Clippers - Warriors: Game 5

Serinin en kritik maçı belki de... Bugüne dek playoff'larda 2-2'lik eşitliğin olduğu serilerde beşinci maçı kazanan takımların turu geçme oranı yüzde 83.

Andrew Bogut sağlamken dahi çok derin bir pota altı rotasyonu olmayan Golden State, Avustralyalı pivotun yokluğunda iyice zorlanıyor Clippers'ın atletik uzunlarına karşı. Geride kalan beş maçın tamamında en az bir uzun erken faul problemine girdi. Marreese Speights elinden geleni yapmaya çalışıyorsa da yeterince katkı sağlayamıyor. Warriors, Andre Iguodala ile imzaladıktan sonra lüks vergisine taşmamak için Jarrett Jack ve Carl Landry ile sözleşme uzatmamıştı. Sezonun en kritik yerinde ikisini de çok arıyorlar. Landry önemli bir ribauntçu değildi belki ama oyunu okuyabilen iyi bir pasör ve verimli bir orta mesafe şutörüydü. Clippers'ın sürekli yardım getiren savunması karşısında ekstra bir pasör uzun Warriors'un işine epey yarardı. Hatta şurada, aşağıda bir yerlerde Hilton Armstrong'un bir pozisyonluğuna o role evrildiğini ve bunun hücumu ne kadar rahatlattığına değinmiştim.

Warriors'ın normal sezondaki 15 top kaybı ortalaması Clippers serisindeki yenilgilerde 19'a yaklaştı. Clippers lig derakiplerini en fazla top kaybına zorlayan yedinci takım. Bu seride hücumu nefeslendirecek, topu kontrol edecek bir Jarrett Jack epey işlerine yarardı. Takıma katıldıklarından beri ne Crawford ne de Blake bu rolde başarılı olabildi.

Clippers savunmasının seri başından beri ilk amacı Steph Curry'nin topu elinden çıkarmasını sağlamak. Ona şut attırmadıktan sonra geriye kalan pek çok şeyi kabul edebilirler. Ama öncelikleri bu. Steph Curry çembere çok kolay gidebilen bir oyuncu olmadığından hücumda varyasyon yaratmak için kullandıkları en önemli şeylerin başında ikili oyunlar geliyor. Doc Rivers ise seri başından bu yana Curry'e gelen her perdelemede uzunu show-up'a gönderiyor. Bu şekilde Steph'in boşluk bulup şut atmasını ya da sahayı görebilmesini engellemek istiyorlar. Bu stratejiyle Curry'nin normal sezonda 3.8 olan top kaybı ortalamasını playoff'ta 4.4'e çıkarmayı, maç başına yaklaşık 18 olan şut deneme miktarını ise 15'e düşürmeyi başardılar. 

Beşinci maçta ise Mark Jackson, Steph Curry'i kullanma şeklinde uyarlama yaptı. Hücumu organize etme görevini Iguodala'ya yükledi ve Curry'i topsuz kullanmayı tercih etti. Bu şekilde ona getirilecek ikili sıkıştırmaların hücum organizasyonlarını bozmasına engel olmayı amaçladı. Ancak Curry iki numara gibi oynadığında biraz pasif kaldı. Üçüncü çeyreğin son iki dakikasına kadar sadece 4 şut kullanmıştı. Oyunu da sadece 10 şutla bitirdi. Bürünmesi gereken rolün bundan çok daha fazlası olduğunu biliyoruz.

Maç içinde Steph Curry'i o ikili sıkıştırmalardan kurtarmak için harika bir oyun oynadı Golden State. Bariz bir şekilde çizilmiş ve çalışılmış bir sete benziyordu yaptıkları. Ama bir daha tekrarlamamaları kafamı karıştırdı.


Görsel biraz karman çorman gelebilir. Açıklayayım...

Her renk farklı bir oyuncuyu işaret ediyor. Kırmızı sadece Draymond Green'i anlatıyor. Aynı şekilde sarı rengi Harrison Barnes, beyazı da Blake Griffin için kullandım.

Draymond Green boyalı alandan yukarıya gelip Stephen Curry'e perdeleme yapacak. Green'i savunan oyuncu Blake Griffin. Ancak Curry'e gitmeden önce aşağıda küçük bir oyun var; kafa karıştırmak için. Barnes, Green'i Blake Griffin'e yapacağı perdelemeyle yukarıya çıkarmaya çalışacak. 

Burada Clippers savunmasının çabuk reaksiyon göstermesi lazım. Eğer Barnes iyi bir perdeleme yapıp Griffin'i aşağıda tutarsa anında switch yapmaları ve Hidayet Türkoğlu'nun Green ile yukarı koşması gerekiyor.


Clippers savunması uyanamadı.

Draymond Green yukarı çıkarken Barnes'ın perdelemesine takılan Griffin ona yetişemiyor. Hedo kendi adamında kalmayı tercih etti. Şuta kalkan Curry ile ona show-up'a gelmeye çalışan Griffin arasında okla da belirtildiği gibi epey mesafe var.

Bu şekilde Steph Curry seri boyunca PnR çıkışlarında ender bulduğu bir şeyi yapıp boş şut atabildi. Atış esnasında Darren Collison'un da faulü vardı. 4 sayılık bir oyun. Hatta Kevin Harlan'ın dediği gibi: "KABOOM!"

Ama söylediğim gibi benzer şeyleri pek kullanmadı maç boyunca Golden State. Hoşuma gitmedi.

Her Yere Double

Steph Curry'i önemli bölümlerde topsuz kullandılar dediğim gibi. Hem onu, hem de topsuz oynayan diğer şutör Klay Thompson'u şut bulmaları için forvetlere çıkaran pin-down screen'ler de çok aşağıdaydı. Şut bulamayıp ortaya drive ettiklerinde çembere çok yakındılar ve önlerinde hep iki uzun oldu. Bu da şutları bozdu.

Orada zaten DeAndre Jordan rakipleri sürekli püskürtüyor.. DJ için harika bir seri oluyor. Normal sezonda 2.5 olan blok ortalaması GSW serisinde 4.2'ye yükseldi. Sayı, ribaunt ve asist ortalamalarının tamamı az da olsa arttı. Ama en önemlisi normal sezonda yüzde 43 olan serbest atış yüzdesi playoff'ta 55'i gördü. Hack-A-DeAndre stratejsine karşı en kötü ihtimalle bu oranlarda kalması önemli. Çünkü pozisyon başına en az 1 sayı demek bu. Doc Rivers böyle dakikalarda onu sahada tutabilir hiç değilse.

Bu arada coach Rivers pin-down screen'lerden çıkıp top alan oyuncuları da tıpkı ikili oyunlarda yaptığı gibi uzunlarıyla takip ettiriyor. Steph Curry ve Klay Thompson'u soğutmak Golden State'i mağlup etmek için ilk stratejiniz olmalı zaten. Uzunlar toplu oyuncuya yardıma gittiğinde arkada David Lee ve Draymond Green gibi orta mesafe şutu olan isimleri riske ediyorlar ama hem bu strateji şu ana kadar işe yaradı, hem de bu isimlerin getirdiği riskleri tarttığınızda daha yoğun önlem almaya karar vereceğiniz adamlara öncelik veriyor Rivers.

Haydi...

Atlanta, Indiana'yı Eleme Noktasına Nasıl Geldi?

Pick & Roll, Pick & Pop ve Şut.

Bitti!

Show-Up 101 With Dwight Howard

26 yaşındayım. Çocukluğumdan beri NBA izliyorum. Böyle bir playoff başlangıcı hatırlamıyorum. Hadi beni geçin. Kaan Kural benzer bir şey yazdı geçen gün: "25 yıldır NBA izliyorum, böyle bir ilk tur görmedim."

Bazı maçları tekrar tekrar izleyesi geliyor insanın. Bayıldığım iki takımdan Portland 3-1 önde. Golden State 2-2 yaptı. Keyfime diyecek yok pek. Detaya girmeyeceğim. Vaktim yok. Birazdan Cosmos var, sabah da maçlar. Uyku lazım.

Serinin -sanırım- ilk maçından sonra bir şeyler karalarken Dwight Howard'ın PnR savunması zaaflarından bahsetmiştim. Bel ameliyatından beri maalesef epey değiniyorum bu konuya.

Genelde çok az ikili oyunda yukarıya çıkar Dwight Howard. Hiç huyu değil artık. Ama muhtemelen Damian Lillard üzerinden şekillenen Portland pick & roll'larına karşı biraz show-up yapması için tembihlenmiş. Perdelere genelde çıkmayı yeğledi 4. maçta. Sorunlar da beraberinde geldi.

Hakkını yemeyeyim; bayağıdır görmediğimiz kadar başarılı iki show-up yaptı bu maç. O hücumların ikisinde de sayıya veya herhangi olumlu bir üretime izin vermedi.

Ama başarısız olduğu ve kolay baskete izin verdiği denemeler de yok değildi.

Bir tane örnekle göstereceğim.


Basit bir ikili oyun. Ama Reggie Miller'ın da maç içinde Portland'ın oynadığı bir PnR sonrası dediği gibi "kitaptaki en eski numara."

LaMarcus Aldridge, Damian Lillard'a perdelemeye geliyor. Ama oyunun oynandığı standard yerin biraz uzağı. Dwight Howard'ın ne alışık olduğu ne de sevdiği bir mesafe.

