da 4 yıl için 24 milyon dolarlık kontrat aldı. Şaka gibi. Mevcut CBA bazı takımları pek korkutmuyor anlaşılan.

Tyreke Evans, Pelicans'a (eski adıyla Hornets) kabarık bir kontrat karşılığında gidecek gibi; 4 yıl, $44 milyon. Jrue Holiday, Eric Gordon, Tyreke Evans üçlüsü NBA 2K14'te oldukça heyecan verici olacak da, gerçek hayatı görmek lazım. Ama sonuçta Austin Rivers'tan aldıklarının altında bir katkı almayacaklar. Yalnız kontrat biraz yüksek. Bu arada Evans sınırlı serbest oyuncu. Offer sheet gönderildikten sonra (en erken 10 Temmuz) teklifi karşılamak için üç günü olacak Kings'in. 

Bu arada adamım JR Smith Knicks'te kaldı. Sevindim. Onun ücreti de 4 yıl, $24 milyon.

Son günlerin sürprizi ise tartışmasız Celtics'ten geldi. Yeniden yapılanan takım, Doc Rivers sonrası dönem için Brad Stevens ile anlaştı. NCAA'i öyle ya da böyle takip edenler pek bir sever kendisini. Butler gibi çok düşük bütçeli, yetenekli isimleri recruit edemeyen bir okula iki yıl art arda NCAA finali oynattı Stevens. Henüz 36 yaşında. Ligdeki en genç coach olacak bu sezon. Her şeye baştan başlayan Celtics için kısa vadede en önemli şey genç oyuncu gelişimiydi. Butler'ın yaptığı yardımlaşmalı savunmaya ve Matt Howard'ın dahi profesyönel seviyeye yükselmiş olmasına bakarsak iyi bir tercih gibi duruyor genç coach. Zaten Celtics'in şu anda kaybedebileceği hiçbir şey yok. İşler ancak iyiye gidebilir.


Eric Bledsoe nihayet umut ettiği ve hak ettiği süreleri alacak. Clippers onu Suns'a takas etti. Bucks'ın da dahil olduğu üçlü takasta Redick Clips'e gitmiş oldu. Ama Rivers'ın şampiyonluk için daha halen önemli parçalara ihtiyacı var. Bledsoe'nun ön alan baskısını arayacaklar. Suns'ın ise Bledsoe ve Dragic ikilisini beraber kullanabileceği söyleniyor ki hakikaten eğlenceli bir duo olurlar.

Bu arada geçtiğimiz sezon çok klas top oynayan iki takımın önemli parçaları sözleşmelerini uzattı. David West üç, Tony Allen ise dört yıl için imzaladı.

Final serisinde mumya gibi görünen Manu Ginobili de Spurs'te kalıyor.

Yeniden... Tüm gözler Dwight Howard'da.

Free Agent Görüşmelerinin İlk Günü + Takas Senaryoları

NBA'de sözleşmesi sona eren oyuncularla görüşme dönemi, Doğu Yakası saatiyle dün geceyarısı, Batı Yakası saatiyle de 21:01'de başladı. Kapısı ilk çalınan isim tabii ki Dwight Howard oldu. Dilerseniz ilk akşamın FA oyuncu görüşmelerine ve takas pazarlıklarına bir bakalım.

Chris Paul: 

Lafı uzatmaya gerek yok. Doc Rivers'ın gelişi zaten Chris Paul'un kalacağının garantisiydi. Kendi de tweet'i attı konu hakkında. 5 yıl, $108 milyon. Allah bereket versin.

Dwight Howard: 

Pazardaki tartışmasın en önemli adam D12. Dün önündeki iki günün senaryosuna ilişkin bir yazı yazmıştım. Aksiyon başladı zira. Houston onunla görüşmeye efsane bir kadroyla gitti dün gece. Takım sahibi, genel menajer, coach, James Harden, Chandler Parsons, Hakeem Olajuwan, Clyde Drexler. Ve hatta Skype bağlantısı için Çin'de bekleyen Yao Ming. Kadroya bakın. Müthiş bir baskı var.

