Lakerland 2.0

Topu paylaşmayı 16 yıllık profesyonel kariyeri boyunca öğrenememiş bir süper yıldızın çevresini neredeyse onun kadar itibarlı başka süper yıldızlarla donatırsanız, elinizde ligi altüst etme potansiyeli dışında başka bir şey daha olur; kocaman bir soru işareti.

Shaquille O’Neal’ın Lakers’tan gönderilişini Kobe Bryant’ın görkemli kariyerinde bir milat olarak görebiliriz. Öncesi hayli karanlık ve Phil Jackson’u bile pes etme noktasına getirecek, kaprislerle dolu bir süreç. Sonrası ise olgunlaştığı ve liderlik vasfı edindiği “yetişkinlik” dönemi. Ancak 2007 yazındaki takas talebi dışında herhangi bir sorun çıkarmadığı bu dönemde, kendi seviyesinde bir süper yıldızla oynamadığını unutmamakta fayda var. Pau Gasol harikulade bir oyuncu olsa da, Robin rolünde her daim mutlu olmuş ve Batman olmaya çalışmamış bir isim.

Ancak bu yıl işler biraz farklı. Kobe’nin etrafında Steve Nash ve Dwight Howard gibi geleceğin Hall of Famer’ları var. Tabii bu durum Lakers’ın kağıt üzerindeki potansiyeli dışında, takım içindeki rol dağılımının nasıl olacağı ve süper starların birbiriyle nasıl bir uyum oluşturacağını merak etmemize sebep oluyor. Zaten LA medyası da bu konuyu sezonun ilk antrenmanında gündeme getirmekten geri kalmadı.


Soru basit: “Lakers kimin takımı?”

“Yani işte, topu paylaşacağız… olaylarına girmek istemiyorum,” diyor Kobe. "Benim takımım. Ama ben emekli olduktan sonra Dwight’ın takımı olacak.”

Fazlasıyla net bir cevap. Ama etrafında bu kadar iyi oyuncular varken biraz daha “takım oyuncusu” gibi konuşabilirdi Kobe. Peki arkadaşları bu konuda ne düşünüyor?

“Bence bu, Kobe’in takımı,” diye konuşuyor sezonun ilk antrenmanı sonrasında Steve Nash. “Medyanın bakış açısına göre Kobe’nin. Ama aynı zamanda bizim de takımımız. Sorumlulukları herkes paylaşmak zorunda. Kobe her şeyi tek başına yapamaz. O, harika yaptığı işleri yapmaya devam edecek. Diğerleri ise kendi paylarına düşenleri yerine getirecek. Bu takım tartışmasız şekilde Kobe’nin. Kariyeri boyunca buradaydı ve şampiyonluklar kazandı. Ayrıca takımdaki en iyi oyuncu da o.”

Steve Nash ile Kobe Bryant, bu yıl iyi polis - kötü polis olacak. Buna hiç şüphe yok. Ama 38 yaşındaki bir oyuncun yorumundan ziyade, henüz 26 yaşında olan ve gelecek yaz serbest kalacak Dwight Howard’ın düşünceleri daha önemli.

“Bu süreçten geçmek istiyorum. Bu oyunu oynamış en iyi oyunculardan birinden öğreneceğim ve bunun için sabırsızlanıyorum. Kobe, bana karşı bazen sert olacak ki benim istediğim de bu. Çünkü bu beni daha iyi bir oyuncu yapacak ve daha iyi bir takım olacağız.”

Kobe’nin krallığını herkes tanımış gibi.

Oyuncular henüz cicim aylarında. Basına yaptıkları açıklamalardan ziyade biraz da parke üzerindeki duruma bakalım. Yaz aylarında, Steve Nash sign-and-trade ile Lakers’a geldiğinde Kobe ile nasıl bir ikili oluşturabileceklerine dair bir yazı yazmıştım. Buyurunuz.

Lakers, bu yıl Princeton hücum sistemi oynayacak. Princeton Üniversitesi’nin efsane coachu Pete Carril’in 60’lardaki Boston Celtics hücumlarından uyarladığı, alan paylaşımı ve doğru pas açılarını oluşturmak üzerine kurulu bir sistem. Bu yapının NBA’deki en iyi uygulayıcısı olduğu düşünülen Eddie Jordan da, asistan coach olarak Lakers staff’ına dahil oldu. Daha ilk antrenmanla birlikte Princeton çalışmaya başladı Lakers.

Coach Jordan, NBA TV’de Princeton Hücumu’nun bazı temel prensiplerini gösteriyor:


Bu da Princeton Üniversitesi’nin uygulayış şekli:



Bu sistemin son iyi uygulayıcısı 2000’lerin başındaki Sacramento Kings’ti. Ne denli keyif veren bir basketbol oynadıklarını hatırladığınıza eminim.

Burada en büyük soru işareti Dwight Howard’ın iyi bir pasör olmaması. Boyalı alanda Andrew Bynum’u upgrade etmeleri iyi oldu. Zira “Philly’li Bynum” yazısında da görüntü kullanarak anlattığım gibi, Bynum pas konusunda tam bir facia. Dediğim gibi Howard iyi bir pasör değil, ancak Bynum gibi bir kabus da değil. Geçen sezon takas deadline’ı öncesi Pau Gasol’u takas etmemeleri çok iyi oldu. Gasol, muazzam pas yeteneği sayesinde Princeton için müthiş bir parça. Ancak Princeton, yüksek posta çıkan 5 numaraya atılan ilk pasla başlıyor. Yani Howard’ı temel seviye de olsa dağıtıcı rolünde göreceğiz. Ancak Superman’in hız ve ayak çabukluğundan faydalanıp, ilk pas görevini Gasol’a verebilirler. Howard’ın çabuk ve hareketli olması da o bölgenin tıkanmasına engel olur.