Damian Lillard perdelemeden çıktı.

Dwight Howard yardıma gelmişti ama vücudunu dokunduramadı bile neredeyse. Lillard araba gibi geçiyor. LaMarcus Aldridge de çembere yönelmeye başlayacak hemen şimdi.

İkisinin de önünde epey boş bir çalışma alanı ve sayı bulmak için birçok olasılık var.

Lillard elbow'a geliyor. Pat Beverley hemen yetişti. Ama Aldridge bomboş.

Dwight Howard ise daha ancak hareketlenebiliyor. LMA'e yetişmesi olanaksız.

Lillard çembere devrilen Aldridge'e top indirecek ve iki sayı gelecek. Maçın bitimine 3 dakikadan az bir süre kalmışken fark 5 sayıya çıkıyor. Bunu yeme lüksünüz pek yok.

Bu harika seriden minik bir pozisyon göstermek istedim. Dwight Howard hala iyi işler yapabiliyorsa da medyada Superman benzetmesini artık çok görmüyor olmamızın bir sebebi var.

LaMacus Aldridge de iyice Steven Gerrard oldu gidiyor Portland için. Önemli bir lider oldu yaşı ilerlerken. Sahada her şeyi yapıyor, her yere yetişiyor. #Respect

Bazı seriler 7 maç değil de 13 maç falan olsa hayat daha güzel olabilir!

Bu gece Mavericks - Spurs var... Çıldırmalı...

Hawks'ın Pacers Savunmasına Karşı Stratejisi


Selam...

Playoff'ta çok karşılaşır olduk. Ama hayat güzel, maçlar güzel. Umarım benim ritmim de böyle devam eder.

Bu gece Indiana ile Atlanta serinin ikinci maçına çıkıyor. Oldukça heyecanlı herkes. Atlanta ilk maçta rakibini tamamen düzen dışına iterek galip gelmişti. Bu akşam Pacers'ın nasıl bir ayarlama yapacağı merak konusu. Şehirden 0-2 ile ayrılmaları kimseyi şaşırtmayacak ilk maçta olanlardan sonra. Birazdan bu mevzuya bakacağız.


Indiana tam bir 90'lar takımı. Oyunu set hücumuna tıkayıp yarı sahada sizi dövüyorlar. Hücumlarında çokça post-up, bol pas ve görece az penetre var. Tempoyu çok artırmamaya, rakibi koşturmamaya çalışıyorlar. Oyunu yarı alana yıktıkları zamansa rakibe alacak nefes bırakmıyorlar.

Ama ilk maçta işler epey değişti. Hawks'ın tamamı dış şut tehdidi getiren beşi Pacers'ı düzenden tamamiyle çıkardı. Heat'i bile neredeyse kendi düzenine uydurup elemenin eşiğine gelen Indiana, tüm savunma kurgusunu kaybetti Hawks'a karşı.

Pacers takım halinde iyi savunma yapan bir ekip. Arkadaki adam kaymaları çok iyi. Takım genelde birbirine görünmez bir şekilde bağlıymışçasına savunma yapıyor. En arkadaki güvenceleri ise kaleci Roy Hibbert. Rakip oyuncu daha çembere hareketlenmeden Hibbert'ı gördüğü anda vazgeçiyor oraya gitmekten. 

Peki Roy Hibbert'ı oradan çıkarırsanız nolur? 

Hawks tamamı şutörlü beşiyle Hibbert'ın ve pota altındaki partneri David West'in oradan çıkarılırsa neler olacağını gösterdi bize ilk maçta. Pero Antic ve Paul Millsap, maçın çok büyük bölümünde yayın gerisinde oynadı ve savunmacılarını dışarıya çekerek boyalı alanı kısaların saldırısı için boşaltmaya çalıştı. İnanın ilk dört dakika boyunca Antic'in üç sayı içine adım attığını görmedim.


Atlanta daha maçın hemen başında niyetini gösterdi Pacers karşısında: Biz sizin uzunlarınızı dışarı çıkaracağız ve savunmanızın kurgusunu bozacağız.

Görselde Pero Antic üç sayı çizgisinin gerisinde ve Hibbert onun boş şut atmasına izin vermemek için kendisine yakın. Millsap ise Jeff Teague'e perdelemeye geliyor ve David West hemen arkada pozisyonu takip ediyor. Indiana'nın iki uzunu da çemberden uzak. Teague oradaki boşluğa saldıracak ve hiçbir engelle karşılaşmayacak.


İşte böyle.

David West savunma hatası yapıyor, kabul. Ligin en heybetli çember savunucularından Roy Hibbert potanın yakınlarında bile değil. Pero Antic'in müsait atış bulmasını engellemek için dışarıda.

Bir örnek daha...


Yine çok benzer bir pozisyon. Indiana maça kötü başladıktan sonra Roy Hibbert'ın savunmadaki eşleşmesi değiştirilmiş ve şu anda Millsap üstünde. Ama onun da şut tehdidi var ve Hibbert yine çembere yaklaşamıyor.

Yukarıdaki oyun bu kez farklı uzunun perdelemesiyle aynen tekrar ediyor. Perdeyi yapan kişi bu kez Antic. Onun savunmacısı Luis Scola da pozisyonu takip etmek için çemberin uzağında. Yani içerisi yine bomboş.

Teague bu kanalı da iyi görüp oraya saldırıyor.


Yine çok kolay bir turnike.

Roy Hibbert, Millsap'i bırakamdığından çemberi savunamıyor. Pacers boyalı alanına hücüm etmek yine çok kolay. Evet. Yıllardır en güçlü olduklara yere rahatlıkla girip çıkabiliyor şu anda Hawks.


Stratejiyi değiştirelim. Hibbert yardım savunmasına gitsin. Bir de öyle deneyelim hacı!


Hibbert savunmadaki aslî görevlerini yapamadı şu ana kadar. Çünkü hep şut riski var kendi adamını bıraktığında. Ama gördük ki böyle olmuyor. Biraz da her zamanki işlerini yapmaya çalışsın.


Yukarıdaki örnekten daha önce oynanmış bir pozisyon. Ama minik bir kurgulama yaptım örnekleri ayrıştırmak adına. Bunu daha geç gösteriyorum.

Paul Millsap sol forvette bire bir oynuyor Scola ile. Pero Antic yine dışarıya açılıyor gördüğünüz gibi. Millsap çembere giderken Roy Hibbert ya oraya yardıma gelip Antic'in şutunu riske edecek, ya da adamı üzerinde kalıp Millsap ile Scola'yı bire bir bırakacak.

Millsap başlıyor hareket dostlar.


Hoppaa...

Hibbert başka pek çok takıma karşı işe yarayacak şeyi yaptı. Diğer pek çok pivotu savunduğunda ona yapması tembihlenen hamleyi uyguladı ve Millsap'in drive'ına yardıma gidip orayı tıkadı. Ama Millsarp topu dışarıya çıkarıyor ve Antic bomboş pozisyonda üçlük atıyor.

İşler iyice içinden çıkılmaz bir hal aldı.

Hibbert'ın da kafası karışık. "Tekrarı izleyeceğiz ve savunmada zayıf halka olup olmadığımı göreceğiz." dedi geçtiğimiz gün. Kariyerinde ender yaşadığı türden bir paradoks.

Indiana, Miami Heat dahil herkese karşı kendi basketbolunu oynadı ve rakiplerine kendi istediklerini dikte etmeye çalıştı. Ama şimdi ciddi de bir karşıt görüş doğdu Pacers acaba kısa beşe dönmeli mi Hawks ile eşleşebilmek için diye. Konuyla ilgili ESPN de bir şeyler derlemişti bugün.


Herkes mi şutör abi bu takımda!?


Atlanta pota altı ikililerini değiştirdiği zaman işler değişebiliyor tabii. Takımın üçüncü uzunu Elton Brand (kendisi tam 20 dakika oynadı ilk maçta) hiçbir şut tehdidi getiremiyor ve sahayı açamıyor. Onun yanına bazen Mike Scott'u koyuyorlar. Brand'e göre daha iyi ama Millsap ve Antic sahadayken yaptıklarından mahrum kalıyor Atlanta.


Shelvin Mack dip çizgiden çembere gidiyor. Ama hemen yakınında Elton Brand olduğu için Ian Mahinmi onun üzerine çıkmak zorunda değil. Mack'in girdiği koridoru savunuyor. Brand dışarı çıkmayacak (çıksa da ciddi bir tehlike yaratmıyor) ve Mahinmi'yi yerinden oynatamayacaklar.

Benzer bir durum Luis Scola için de geçerli. Göreceli olsa da.


Mack içeriye girdi ama iki uzun üzerinde. Topu çembere atamadı çünkü potayı göstermediler. Doğru eli de bulamadı çünkü yeterince çalışma imkanı kalmadı kendisine. Ama Elton Brand yerinde Antic ya da Millsap olsaydı Mahinmi (veya o rotasyonda sahada olacak Roy Hibbert) oralarda dolaşamayacaktı.



Şutör uzunların sayısını azalttığınızda Pacers savunmasının performansının nasıl arttığına ilişkin bir örnek daha.

