"Böyle Olmaz!"


David Stern tam bir kontrol manyağı mı? Bilmiyorum. Ama o ve ekibinin aldığı kararlar oyuncuları zaman zaman rahatsız edebiliyor. Sakat oyuncuların bench arkasında otururken giyeceği kıyafetlerle ilgili yönetmelik getirilmesi zamanında çok tartışılmıştı. Onun döneminde iki kez lokavt oldu. Bu sene hakemleri aldatmaya yönelik hareketlere (flopping) para cezası ve belli bir miktardan sonra maç cezası geliyor. En son uygulama ise maç öncesi rutinlere getirilen zaman sınırlaması. Bugüne kadar pek çok kişiden NBA maçlarının programda gösterilen saatten 10-12 dakika kadar geç başlama sebebine ilişkin sorular duydum. Ulusal kanalda yayınlanan maçlardaki reklam kuşağını uzatma çabası yanında, oyuncuların kişisel rutinlerinin de önemi var bu gecikmede.

Ve yeni kuralımız gelir... Artık oyuncular maç öncesi yapmak istediklerini, takımlar anons edildikten sonraki 90 saniyeye sığdırmak zorunda. LeBron James'in pudra şovunu bu sürede bitirmesi gerekecek. Kevin Garnett potayı tutan direğin süngerine kafa atacaksa, o da biraz hızlı olmalı.

Oyuncular, durumdan -tahmin edebileceğiniz gibi- memnun değil.

"Bunu sevmedim. Ligdeki herkesin belli bir rutini var. Maç öncesi yapmak istediği bazı ritüelleri var. Taraftarlar da bundan keyif alıyor," diyor OKC Thunder yıldızı Kevin Durant.

Lokavt döneminden beri David Stern ile arası kötü olan Dwyane Wade ise Durant'ten biraz daha sert: "Çok da büyütmemek lazım. Onları ligi, onların kuralları!"

Bu kurala da bir süre sonra alışılacaktır. Ama  NBA TV'nin bazı keyifli montajlarından mahrum kalacağımız da bir gerçek.





Yeni Sezon


Yeni sezona artık çok kısa bir süre kaldı. Tüm yazı pek çok şey okuyarak, sevdiğimiz takımların oluşturabilecekleri yapıları kafamızda kurarak geçirdik. Büyük gün nihayet geliyor.

Hayatımda pre-season maçı izlemedim. O müthiş açılış gecesi öncesi heyecanımın yüzde bir oranında bile azalmasını istemiyorum. Bu sene de ilk maça kadar özetlere bile bakmıyorum açıkçası. Ama kafamda gruplandırdığım belli ekipler var. Bazılarını izlemek için sabredemiyorum, bazılarındansa uzak duruyorum!

- Görmek için çıldırdığım takımlar: Lakers, Nuggets, T'Wolves

- İzlemeyi heyecanla beklediğim takımlar: Celtics, Cavs, Wizards, Kings, 76'ers

- Pek de umrumda olmayan takım: Magic (maalesef)

- Acilen playoff'a dönmesini umut ettiğim takım: Raptors. Seyircileri playoff'ta bambaşka bir hal alıyor (EPL mode: On)



Bir JJ Redick Değil!

Eğer sıra dışı yetenekleriniz yoksa, aldığınız süre büyük ölçüde savunmadaki başarınızla orantılıdır. Jimmer Fredette geçtiğimiz sezona kadar bu durumla hiç karşılaşmamıştı. NBA’e oldukça yüksek bir reputasyonla gelmesini ve bazı önemli dezavantajlarına rağmen draftta 10. sıradan seçilmesini istisnai yeteneğine ve bunu kolejde sonuna kadar sergilemiş olmasına borçlu.

Dört yıllık BYU (Brigham Young University) kariyerinde, skor potansiyeliyle herkesin ilgisini çekmeyi başarmıştı Fredette. Fazla göze batmayan ilk iki sezonun ardından adeta bir sayı makinesine dönüştü. Kolejdeki üçüncü yılında 22.1, son yılında ise tam 28.9 sayı ortalaması tutturdu. BYU kariyeri boyunca yakaladığı üç sayı yüzdesi 40, saha içi isabeti 45, serbest atış isabeti ise 88. Bir guard için elit bir seviye.

Ancak izleyenleri asıl cezbeden, Jimmer’ın sahip olduğu özgüvendi. Asla tereddüt etmeyen, transition’da erken atış kullanmaktan çekinmeyen ve bunları çok (gerçekten çok) uzaktan yapan bir isimdi Fredette. Bu özgüven sonucu aşağıdaki gibi görüntüler oluşuyordu.