Ancak hepsinden önce sürpriz bir adam yüz yüze görüşmeyi başarmış Howard ile; Lakers genel menajeri Mitch Kupchak. Lakers, en son görüşen takım olmayı istemişti ancak Kupchak kalpleri çalmaya çalışmış 21:01 baskınıyla (O bir dakika kuralını inanın ben de bilmiyorum).

Genel menajer Daryl Morey uzun uzun Çin'deki pazarlama ve sponsorluk imkanlarından bahsetmiş Howard'a. Hem kısa hem de uzun vadede şampiyonluk kazanmaya Lakers'a oranla ne kadar yakın olduklarını anlatmışlar bir buçuk saat süren görüşmede. Çıkışta Daryl Morey ve Chandler Parsons, toplantının ne kadar olumlu bir havada geçtiğine dair tweet'ler attı hatta.

Vasat bir zeka seviyesine sahip olduğum için Hakeem ve Drexler'ın toplantıda bulunmasını sadece Rockets tarihinin en önemli oyuncuları arasında olmalarına bağlamıştım. Biraz geç fark ettiğim bir şey oldu. Bu ikiliye bir bakın; bir tane skorer, pek çok şeyi yapan iki numara, bir tane de dominant bir pivot. Dwight ve Harden'ı düşününce ne kadar geç fark ettiğimi anladım asıl planı. İyi akıl etmişler.

Yao Ming, Skype üzerinden konuşurken Rockets'ın önemli bir pivot geleneğine sahip olduğunu söylemiş. Ulan deme işte bunu ya! Kings'te, ne bileyim Pelicans'ta oynuyor olsa söyle de, adamın oynadığı franchise, pivot geleneğinin kitabını yazmış. Karşı tarafın en güçlü olduğu yere, senin daha az güçlü olduğun yerden saldırıyorsun. "Bad marketing Yao. Bad, bad, bad Yao!"

Howard Lakers ile Salı görüşecek. Saat farkı yüzünden Çarşamba sabahı öğreneceğiz olan biteni. Arada Hawks, Warriors ve Mavs ile de masaya oturacaklar.


Kobe, Lakers'ın Howard ile yapacağı toplantıya gelecekmiş. Nash'in de orada olması bekleniyor. Buss ailesi de kalabalık bir şekilde orada olacak deniyor. Mike D'Antoni kesin gelmez. Zaten adam bu gidişle Lakers'ın Howard'ı kaçırmasına neden olacak. Howard'ın MDA'in oynattığı sistemde mutlu olmadığını biliyoruz. Ama Orlando'da yaptıkları yüzünden "Kalmam için coachu değiştirin." de diyemiyor. Onu yaparsa galaksinin nefretini kazanır. Ama bir şekilde durumdan duyduğu rahatsızlığı da dile getirmeye çalışıyor dolaylı yoldan.

Bugün ESPN'de bir podcast dinliyordum. Kimdi hatırlamıyorum ama bir adam, "Lakers'ta Steve Nash dışında kimse D'Antoni ile oynamak istemiyor." dedi. Böyle olsa şu ana kadar kesin kovulurdu. Ama ne bileyim, çok da mantıksız gelmedi açıkçası.

Lakers MDA ile devam ederse zoraki bir şekilde ayrılacak gibi geliyor Howard. Göreceğiz.

Josh Smith: 

O da FA pazarıın önemli isimlerinden. Ama Howard bir yerle anlaşmadan manşetlere çıkamayacak. Dün gece Pistons ile görüşmüş. Söyelenene göre para konuşulmamış henüz. Ama Smith'in mutlaka pek çok talibi olacaktır. Birkaç ay evvel max kontrat istediğini söylemişti.

Andre Iguodala:

Ligin neredeyse yarısı peşinde Iguodala'nın. Pistons ile bir araya gelmişler. Denver dışında görüşeceği takımlar: Pelicans, Kings, Warriors ve Hawks. Daha da artar liste birkaç güne. Nuggets'tan ayrılıp Knigs'in GM'i olan Pete D'Alessandro'nun Iguodala'yı çok istediği söyleniyor. Denver'ın yeni coachu Brian Shaw ve GM Tim Connelly de görüşecek Iguodala ile. Bakalım... 