Millsap savunmacısını dirbblingle geçip çembere gitmeye çalışıyor. Ancak yine Elton Brand oralarda. Onu savunan Luis Scola, Millsap'ın drive'ı kesmekle Brand üzerinde kalmak arasında.

Arjantinli doğru tercihi yapacak.


Burada Millsap'in de hatalı olduğunu kabul edeceğim. ama savunmanın doğru iş yaptığını da söylemem lazım.

Şimdi Millsap, Mahinmi'yi geçti ve çembere gidiyor. Ama Brand dışarıya açılmadığı için Scola'yı yerinden oynatamadı. Scola sadece bir metre sola kayıp Millsap'in pentre yoluna çıktı ve burada yaptığı başarılı yardım savunmasıyla rakibine top kaybettiriyor.

Soru işareti olan yerde aradığımız adam boyalı alan civarında kuru kalabalık yapıyor.  Pero Antic olsa soru işaretinde olacaktı. Scola ona gelse Millsap çembere rahat gidecekti. Yok, Arjantinli yerinde kalsa yine boş üçlük yoldaydı.

Çok görsel kullandım. Umarım sıkılmadınız. İlk maç keyifliydi. Bu geceki maç da muhtemelen son derece iyi olacak. Indiana'nın savunmada yapacağı ayarlamaları merakla bekliyorum. Roy Hibbert, "Daha iyi tutmamız gereken birkaç adam var." demişti. Bu kadar kolay mı göreceğiz. Mike Budenholzer'ın repertuvarı da hiç fena değil!

Sanıyorum kazanan yine biz fanlar olacak.

İyi seyirler.

İso out!

Doc Rivers'ın Steph Curry Stratejisi + Houston ve Portland


Herkese merhaba...

2014 playoff'larının ilk maçları geride kaldı ve oldukça keyifli eşleşmeler izliyoruz. Golden State, savunmanın en önemli oyuncusu Andrew Bogut'tan yoksun çıktığı maçta Clippers'ı yenip saha avantajını eline geçirmeyi başardı. Doc Rivers, tartışmasız şekilde ligin en iyi coachlarından bir tanesi. Steph Curry'e nasıl önlem alacağını merak ediyordum. Takımda rakibini kilitleyecek bir dış savunmacı olmadığından (bkz: Pat Beverley. Birazdan geleceğiz.) Curry'i yavaşlatmak için takım halinde bir şey yapmaları gerekiyordu.

GSW, çembere çok fazla drive eden bir takım değil. Genelde pozisyonlarını pas açıları üzerinden hazırlamayı, pin-down screen'lerden çıkan kısalara şut yaratmayı seviyorlar. Takımın çembere en fazla penetre eden oyuncusu David Lee. Oyun kurucu Steph Curry ise ligde en çok drive eden ancak 52'nci isim. Ve takımın bu alanda ikincisi. Yani Curry'i yavaşlatmak için onun çembere gidiş yollarını kesmeye lüzum yok. Doc Rivers'ın yapmak istediği (özelinde de başarılı olduğu) şey ise topu Curry'nin elinden çıkartmak ve uygun atış bulmasını engellemekti. 

Nitekim bunu başardı da Clippers. Normal sezon ortalamaları 24 sayı, yüzde 47 saha içi isabet ve 3.8 top kaybı olan Curry, Doc Rivers'ın kurguladığı strateji karşısında 6/16 şut isabetiyle 17 sayıda kaldı (normal sezona göre 8 dk fazla oynamasına rağmen) ve tam 7 defa top kaybetti.

Warriors hücumunda perdelerden dolaşıp forvetten dışarı şut en çok çıkan isim Klay Thompson. Steph Curry daha ziyade top elindeyken bir şeyler üretmeye çalışıyor. Ve ikili oyunlar Golden State hücumunda kritik yer tutuyor. Doc Rivers ise tüm ikili oyunlarda Curry'nin üzerine ikili sıkıştırma getirerek yıldız oyuncunun topu elinden çıkarmasını sağlamaya çalıştı. Savunmacısı da hiçbir perdelemenin aşağısından dolaşmadı ki Curry'e şut atmak için saniyenin onda biri bile kalmasın. Genelde bunda başarılı oldu da Clippers. Peki Warriors buna rağmen nasıl kazandı?

Dilerseniz birkaç örneğe bakalım...

Steph Curry, Marreese Speights'in perdelemesinden çıkıyor. Chris Paul perdelemeyi üstten dolaşacak. Alttan gitmesi Curry'nin gözünüzü kırpana kadar üç sayıyı göndermesi demek. Paul üstten dolaşırken Glen Davis de hiç uzaklarda değil. Speights ile ilgilenmeyecek. Tek odağı Steph Curry.

Steph'e show-up'a çıkıyor.


1 numara Chris Paul. 2 numara Glen Davis... 

Speights içeriye devrilirken Glen Davis, Curry'e show-up'a gitti. Koca cüssesiyle Güneş ışınlarını bile Curry'e ulaştırmamaya çalışıyor. Chris Paul geride kaldı. Ama üç sayıyı vermediler. 

Clippers'ın maç boyunca ana planı buydu. Steph Curry şut atmasın da diğerleri (neredeyse) ne yaparsa yapsın. Başka herkesi riske edebilirlerdi ama Curry'i asla.

Şimdi perdeye giden uzunun savunucusu (Glen Davis) adamını bırakınca Clips risk almış oldu. Eğer Curry topu oradan çıkarabilirse savunmaya karşı bir kişi fazla kalacak Warriors hücumu.

Hilton Armstrong akıllıca faul çizgisine, Curry'nin pas atabileceği iki noktadan birisine çıkıyor. Diğeri Klay Thompson. Ona atarsa hiçbir şey olmaz, hatta Davis pozisyonunu geri alır.

Bu arada Andrew Bogut ve Festus Ezeli sakat olmasa Armstrong muhtemelen konforlu kanepesindeydi maç vakti.


Steph Curry doğru işi yapıp faul çizgisine çıkan Hilton Armstrong'a indirdi topu. Bu arada tamamen bu pozisyondan bağımsız konuşuyorum; Curry'nin oyunu okuma ve pas yetilerinin iyi olmadığını söyleyen dostlarım var: "Not cool bro!"

Clippers savunması bir kişi eksik. Glen Davis geriye doğru hareketlendi ama iki meridyen arası mesafe var. Chris Paul da olması gerektiği gibi Curry'nin başında.

Şu anda savunmada DeAndre Jordan'ın önünde iki seçenek var. Ya geride kalıp Armstrong'un -çok da olası olmayan- şutunu ya da çembere drive'ını riske edip aşağıda kalacak. Ya da onun üretim yapmasını engellemek için yukarı çıkıp çembere hareketlenmek üzere olan Speights'i bomboş bırakacak.

J.J. Redick de bir yere kadar gelebiliyor rotasyona. Zira onun adamı Harrison Barnes. Top ona gelirse muhtemel bir üç sayı yerler.


Jordan yarım daire içinde kalıp teması riske etmek istemedi ve yukarı çıktı. Seri boyunca sakatlık ya da faul problemleri dışında pek süre alması beklenmeyen -ki bu maçta da sahada kaldığı süre 2:09- Hilton Armstrong topu çok güzel bir şekilde pota altında indirerek Maereese Speights'in bomboş bir smaç yapmasını sağladı.

Golden State Warriors özellikle pota altında fiziksel handikaplara sahip olsa da, kadrodaki pek çok oyuncunun hayli iyi ya da ortalama üzeri pasörler olması sayesinde rakip savunmalar sertlikle onları dışarı püskürttüğünde bile doğru eli bulabiliyor. Chris Paul, Rajon Rondo, vs. türevi saf bir oyun kurucuları olmadan ligin en fazla asist yapan takımlarından biri olmaları da bu yüzden sürpriz değil.

İlk maçta genelde oyunu dikte edenin Clippers olduğunu, Warriors'ın ise 2009 Lakers vari küçük patlamalarla dengeyi sürekli değiştirdiğini gördük. O yılki Lakers gibi, veya Warriors, Trail Blazers gibi doğru pas açıları kurgulayarak hücum etmeye çalışan takımlar için en önemli faktör topun enerji bulması. Başka bir değişle doğru pas trafiğini devamlı yapabilmek.

Bunun için en az bir pasör uzun olması şart. Eğer iç dış dengesi sağlanamaz ve savunmalar tek bir alana odaklanabilirse geçmiş olsun. Takımda bu trafiği sağlayacak bir ya da birkaç 4-5 numara olmasaydı, başta Curry olmak üzere tüm takımın üretimi azalırdı.

Golden State adına neyse ki David Lee gibi harika bir adam var. Lee pek çok uzunda olmayan pas yeteneği ve saha görüşü sayesinde işleri genelde kolaya indirgemeyi başarıyor.


Yine bir Warriors ikili oyunu...

Bu kez perdelemeye gelen isim David Lee. Onu savunan isim Danny Granger. 

Neredeyse orta sahadayız ama Chris Paul boşluk bırakmamak için perdelemenin üstünden geçiyor yine. Doc Rivers epey bir tembihlemiş maç öncesi.

David Lee perdelemeden sonra dışarı açılacak (daha ne dışarısı gerçi, zaten orta sahadayız) ve Granger Curry'e ikili sışıtırmaya gideceğinden boş kalacak.