Bu sistem, hücumun Kobe’ye bağlı kalmasını önlemeye çalışacak. Daha da önemlisi, Kobe’nin her şeyi tek başına yapmaya çalışmasının önüne geçmeyi ve ligdeki 17. sezonuna hazırlanın 34 yaşındaki Kara Mamba’yı toptan uzak tutup, enerjisini korumayı amaçlayacak. Steve Nash herhangi bir sakatlık sorunu yaşamadığı sürece, bu konuda bir sıkıntı olacakmış gibi de durmuyor.

Howard, pas yeteneğinin iyi olmaması nedeniyle Princeton için en ideal 5 numara değil. Hücumda pivot oyunu da Andrew Bynum’un gerisinde. Ancak onun mükemmel olduğu alanlar var tabii ki. Sıra dışı bir savunmacı olmasının dışında, hücumda içeriye yüzü dönük devrildiğinde durdurulması neredeyse imkansız. Yani pick & roll için nefis bir bitirici.


Steve Nash, geçen yıl oynadığı pick & roll’ların yüzde 59.5’inde arkadaşlarının sayıya ulaşmasını sağlamıştı. Bu alanda lig lideri. Dwight Howard ise, geçen sezon oynadığı pick & roll’ların yüzde 73.7’sini sayı yapmıştı. Bu alanda lig lideri.

Uzun lafın kısası; Lakers, ligin en iyi pick & roll oynatan oyun kurucusuna ve ligin en iyi pick & roll bitiren uzununa sahip. Bu konuda daha iyi bir ikili bulmanız imkânsız.

Zaten Mike Brown, Princeton dışında Nash’in ikili oyunlarını da sık sık kullanacaklarını söylemişti. Howard ve Nash’i izlemek keyifli olacak.

Pau Gasol, içeriye devrilme konusunda iyi olmasa da, orta mesafe ve geçen sezon biraz geliştirmiş gözüktüğü dış şutu sayesinde pick & pop için ideal bir uzun. Ve bu konuda da tabii ki yine Steve Nash!

Ayrıca Nash, ikili oyunlarda uzuna inemediği durumlarda yüzde 55 ile şut atmıştı geçen sezon. Eh, sahanın diğer ucunda bekleyen de bir Kobe var. Ço’ acayip şeyler bunlar!

Gasol’un şutundan bahsetmişken… Stan van Gundy, Magic’te Howard’dan maksimum verim alabilmek için yıllarca dört kısalı bir düzen ve hem hareketli hem de şutör 4 numaralar kullandı. Howard ilk defa eski tip bir power forvetle oynayacak. Gasol, pas yeteneğiyle bazı farklı avantajlar sunacak ama boyalı alanda Howard ile sıkışmamaları için iyi bir spacing şart. Devreye yine Princeton giriyor!

Biraz da kenara gelelim. Geçtiğimiz sezon, ligdeki 30 takım içinde en düşük sayı ortalaması tutturan bench (20.5) Lakers’a aitti. Şut yüzdesinde de 41.6 ile 20. sıradaydılar. Lakers, Kobe (34), Nash (38), Artest (33) ve Gasol (32) ile pek de genç olmayan bir beşe sahip. Yaşlı olmayan tek oyuncu Dwight Howard. Sezon içinde sakatlık sorunlarıyla boğuşabilirler ve playoff’a diri girebilmeleri için normal sezondaki yükleri çok olmamalı. Lakers bu alanda da fena işler yapmadı.

Jordan Hill, daha yüksek teklifleri reddederek Nash ile oynayabilmek için takımda kaldı. Fisher takasından gelen ve o dönemde sakat olan Hill, sezon sonuna doğru önemli katkı yapmıştı. Atletizm ve ribaund yeteneğiyle değerli bir isim. Sözleşmesi sona eren Antawn Jamison, minimum kontrat karşılığında Lakers’a geldi ki, diğer yıldızların yanında çok anılmasa da Kupchak’in bu yaz yaptığı önemli işlerden biri. Önemli bir skor potansiyeli var ve bunun için topu elinde uzun süre tutmaya gerek duymuyor. Hem de Howard’ın alışık olduğu bir 4 numara. Sixers şutör guardı Jodie Meeks de bu yıl Lakers forması giyecek. Önemli bir dış atıcı ve Lakers’ın uzun zamandır ihtiyacını hissettiği ceza şutörü olabilir. Onun istikrarlı şut sokması Kobe için daha fazla dinlenme, Howard ve Gasol için de daha fazla hareket alanı demek. Oyun kurucu mevkiinde 3. adam, Howard takasında gelen Chris Duhon. Ben onu Steve Blake’ten daha fazla beğeniyorum ama neler yapabileceğini göreceğiz. Geçen sezon pek katkı vermeyen Devin Ebanks de ana rotasyondaki son isim. Bu yıl boş şutları sokmaya başlamalı.

Unutmadan… İlk beşin son halkası Ron Artest, bu yazı çok iyi geçirmiş. Hayli zayıflamış. Kobe onu Indiana günlerinden beri bu kadar fit görmediğini söylüyor.


Lakers, 2003 yazında Karl Malone ve Gary Payton ile anlaşmış ve kâğıt üzerinde o zamana kadar kurulmuş en iyi kadrolardan birine sahip olmuştu. Herkes Lakers’ın rahatlıkla şampiyon olacağını düşünürken, finalde Detroit’e 4-1 yenilmişlerdi (Tek galibiyet de Luke Walton’un hiç hesapta yokken ortaya çıkıp katkı yaptığı ve Kobe’nin son saniye üçlüğü attığı maçta gelmişti).