Tony Allen:

Spurs serisinde bir ara kendini kaybetti ama genel olarak iyi bir sezon geçirdi Allen. Doc Rivers, Celitcs'in 2008 şampiyonluğunda onunla birlikte çalışmıştı. Şimdi Allen'ı Clippers'ta da görmek istediği söyleniyor. Knicks, Pacers, Bucks ve tabii ki Grizzlies ile de görüşecek. 

Brandon Jennings: 

Birkaç ay öncesine kadar genel kanı, Bucks'ın Monta Ellis ile uzatacağı ve Jennings'i bırakacağı yönündeydi. Şimdi senaryo tamamen değişti. Ellis gidiyor -ki onun için de Spurs (ne!?), Knicks gibi isimler geçiyor- Jennings büyük ihtimalle Bucks'ta kalacak.

J.R. Smith: 

Knicks'te kalmak istediğini söylemişti Smith bir çok defa. Ama yanılmıyorsam $5,8 milyondan fazlasını öneremiyor Knicks. Ayrıca, kalması halinde benchten gelmeyi kabul edecek mi?

Greg Oden:

Ay öf yaa! Oden sağlıklı olursa birileri istiyor, evet. Klasik muhabbet.


TAKASLAR


Andrea Bargnani: (Knicks - Raptors)

Takas haberini gördüğüm anda önce bir kızdım. Beni az çok tanıyanlarınız hem Knicks'i hem de Novak'ı ne kadar sevdiğimi bilir. Gitmesine hayli üzüldüm. Sonra, lan acaba mantıklı bir iş mi yaptılar dedim, yine karar veremedim.

Takas sonucunda Andrea Bargnani Knicks'e, Steve Novak, Marcus Camby ve Knicks'in '16 draftı ilk tur seçme hakkı Raptors'a gidiyor.


Toronto nihayet uyuşuk Bargnani'den kurtuldu. Ujiri'nin ilk icraatı oldu bu. İtalyan oyuncu gelecek iki sezonda toplam $23milyon kazanacak. Steve Novak'ın kontratında kalan süre 3 yıl, $10 milyon, Camby'ninki ise 2 yıl, $7,5 milyon. Ulan bu kontratı kim vermiş bu herife ya?

Novak'ı çok severim ama boş şut bulamadığı sürece genelde zarar veriyor takıma. Camby ise sezonun üçte birinde oynadı. O maçlarda da 10 dk ortalama yakaladı. Yani aslında Knicks'in kaybedebileceği pek bir şey yok bu bağlamda. Bargnani ribaund alamayan bir uzun, yıllardır pek görmesek de bir zamanlar dış şutu ve genel anlamda bir skor tehdidi vardı. Toronto'da artık hiç sevilmiyordu ve bir değişiklik şarttı. Knicks'te bir ihtimal de olsa kendine gelebilir.

Yeni yapıda Carmelo yeniden 3 numaraya dönebilir. 4 numarada Amar'e ya da Bargnani oynar. İtalyan benchten gelirse, ikinci beşin skor katkısında önemli rol oynayabilir. Ama Toronto'nun yana döne elden çıkarmaya çalıştığı bir adam için birinci tur draft hakkı vermeseleri pek iyi olmadı.


Thomas Robinson: (Trail Blazers - Rockets)

Thomas Robinson'u gerçekten çok seviyorum. Ligde bir yılda üçüncü takımı görüyor ama Jayhawks günlerinden beri çok büyük sempatim var kendisine. Portland gibi çok sevdiğim bir takıma gitmesine de ekstra sevindim. Umarım katı vermeye başlar gelecek yıldan itibaren.

Neil Olshey hiçbir şey vermeden iyi adamlar bulmaya devam ediyor. Eric Maynor'da yaptığına benzer bir hamle yaptı T-Rob için. Rockets'ın amacı Dwight Howard'a maksimum kontrat verebilmek adına salary cap'inde olabildiğince yer açmak. Gün içinde de Carlos Delfino ve Aaron Brooks'u serbest bırakmışlardı.