İşler Golden State'in istediği gibi gitti. Curry top kontrolünü kaybetmedi. Chris Paul yine baskıya çıkmadı. Danny Granger ise kısa bir show-up'tan sonra geriye dönmeye çalışıyor. Ama artık çoktan gecikti işler. Warriors yine +1 ile hücum edecek.

David Lee şut menizlinin biraz dışında. Bir ya da birkaç adım içeriye gidip şut atabilir. Çok akıllıca olmasa da (Jordan, malum) çembere gitmeye çalışabilir. Ancak dribbling ile ortaya yöneldiği anda Clippers savunmasını ciddi bir tehlike bekliyor. Lee'nin bir göz yaşı damlası bırakması ihtimaline karşı DeAndre Jordan oraya çıkarsa Speights pota altında yine bomboş kalacak. Jordan öne çıktığında J.J. Redick rotasyona gelirse de dışarıda Draymond Green açık kalacak.

Bakıyoruz...

De Andre Jordan çembere gitmeye izin vermiyor. Yol kesti! Speights boş kalacak ama J.J. Redick, Jordan'ın rotasyonuna gelerek orayı kapattı.

Warriors +1 hücum ediyordu. Savunmanın dengesi bozuldu bir defa. İlla bir adam boş kalacak. Redick pota altını kapatmaya gidince (Ki kesinlikle doğru. Bomboş bir smaç yiyeceğinize boş da olsa bir üçlüğü riske etmeyi tercih edersiniz.) Green dışarıda müsait duruma geldi. David Lee her yere hakim zaten. Orayı görmemesine imkan yok. Nitekim Draymond Green bomboş bir şut kullanacak şimdi.

Sonuçta bu bir savunma hatası değil. Göze alınan bir risk. Doc Rivers tonunu çok net gösterdi: Ne pahasına olursa olsun topu Steph Curry'nin elinden çıkarmaya zorlayacak, onun pası üzerinden gelişen hücumlarda savunma pozisyonlarını toparlamaya çalışacak ve/veya şutları riske edecek.

Şu ana kadar izlediğimiz maçlar içinde en güzel iki maçtan biriydi bence Clippers - Warriors. Serinin harika geçeceğine şüphe yok.

Şimdi diğer harika maça geçiyorum. Birkaç minik notum daha var.


Houston - Portland

Uykusuz kalmaya değecek müthiş bir maç izledik bu sabah. Benim de kafamdaki tahminler 0/2 oldu bu eşleşmeler özelinde. İlk maçlarda Clippers ve Rockets tahmin ediyor tam tersini diliyordum. Güzel oldu, sevindim.

Neyse...

Patrick Beverley istisnasız her coachun takımında isteyeceği bir oyuncu. Maç boyunca Damian Lillard gibi bir adamın ciğerlerine giden oksijen miktarını bile kısıtladı. Burada da GSW için geçerli olan duruma benzer bir takım özellikler var. Gerçi tam Stephen Curry'nin tam aksine bu takımın oyun kurucusu Damian Lillard ligde çembere en çok drive eden beşinci oyuncu. Ama ondan sonrası nispeten statik kalıyor. Takımın en çok drive eden ikinci oyuncusu Mo Williams 100 küsürüncü. Takımın hücumda Kobe, Wade, Harden düzeyinde bir yaratıcısı yok. Portland da tıpkı yukarılarda değindiğim şekilde doğru pas açılarını kurgulayarak hücum etmeyi seven, topun aldığı enerjiyle, işleri doğru yapmanın verdiği coşkuyla oynayan bir takım. O yüzden onları rahatsız etmek, agresif savunmayla yayın dışına itmek düzenlerini bozmak adına önemli. Bunu Pat Beverley büyük bölümlerde yaptı Lillard'a karşı. Bu sekanslarda Houston kontrolü hep ele geçirdi ama Portland pas oyununu ne zaman kurgulayabildi, o zaman da rüzgar anında yön değiştirdi.

Houston önde iyi bir baskı uyguluyor, tamam çok güzel de, hiç beklenmedik yerden takıma darbe geliyor: Dwight Howard'ın tembel ikili oyun savunması.

Yine PnR örneği vereceğim. Ne yapayım arkadaş, seviyorum. Çok önemli çünkü. İkili oyunları iyi oynayamayanların halini görmek isteyenler için nba.com/standings.

"Ligin dibindekiler hep bunlaaaarrrrr. İşte buuuuu Mike Brooown zihniyetiiiiiiiii... Hüüeeevvyyyy"


Dwight Howard'ın Superman günlerinin artık mazi olduğu tartışmaya açık olmayan bir durum. Aslında kariyerini bel fıtığı öncesi ve sonrası diye ikiye ayırmak epey mantıklı. Hala çok iyi bir atlet olsa da hem eski haliyle alakası yok, hem de artık mümkün olduğunda az hareket etmeye çalışıyor parke üzerinde. Hele eskiden olduğu gibi tepeye çıkmasını beklemek büyük hayalcilik. Lakers onu aldığında Mike Brown şöyle demişti: "Ligde en iyi ayaklara sahip uzunlardan biri. Savunmada çok işimize yarayacak."

(Yaramadı)

Adam basketbolun en kötü ikili oyun savunmacılarından biri olan Andrew Bynum ile bir sezon geçirmiş. Eline Howard geliyor. Bayram etmesi normal. Ama Howard o Nisan ayında geçirdiği ameliyattan beri başka bir adam. Hem atletizmi aşındı, hem de motoru eskisi gibi çalışmıyor.

Adamımız Nicolas Batum burada. Beverley, Lillard'ı darlamış olsa gerek. Thomas Robinson perdelemeye geliyor. Ama Dwight Howard o kadar aşağı da ki, Parsons üstten dolanınca savunmada kendi kendisini ikiye bir bırakacak şimdi. Bunun benzerini Tim Duncan yapıyor. Ama o da yapsın bir zahmet bu yaşta. Howard daha 28 yaşında.


Thomas Robinson epey güçlü bir perdeleme yapıp Batum'u epey rahat bir duruma soktu.

T-Rob devriliyor. Parsons recover etmeye çalışıyor pozisyonunu ama çok uzakta kaldı. Batum ise topla çembere doğru iniyor ama acelesi yok, gerek de yok. Oradaki ufak alanda minik bir ikiye bir oluştu. Batum'un birden fazla seçeneği var; şut atmak, çembere gitmek, devrilen Robinson'a pas vermek.

Çembere gitmek çok iyi bir fikir olmayabilir. Howard hala epey can acıtıyor. Şut atmayacak. Sabredip doğru yerde pası indiricek Robinson'a. T-Rob da uçuşa geçecek. Smaç denemesi başarısız ama faul. İki atış var...

Bu iki takım da birbirlerine epey yakın. Bize sabah işe/okula gitmeden harika bir şölen sundular. Damian Lillard yaşına göre inanılmaz olgun ve sakin bir oyuncu. LaMarcus Aldridge'in tarihî gecesinde son sözü o söyledi.

Ama yol daha çok uzun. Keyfini sürmeli...

İso out!

Euroleague Üzerinden NBA Playoff'ları

Selam herkese... Neredeyse bir yıldır yazı yazmamışım. İşler epey yoğun. Çok fırsat olmuyor. İyi maçları genelde sabah işe gitmeden izliyorum LP sayesinde. Akşamlarıysa bazen özetlere bakıyorum ama yazmaya pek fırsat olmuyor. Commitmentlarımın olduğu, ücretsiz yazdığım yerli/yabancı bazı siteler vardı ki oradaki arkadaşlara denk gelsem Atla Gel Şaban'da alacaklı esnafın önünden geçen Kemal Sunal gibi olurum.

Yılın en güzel dönemi geldi. NBA playoff'ları başlıyor ve kafayı yemeye saatler kaldı. Ama bahsetmezsem olmaz; Euroleague çeyrek finalleri gerçekten çok keyifli geçiyor. Avrupa basketbolunun sağdık fanlarından değilim. Burada oynanan oyun görece sönük ve sıkıcı geliyor. Ama Salı gününden beri aldığım keyfi anlatmam zor. ULEB'in takım ve maç sayısını azaltmaya çalışır, nicelikten ziyade niteliğe önem verirse, yetenekli oyuncularını daha A takım seviyesinde oynatamadan kaybeden Avrupa basketboluna bir nebze de olsa kalite getirebilir.

Avrupa'daki basketbolun gittiği yön:

Hayatta her iş alanında olduğu gibi spor dallarında da belli dönemlerde işe yarayan, öncülerin deneyleriyle evrilen bazı trendler var. Başarılı olmak, iyi takımlar kurmak için rekabeti ve değişimi iyi takip etmeli, gidilen yönü iyi okumalısınız. Yoksa Efes Pilsen gibi muhteşem bir takımken, bir anda kendinizi konvoyun en gerilerinde kalmış, bir türlü traction kazanamayan bir halde bulmanız an meselesi.