O takım pek çok sıkıntı yaşamıştı. Kobe’nin neden olduğu soyunma odası problemleri, Karl Malone’un sakatlık sıkıntıları, Gary Payton’un Üçgen Hücum’a hiç uyum sağlayamayıp özgüvenini tamamen yitirmesi, vs.
Bu takımın, 2003-04 sezonundaki kadronun akıbetini yaşayıp yaşamayacağı merak konusu.

“O zamanki durum farklıydı,” diyor Kobe. “Malone ve Payton kariyerlerinin sonundaydı.

“Payton ve beni ele alırsanız, oyun tarzımız, topu almak istediğimiz yerler, post up yapma şekillerimiz oldukça benzerdi. Malone’un da boyalı alan oyunu Shaq’ınkine bir hayli benziyordu ve içeride biraz sıkışıyorlardı. Ama bu grup farklı.”

Evet, gerçekten de farklı. Muazzam bir dağıtıcı, tarihin gördüğü en iyi skorerlerden biri, Mike Brown’un tabiriyle boyalı alanın Steve Nash’i ve Shaq’tan sonra gördüğümüz en dominant uzun. Herkesin görev tanımı ve uzmanlık alanı birbirinden farklı. Kâğıt üzerinde kimse kimsenin işine engel olmayacakmış gibi görünüyor. Ancak burada en büyük iş Mike Brown’a düşüyor. Eğer işler iyi başlamazsa, genç coachun bu kadroyu taşıyamadığı yönünde eleştiriler okuyacağız. Süper yıldızlarını iyi yönetmek zorunda Brown. Ayrıca her oyuncunun birbirinden farklı olan yeteneklerini en verimli şekilde kullanması ve ortaya ahenkli bir yapı çıkarması gerekiyor.

Son bir soru işareti de sakatlık konusu. Dwight Howard, Nisan ayında ağır bir bel operasyonu geçirdi. Hazırlık kampında iyi görünüyor ama ilerleyen zamanlarda neler olacağı bilinmez. Kobe bu yaz dizine herhangi bir işlem yaptırmadı ama geride bıraktığı 16 yıl boyunca yaptığı kilometre çok fazla. 38 yaşındaki Steve Nash’in bel ağrıları da her an geri dönebilir.

Ancak şu tartışmasız bir gerçek ki, “kağıt üzerindeki Lakers” için limit gökyüzünden bile yukarısı.



Fedakarlık!

Dünya üzerinde Carmelo Anthony’i delicesine seven ve destekleyen bir hayran kitlesi var mıdır bilmiyorum ama eğer varsa, onlar bile Melo’nun bir “takım” için ne deni zararlı bir oyuncu olduğunu anlamıştır artık.

Bugün hiç detaya girmeyeceğim. Ancak isteyenler Carmelo’nun Knicks’te oluşturduğu olumsuzluklara ilişkin, geçtiğimiz sezon sonunda yazdığım bir yazıyı “buradan” okuyabilir.

Neyse…

Knicks, bu sezona heyecanlı giriyor. Kadrolarında ciddi değişim olmasa da geçtiğimiz sezon yeniden alevlenir gibi görünen Heat rekabeti, üstüne New York’un yeni takımının ağabeyine kafa tutması (Tommy Gunn alert, Rocky 5) ister istemez Knicks’i de ateşlemiş durumda.


Geçen yılki zayıflıklarını gidermek için bazı hamleler yaptılar. İki veteran uzun; Marcus Camby ve Kurt Thomas takıma dahil oldu. Rasheed Wallace da her an basketbola dönebilir. Unutmadan; Ronnie Brewer ile de imzaladılar. Güzel hamle.

Asıl önemli pozisyona gelelim; oyun kurucu… Jason Kidd, kariyerinin sonunda Knicks forması giyecek. Ama bunu Mark Cuban’a hatırlatmayın. Yavaştan unutur gibi, yeniden ateş saçabilir sağa sola. Raymond Felton takıma yeniden katıldı ve Caja Laboral’den Pablo Prigioni ile anlaştılar. Tüm bu hamlelerin amacı, geçen sezon oyun sisteminin altını üstüne getiren Carmelo Anthony’i toptan biraz uzaklaştırmak.

Kidd artık çok fazla süre alacak düzeyde değil. Felton “baskın” bir oyuncu olmaktan uzak. 35 yaşındaki çaylak Pablo Prigioni’ye ise hiç değinmeyeyim. Kısacası; Knicks’in oyun kurucu mevkiinde yaşadığı sıkıntılar devam edecek.

Ama, hey! Bekleyin biraz…

Carmelo’nun bu konu hakkında söyleyecekleri var:

“Tüm yükü omuzlayıp, sahada her şeyi yapmaya çalışmak istemiyorum. 27 sayı yerine 23 atmışım, çok önemli değil. Bu, yapmam gereken bir fedakârlık.”

Ka-Fa 1500!

Yeni sezon için Knicks’ten umutlu muydunuz? Bir daha düşünün derim.



Bakkal Hesabı

Dwyane Wade her ne kadar ligdeki en iyi oyunculardan biri olsa da, şutunda kariyeri boyunca bir istikrar yakalayamadı. Özellikle tuhaf ve verimsiz atış stilinin, ritmini bozduğu şüphesiz. Geçtiğimiz yıl saha içinden neredeyse yüzde elliyle attı ama atışlarının çoğu smaç veya boyalı alan şutu olduğu için bu istatistik biraz aldatıcı. Gerçi üç sayı yüzdesine bakınca (yüzde 27) durumun ciddiyeti anlaşılıyor.

Neyse… Wade, kendi görüntülerini tekrar tekrar izledikten sonra şut stilinin isabet oranını düşürdüğüne kanaat etmiş ve bu motion’ı düzeltmek için kendine bir şut coachu tutmuş.