Ancak keskin şutör Fredette drafta gelirken, hakkında bazı soru işaretleri vardı. Fiziği onu NBA seviyesinde zorlayacak mıydı? Doğasında skor yapmak olan bir oyuncu, oyun kuruculuk görevini üstlendiğinde sıkıntı doğacak mıydı? NCAA’de çok zor olmayan bir konferansta (WCC) oynaması aldatıcı bir durum muydu?

Zaman, bu kuşkuların hepsini kısmen de olsa doğru çıkardı. Fredette, oyun tarzını çok alışık olmadığı bir role uyarlamaya çalışırken, Kings başka problemlerle uğraşıyordu. Takım, coach Paul Westphal’in kovulmasına sebep olacak arıza DeMarcus Cousins ve çaylak sezonundan sonra kendini tamamen kaybeden Tyreke Evans gibi dertlere sahipti.

Bu ortamda Jimmer Fredette de istediği ritmi bir türlü bulamadı. Sezonun ilk ayında 23 dakika olan ortalaması, ikinci ay 14’e geriledi. Sezon ortalaması ise 18. Aynı şekilde yüzde 40 ile attığı üç sayı isabet oranı sezon sonuna doğru 33’e kadar geriledi. Tabii ki 9.3 olan sayı ortalaması da 5.6’yı gördü. Rotasyondaki yerini de draftın 60. sırasından (son sıra) seçilen Isaiah Thomas’a kaptırdı sezon içinde. Ama Thomas’a da hakkını vermem lazım. Gerçekten sürpriz bir çıkış yaptı ve kendisini hayli beğeniyorum.

Ancak bunlardan farklı olan en önemli şey, Fredette’in özgüvenini de kaybetmesiydi. Kolejde rakip potaları adeta taarruza tutan Fredette, NBA’de daha tedirgin şut atmaya ve seçici olmaya başlamıştı.

Bir şutörün ritmini bulabilmesi için en önemli şey yeterince dakika almasıdır. Pek parlak geçmeyen çaylak sezonunun ardından, sorunu çok iyi analiz etmiş genç oyuncu:

“Sahada olabildiğince fazla kalmak istiyorum. Coach Smart’ın takımında daha fazla dakika alabilmeniz için yapmanız gereken ilk şey savunmadır. Sanırım bunu yapabilirim,” diyor keskin şutör.

“Rakibinizin önünde kalmalı ve biraz da vücudunuzu kullanmalısınız. Sizi geçmelerine izin vermemelisiniz. 6 faul yapma hakkınız var ve bunu akıllıca kullanmalısınız.”

Söylemek yapmaktan daha kolay. Bunları yapabilir mi Fredette? Göreceğiz. Öncelikli olarak yazın ne kadar güçlendiği önemli. Çaylak sezonunda ona sorun çıkaran ana etmenlerden biriydi bu durum. Savunma performansını artırdıkça sahada daha fazla kalabilir. Sahada daha fazla kalırsa ritim ve güven bulması daha kolay olabilir. Ve bunlar olursa (umalım ki) yeni bir JJ Redick izlemek durumunda kalmayız.

Herkes Jimmer-mania’yı geri istiyor. Jimmer’a göre geri dönüş yolu savunmadan geçiyor.

Yeni sezon keyifli olacak.



Lakerland 2.0

Topu paylaşmayı 16 yıllık profesyonel kariyeri boyunca öğrenememiş bir süper yıldızın çevresini neredeyse onun kadar itibarlı başka süper yıldızlarla donatırsanız, elinizde ligi altüst etme potansiyeli dışında başka bir şey daha olur; kocaman bir soru işareti.

Shaquille O’Neal’ın Lakers’tan gönderilişini Kobe Bryant’ın görkemli kariyerinde bir milat olarak görebiliriz. Öncesi hayli karanlık ve Phil Jackson’u bile pes etme noktasına getirecek, kaprislerle dolu bir süreç. Sonrası ise olgunlaştığı ve liderlik vasfı edindiği “yetişkinlik” dönemi. Ancak 2007 yazındaki takas talebi dışında herhangi bir sorun çıkarmadığı bu dönemde, kendi seviyesinde bir süper yıldızla oynamadığını unutmamakta fayda var. Pau Gasol harikulade bir oyuncu olsa da, Robin rolünde her daim mutlu olmuş ve Batman olmaya çalışmamış bir isim.

Ancak bu yıl işler biraz farklı. Kobe’nin etrafında Steve Nash ve Dwight Howard gibi geleceğin Hall of Famer’ları var. Tabii bu durum Lakers’ın kağıt üzerindeki potansiyeli dışında, takım içindeki rol dağılımının nasıl olacağı ve süper starların birbiriyle nasıl bir uyum oluşturacağını merak etmemize sebep oluyor. Zaten LA medyası da bu konuyu sezonun ilk antrenmanında gündeme getirmekten geri kalmadı.


Soru basit: “Lakers kimin takımı?”