Son dönemde Euroleague'de başarılı olan takımlara baktığınızda, sıradışı oyunculara sahip olmadan -ki bunlar tüm kıtada birkaç tane- başarılı olan takımlarda benzer bir takım trendler görüyorsunuz. Avrupa'nın üç sayı çizgilerini geriye çekip sahadaki çalışma alanını artırmasıyla doğru alan kullanımı her zamankinden daha önemli hale geldi. Şutör uzunların kazandığı paraların artmasına sağlayan bu yapıda başarılı olmanın tek yolu şutör oyuncuları yayın gerisine dizmek değil tabii. Artan facilitating sahası, bu potansiyeli daha iyi işleyebilmesi için sahadaki facilitator sayısının artmasını gerektirdi. Günümüz oyununda başarı için hızlı oynamalı, topun yönünü sürekli değiştirmeli, yüksek bir tempoda topu iç-dış ve güçlü taraf - zayıf taraf arasında çevirmelisiniz. Bu durum da sahada birden fazla guard ya da ortalama üstü ball-handler barındırma gereksinimini doğuruyor. Bu akımın Avrupa'daki ilk dönem uygulayıcılarından Oktay Mahmuti'nin Olympiacos'ta bench ısıtan Jamon Lucas Gordon'u alıp Euroleague'in en iyi combo guardlarından birine dönüştürmesinin ana etmenlerinden biri de bu.

Euroleague'de bu yıl iyi işler yapan takımlara baktığımızda da karşımıza çıkan en net ortak nokta, takımların sahada aynı anda birden fazla facilitator bulundurması. Real Madrid'in Llull ve Rodriguez aynı anda sahadayken çılgınca işler yapması, Olympiacos'un Spanoulis'in yanındaki adamların hiçbirine (Sloukas, Mantzaris, Law) bu görevi istediği gibi yaptıramaması, ilk iki maç sonunda aradaki skor ve tempo farkının baş faktörlerindendi.



Evindeki Final-Four için kan kokusu almış Kobe Bryant tutkusuyla oynayan EA Milano ise sahada bu adamlardan genelde üç tane bulunduruyor (mesela Real için de bu adam Rudy). Curtis Jerrells, Keith Langford ve Daniel Hackett, isolation oynama arzularına yenik düşmedikleri zaman hücumu öyle bir tempoya çıkarıyorlar ki nobran Milano seyircisi Premier League edası yaşatıyor izleyiciye. Yazı, en baştan beri alakasız yerlere gidiyor, bari şunu da ekleyeyim; Curtis Jerrells'ı direksiyona oturtmadığınızda, yüksek patlayıcılığıyla savunmaları yarması ve çembere drive ederek tıkanan hücumları açması için kullandığınızda çok önemli bir oyuncu oluyor. Mesela Fernabhçe Ülker'de ona yüklenen görev ve taraftarın beklentisi az önceki koşullardan ilkiydi. Hangi oyuncunun hangi yapıda nasıl oynayacağını doğru okumak şart. Yukarıdaki Efes örneğine Fener'i de ekledim.

Sahada bu kadar facilitator olması, topun çok hızlı dönmesini sağlarken, artık çoğu oyuncunun şutör olması da yarı sahada daha fazla alan oluşmasına ve boyalı bölgeye daha kolay penetre edilmesine olanak tanıyor. Artık savunmada en önemli şey topa önde baskı. Ondan sonraki element ise az önceki cümlede bahsettiğim örgünün sonucu olarak çember savunması. Bu da hızlı yön değiştirebilen ve dikey sıçraması iyi uzunların değerini artıyor. (Barac, Zoric, Semih... Canım siz doğru muhabeye!)

Şimdi geldik mi Bryant Dunston, Brent Petway, James Gist, Stephane Lasme, Shawn James, Marcus Slaughter gibi adamların bir anda neden önem kazandığına. Tek başına Alex Tyus'un iki maç sonunda Milano'ya verdiği hasarı gördünüz değil mi? Birkaç yıl önce bizdeki takımlardan birine gelse (hatta ne birkaçı, bu sezon başında bile gelse) burun kıvırır, hatta sinirlenirdik.

Şimdi bizim Efes, Laboral'in müdavimi olduğu için bu yaz da gider Tibor Pleiss'e dünyaca para verir diye korkuyorum. Tamam Pleiss iyi oyuncu ama 1) klasik Efes buyout'u etmez 2) Çok paranız varsa gidip Salah Mejri'yi alın.

Konu nereye geldi? Olympiakos, Panathinaikos, Maccabi, vs. gibi organizasyonların sürekli "çok kötü" takımlar kurarak her daim aynı yerlerde gezinmeleri tesadüf değil. Özetle: Günümüz Avrupa basketolunda en önemli üç faktör: 1- Sahada birden fazla guard barındırmak. 2- Çemberi savunabilmek. 3- Sahayı açmak.

Şimdi NBA playoff'u diye başlayıp da ben bu yazıyı niye yazdım? Çünkü sinirlendim! Bizim takımlar istikrarlı bir şekilde aynı hataları yapıyor ve oyunun gittiği yönle pek ilgilenmiyor. Ya da en azından öyle görünüyorlar! Çetin Yılmaz bu kulüpte ne iş yapıyor diye de sinirleneyim mi birden? :p

Uzun süren sessizliğimin ardından içimi döktüm ve NBA'e dönüyorum.

Playoff'lar üzerine birkaç (gerçekten birkaç) istatistik:

Batı müthiş, Doğu tıraş. Muhtemelen normal sezonun bitimine üç maç kala oynanan Phoenix - Memphis maçı (8. sıra için) Doğu'daki pek çok eşleşmeden daha iyi olacak. Batı'da ilk turda en heyecanla beklediğim eşleşmeler Clippers - Warriors ve Rockets - Trail Blazers.

GSW, Curry yıpranmasın diye Paul'u muhtemelen Thompson ile tutacaktır. SportsVU verilerine göre normal sezon maçlarında CP3, tozu dumana katmış ona karşı. Toplam 22 dakikalık karşılaşmalarında Chris Paul çembere 9 kere penetre etmiş ve 9/16 ile 28 sayı bulmuş. Ama işler diğer tarafta da çok farklı değil. Steph Curry de Darren Collison'un savunmasında 8 kere drive etmiş ve yüzde 75 ile üçlük atmış. Zaten kendisini en düşük yüzde de tutan isim olan Paul.'un savunmasında da yüzde 44 atmış!

Ligin en yüksek tempoda oyanayan altıncı ve yedinci takımlarını izleyeceğiz. Ligin en verimli hücumu karşısında ligin en verimli üçüncü savunması (Warriors bu, kafanız karışmasın. Tuhaf, evet.) var. Andrew Bogut'un olmaması zaten Clippers'a bakan ibreyi iyice o tarafa itiyor. Andre Iguodala ve Harrison Barnes'ın öne doğru adım atmaları şart. Maalesef canım Warriors'ım çok şans vermiyorum.

Ben bu yazıyı yazarken 7 saat kalmıştı ilk maça. Toronto seyircisini de merakla bekliyorum. Playoff'ta mutasyona uğrayıp bambaşka insanlara dönüşüyorlar. En son bıraktığımızda şöyleydiler.



Daha çok zaman ayırabilip, anlamlı analizlere ve güzel detaylara yer verebildiğim yazılarda görüşmek dileğiyle...

Herkese iyi playoff'lar!


LA Lakers: Beklentisizliğin Dayanılmaz Hafifliği

Los Angeles Lakers hiç karakteristiği olmayan şekilde sezona amaçsız girdi. Geçen seneki felaketten sonra bir mini yeniden yapılanma dönemindeler ve gelecek yazki free agent piyasasında ana oyunculardan biri olana dek bir geçiş dönemi içerisindeler. Kado bizim jenerasyonun hatırladığı dönemdeki tüm Lakers takımları içinde tavanı en düşük olanlardan bir tanesi (Tamam, 2004-05 sezonundaki ekip bambaşka bir boyuttaydı. Doğru).

Bu geçiş evresi ve beklentilerin düşük olması beraberinde stressiz bir ortam doğurdu bu sayede ve yeni Lakers, Mike D'Antoni takımlarının yaptığı en önemli şeyi yapmaya; izleyenlere keyif vermeye başladı. Geçen seneki yaşlı, sakat ve yavaş Lakers, MDA'in inandığı temel prensiplerin büyük bölümünü yapamamıştı. Gerçi buna rağmen ligin en verimli altıncı hücum takımı oldular ve All-Star arası sonrası 28-12 yaptılar. Ancak geçen yılki Lakers hiçbir maçta takım görüntüsü vermemişti. Bu yılki ekip ise baskısız bir ortamda şu ana dek çok daha iyi bir bağ kurmuş gibi görünüyor ve D'Antoni'nin hızlı oynamaya dayalı sistemi herkesin oynadığı oyundan keyif almasını sağlıyor. Bu yazıyı yazarken oynamış oldukları altı maçta üç galibiyet almalarını ve hiç kimse beklemiyorken Clippers ve Rockets'ı yenmelerini, Spurs'e karşı da son çeyreğe kadar dayanmalarını bununla açıklayabiliriz.