Buraya kadar her şey güzel. Ama Wade’in kendi hakkında yaptığı değerlendirmeler biraz enteresan.
“Ligdeki en iyi orta mesafe şutörlerinden biriyim,” diyor The Flash. “Ama gelin görün ki, yaşadığınız sakatlıklar zamanla stilinizi bozabiliyor. Atışımdaki rahatlığı geri kazanmalıyım.”

Orada dur üstad!

Rakamlar D-Wade’i pek savunmuyor doğrusu. Son 5 sezonda ligdeki tüm şutör guardlar içinde 16-23 feet (5-7 m) arasından sırasıyla 42’nci, 63’üncü, 26’ıncı, 56’ncı ve 45’inci sırada Dwyane Wade. Dikkat edin… Tüm oyuncular arasında demiyorum. Sadece şutör guardlar arasında.

10-15 feet (3-4,5 m) arasında da pek parlak bir noktada değil. Yine son 5 yılda sırasıyla 44’üncü, 27’nci, 42’nci, 33’üncü ve 21’inci sırada tüm şutör guardlar arasında.

Kısacası Wade’in hesabı biraz şaşmış. “Oyunumun en önemli yanı” diye nitelediği orta mesafelerini geliştirmesi lazım. Bu mesafeden geçen yılki ortalaması sadece yüzde 38.

Şut coachu ona ne kadar fayda edecek bilmiyorum. Ama yeni sezonda tarihin en iyi şutörüyle aynı takımda oynayacağını hatırlamakta fayda var. 

Big Fellas!


NBA'de geçen sezon finale giden iki takım da playoff'un çok büyük bölümünü kısa beşlerle oynamıştı. Smallball tabirini de hiç olmadığı kadar çok duyduk bu süreçte. Oyunun kontrolü, üç sayı çigisi kullanılmaya başladığından beri çoğunlukla kısalarda oldu zaten. Ama iri dostlar basketbolun hala olmazsa olmazı.

2004 yazında Shaquille O'Neal'ı Miami'ye takas eden Lakers, yeniden NBA finali görebilmek için 4 yıl beklemişti. 1996 yazında, tüm Dünya'nın Atlanta Olimpiyatlarına uyandığı sabah Shaquille O'Neal'ı Lakers'a kaptırdığını öğrenen Orlando, bir playoff serisi kazanmak için tam 12 yıl uğraşmak zorunda kaldı. 1974 yılında NBA finali oynayıp, bir sene sonra süper yıldız Kareem Abdul-Jabbar'ı Lakers'a gönderen Milwaukee Bucks ise o tarihten beri final yüzü göremedi.

NBA'e yön veren önemli pivotların büyük bölümünün yolu illa ki Los Angeles'a düşüyor. Bunu anladık da, bakalım Orlando'nun toparlanması ne kadar zaman alacak...



Philly'li Bynum

Philadelphia 76’ers - Andre Iguodala ilişkisi artık iyice sarpa sarmıştı. Iguodala nefis bir atlet. Tamamlayıcı rolünde de çok iyi bir oyuncu. Ama ondan beklenen takımın hücum lideri olmasıydı ki parke üzerindeki sıkıntıların önemli çıkış noktalarından biri bu oldu. Robin’i Batman rolüne iterseniz sorun yaşamanız kaçınılmaz bir hal alacaktır. Ayrıca Iggy uzun zamandır Philadelphia’daydı ve liderlik ve saygı bekliyor ancak hak ettiği şeyleri alamadığını düşünüyordu. İçeride işler oldukça karışıktı kısacası.

Ancak artık bu bitmiş ilişki yerine şehirde yeni bir heyecan var.


Dwight Howard takasında sadece Iguodala’yı vererek Andrew Bynum’u (tabii bir de Jason Richardson’un kontratını üstlenmeleri gerekti) almayı başardılar ve bu, Sixers’a yepyeni şeyler vaat ediyor. Andrew Bynum ligin şüphesiz en iyi ikinci pivotu. Önemli artılarının yanında ciddi eksileri de var. Ama takımın boyalı alandaki skor zafiyetini ortadan kaldıracak.

Bynum geçtiğimiz sezon kariyerinin tartışmasız en iyi yılını geçirdi. Maç başına yakaladığı 18.7 sayı ve 11.8 ribaund, 2005 yılında adımını attığı ligde yakaladığı en iyi rakamlardı. Ama en önemlisi, 2007’den beri ona her sezon sorun çıkaran dizleri, lokavt nedeniyle sıkıştırılan ve yoğunlaştırılan sezonda bile hiç S.O.S. vermedi. Üstelik kariyerinde ilk kez 30 dakika üzerinde süre almasına rağmen. Tabii bunda Dr. Peter Wehling’in de etkisi var. Hatta bu yaz ona yine görünecek Bynum. Ama önemli bir sorunu yok.

76ers’ta neler yapacağına bakalım. Bynum’un geçen sene yakaladığı rakamlar, takımdaki diğer üç uzun; Spencer Hawes, Kwame Brown ve Lavoy Allen’ın toplamından bile çok daha fazla.


Sakatlık yaşamadığı sürece 35 dakika ve üzerinde süre alacağına hiç şüphe yok Bynum’un. Yine etkileyici rakamlar sunacak. Ancak oyununda enteresan çelişkiler barındıran bir oyuncu kendisi. Neredeyse kusursuz bir ayak fundamental’ı var (evet, Dwight Howard bu konuda yanına yaklaşamaz Bynum’un) ama diğer yandan çok düşük bir oyun zekâsına sahip. Müthiş gücü ve ayak hareketleri sayesinde çembere yakın top aldığında durdurulması neredeyse imkânsız fakat ikili sıkıştırma adeta devre dışı bırakıyor Bynum’u.