Portland, Houston'a Kostas Papanikolau ve Marko Todorovic'in haklarıyla gelecek yıllardan iki tane ikinci tur seçme hakkı gönderiyor. Bence oldukça iyi bir hamle. T-Rob... Artık sen de topunu oynamaya bak evladım.

Eric Bledsoe:

Genç guard için bitmiş ya da sona yaklaşmış herhangi bir senaryo yok. Orlando'dan sonra Toronto da devreye girdi. Bledsoe'nun Chris Paul'un arkasında sıkıştığı ve hak ettiği dakikaları alamadığı ortada. Kontrat sezonuna giriyor ve rakamlarını parlatabileceği bir yerde olmak isteyeceğine hiç şüphe yok. Diğer taraftan Clippers da guard pozisyonundaki iki adama bir yıl sonra dünyaları vermek istemediği için Bledsoe'yu mantıklı bir paketle göndermeye bakıyor. #DirenEric!

Dwightmare 3.0: Howard Ne Yapacak?

Gezi olayları başladığından beri canım o kadar sıkkındı, moralim o kadar bozuktu ki tek satır yazı yazamadım bloga. Olaylar duruldu, sezon bitti derken bir şeyler karalamak geldi içimden.

NBA'de sözleşmesi sona eren oyuncularla görüşme dönemi bu geceyarısı başlıyor. FA pazarının en popüler iki ismi tabii ki Dwight Howard ve Chris Paul. Clippers'ın Doc Rivers ile anlaşması, CP3'nin takımda kalmasını adeta garantiye almıştı. Zaten son çıkan haberler de, Chris Paul'un temsilcilerinin diğer takımları pek zahmete girmemeleri yönünde uyardığını belirtiyor.

Geriye kaldı Dwight Howard. Şu anda Dwightmare 3.0'ı yaşıyoruz. Bitmiyor arkadaş! Senelerdir bitmiyor. Howard, Lakers'a takas olduğundan bu yana serbest kaldığında ne yapacağına ilişkin tek kelime dahi etmedi. Dwightmare'in diğer versiyonlarına kıyasla, son edisyonu çok daha iyi idare ettiğini söyleyebiliriz. Artık nihayet sona yaklaşıyoruz ve Dwightmare 4.0 gösterime muhtemelen hiç girmeyecek. Üçlemenin sonuna doğru, ESPN'de çıkan bir habere göre Howard'ın Lakers ile imzalama ihtimali çok düşük.

D12'in Lakers'ta çok mutlu olmadığını söyleyebiliriz sanırım. Geçtiğimiz yılın Nisan ayında geçirdiği bel ameliyatından bildiğimiz hali gibi dönemedi ve kendini toparlamak için hayli zamana ihtiyaç duydu. Bu süreçte Lakers ardı ardına kaybederken takım içinde de sorunlar yaşanmaya başladı. Çok iyi arkadaşlar bile, işler sürekli kötü gittiğinde sorun yaşayabilir ama Lakers'taki durum biraz farklı. Takımda zaten hazırda bir alpha dog var ve Howard sezon boyu onun gölgesinde kalmak zorundaydı. Bu kalibrede bir oyuncunun hücumun ilk seçeneği olmasını beklemesi normal bir durum. Ama Howard kariyeri boyunca doğru dürüst bir hücum repertuvarı oluşturamadığı için biraz iyimser bir beklenti olduğu da kaçınılmaz. Diğer yandan Mike D'Antoni'nin oynattığı tarzdan çok da hoşlanmadığı biliniyor Howard'ın. Gerçi Lakers'ın yaşı itibariyle bildiğimiz MDA hücumu oynamadığı, açık alana çok çıkmadığı da aşikar. Howard, daha yarı saha ve post-up ağırlıklı bir hücum düzeni istiyor. Ama sezon boyunca yaşadığı bitiricilik ve hatta elinde top tutamama sorunları, D'Antoni lehine bir tablo oluşturuyor.