Geçen Yılki Sorunlar

Geçen seneki takımın tavanı çok daha yüksekti ve fiziksel sıkıntılar ve Mike D'Antoni'nin tabiriyle "politik" bir takım nedenler, hızlı oyunu ve sahayı açmayı seven coachun kafasındakilerini sahaya yansıtmasına bir türlü olanak vermemişti. MDA'in politik diye bahsettiği şey Dwight Howard'ın durumuydu. D12 kontratının son yılında olduğu ve ayrılma ihtimali olduğu için mutlu edilmesi gerekiyordu. Ancak Howard'ın hücumdaki tek silahı olan post-up'lar -ki onda da ortalama üzerine çıktığı pek söylenemez- MDA'in asla benimsemediği bir hücum seçeneğiydi. Hatta takımın başına geçtiği ilk dönemde, "Post-up sevmiyorum. Bire bir oynayalım, bakalım sen mi üstünlük sağlayacaksın, ben mi... Bu bana çok mantıklı gelmiyor." demişti. İstatistikler de kendisini destekliyor aslında. Fakat Howard'ın çembere yakın bire birlerde ısrar etmesi, ve onun mutlu edilmesi için MDA'in bir takım hücum prensiplerinden vazgeçmesi sezonun kolay geçmeyeceğinin ilk işaretleriydi.

D'Antoni'nin kafasındaki şey, Howard'ı ikili oyunlardaki devrilen adam olarak kullanmaktı. Tıpkı Suns'ta Amar'e Stoudemire'yi kullandığı gibi. Lakers'a gelmeden önceki sezon Howard ikili oyun çıkışlarından ligde en fazla sayı bulan oyuncuydu. Nash de yine aynı sezon ikili oyunlarda devrilen uzuna en fazla sayı yaptıran oyun kurucuydu. Yani kağıt üstünde PnR için muhteşem bir ikili.

Ama daha sezon başında Howard'ın tepeye çıkmak istemediğini sıkça vurgulaması ve post-up arzusu, bel ameliyatı sonrası fazlasıyla yalandan yaptığı perdelemelerle birleşince MDA'in kafasındaki ikili oyun planı yeterli verimliliğe ulaşmadı.

Oyuncuların fiziksel ve teknik yapıları da Lakers hücumu için bir diğer soru işaretiydi. Tıpkı Howard gibi çembere yakın oynamayı seven Pau Gasol, D12'e çalışma alanı yaratması için çemberden uzak oynatılmaya başladı ve bu şekilde verimi azaldı. Hatta birçok defa maç sonlarını benchte geçirdi, ilk beş oyuncularıyla aynı anda sahada kaldığı sekanslar da minimuma indi. 

Nash'in sezonun daha ikinci maçının başında sakatlanması ve 2 ay kaçırması ardı arkası gelmeyen diğer sakatlıklarla birleşince Lakers iyice dağılmaya başladı. Herkes sağlıklı olduğunda topu domine eden Kobe'nin varlığı Nash'i bir sabit şutöre çevirdi. Yaşlanması ve esnekliğini kaybetmesiyle birlikte ikili oyunlardaki etkisinin azalması da D'Antoni'nin kafasındaki basketbolun bir türlü oynanamamasına neden oldu.

Lakers'ın ideal beşindeki dört adamın yaşlı ve beş adamın tamamının yavaş olması hem hücumda yarı saha basketboluna sıkışmalarına sebep oldu, hem de her takımın transition'da onları paramparça etmesine. Çünkü takım ne kadar çabalarsa çabalasın geri koşamıyordu. Bir dönem geri koşmaya o kadar konsantre oldular ki hücum ribaundları tamamen ikinici plana atıldı. Kobe takım arkadaşlarına daha şut atılırken geriye dönmeye başlamalarını tembih ediyordu. Howard gibi bir canavar ve Gasol gibi uzun bir oyuncuya karşın Lakers en çok hücum ribaundu alan ancak 14'üncü takım olabildi geçtiğimiz sezon.

Geçen yılki sorunlardan bahsetmeye devam ettikçe konu konuyu açar. Sizi çok sıkmadan bu yıla geleyim.

Şef... Bana Biraz Minimum Kontrat

Artık Dwight Howard yok. Kobe bir süre daha yok. Lakers'ın gelecek yıl kontratllı oyuncuları Steve Nash ve Robert Sacre. Yani 2014 yazında cap room'ları ciddi anlamda boş. Kobe ve -kalırsa- Gasol'un ciddi anlamda indirim yapacaklarını da varsayarsak Lakers'ın elinde iyi bir oyuncu grubunun yanında free agent pazarında hayli aktif olmalarına olanak tanıyacak ekonomik özgürlük kalıyor. Hoş, bence oradan pek ekmek çıkmayacak. Neden böyle düşündüğümü geçen yaz anlatmıştım. Ama birkaç yıldır kafalarında kurdukları 2014 planına sağdık kalmak adına bu yılki takımı minimum kontratlar ve bir adet mini mid-level (Kaman) ile kurdular.


Belki uzun soluklu değil ama çok daha D'Antoniesque bir yapı oluştu. Tavanları geçen yıla oranla epey düşük olabilir ama en büyük sıkıntıları olan atletizmi bu yıl toparladılar. Kadroları birbirine yakın seviyede çok fazla oyuncudan oluşuyor. Bu sayede iki beş arasında ciddi bir fark yok ve MDA geçen yılki gibi darlık çekmiyor. Şu ana kadar da kendi karakteri dışına çıktı ve takım 11 kişilik bir rotasyonla oynuyor. Arayışlar biraz son buldukça zamanla durum değişecektir gerçi.

Girişte de bahsettiğim gibi takımın üzerinde hiçbir baskı yok. Çünkü kendilerinden herhangi bir beklenti yok. Aldıkları her galibiyet ekstra bir durummuş gibi algılanıyor. En azından medyayı kazanmalarına alıştırana kadar durum böyle kalacak. Böyle bir ortam, atletizm, koşmaya ve erken atışa müsaade eden bir coach varken haliyle herkes oynadığı oyundan zevk alıyor. Bu yüzden Lakers bu yıl çok ciddi anlamda keyif veriyor izleyenlere. Geçen yıl tüm gezegen uyuya kalıyordu onları izlerken.

Şimdi, tam olarak nedir bu yılki Lakers'ın geçen yıldan farkları?

Öncelikle; artık gençler. MDA'in istediği gibi hızlı oynuyorlar. Geriye koşabiliyorlar ve transition'da acınacak hallere düşmüyorlar. 2 uzunla oynamak zorunda kalmıyorlar ve MDA'in çok istediği şekilde sahayı açabiliyorlar. Şu an ikinci beşten gelen 4 numaraları daha geçen yıl bazen 3, bazen de 2 numara oynuyordu! Bunun da ötesinde takım olarak oynuyorlar. Birbirleriyle oynamaktan keyif aldıklarını beden dillerinden anlamak için psikoloji okumuş olmanız gerekmiyor. Şu an sahaya çıkarabildikleri bir süper yıldız olmadığı için topu iyi paylaşıyorlar.

Geçen sezon asist üzerinden basket bulma sıralamasında 17'inciydi Lakers. Bu yıl ise 10'uncu sıraya kadar yükseldiler.

Ancak hızlı oynamaları, umdukları maksimum verime ulaşmalarına izin vermiyor. Çünkü Steve Nash artık yaşlı. Eski temposundan çok çok uzak. Genç kanat adamlarını etrafına alıp sahayı hızla koşamıyor Suns günlerinde yaptığı gibi. Diğer guardlar; Farmar ve Blake, tempolu olsalar da asla Nash gibi bir saha generali olamadılar ve onlar da belli bir yere kadar taşıyabiliyor koş-koşu.

D'Antoni'nin Phoenix zamanlarındaki efsane sisteminin anahtarlarından birisi Pick N' Roll'lardı. 

İyi bir spacing için temel şartlar şunlardır: İki iyi şutörü dip çizgilere gönderirsiniz. İki guard hücum alanını kendi aralarında paylaşır. Topa sahip olan, uzunla ikili oyun oynayıp perdeleme sonrası rakip savunmaya switch yaptırarak uzun savunmacıyla kalarak iki tane ters eşleşme yaratır ve savunmanın dengesini bozar. Buradan itibaren belli başlı, basit ve sonuca yönelik seçenekleri vardır: Üzerinde kalan uzunla bire bir oynayıp, kendine atış mesafesi yaratıp şut atmak. Topu uzuna indirmek. Çembere drive ederek uzunu geçip, yardımı üzerine çektikten sonra boş kalacak dip çizgi şutörlerine pozisyon yaratmak... Oyuncularınız aynı zamanda ortalama üstü pasörlerse, bu senaryo oluştuktan sonra rakip savunmanın o hücum bitmeden dengesini geri kazanması imkansıza yakın bir şey.

Şimdi MDA'in elinde o şutörler var. Ama ikili oyundan devrilen uzunları ya da drive edebilen kısaları yok (biraz Farmar dışında). Bu, o efsane hücumun yeniden canlandırılmasının önüne geçen en önemli faktör.

Mike D'antoni hafta içinde şöyle bir şey dedi: "İkili oyunları sık kullanıyoruz ama uzunlarımız devrilmiyor (roll), dışarı açılıyor (pop). İkili oyunların yüzde doksanında devrilmemiz lazım."