Yukarıdaki tablo Bynum’un sıkıntısını mükemmel bir şekilde özetliyor. Bire bir tutulduğunda iki hücum başına bir basket atarken, ikili sıkıştırma geldiğinde bu oran üç hücumda bir baskete geriliyor. Ama en önemlisi şu; yardım savunmacısı gelmediğinde pota altındaki 10 hücum başına 0.95 top kaybı yapan Bynum, ikili sıkıştırmada her dört topun birini kaybediyor. Felaket bir oran. Kâbus gibi.

Bynum ikili sıkıştırmaya maruz kaldığında aşağıda izleyeceklerinize benzer saçma görüntüler çıkıyor ortaya.




Zaten sorun da bu; hücum sisteminizi Andrew Bynum üzerinden kurmanız imkansız. Mesela Dwight Howard’da böyle bir sıkıntı yok. Kağıt üzerinde yaptıkları çok yakın görünse de, Lakers’ın takas sonrası sevinçten kafayı yemesinin sebebi de bu.

Peki nedir Bynum’u mümkün olduğunca bire bir bırakıp, ondan mümkün olan en yüksek verimi almanın yolu? Cevap çok zor değil de, uygulaması o kadar kolay değil; doğru “spacing”.

Bynum ve Gasol, Üçgen Hücum’da birbirlerinin yoluna pek çıkmıyordu fakat Mike Brown’un daha gelenekçi basketbolunda postta hayli sıkıştılar. Ama Sixers, pota altında Bynum’u tatmin edici biçimde tamamlayabilecek Thaddeus Young’a sahip. Young, iyi bir dış şuta sahip olmasa da üstün atletizmi ve orta mesafeden şut sokabiliyor oluşu sayesinde Bynum’a pota altında yeterince hareket alanı bırakacak kuşkusuz.

İyi bir spacing için ikinci adım da tabii ki önemli bir dış atıcılara sahip olmak. Bu şekilde Bynum post-up yaptığı zaman yardım savunmacısı boyalı alana, Bynum’a inerken daha temkinli olacak ve Big B’nin hareket alanı daha az kısıtlanacak. Bu yüzden, yüklü kontratını üstlenmek zorunda kalmış olsalar da Jason Richardson anahtar faktörlerden biri olacak bu yılki Sixers için. Ayrıca pek sevmesem de Nick Young ve artık herkesin “hadi, patlasın artık!” diye beklediği Evan Turner’ın şutlarındaki istikrar da Philly için üst düzey öneme sahip.

Şutörlerle oyunu açmanın bir diğer önemi de penetrecilerin hareket alanlarını genişletmek. Onlar boyalı alana saldırdığında uzun savunmacıları da kendilerine yardıma gelecek. Dolayısıyla Bynum’un çemberi kökünden sarsması kolaylaşacak.

Big B’den maksimum faydayı almak için bir diğer önemli faktör de takımınızda iyi bir oyun kurucunun olması. Jrue Holiday iyi bir oyuncu ama oynatmaktan ziyade “önce at” kafasında bir adam. Geride bıraktığımız sezonda Holiday’in kenarda olduğu bölümlerde takımın asist, skor verimliliği, şut yüzdesi gibi ana hücum istatistiklerinden hiçbiri gerilemedi. Tek başına bu bilgi bile Holiday’in bir oyun kurucu olarak Philadelphia hücumuna yeteri kadar boyut şey katmadığını gösteriyor.

İşin bir de savunma yönü var tabii. Bynum, ayakları oldukça yavaş bir oyuncu. Vücut kontrolünü son bir yılda hayli geliştirse de, ayak yavaşlığı gereksiz faul problemi yaşamasına sebep oluyor. Ama en büyük sorunu pick & roll savunmasında yaşıyor Bynum. Genelde kısa oyuncuya çıkmakla, devrilen uzuna inmek arasında bir yerlerde kalıyor ikili oyunlar esnasında.

Ancak tüm özelliklerini teraziye koyduğumuz zaman, Bynum’un olumlu yönleri olumsuzlara fazlasıyla ağır basıyor. Sixers onu alarak kesinlikle kendini önemli ölçüde upgrade etmiş oldu.

Ama (bu kelime aslında pek optimist yerlere götürmez bir argümanı) Bynum - Philly ilişkisi önünde bir takım zorluklar olmayacak değil. Bynum’un kontratı gelecek yaz sona eriyor ve Sixers’a herhangi bir bağlılık garantisiyle gelmedi. Yine de onlardan alabileceği para, diğer takımların önerebileceğinden daha fazla olacak ve bu, kendisini şehirde kalmaya yanaştırabilir. Geçen sezon adı takas dedikodularına karıştığında (hangi sezon karışmadı gerçi?) “Hangi takımda oynayacağım pek sorun değil. Şehirde bir banka olduğu sürece benim adıma problem yok” demişti.

Bynum’un çocuksu hareketlerini de unutmamak lazım. Geçen yaz hız sınırını aştığı için ceza almıştı. Ertesi gün aynı yolda, aynı saatte yeniden aynı hatayı yapıp yine ceza aldı. Bir keresinde aracını engelli otoparkına bırakmış ve toplum içinde sertçe eleştirilmişti. Geçen sezon bir maçta bomboş pozisyonda topu içeri indirmek yerine üçlük atmış ve Mike Brown tarafından benche alınmıştı. Bunun üzerinden çok geçmeden üç sayıları yeniden denedi ve isabet sağlayana kadar da vazgeçmedi. Ve bunun gibi daha pek çok olay…


Philadelphia bir bakıma iki ucu keskin bir bıçak almış oldu. Nasıl kullanacaklarını, ona nasıl katlanacaklarını göreceğiz. Ama sadece rakipleri kesen tarafı kullanmayı başarabilir ve bunu doğru paternlerde yapabilirlerse, kimsenin şüphesi yok ki o taraf oldukça keskin! Andrew Bynum üzerinden hücum kuramıyorsunuz. Oyun zekası ve saha görüşü çok düşük. Eğer bir Chris Paul’unuz olsa işler bambaşka olur. Hatta genç bir Andre Miller bile makinedeki pek çok dişliyi değiştirir. Philly’de böyle bir guard olmaması, Bynum’u yüzde yüzlük bir verimle kullanmalarını engelleyecek. Ama şartlar ne olursa olsun, onun takıma pota altında yapacağı etki gerçekten çok büyük olacak.