“Yani işte, topu paylaşacağız… olaylarına girmek istemiyorum,” diyor Kobe. "Benim takımım. Ama ben emekli olduktan sonra Dwight’ın takımı olacak.”

Fazlasıyla net bir cevap. Ama etrafında bu kadar iyi oyuncular varken biraz daha “takım oyuncusu” gibi konuşabilirdi Kobe. Peki arkadaşları bu konuda ne düşünüyor?

“Bence bu, Kobe’in takımı,” diye konuşuyor sezonun ilk antrenmanı sonrasında Steve Nash. “Medyanın bakış açısına göre Kobe’nin. Ama aynı zamanda bizim de takımımız. Sorumlulukları herkes paylaşmak zorunda. Kobe her şeyi tek başına yapamaz. O, harika yaptığı işleri yapmaya devam edecek. Diğerleri ise kendi paylarına düşenleri yerine getirecek. Bu takım tartışmasız şekilde Kobe’nin. Kariyeri boyunca buradaydı ve şampiyonluklar kazandı. Ayrıca takımdaki en iyi oyuncu da o.”

Steve Nash ile Kobe Bryant, bu yıl iyi polis - kötü polis olacak. Buna hiç şüphe yok. Ama 38 yaşındaki bir oyuncun yorumundan ziyade, henüz 26 yaşında olan ve gelecek yaz serbest kalacak Dwight Howard’ın düşünceleri daha önemli.

“Bu süreçten geçmek istiyorum. Bu oyunu oynamış en iyi oyunculardan birinden öğreneceğim ve bunun için sabırsızlanıyorum. Kobe, bana karşı bazen sert olacak ki benim istediğim de bu. Çünkü bu beni daha iyi bir oyuncu yapacak ve daha iyi bir takım olacağız.”

Kobe’nin krallığını herkes tanımış gibi.

Oyuncular henüz cicim aylarında. Basına yaptıkları açıklamalardan ziyade biraz da parke üzerindeki duruma bakalım. Yaz aylarında, Steve Nash sign-and-trade ile Lakers’a geldiğinde Kobe ile nasıl bir ikili oluşturabileceklerine dair bir yazı yazmıştım. Buyurunuz.

Lakers, bu yıl Princeton hücum sistemi oynayacak. Princeton Üniversitesi’nin efsane coachu Pete Carril’in 60’lardaki Boston Celtics hücumlarından uyarladığı, alan paylaşımı ve doğru pas açılarını oluşturmak üzerine kurulu bir sistem. Bu yapının NBA’deki en iyi uygulayıcısı olduğu düşünülen Eddie Jordan da, asistan coach olarak Lakers staff’ına dahil oldu. Daha ilk antrenmanla birlikte Princeton çalışmaya başladı Lakers.

Coach Jordan, NBA TV’de Princeton Hücumu’nun bazı temel prensiplerini gösteriyor:


Bu da Princeton Üniversitesi’nin uygulayış şekli:



Bu sistemin son iyi uygulayıcısı 2000’lerin başındaki Sacramento Kings’ti. Ne denli keyif veren bir basketbol oynadıklarını hatırladığınıza eminim.

Burada en büyük soru işareti Dwight Howard’ın iyi bir pasör olmaması. Boyalı alanda Andrew Bynum’u upgrade etmeleri iyi oldu. Zira “Philly’li Bynum” yazısında da görüntü kullanarak anlattığım gibi, Bynum pas konusunda tam bir facia. Dediğim gibi Howard iyi bir pasör değil, ancak Bynum gibi bir kabus da değil. Geçen sezon takas deadline’ı öncesi Pau Gasol’u takas etmemeleri çok iyi oldu. Gasol, muazzam pas yeteneği sayesinde Princeton için müthiş bir parça. Ancak Princeton, yüksek posta çıkan 5 numaraya atılan ilk pasla başlıyor. Yani Howard’ı temel seviye de olsa dağıtıcı rolünde göreceğiz. Ancak Superman’in hız ve ayak çabukluğundan faydalanıp, ilk pas görevini Gasol’a verebilirler. Howard’ın çabuk ve hareketli olması da o bölgenin tıkanmasına engel olur.

Bu sistem, hücumun Kobe’ye bağlı kalmasını önlemeye çalışacak. Daha da önemlisi, Kobe’nin her şeyi tek başına yapmaya çalışmasının önüne geçmeyi ve ligdeki 17. sezonuna hazırlanın 34 yaşındaki Kara Mamba’yı toptan uzak tutup, enerjisini korumayı amaçlayacak. Steve Nash herhangi bir sakatlık sorunu yaşamadığı sürece, bu konuda bir sıkıntı olacakmış gibi de durmuyor.