Uzun oyuncu perdeleme sonrası devrilmez dışarı çıkarsa, oyun kurucudan topu alır ve şut atar. Atışı girer ya da girmez. Bu kadar. Savunmanın dengesi bozulmaz. Ama perde sonrası devrilirse mutlaka ama mutlaka kendisine yardım geleceği için yayın etrafına dizilen üç şutörden en az biri boş kalacaktır. Oraya çıkarılacak pas da savunmanın dengesini bozmak ve rakip adına kaosu başlatmak için yegane faktör. Ama Lakers, ikili oyunlarda devrilecek türde uzunlara sahip değil. Gasol, Williams, Kaman, Johnson... Hepsi perdelemeden sonra pop yapan adamlar. Hill çok nadir de olsa devrilebiliyor ama önemli bir hücum tehdidi değil. Vasatın bayağı altında. Yalnız, hafta içinde aldığı tembihlerden sonra Gasol'un pop'ları biraz daha bırakıp, roll'a kafa yormasını bekleyebiliriz. Houston maçında da bazı işaretleri gördük. Ama bu onun karakteristiği değil. O yüzden ciddi bir değişim olmayacak.

PnR'ların diğer faktörü de tabii ki kısa oyuncu. Nash, kariyeri boyuncu ikili oyunların kralı oldu ama yukarıda da değindiğim gibi artık eskisi gibi oynatamıyor o oyunları. Ona perde yapan uzunun sadece dışarı açılması, Nash'in de artık çembere gitmekte ciddi anlamda zorlanması bu oyunların yeterince iyi işlememesindeki en önemli faktör.

Diğer yandna bu yıl şut ritmini de bulamadı Nash. Umarım geri gelir o sihir.


Görselde Steve Nash'in bu yılki şut performansı var. Maviler isabetli, kırmızılar isabetsiz. Dikkatinizi çekecek ilk şey muhtemelen elbow'lardan kaçan şutların fazlalığı. Bu yıl Steve Nash'in ikili oyun senaryoları genelde açılan Gasol'a pas vermek ya da perdelemenin yapıldığı yere göre sola ya da sağa bir dribbling yapıp şut atmak. Bu yıl şutunda sorun yaşadığı için o atışların da büyük bölümünün kaçtığını görüyoruz. Çembere ne kadar az gittiği de gözden kaçmıyor.

Bu eksiklikler D'Antoni tarzındaki hücum sistemlerinin yeterince iyi çalışmamasının ana faktörlerinden biri.

Takımın diğer guardlarında da durum dramatik değişiklikler göstermiyor. Steve Blake ikili oyun adamı değildir. Ona hiç bakmayalım ve Jordan Farmar ile devam edelim.


Farmar'da durum biraz daha farklı. Elbow'lardan neredeyse hiç şutu yok. İkili oyun çıkışlarında şutu pek tercih etmediğini anlıyoruz buradan. Ama pota dibinden epey denemesi var. Lakers'ın çembere drive edebilen yegane oyun kurucusu olduğunu şut terichleri de gösteriyor. Burada gösterilenler, oyun içinde meydana gelen atışların tamamı. Yani oyuncunun sadece ikili oyunlardan neler yaptığı değil. Ama tarzlara ilişkin az çok fikir veriyor.

NBA.com'un SportVU ile gittiği ortaklık sonrası bize sunulan veriler gerçekten son derece kapsamlı. Hangi oyuncunun ne kadar asistinin yendiğini dahi görebiliyoruz. Sonrasındaki şut girse asist olacak ama kaçtığı için asist yazılmayan paslarda Steve Nash lig 17'ncisi. Maç başına neredeyse 12 pası değerlendirilemiyor arkadaşları tarafından. 

Buradaki bir numaralı isimse Pau Gasol. Devrilmediğinden ve perdelemeden sonra pop yapıp şut attığından bahsetmiştim Gasol'un. Orta mesafe şutunu geçen yıl öncesinde ciddi ölçüde yitirmişti İspanyol. Bu yıla da iyi atarak başlamadı.

Onun da şut performansına bakalım...


Yukarıdaki tablo Gasol'un bu sezon kullandığı tüm atışları ve bu atışların alan olarak dağılımını gösteriyor. 1, 2 ve 3 rakamlarıyla işaretlediğim yerler Pick and Pop sonrası en çok atış kullandığı üç bölge. Oralardan toplamda 4/22 atmış şu ana dek. Tabii hepsi ikili oyun çıkışları değil. Ama inanın yarısından çok daha fazlası öyle.

Özetle; Mike D'Antoni, hücum sistemini işletecek 2-3-4 numaralara öyle ya da böyle sahipken, hücumun temelini oluşturacak 1 ve 5 numaralardan yoksun. Bu da Lakers'ın elit bir seviyeye çıkmasına asla olanak tanımayacak. Steve Nash beş yaş genç olsaydı çılgın olurdu o ayrı.

Mevcut yapıdaki Lakers sezon boyunca şirin bir takım olacak ve göze hoş gelen bir basketbol oynayacak. Çok kötü olmayacaklar ancak çok iyi de olmayacaklar. Son 10 yılın en iyi draf sınıfı geliyorken, takımı orta ya da orta üst seviyeye çıkaracak oyuncular bulma tercihlerinin ne kadar mantıklı olduğu tartışılır. Bence bu sezon daha başlamadan havlu atmaları onlar için en iyisi olacaktı. Ancak olan oldu ve Lakers bu yılki League Pass takımlarımızdan biri olmaya aday halde şu anda.

MDA ve Sürpriz

Mike D'Antoni biraz tekdüze bir coach olmakla eleştrilir. Üzerinde oynama yapmayı sevmediği kesin bir sistemi vardır ve alternatif planlara yönelmek çok sevdiği bir şey değil. Birçok coach gibi basketbolda inandığı bir takım değerler var ve başarılı olacağını savunduğu tarzdan pek vazgeçmiyor. Bu düzen Suns'ta basketbol tarihinin en keyifli oyunlarından birini ortaya çıkarırken işler Knicks'te çok iyi gitmemişti. Lakers'ta ise 2014'ten önce gerçek bir D'Antoni takımı görmüş olmayacağız ve yorum yapmak için 2 sezon bile oldukça erken sayılabilir. Tabii buradaki gerekçeler geçen sezon takıma beşinci maçta gelmesi ve oyuncu grubu üzerinde hiçbir kararda bulunamamış olması ve Lakers'ın geçtiğimiz yaz sahip olduğu sınırlı hamle alanı.

MDA, inandığı yüksek tempo ve açık alan oyunuyla zaman içinde birçoklarının sempatisini toplamış olabilir. Ancak hiçbir zaman mola dönüşlerinde elit oyunlar çizen bir coach olarak görülmedi. Bu alanda ligin en iyileri tartışmasız Gregg Popovich ve Doc Rivers. Üçüncü sıra için ligdeki diğer tüm coachlar çekişebilir.

Ancak D'Antoni, Houston maçının sonunda çizdiği oyunla, molalarda bazen ne denli güzel işler çıkarabileceğini gösterdi.

Lakers, ayrılıkları sonrası Dwight Howard ile ilk kez karşılaştığı maçın büyük bölümünü önde götürdüyse de, maçın son 3 buçuk saniyesinde iki sayıyla gerideydi. Ama topu yere vurmadan oynadıkları hücumda buldukları üçlük sahadan galibiyletle ayrılmalarını sağladı.


Topu pota altından Jodie Meeks oyuna sokuyor. İki uzun Gasol ve Johnson iki elbow'da bekliyor. Gasol epey pasif bir görünümde ancak Johnson her an çembere doğru cut yapabilecekmiş gibi. Savunmanın dikkatinin küçük de olsa bir bölümü orada. Ama asıl iş tepedeki guardlarda.

Orada Nash ve Blake var. Blake'i Lin savunuyor. Nash'i tutan Beverley ise Lin'in hemen solunda ama şu an göremiyoruz.

Meeks hakemden topu alırken Blake okla gösterilen yerde minik bir tur atıp Lin'in kafasını karıştırma niyetinde.


Blake turunu tamamlıyor. Yine okla gösterilen yerden geliyor ve orijinal konumuna dönüyor. Lin bir sağ bir sol yaptı bu esnada. Blake'in karşısına alttan çıkma niyetinde. Nash'i tutan Beverley'i görebiliyoruz şu an.

Bitirici hamle gelmek üzere...


Steve Blake'in o daracık alanda attığı tur kafaları bir anda karıştırdı. Lin, Blake'in hücum alanının sağ bölgesine olan hareketinin devam edeceğini düşünüyordu ve oraya alttan dolanıyor. Ancak Blake bir anda sola hareketleniyor ve bu koşu Houston savunmasındaki ilk kırılma anı olacak.

Blake sol forvete hareketlenmeye başlarken Nash, Lin'e perde yapıyor. Blake'in kafa karıştırıcı turundan sonra Nash'in perdesi Lin'i tamamen devre dışı bırakacak. Şu anda switch yapmaları lazım. Blake'in üzerine gitmesi gereken adam artık Beverley.


Blake gaza basıp gitti. Nash hala Lin ile boğuşuyor. Linsanity tamamen devre dışı. Blake'e hareketlenmeye çalışan Beverley de Gasol'un perdesine takılıyor. İki kısa savunmacı da bir anda ekarte edildi.

Dwight Howard çembere yakın bir yere atılacak herhangi bir pası ve/veya sonrasındaki bir atışı savuşturmak için boyalı alandaydı. İki kısanın da pozisyonunu kaybettiğini görünce Blake'e kendi hareketlenmeye karar veriyor haklı bir şekilde.