Philadelphia’nın elinde Thaddeus Young, Evan Turner, Nick Young, Spencer Hawes ve Andrew Bynum gibi önemli genç oyuncular bulunuyor. Tecrübeli skorer Jason Richardson da cabası. Hawes’ı takas etmeleri sürpriz olmaz çünkü Bynum ile birbirlerinin sürelerini yiyecekler. Ve böyle bir takastan iyi bir(kaç) parça almaları fazlasıyla muhtemel. Eğer ellerindeki malzemeyi iyi kullanıp, ortaya doğru bir yapı çıkarmayı başarırlarsa, gelecek Philadelphia için hiç de fena görünmüyor. Şu anki gidişat iyi. Ama 2013 yazı onlar için bilgisayar oyunlarındaki boss savaşları gibi geçecek. Bynum ile kontrat uzatmak Philly için “her şey” demek…



"Bu Kadar Mı?"



Los Angeles Lakers genel menajeri Mitch Kupchak, Dwight Howard takası için saatler boyu Magic, 76’ers ve Nuggets yöneticileriyle telekonferans yapar. Nihayet pazarlıklar olumlu sonuçlanır ve Howard bir Laker olur. Kupchak koltuğundan kalkar. Kapısının önüne çıkar. Koridorun diğer ucundaki odasında oturan coach Mike Brown ile göz göze gelirler.

“Az önce bir takas yaptık,” der Mitch Kupchak.

“Öyle mi? Kimi aldık?” diye sorar Mike Brown.

“Dwight Howard,” diye yanıtlar Kupchak.

“Kim gidiyor?” diye yeniden sorar Brown.

“Bynum,” diye cevap verir Kupchak.

“Bu kadar mı?”

“Bu kadar.”

Duyduklarının etkisiyle küçük çaplı bir şok geçirmektedir coach Brown. Detayları anlayabilmek için bir soru daha sorar: “Pau gitmiyor mu?”

“Pau gitmiyor.”

Mike Brown sandalyesinden fırlar. Koridor boyunca tüm hızıyla koşar ve yanına adeta uçarak gittiği Kupchak’e sıkıca sarılır.


- Mutlu Son-


Mike Brown bazen çok doğal ve içinden geldiği gibi tepkiler verebiliyor. Geçen sezon bir maç esnasında Andrew Bynum'u alnından öpmüşlüğü bile var.





Çıldırış

Of be! Nasıl bir yıl oldu öyle, değil mi? Yaklaşık 10-12 ay süren Dwightmare nihayet sona erdi. Herkes mutlu mu? Hiç sanmıyorum. Orlando için işler hiç iyi görünmüyor. Miami ve Oklahoma City’nin de bu işe hayli bozulduğunu tahmin edebiliriz. Lakers ise efsane uzun adam listesine yeni bir halka eklemiş oldu. Aslında Temmuz ayı başında neredeyse Brooklyn Nets’e gidiyordu Howard. 4 takım ve 12 oyuncuyu içeren takas senaryosunun fişi son anda Magic GM’i Rob Hennigan tarafından çekildi. Ki kendisine yazının ilerleyen bölümlerinde geleceğiz.

Nets’in Brooklyn Lopez’in kontratını uzatması ve genç oyuncunun 15 Ocak 2013’e kadar takas edilemeyecek oluşu Nets’i senaryodan çıkardı ve Dwight Howard için geriye sadece iki seçenek kaldı; Lakers ve Mavericks. Mavs’in elinde takasa girişecek hiçbir parça yok ve onlar gelecek yazın serbest oyuncu piyasasını bekliyordu (hala da bekliyorlar aslında). Mitch Kupchak her ne kadar “İki gün öncesine kadar takastan ümitli değildim” dese de, Howard için Lakers’tan başka bir güzergah görünmüyordu ufukta. 2013 takas deadline’ına yaklaşmak, Orlando’yu sıkıştığı köşede daha da ezecekti. Superman’i hazırlık kampına kadar takımda tutmaları bile sürpriz olurdu. O yüzden işleri Eylül ayına bile sarkıtmak istemedikleri çok belliydi.

Kupchak çarşamba günü ofiste otururken telefonu çalmış. Arayan Rob Hennigan’mış ve kafasındaki planları sunmuş. Önerisi Kupchak’in hoşuna gitmiş ve uzun telekonferanslar başlamış. Perşembe akşam saatlerinde 4 takım bir taslak üzerinde anlaşmaya vardıktan sonra, resmi işlemleri ertesi gün halletmek üzere herkes evine yönelmiş. “Arabada eve giderken radyoda bizim takası duydum.” diyor Kupchak. Bunu derken yüzündeki ifadeyi görmeliydiniz. ABD basınındaki “sources” tabirine bugüne dek inanmıyorduysanız, artık inanın!

Önce bir takasa bakalım… Kafamız karışmasın diye bir tablo üzerinden gidelim hatta.