Howard, pas yeteneğinin iyi olmaması nedeniyle Princeton için en ideal 5 numara değil. Hücumda pivot oyunu da Andrew Bynum’un gerisinde. Ancak onun mükemmel olduğu alanlar var tabii ki. Sıra dışı bir savunmacı olmasının dışında, hücumda içeriye yüzü dönük devrildiğinde durdurulması neredeyse imkansız. Yani pick & roll için nefis bir bitirici.


Steve Nash, geçen yıl oynadığı pick & roll’ların yüzde 59.5’inde arkadaşlarının sayıya ulaşmasını sağlamıştı. Bu alanda lig lideri. Dwight Howard ise, geçen sezon oynadığı pick & roll’ların yüzde 73.7’sini sayı yapmıştı. Bu alanda lig lideri.

Uzun lafın kısası; Lakers, ligin en iyi pick & roll oynatan oyun kurucusuna ve ligin en iyi pick & roll bitiren uzununa sahip. Bu konuda daha iyi bir ikili bulmanız imkânsız.

Zaten Mike Brown, Princeton dışında Nash’in ikili oyunlarını da sık sık kullanacaklarını söylemişti. Howard ve Nash’i izlemek keyifli olacak.

Pau Gasol, içeriye devrilme konusunda iyi olmasa da, orta mesafe ve geçen sezon biraz geliştirmiş gözüktüğü dış şutu sayesinde pick & pop için ideal bir uzun. Ve bu konuda da tabii ki yine Steve Nash!

Ayrıca Nash, ikili oyunlarda uzuna inemediği durumlarda yüzde 55 ile şut atmıştı geçen sezon. Eh, sahanın diğer ucunda bekleyen de bir Kobe var. Ço’ acayip şeyler bunlar!

Gasol’un şutundan bahsetmişken… Stan van Gundy, Magic’te Howard’dan maksimum verim alabilmek için yıllarca dört kısalı bir düzen ve hem hareketli hem de şutör 4 numaralar kullandı. Howard ilk defa eski tip bir power forvetle oynayacak. Gasol, pas yeteneğiyle bazı farklı avantajlar sunacak ama boyalı alanda Howard ile sıkışmamaları için iyi bir spacing şart. Devreye yine Princeton giriyor!

Biraz da kenara gelelim. Geçtiğimiz sezon, ligdeki 30 takım içinde en düşük sayı ortalaması tutturan bench (20.5) Lakers’a aitti. Şut yüzdesinde de 41.6 ile 20. sıradaydılar. Lakers, Kobe (34), Nash (38), Artest (33) ve Gasol (32) ile pek de genç olmayan bir beşe sahip. Yaşlı olmayan tek oyuncu Dwight Howard. Sezon içinde sakatlık sorunlarıyla boğuşabilirler ve playoff’a diri girebilmeleri için normal sezondaki yükleri çok olmamalı. Lakers bu alanda da fena işler yapmadı.

Jordan Hill, daha yüksek teklifleri reddederek Nash ile oynayabilmek için takımda kaldı. Fisher takasından gelen ve o dönemde sakat olan Hill, sezon sonuna doğru önemli katkı yapmıştı. Atletizm ve ribaund yeteneğiyle değerli bir isim. Sözleşmesi sona eren Antawn Jamison, minimum kontrat karşılığında Lakers’a geldi ki, diğer yıldızların yanında çok anılmasa da Kupchak’in bu yaz yaptığı önemli işlerden biri. Önemli bir skor potansiyeli var ve bunun için topu elinde uzun süre tutmaya gerek duymuyor. Hem de Howard’ın alışık olduğu bir 4 numara. Sixers şutör guardı Jodie Meeks de bu yıl Lakers forması giyecek. Önemli bir dış atıcı ve Lakers’ın uzun zamandır ihtiyacını hissettiği ceza şutörü olabilir. Onun istikrarlı şut sokması Kobe için daha fazla dinlenme, Howard ve Gasol için de daha fazla hareket alanı demek. Oyun kurucu mevkiinde 3. adam, Howard takasında gelen Chris Duhon. Ben onu Steve Blake’ten daha fazla beğeniyorum ama neler yapabileceğini göreceğiz. Geçen sezon pek katkı vermeyen Devin Ebanks de ana rotasyondaki son isim. Bu yıl boş şutları sokmaya başlamalı.

Unutmadan… İlk beşin son halkası Ron Artest, bu yazı çok iyi geçirmiş. Hayli zayıflamış. Kobe onu Indiana günlerinden beri bu kadar fit görmediğini söylüyor.


Lakers, 2003 yazında Karl Malone ve Gary Payton ile anlaşmış ve kâğıt üzerinde o zamana kadar kurulmuş en iyi kadrolardan birine sahip olmuştu. Herkes Lakers’ın rahatlıkla şampiyon olacağını düşünürken, finalde Detroit’e 4-1 yenilmişlerdi (Tek galibiyet de Luke Walton’un hiç hesapta yokken ortaya çıkıp katkı yaptığı ve Kobe’nin son saniye üçlüğü attığı maçta gelmişti).