Lakers, olağandışı sakatlıklarla boğuştuğu geçtiğimiz sezonu, All-Star arasından sonra 28-12 gibi etkileyici bir kayıtla bitirmişti. Ancak sezon genelinde önemli maçlarda hep sıkıntı yaşadılar ve birçok defa darmadağın oldular. Yaşlı takım bu yıl da gençleşmeyecek ve benzer sorunlar devam edecek. Takım, ücret tavanının çok çok üzerinde olduğu için hamle şansı da bir adet mini-mid level ve minimum kontratlarla sınırlı. Yani Howard Lakers'ta kalırsa, tablo geçen senekinden daha iyi olmayacak.


Ancak 2014 yazı, takımın uzun süredir hazırlandığı bir dönem. Kontratından opt-out ederse LeBron James'in dahi FA olacağı piyasada, bazıları sınırlı FA olsa da önemli oyuncular yer alacak. 2014 yazında Lakers'ın kontratı devam eden tek oyuncusu Steve Nash (Tabii imzalarlarsa Howard ve Clark, ayrıca). Sahip olacakları finansal özgürlük, onlara çok hızlı bir yeniden yapılanma ve tekrar şampiyonluk adayı haline gelme şansı veriyor. Yani Howard bir yıl dişini sıkarsa, Lakers için limit gökyüzü dahi olabilir.

Buraya kadarki durumlar; yani D'Antoni'nin benimsediği basketbol anlayışı, takımda Kobe gibi bir alpha dog'un oluşu, en az bir yıl daha şampiyonluk yarışında dışında olmaları Howard'ın Lakers'taki mutsuzluk sebepleriydi.

Şimdi de dilerseniz Superman'in önündeki olası senaryolara ve 1 Temmuz'dan itibaren görüşeceği takımlara bakalım bakalım:

1- Los Angeles Lakers:

Howard'ın her ne kadar Lakers'ta çok mutlu olmadığı söylense de, ekonomik avantaj Los Angeles'ta. Diğer tüm takımlar Howard'a en fazla 4 yıl - $88 milyon önerebiliyorken, Lakers'ın yapabileceği maksimum teklif 5 yıl - $118 milyon. Çok ciddi bir bel ameliyatı geçiren bir oyuncu için gözardı etmenin pek kolay olmadığı bir garanti para.

Ayrıca hey... Lakers'tan bahsediyoruz. 16 şampiyonluk, müthiş bir gelenek. Wilt, Mikan, Kareem, Shaq... Hanedanın sıradaki parçası Howard olabilir. Ama o bunu gerçekten istiyor mu? İşte orası tartışılır. Howard'ın ligde geçridiği süre boyunca baskıyla arasının çok iyi olmadığını gördük.

2- Houston Rockets:

Dwight Howard'ın görüşeceği ilk takım... Houston'dan çok ciddi bir ekip geliyor Los Angeles'a. Takımın eski superstarı Hakeem Olajuwan, takım sahibi Les Alexander, genel menajer Daryl Morey, coach Kevin McHale, takımın yıldızı James Harden ve Howard ile bu yaz hayli sıkı bir dostluk geliştirdiği söylenen Chandler Parsons. Resmen tam saha pres!

Rockets çok ciddi avantajlar sunuyor Howard'a. Kısa vadede en iyi takımı istiyorsa eğer, bu takım Rockets olmalı. James Harden, Chandler Parsons, Thomas Robinson (takas edilebilir), Jeremy Lin gibi oyuncuların tam ortasına katılacak sağlıklı bir Dwight Howard ile Houston gerçekten çok iyi bir takım olabilir. Ancak tabii ki, çok derin olmayan bir takım. FakatHoward ile oynatamayacakları Ömer Aşık'ı takas edip, yetenekli oyuncularla benchlerini güçlendirmeleri de olası.

Ayrıca Yao Ming'den beri NBA takımları arasında Dünya'nın en büyük pazarlarından Çin'in neredeyse tek hakimi Houston. Bu hükümdarlığın Jeremy Lin ile devam ediyor olması da pek kaçınılmaz (Lin'i almaları basketbol açısından çok etkileyici bir hamle değildi belki ama Çin pazarındaki hakimiyetlerinin devem etmesi için kötü bir strateji olduğunu söyleyemeyiz.).