Orlando Magic

Hiç tartışma yok ki takasa giren dört takımın üçü kendini upgrade etti. Gerileyen tek takım Orlando Magic. Aldıkları oyuncuların hiçbiri bir franchise’ı memnun edecek seviyede değil. Gelecek sezon serbest kalıp takımdan ayrılırsa ne yaparız diye Andrew Bynum'u içeren bir pakete girişmediler. Arron Afflalo iyi bir oyuncu, tamam. Pek lafım yok. Ama iyi bir takımda yan parça olduğunda önemli katkılar yapacak bir isim. Ancak şu an ortada pek de bir “takım” yok. Nikola Vucevic, çaylak sezonunda çok kötü bir görüntü çizmedi ama önemli bir yıldız olabileceğine dair herhangi bir gösterge de sunmadı. Moe Harkless oldukça önemli bir atlet. Ancak hem çok ham bir oyuncu hem de potansiyeli ahım şahım bir seviyede değil. Al Harrington’u zaten gelecek yaz serbest bırakacaklar. Kontratının 2013’ten sonraki bölümünü sadece $7.5 milyona buy-out edebiliyorlar. Joh McRoberts, pakete biten kontratı için eklendi. Geçen sezon hiçbir faktör olamayacağını net bir biçimde gördük Lakers’ta. Christian Eyenga ise Ramon Sessions takasında gelmişti. Lakers’ta hiç şans bulamadı. Şahsen beğendiğim bir adam. Hücumu çok kısıtlı ama önemli bir atlet. Çok da gayretli bir savunmacı. Ama dağınık bir takıma katkı vermekten çok uzak olacak o da.

Neyse, Orlando Magic’in öncelikli hedefi zaten takasta alacağı oyuncu grubu değildi. Tüm istekleri, paketi ilk tur draft haklarıyla doldurup, yeni bir OKC modeli yaratmaktı. Ama aldıkları seçme haklarının hiçbiri lottery olmayacak. Şaka gibi! Yukarıda Rob Hennigan’a geleceğiz demiştim. Eh, gelelim artık. Kendisi 30 yaşında ve ilk genel menajerlik deneyimini yaşıyor. Üniversiteden sonra 4 yıl San Antonio Spurs’te, sonra bir dört yıl da Oklahoma City’de Sam Presti’nin asistanı olarak görev yaptı. Pek çok genel menajerin iş deneyiminden daha iyi bir stajı var. Ancak Magic’e geldiği gibi kendisini ateş çemberinde bulması (bunu bilmiyor değildi tabii) Hennigan için pek de şanslı bir durum değildi. Bu durumu ne kadar iyi idare etti, bir ona bakalım.

Dwight Howard’ı ayrılma isteğinden vazgeçirmeye çalıştı ki yapması gereken de buydu. Ama ilk yapması gereken buydu. Ekibiyle birlikte Howard’ın rehabilitasyon için bulunduğu Los Angeles’a gidip ona, hazırladıkları bir sunumu izletti. “Artık Otis Smith yok, yeni bir dönem başladı” mesajı vermeye çalıştı ama pek işe yaramadı. Ama bu sunumu yapmadan önce Brooklyn Nets ile neredeyse anlaşıyordu. O da hiç iyi bir paket olmayacaktı ve takımlar anlaştıktan sonra Nets GM’i Billy King’i arayıp takası iptal ettiğini söylemiş Hennigan. Howard da Deron Williams’ın kapısından döndü yani. Daha sonra seçenekleri azaldı Hennigan’ın. Ya Lakers ile anlaşacaktı ya da takas deadline’ı öncesi Nets (ve yine Lakers) ne verirse ona razı olacaktı. Bunları yapmazsa Howard’ın Temmuz ayında “hadi eyvallah” diyip Dallas’a gidişini izleyecekti (Lakers ve Nets’in teklif yapma hakkı olmayacaktı. Salary Cap’in üzerindeler).

Rob Hennigan her ne kadar sistemli bir iş yaptıklarını ve uzun vadede kazanacaklarını söylese de, işler şimdilik pek öyle görünmüyor. Ellerindeki oyuncu grubu oldukça vasat ve draft hakları pek yukarılardan olmayacak. Üstad Steve Aschburner şöyle bir şey yazdı Magic’in hamlesine ilişkin:

“No offense, but Afflalo, Harrington, Vucevic and Philly first-rounder Mo Harkless evoke memories of Connie Dierking, Paul Neumann and Lee Shaffer — the three guys San Francisco landed when Wilt Chamberlain wanted off the Warriors in 1965.”

Ama… Kocaman bir AMA… 2014 yazında salary cap’lerinde $20 milyonluk bir boşluk olacak ki serbest oyuncu pazarında istedikleri oyuncuya maksimum kontrat verebilecekler. Ama arada tuhaf takaslar yaparlarsa işler değişir, orası ayrı. Bekleyip göreceğiz.

Philadelphia 76’ers

Andre Iguodala uzun zamandır ayrılmak istiyordu ve Sixers - Iggy ilişkisi kopmuş gibi görünüyordu. Onu takas etmek Philly’nin gündemindeydi ama muhtemelen Rod Thorn’un rüyasında görse dahi inanmayacağı bir senaryonun içinde buldular kendilerini. İlişkilerinin pek de iyi olmadığı yıldızlarını verip ligin en iyi ikinci pivotunu aldılar. Andrew Bynum’un kontratı gelecek yaz sona eriyor. Uzatma garantisi almadan böyle bir kumar oynadılar. Tutarsa, yani Bynum orada kalmak isterse gerçekten müthiş bir işe imza atmış olurlar. Magic’in kurtulmak istediği kontratlardan Jason Richardson’u aldılar (diğer Hedo idi ama o kaldı) ki Bynum gibi bir uzununuz olduğu zaman oyunu genişletecek şutörlere ihtiyacınız var. O yüzden J-Rich iyi oturacak Sixers’a. Keşke Jrue Holiday biraz daha oynatma öncelikli bir oyun kurucu olsaydı. Tabii bir de Bynum’un düşük oyun zekası, hücumun merkezi olacağı bir sistemde ne kadar verim vereceği konusunda soru işaretleri doğuruyor.