O takım pek çok sıkıntı yaşamıştı. Kobe’nin neden olduğu soyunma odası problemleri, Karl Malone’un sakatlık sıkıntıları, Gary Payton’un Üçgen Hücum’a hiç uyum sağlayamayıp özgüvenini tamamen yitirmesi, vs.
Bu takımın, 2003-04 sezonundaki kadronun akıbetini yaşayıp yaşamayacağı merak konusu.

“O zamanki durum farklıydı,” diyor Kobe. “Malone ve Payton kariyerlerinin sonundaydı.

“Payton ve beni ele alırsanız, oyun tarzımız, topu almak istediğimiz yerler, post up yapma şekillerimiz oldukça benzerdi. Malone’un da boyalı alan oyunu Shaq’ınkine bir hayli benziyordu ve içeride biraz sıkışıyorlardı. Ama bu grup farklı.”

Evet, gerçekten de farklı. Muazzam bir dağıtıcı, tarihin gördüğü en iyi skorerlerden biri, Mike Brown’un tabiriyle boyalı alanın Steve Nash’i ve Shaq’tan sonra gördüğümüz en dominant uzun. Herkesin görev tanımı ve uzmanlık alanı birbirinden farklı. Kâğıt üzerinde kimse kimsenin işine engel olmayacakmış gibi görünüyor. Ancak burada en büyük iş Mike Brown’a düşüyor. Eğer işler iyi başlamazsa, genç coachun bu kadroyu taşıyamadığı yönünde eleştiriler okuyacağız. Süper yıldızlarını iyi yönetmek zorunda Brown. Ayrıca her oyuncunun birbirinden farklı olan yeteneklerini en verimli şekilde kullanması ve ortaya ahenkli bir yapı çıkarması gerekiyor.

Son bir soru işareti de sakatlık konusu. Dwight Howard, Nisan ayında ağır bir bel operasyonu geçirdi. Hazırlık kampında iyi görünüyor ama ilerleyen zamanlarda neler olacağı bilinmez. Kobe bu yaz dizine herhangi bir işlem yaptırmadı ama geride bıraktığı 16 yıl boyunca yaptığı kilometre çok fazla. 38 yaşındaki Steve Nash’in bel ağrıları da her an geri dönebilir.

Ancak şu tartışmasız bir gerçek ki, “kağıt üzerindeki Lakers” için limit gökyüzünden bile yukarısı.



Fedakarlık!

Dünya üzerinde Carmelo Anthony’i delicesine seven ve destekleyen bir hayran kitlesi var mıdır bilmiyorum ama eğer varsa, onlar bile Melo’nun bir “takım” için ne deni zararlı bir oyuncu olduğunu anlamıştır artık.

Bugün hiç detaya girmeyeceğim. Ancak isteyenler Carmelo’nun Knicks’te oluşturduğu olumsuzluklara ilişkin, geçtiğimiz sezon sonunda yazdığım bir yazıyı “buradan” okuyabilir.

Neyse…

Knicks, bu sezona heyecanlı giriyor. Kadrolarında ciddi değişim olmasa da geçtiğimiz sezon yeniden alevlenir gibi görünen Heat rekabeti, üstüne New York’un yeni takımının ağabeyine kafa tutması (Tommy Gunn alert, Rocky 5) ister istemez Knicks’i de ateşlemiş durumda.


Geçen yılki zayıflıklarını gidermek için bazı hamleler yaptılar. İki veteran uzun; Marcus Camby ve Kurt Thomas takıma dahil oldu. Rasheed Wallace da her an basketbola dönebilir. Unutmadan; Ronnie Brewer ile de imzaladılar. Güzel hamle.

Asıl önemli pozisyona gelelim; oyun kurucu… Jason Kidd, kariyerinin sonunda Knicks forması giyecek. Ama bunu Mark Cuban’a hatırlatmayın. Yavaştan unutur gibi, yeniden ateş saçabilir sağa sola. Raymond Felton takıma yeniden katıldı ve Caja Laboral’den Pablo Prigioni ile anlaştılar. Tüm bu hamlelerin amacı, geçen sezon oyun sisteminin altını üstüne getiren Carmelo Anthony’i toptan biraz uzaklaştırmak.

Kidd artık çok fazla süre alacak düzeyde değil. Felton “baskın” bir oyuncu olmaktan uzak. 35 yaşındaki çaylak Pablo Prigioni’ye ise hiç değinmeyeyim. Kısacası; Knicks’in oyun kurucu mevkiinde yaşadığı sıkıntılar devam edecek.