Söylenene göre, Houston'un Howard'a yapacağı sunumda Çin piyasasındaki marketing ve sponsorluk imkanları önemli bir yer tutacak. Howard tarafından bakınca hayli heyecanlandırıcı olsa gerek. Sonuçta çok fazla paradan bahsediyoruz.

Ayrıca Texas eyaletinde gelir vergisi yok (bireylerden değil ama kurumlardan alınıyor), o yüzden Houston'un verebileceği maksimum kontrattaki eksi $30 milyon biraz olsun azalıyor. Şu anda link bulamadım ama geçenlerde okuduğum bir analize göre, vergiler düşüldükten sonraki fark yaklaşık $9 milyona geliyor.

3- Dallas Mavericks:

Mavs, Howard Orlando'dan takası için talep ettiği orijinal listedeydi (diğeriyse Nets). Şu anda Howard'ın Mavericks'e gitmesi bana pek mantıklı gelmiyor. Yaşlanan Nowitzki'nin yanında, Howard'ın takım lideri olmayı umduğu ve Dallas'a bu nedenle sıcak baktığı söyleniyor ama gerçekten çok mantıksız. Eğer kısa vadede kazanmaya oynamak istiyorsa Houston'u seçmesine kisme bir şey diyemez. Ancak bir franchise'ın onun takımı olmasını istiyorsa, Lakers şu an zaten onun takımı. Kobe geçtiğimiz sezon sonunda aşil tendonunu kopardığı için bir daha asla eski Kobe olamayacak. Dönüşü için de Kasım-Aralık deniyor ki bu sürenin sarkması olası çünkü aşil tendonu kopmaları 12 aya kadar ağrı ve acıya sebebiyet verebiliyor. Yani şu anda Lakers zaten Howard'ın takımı.

Siz bir süper yıldız olsanız Lakers'ta mı hükümdarlık kurmak istersiniz, Mavericks'te mi? Ben cevap verirken pek düşünmezdim.

Diğer yandan Dallas da Houston gibi Texas eyaletinde olduğu için aynı vergi avantajına sahip. 

4- Atlanta Hawks:

Dwight Howard'ın evi... GM Danny Ferry, takıma geldiğinden sonra o iğrenç kontratlardan kurtulmak konusunda çok önemli işler yaptı. Hawks bu yaz hem Chris Paul hem de Dwight Howard'a max kontrat verebilecek -daha kapsamlı incelemem lazım ama yanılmıyorsam- yegane takım. Bu ikilinin birlikte olacağı bir takımın adı, diğer oyunculardan bağımsız olarak şampiyonluk için geçebilir. Ancak Paul'un Clippers'ta kalmayı seçmesi, Hawks'ın Dwight Howard'ı alabilmek için -bence- az olan şansını da bitirdi. Hem Howard'ın doğduğu eyalete dönmek istemediği de söyleniyor. Bilmiyorum ama oraya yüzüksüz bir dönüş, Howard'a yenilgi hissi verebilir bilinçaltında. "Yenilmeyeceğim sana İstanbul!!!"

5- Golden State Warriors:

Sanıyorum ligde izlemekten en zevk aldığım takım. İmkansız bir şey ve şu an tamamen fantezi yapıyorum ama Curry, Thompson ve Barnes üçlüsünü bozmadan Dwight Howard'ı alabilseler Oracle Arena'nın kapısında yatabilirim (Fantezi olan kapıda yatmam değil, üçlüyü bozmadan Howard'ı almaları!).

Şaka bir yana, GSW'in adı da Howard senaryosunda geçiyor. Ancak salary cap'leri max kontrat önermeye müsait olmadığı için yapabilecekleri tek şey sign-and-trade. Barnes veya Thompson merkezli bir paket, Howard Lakers ile kesinlikle uzatmayacaksa ilgisini çekebilir Kupchak'in. Ancak Warriors'un iş ahlakı bu kadar yüksek, olgun ve birbirleriyle çok iyi geçinen genç bir grubu bozması çok da akıl karı değil. Ama işte... Howard'dan bahsediyoruz.