Denver Nuggets

IOS 4 iyiydi ama IOS 5 daha iyi. Versiyon yükseltiyorsunuz. Hem iyi olan özelliklerinizi daha da iyiye götürüyorsunuz hem de cihazınızın pil ömrü azalmıyor. Denver’ın yaptığı aynen bu. Bahsettiğimiz takım ligin en hızlı tempoda oynayan ekiplerinden bir tanesi. Böyle bir takıma Andre Iguodala’dan daha iyi oturacak kaç isim bulabilirsiniz ki ligde? Iggy, Sixers’ta doğal yeteneklerinin elverdiği şeylerin dışına çıkmak zorunda kalıyordu. Takımın birinci skor opsiyonuydu ve bu rolde doğası gereği yeterince başarılı değildi. Nuggets’ta ise önceliği savunma olacak. Hücumu yapanlar zaten var. Oyuna sertlik getirecek. Ty Lawson ile açık alana çıkacak, koşacak ve en iyi olduğu şeyi yapacak; potayı yerle bir edecek!


Denver için çok iyi bir hamle oldu. Arron Afflalo gibi iyi bir oyuncuyu verseler de daha iyisini aldılar. Al Harrington da pakete dahil. Ama dizleri pekiyi durumda değil artık. Çok katkı veremiyordu son dönemde. Hiç sorun değil. Denver gerçekten çok iyi hamle yapmış oldu. Onları izlemek için gerçekten sabırsızlanıyorum.

Los Angeles Lakers

Pek yoruma gerek var mı, emin değilim. Ligin en iyi ikinci pivotunu verip en iyisini aldılar. İstatistiki anlamda aralarındaki fark azmış gibi görünebilir. Ama Andrew Bynum üzerinden asla hücum kuramazken, Dwight Howard’ı takımın merkezine oturtabilirsiniz. Lakers, Kobe Bryant dönemi sonrası ihtiyaç duyacağı süper yıldızı buldu. Andrew Bynum çok iyi bir oyuncu olsa da, eksikleri arasında belki de en önemlisi pick & roll savunamıyor oluşuydu. Lakers, geçen yıl pick & roll başına en fazla sayı yiyen takımdı ligde. Artık show-up’ı gezegende en iyi yapan adama sahipler. Ayrıca Howard’ın süper bir çember savunucu ve ribauntçu olduğunu da unutmayalım.


Sahanın diğer ucunda da işler benzer durumda. Bynum hücumda yeterince kullanılmamaktan yakınıyordu ama Lakers’ın Kobe ve Gasol öncelikli hücum sistemi kendisine ciddi avantajlar sağlıyordu. Bynum oyun zekası yerlerde olan bir oyuncu. Post oyununda ikili sıkıştırma geldiğinde topu asla çıkaramıyor oradan. Rakibiyle bire bir kalırsa kimse onu durduramaz, o ayrı. Ancak Lakers’ın zaten verimli olmayan hücum sisteminde daha da sorun yaratıyordu Bynum. Howard ile bunu da çözmüş oldular.

Dwight Howard hakkındaki en büyük soru işaretlerinden biri, gelecek yaz sona erecek kontratını Lakers ile uzatıp uzatmayacağıydı. Basın toplantısını izlediyseniz Lakers’a geldiği için ne kadar mutlu olduğunu görmüşsünüzdür. Tedavisi için 4 aydır Los Angeles’ta bir otelde kalıyor. Halkın kendisine olan ilgi ve sevgisine bayılmış. “Yaşlı kadınlar bile beni yolda çevirip ‘hadi Lakers’a gel’ diyor” diye anlattı. Formasına dokunmadan edemiyordu. Bence Lakers ile sözleşme uzatmama imkanı yok. Hem Lakers’ı bırakıp Mavericks’e giden adam gerçekten aptaldır.

Geriye tek bir soru işareti kalıyor; Howard’ın beli ne durumda? Sakatlığı nedeniyle sezonu playoff öncesinde kapamıştı. Ameliyat oldu. Doktorlar operasyonun iyi geçtiğini söylüyor. Sezonun başlamasına iki buçuk ay var ve şu an Howard hala koşamıyor. Acele etmemesi gerek. Sakatlığı gerçekten kritik. Amar’e Stoudemire’nin art arda bel ağrıları ve sakatlıkları sonrası patlayıcılığını ne kadar kaybettiğini unutmayalım.

Rakip coach olduğunuzu düşünün. Karşınızda Kobe Bryant, Dwight Howard, Pau Gasol ve Steve Nash gibi adamlar var. Kenardan Antawn Jamison geliyor, şutör Jodie Meeks geliyor. Gerçekten pek mutlu olmazdınız. Lakers bu sene Princeton hücumu oynayacak. Eddie Jordan'ı staffa'a ekleyebilirler. John Kuester'ın yerine hücumdan sorumlu asistan coach Jordan olursa çok daha iyi olur. Onunla ilgili de bir yazı yazmayı düşünüyorum. Her şey yolunda giderse, Howard’ın beli tamamen düzelir, Nash’in de zaman zaman sorun yaratan beli önemli bir durum oluşturmazsa efsane bir takım izleyebiliriz…

Geçen yıl lokavtın törpülediği heyecan bu sene fazlasıyla dönecek gibi.



Mola


Olimpiyatlar nedeniyle bir süredir ortalarda yoktum. Oyunlar bitene kadar blogda pek hareket olamayacak. Sonra tam gaz devam...