Ama, hey! Bekleyin biraz…

Carmelo’nun bu konu hakkında söyleyecekleri var:

“Tüm yükü omuzlayıp, sahada her şeyi yapmaya çalışmak istemiyorum. 27 sayı yerine 23 atmışım, çok önemli değil. Bu, yapmam gereken bir fedakârlık.”

Ka-Fa 1500!

Yeni sezon için Knicks’ten umutlu muydunuz? Bir daha düşünün derim.



Bakkal Hesabı

Dwyane Wade her ne kadar ligdeki en iyi oyunculardan biri olsa da, şutunda kariyeri boyunca bir istikrar yakalayamadı. Özellikle tuhaf ve verimsiz atış stilinin, ritmini bozduğu şüphesiz. Geçtiğimiz yıl saha içinden neredeyse yüzde elliyle attı ama atışlarının çoğu smaç veya boyalı alan şutu olduğu için bu istatistik biraz aldatıcı. Gerçi üç sayı yüzdesine bakınca (yüzde 27) durumun ciddiyeti anlaşılıyor.

Neyse… Wade, kendi görüntülerini tekrar tekrar izledikten sonra şut stilinin isabet oranını düşürdüğüne kanaat etmiş ve bu motion’ı düzeltmek için kendine bir şut coachu tutmuş.


Buraya kadar her şey güzel. Ama Wade’in kendi hakkında yaptığı değerlendirmeler biraz enteresan.
“Ligdeki en iyi orta mesafe şutörlerinden biriyim,” diyor The Flash. “Ama gelin görün ki, yaşadığınız sakatlıklar zamanla stilinizi bozabiliyor. Atışımdaki rahatlığı geri kazanmalıyım.”

Orada dur üstad!

Rakamlar D-Wade’i pek savunmuyor doğrusu. Son 5 sezonda ligdeki tüm şutör guardlar içinde 16-23 feet (5-7 m) arasından sırasıyla 42’nci, 63’üncü, 26’ıncı, 56’ncı ve 45’inci sırada Dwyane Wade. Dikkat edin… Tüm oyuncular arasında demiyorum. Sadece şutör guardlar arasında.

10-15 feet (3-4,5 m) arasında da pek parlak bir noktada değil. Yine son 5 yılda sırasıyla 44’üncü, 27’nci, 42’nci, 33’üncü ve 21’inci sırada tüm şutör guardlar arasında.

Kısacası Wade’in hesabı biraz şaşmış. “Oyunumun en önemli yanı” diye nitelediği orta mesafelerini geliştirmesi lazım. Bu mesafeden geçen yılki ortalaması sadece yüzde 38.

Şut coachu ona ne kadar fayda edecek bilmiyorum. Ama yeni sezonda tarihin en iyi şutörüyle aynı takımda oynayacağını hatırlamakta fayda var. 

Big Fellas!


NBA'de geçen sezon finale giden iki takım da playoff'un çok büyük bölümünü kısa beşlerle oynamıştı. Smallball tabirini de hiç olmadığı kadar çok duyduk bu süreçte. Oyunun kontrolü, üç sayı çigisi kullanılmaya başladığından beri çoğunlukla kısalarda oldu zaten. Ama iri dostlar basketbolun hala olmazsa olmazı.

2004 yazında Shaquille O'Neal'ı Miami'ye takas eden Lakers, yeniden NBA finali görebilmek için 4 yıl beklemişti. 1996 yazında, tüm Dünya'nın Atlanta Olimpiyatlarına uyandığı sabah Shaquille O'Neal'ı Lakers'a kaptırdığını öğrenen Orlando, bir playoff serisi kazanmak için tam 12 yıl uğraşmak zorunda kaldı. 1974 yılında NBA finali oynayıp, bir sene sonra süper yıldız Kareem Abdul-Jabbar'ı Lakers'a gönderen Milwaukee Bucks ise o tarihten beri final yüzü göremedi.

NBA'e yön veren önemli pivotların büyük bölümünün yolu illa ki Los Angeles'a düşüyor. Bunu anladık da, bakalım Orlando'nun toparlanması ne kadar zaman alacak...



Philly'li Bynum

Philadelphia 76’ers - Andre Iguodala ilişkisi artık iyice sarpa sarmıştı. Iguodala nefis bir atlet. Tamamlayıcı rolünde de çok iyi bir oyuncu. Ama ondan beklenen takımın hücum lideri olmasıydı ki parke üzerindeki sıkıntıların önemli çıkış noktalarından biri bu oldu. Robin’i Batman rolüne iterseniz sorun yaşamanız kaçınılmaz bir hal alacaktır. Ayrıca Iggy uzun zamandır Philadelphia’daydı ve liderlik ve saygı bekliyor ancak hak ettiği şeyleri alamadığını düşünüyordu. İçeride işler oldukça karışıktı kısacası.