Golden Sate'ten Los Angeles'a gelen ekipte şu isimler var: Takım sahibi Joe Lacob, GM Bob Myers ve coach Mark Jackson. Hiç fena bir ekip değil. Warriors, yarışta dış kulvarda görünse de her an her şey olabilir.

6- Los Angeles Clippers: (Bir ihtimal)

Clips, Howard'ın ayrılmak istemesi durumunda, Lakers için en mantıklı sign-and-trade partnerlerinden biri olabilir. Böyle bir senaryoda Griffin ve Bledsoe'yu kullanabilecekleri konuşuluyor ki Lakers için çölde vaha bulmak gibi olur. Howard için de Doc Rivers gibi bir coachla çalışmak ve Chris Paul gibi bir oyun kurucuyla oynamak da rüya gibi bir senaryo olabilir. Ancak şu da var; Howard Lakers'tan ayrılırsa şehrin büyük bölümünün antipatisini kazanacak. Ve farklı bir takımda, yine aynı şehirde oynayacak. Sokakta karşılaşacağı tepkinin pek sıcak olmayacağını kendi de biliyordur. Diğer yandan... Ya Griffin - Bledsoe yerine Jordan - Bledsoe olursa? Olmadı!

Sonuca gelelim... Şu an Howard için en mantıklı hareket Houston'a gitmek gibi duruyor. Zaten genel kanı da Rockets'ın favori olduğu, Lakers'ın ikinci sırada olduğu yönünde. D12, Lakers'ın ricasını kırmadı ve onlarla en son görüşecek. Kobe de uzun zaman önce bu yönde bir açıklama yapmıştı: "İlk görüşmenin hiçbir anlamı yok. Ona biraz zaman tanıyacağım ve son sözü ben söyleyeceğim." demişti.


Lakers, Dwight Howard'ı tutmak için kartlarını biraz gizli oyunuyor gibi geliyor bana. Yukarıda da değindiğim gibi kişisel bir durum olmasa da, Howard, Mike D'Antoni'nin oynattığı basketboldan memnun değil. İmajı zaten bir defa yerle bir olduğu için Orlando'da Stan Van Gundy'ye yaptığı bir coach değişikliği talep etmiyor. Ancak Lakers, MDA'in bu yıl da takımda kalacağını açıklamasına rağmen, kendisine hala hiçbir asistan coach tutmadı. Şu anda D'Antoni'nin staffında kardeşi Dan'den başka kimse yok. D-League takımı D-Fenders'ın başına gelen eski oyuncuları Mark Madsen'ın daha tek maça çıkmadan kişisel gelişim coachluğuna atandığı söylenmişti ama o haber de biraz unutuldu.

Benim ve birçok insanın düşüncesi şu: Howard, onunla çalışmak istemediğini söylerse Mike D'Antoni'yi kovabilirler. Bu yüzden oluşacak tazminatı mümkün olduğunda düşük tutmaya çalışıyorlar ve hiçbir kontratın altına girmiyorlar.

Tabii bu sadece bir yorum. Ama herkes staffını tamamlerken Lakers'ın hiçbir hamlede bulunmaması, bu görüşü desteklemiyor değil.

1 Temmuz'da FA oyuncularla görüşme, 10 Temmuz'da da imzalama dönemi başlıyor. Howard'ın 10 Temmuz'a kadar kararını vereceği söyleniyor.

California - Texas savaşına hazır olun!



Eskiden

1998 yazı...

Adidas sponsorluğunda düzenlenen bir basketbol turnuvası.

Sağda, Lakers ile ligdeki ikinci sezonunu tamamlayan Kobe Bryant var. Solda ise 6.1 sayı ortalaması yakaladığı çaylak sezonunu geride bırakan 19 yaşındaki Tracy McGrady.

Ortadaki çocuk, hayran olduğu iki NBA oyuncusuyla basketbol oynama ve fotoğraf çektirme şansını yakalıyor. Organizasyona Atlanta'dan gelmiş. Henüz 12 yaşında. Yaşıtlarına göre biraz uzun boylu.

İsmi, Dwight Howard.