Ancak artık bu bitmiş ilişki yerine şehirde yeni bir heyecan var.


Dwight Howard takasında sadece Iguodala’yı vererek Andrew Bynum’u (tabii bir de Jason Richardson’un kontratını üstlenmeleri gerekti) almayı başardılar ve bu, Sixers’a yepyeni şeyler vaat ediyor. Andrew Bynum ligin şüphesiz en iyi ikinci pivotu. Önemli artılarının yanında ciddi eksileri de var. Ama takımın boyalı alandaki skor zafiyetini ortadan kaldıracak.

Bynum geçtiğimiz sezon kariyerinin tartışmasız en iyi yılını geçirdi. Maç başına yakaladığı 18.7 sayı ve 11.8 ribaund, 2005 yılında adımını attığı ligde yakaladığı en iyi rakamlardı. Ama en önemlisi, 2007’den beri ona her sezon sorun çıkaran dizleri, lokavt nedeniyle sıkıştırılan ve yoğunlaştırılan sezonda bile hiç S.O.S. vermedi. Üstelik kariyerinde ilk kez 30 dakika üzerinde süre almasına rağmen. Tabii bunda Dr. Peter Wehling’in de etkisi var. Hatta bu yaz ona yine görünecek Bynum. Ama önemli bir sorunu yok.

76ers’ta neler yapacağına bakalım. Bynum’un geçen sene yakaladığı rakamlar, takımdaki diğer üç uzun; Spencer Hawes, Kwame Brown ve Lavoy Allen’ın toplamından bile çok daha fazla.


Sakatlık yaşamadığı sürece 35 dakika ve üzerinde süre alacağına hiç şüphe yok Bynum’un. Yine etkileyici rakamlar sunacak. Ancak oyununda enteresan çelişkiler barındıran bir oyuncu kendisi. Neredeyse kusursuz bir ayak fundamental’ı var (evet, Dwight Howard bu konuda yanına yaklaşamaz Bynum’un) ama diğer yandan çok düşük bir oyun zekâsına sahip. Müthiş gücü ve ayak hareketleri sayesinde çembere yakın top aldığında durdurulması neredeyse imkânsız fakat ikili sıkıştırma adeta devre dışı bırakıyor Bynum’u.


Yukarıdaki tablo Bynum’un sıkıntısını mükemmel bir şekilde özetliyor. Bire bir tutulduğunda iki hücum başına bir basket atarken, ikili sıkıştırma geldiğinde bu oran üç hücumda bir baskete geriliyor. Ama en önemlisi şu; yardım savunmacısı gelmediğinde pota altındaki 10 hücum başına 0.95 top kaybı yapan Bynum, ikili sıkıştırmada her dört topun birini kaybediyor. Felaket bir oran. Kâbus gibi.

Bynum ikili sıkıştırmaya maruz kaldığında aşağıda izleyeceklerinize benzer saçma görüntüler çıkıyor ortaya.




Zaten sorun da bu; hücum sisteminizi Andrew Bynum üzerinden kurmanız imkansız. Mesela Dwight Howard’da böyle bir sıkıntı yok. Kağıt üzerinde yaptıkları çok yakın görünse de, Lakers’ın takas sonrası sevinçten kafayı yemesinin sebebi de bu.

Peki nedir Bynum’u mümkün olduğunca bire bir bırakıp, ondan mümkün olan en yüksek verimi almanın yolu? Cevap çok zor değil de, uygulaması o kadar kolay değil; doğru “spacing”.

Bynum ve Gasol, Üçgen Hücum’da birbirlerinin yoluna pek çıkmıyordu fakat Mike Brown’un daha gelenekçi basketbolunda postta hayli sıkıştılar. Ama Sixers, pota altında Bynum’u tatmin edici biçimde tamamlayabilecek Thaddeus Young’a sahip. Young, iyi bir dış şuta sahip olmasa da üstün atletizmi ve orta mesafeden şut sokabiliyor oluşu sayesinde Bynum’a pota altında yeterince hareket alanı bırakacak kuşkusuz.

İyi bir spacing için ikinci adım da tabii ki önemli bir dış atıcılara sahip olmak. Bu şekilde Bynum post-up yaptığı zaman yardım savunmacısı boyalı alana, Bynum’a inerken daha temkinli olacak ve Big B’nin hareket alanı daha az kısıtlanacak. Bu yüzden, yüklü kontratını üstlenmek zorunda kalmış olsalar da Jason Richardson anahtar faktörlerden biri olacak bu yılki Sixers için. Ayrıca pek sevmesem de Nick Young ve artık herkesin “hadi, patlasın artık!” diye beklediği Evan Turner’ın şutlarındaki istikrar da Philly için üst düzey öneme sahip.

Şutörlerle oyunu açmanın bir diğer önemi de penetrecilerin hareket alanlarını genişletmek. Onlar boyalı alana saldırdığında uzun savunmacıları da kendilerine yardıma gelecek. Dolayısıyla Bynum’un çemberi kökünden sarsması kolaylaşacak.

Big B’den maksimum faydayı almak için bir diğer önemli faktör de takımınızda iyi bir oyun kurucunun olması. Jrue Holiday iyi bir oyuncu ama oynatmaktan ziyade “önce at” kafasında bir adam. Geride bıraktığımız sezonda Holiday’in kenarda olduğu bölümlerde takımın asist, skor verimliliği, şut yüzdesi gibi ana hücum istatistiklerinden hiçbiri gerilemedi. Tek başına bu bilgi bile Holiday’in bir oyun kurucu olarak Philadelphia hücumuna yeteri kadar boyut şey katmadığını gösteriyor.

İşin bir de savunma yönü var tabii. Bynum, ayakları oldukça yavaş bir oyuncu. Vücut kontrolünü son bir yılda hayli geliştirse de, ayak yavaşlığı gereksiz faul problemi yaşamasına sebep oluyor. Ama en büyük sorunu pick & roll savunmasında yaşıyor Bynum. Genelde kısa oyuncuya çıkmakla, devrilen uzuna inmek arasında bir yerlerde kalıyor ikili oyunlar esnasında.

Ancak tüm özelliklerini teraziye koyduğumuz zaman, Bynum’un olumlu yönleri olumsuzlara fazlasıyla ağır basıyor. Sixers onu alarak kesinlikle kendini önemli ölçüde upgrade etmiş oldu.

Ama (bu kelime aslında pek optimist yerlere götürmez bir argümanı) Bynum - Philly ilişkisi önünde bir takım zorluklar olmayacak değil. Bynum’un kontratı gelecek yaz sona eriyor ve Sixers’a herhangi bir bağlılık garantisiyle gelmedi. Yine de onlardan alabileceği para, diğer takımların önerebileceğinden daha fazla olacak ve bu, kendisini şehirde kalmaya yanaştırabilir. Geçen sezon adı takas dedikodularına karıştığında (hangi sezon karışmadı gerçi?) “Hangi takımda oynayacağım pek sorun değil. Şehirde bir banka olduğu sürece benim adıma problem yok” demişti.

Bynum’un çocuksu hareketlerini de unutmamak lazım. Geçen yaz hız sınırını aştığı için ceza almıştı. Ertesi gün aynı yolda, aynı saatte yeniden aynı hatayı yapıp yine ceza aldı. Bir keresinde aracını engelli otoparkına bırakmış ve toplum içinde sertçe eleştirilmişti. Geçen sezon bir maçta bomboş pozisyonda topu içeri indirmek yerine üçlük atmış ve Mike Brown tarafından benche alınmıştı. Bunun üzerinden çok geçmeden üç sayıları yeniden denedi ve isabet sağlayana kadar da vazgeçmedi. Ve bunun gibi daha pek çok olay…


Philadelphia bir bakıma iki ucu keskin bir bıçak almış oldu. Nasıl kullanacaklarını, ona nasıl katlanacaklarını göreceğiz. Ama sadece rakipleri kesen tarafı kullanmayı başarabilir ve bunu doğru paternlerde yapabilirlerse, kimsenin şüphesi yok ki o taraf oldukça keskin! Andrew Bynum üzerinden hücum kuramıyorsunuz. Oyun zekası ve saha görüşü çok düşük. Eğer bir Chris Paul’unuz olsa işler bambaşka olur. Hatta genç bir Andre Miller bile makinedeki pek çok dişliyi değiştirir. Philly’de böyle bir guard olmaması, Bynum’u yüzde yüzlük bir verimle kullanmalarını engelleyecek. Ama şartlar ne olursa olsun, onun takıma pota altında yapacağı etki gerçekten çok büyük olacak.

Philadelphia’nın elinde Thaddeus Young, Evan Turner, Nick Young, Spencer Hawes ve Andrew Bynum gibi önemli genç oyuncular bulunuyor. Tecrübeli skorer Jason Richardson da cabası. Hawes’ı takas etmeleri sürpriz olmaz çünkü Bynum ile birbirlerinin sürelerini yiyecekler. Ve böyle bir takastan iyi bir(kaç) parça almaları fazlasıyla muhtemel. Eğer ellerindeki malzemeyi iyi kullanıp, ortaya doğru bir yapı çıkarmayı başarırlarsa, gelecek Philadelphia için hiç de fena görünmüyor. Şu anki gidişat iyi. Ama 2013 yazı onlar için bilgisayar oyunlarındaki boss savaşları gibi geçecek. Bynum ile kontrat uzatmak Philly için “her şey” demek…