Ama çok geç. Blake bomboş denebilecek bir pozisyonda üçlüğü gönderiyor ve Lakers maçı kazanıyor.

İşte böyle...





Lakers, Dwight Howard ile ilk yüzleşmede gülen taraf oldu. Ama Steve Nash'in söylediğine göre soyunma odasında herkes galibiyeti kutluyordu, Howard'ı yenmeyi değil. Geçen yıl takım olmanın yanına dahi yaklaşamamıştı Lakers. Bu yılsa durum oldukça farklı görünüyor. Kağıt üstünde geçen yıldan çok daha güçsüz olsalar da, geçen yıldan çok daha bir arada oynuyorlar. Birlikte kazanıp birlikte kaybetmeyi yeniden hatırlamak üzereler. 

Lakers için bu yıl en iyi ihtimal muhtemelen playoff ilk turunda elenmek olacak. Son yıllarda playoff bozgunlarına fazlasıyla alıştılar. Fakat bu kez belki de başarısızlık değil başarı olacak tatile benzer şekilde çıkmaları. Ama en azından bunu birlikte yaapcaklar ve yeniden bir kimlik sahibi olacaklar...

Popovich, Spurs, Yeni Sezon ve Ritim


San Antonio Spurs yeni sezonda oynadığı üç maçın ikisini kazanmış olabilir ama oyun olarak henüz geçen yılın keskinliğine ulaşamadılar. Hedeflerinin ucuna kadar geldikten sonra dramatik bir final serisiyle kaybetmiş olmak yeniden motive olmayı biraz zorlaştırıyor. Ayrıca bazı temel parçaların bacaklarının bir yıl daha yaşlanmış olması da ritim bulmaları için biraz zamana ihtiyaç duymalarına neden oluyor.

Hey! Burada Gregg Popovich'in takımından bahsediyoruz. Pop formunu asla yitirmez. Fırçalara sezon öncesinde başlamıştı. Daha üçüncü maçtaysa ESPN'den J.A. Adande'yi kariyerinin ilk saha için röportajında her zamanki sevecenliğiyle karşıladı!

Spurs'te bir takım değişiklikler var. Gary Neal artık yok ve onun yerine Tom Thibodeau'nun sisteminde savunma paternelerini özümseyen skorer Marco Belinelli takıma dahil edildi. Atletizmi dışında Pop'un hayli tuttuğu türde adamlardan. Oyunu anlıyor, eldeki seçenekleri okuyabiliyor ve sahayı açıyor. Oyun kurucu rotasyonunda Patty Mills, Corey Joseph'ın önüne geçmiş durumda. Duncan ve Ginobili biraz daha yaşlı, Leonard biraz daha olgun falan filan.

Tony Parker ve Boris Diaw, hayli iyi geçen Avrupa şampiyonası sonrası sezona da iyi girdiler. Duncan göğsünden yaşadığı sakatlık nedeniyle Lakers'a karşı dinlendirildikten sonra 24-7 ile döndü. Dakikalar hala iyi ayarlanıyor ve takım, oyuncular sahada diri kaldığında Popovich'in istediği set temposuna ulaşılabiliyor. Her bir oyuncunun sahada kat ettiği mesafe 48 dakikaya oranlandığında ilk 20 kişi arasında 4 tane Spurs oyuncusu var. Patty Mills, anlamlı süreler alan  oyuncular arasında en hızlı mesafe kat eden isim tüm NBA'de. Teoride set tempoları orada duruyor. Ama işte ilk paragrafta bahsettiğim iki faktör ve benzeri sebeplerden ötürü henüz yeterince keskin işlemiyor Spurs.

Yeni Portland Trail Blazers'ı hayli seviyorum. Gerçi bu adamları her zaman seviyorum. Bu yıl artık bir benchleri var. Daha yi bir benchleri var demiyorum; bir benchleri var! Geçen sene ligin en düşük skor katkısını yapan ikinci beşe sahiplerdi. Artık orada da NBA oyuncuları oynuyor! Tony Stotts genelde ipleri oyuncuların eline bırakmayı tercih eden bir coach. Sahadaki oyuncuların belli düzenlere sıkı sıkıya bağlı olması gibi şartları yok. Genelde Damian Lillard ve LaMarcus Aldridge'in ikili oyunları ve Aldridge'in post-up'ları üzerinden şekillenen bir hücum düzenine sahipler. Ama özellikle ilk beşte oyunu anlayan bolca oyuncuları olduğu için top iyi dönüyor, doğru el çoğunlukla bulunuyor.

Bu iki takımın cumartesi gecesi oynadığı maça gidelim şimdi. Bazı görsellerimiz var.

LaMarcus Aldridge'in sen sevdiği şey topla sol elbow ve yakınlarında buluşmak. Hücum sahasının sağ yarısını çok nadir kullanıyor. Orada pek etkili değil zaten. Ekmeğinin büyük bölümünü sol taraftan yiyor. Spurs'e karşı da çoğunlukla bu bölgeden üretim yaparak 24 sayı ve 4 asist yaptı.

İncelediğimiz pozisyonda yine en sevdiği bölgede topla buluşuyor Aldridge. Portland onu izole ediyor. Spurs de yardım getirmeden, Duncan'ın savunmasında kontrol ediyor.


Bu tip pozisyonlarda genelde sağına dönüp hayli yüksek bir yüzdeyle fade-away atıyor Aldridge. Ama bu hücumda hareket alanı var ve ortaya gitmeyi tercih ediyor. Duncan'ı çok rahat ekarte edip faul çizgisinin bir adım içerisinden epey kolay bir atış bularak basketi yapıyor.

LaMarcus Aldridge ik yarıda tam 8 saha içi isabeti buldu bu şekilde oynayarak. Spurs herhangi özel bir şey denemedi ve onun tüm post-up ve iso'larını bire bir savundu.

Fakat Gregg Popovich ikinci yarıda biraz tuzak kurmayı tercih etti LaMarcus Aldridge'e.

Son çeyrekten bir örnek...

Maç sonuna gidiyoruz. Batum topu Aldridge'e indirecek. Yine en sevdiği yer. Ama ikinci yarının çok büyük bölümünde Spurs yardım getirdi Aldridge topu aldığında. Görsele bakarsanız arka taraftaki Duncan daha pas Batum'un elinden çıkmadan hareketleniyor Aldridge'e doğru. Devrenin büyük bölümünde buraya odaklanmışlardı Portland hücumlarında çünkü. Ginobili de Duncan'ın boşalttığı yere, Robin Lopez'in rotasyonuna geliyor. Parker ve Belinelli de ortayı kalabalıklaştıracak hemen.

Gregg Popovich ve Spurs savunmasının buradaki amacı Aldridge'in topu elinden çıkarmasını sağlamak. Olmazsa zor bir şut tercihi de onları epey memnun eder.

Diaw önden savunuyordu Aldridge'i. Topu aldığında ilk yapacağı şey yine sağ omzundan dönmek olacağını için Duncan hemen o taraftan gelip hareket alanını tamamen kapatıyor Aldridge'in. Ginobili doğru rotasyonu yapıp Robin Lopez'e inmiş. Belinelli, Batum'a biraz mesafe bırakarak ortayı kalabalıklaştırıyor. Aynı şekilde Parker da doğru yerde. 

Spurs savunması L-Train'in şut atmasına, sağından dönmesine veya ortaya doğru drive etmesine izin vermiyor. Çok iyi iş.

İlk yarıda 8 saha içi isabeti bulan LaMarcus Aldridge'i ikinci yarıda sadece 3 (son çeyrekte ise ancak bir) isabette tutmayı başardılar bu tuzaklarla. Yoksa maça dönmeleri pek olası değildi.

Üstad Gregg Popovich'in en iyi olduğu yerlerden biri de molalarda çizdiği oyunlar ve zengin playbook'u. Çizdiği yaratıcı oyunlarda en çok başvurduğu yöntem ise aldatmaca. Playoff'ta Warriors serisinde o aldatmacaların en güzellerinden birini izlemiştik ve onun üzerine bir yazı da yazmıştım. Oradaki tüm görseller silindiği için paylaşamıyorum maalesef. Top oyuna sokulmak üzereyken kullanmaya niyeti olmadığı (ya da o esnada ilk tercihleri olarak düşünmediği) birkaç oyuncuyu, asıl kullanacağı adamın çalışma alanının uzağına gönderiyor Popovich. O isimler hareketlendiğinde savunma onlara odaklanırken, kullanmak istediği oyuncuya daha geniş bir çalışma alanı kalıyor ve oyunun geri kalanı onun üzerine kuruluyor. Tabii bu anlattıklarımın tamamı 2-3 saniye içerisinde gerçekleşen şeyler.

Spurs oyuncuları sezon başında biraz paslı olsa da Pop her zaman keskin.

Fark maç içinde 14'e kadar çıkmıştı ama Spurs son bölümde geri gelmeyi başardı. 22 saniye kala fark iki basket. Spurs mola sonrası topu oyuna sokuyor.

Pası verecek kişi Kawhi Leonard. Hakem topu ona vermek üzere. Portland savunmasının aklını karıştırmayı hedefleyen hareketler dizisi şimdi başlıyor.

Uzak taraftaki uzun Tim Duncan. Sağ elbow'da Parker var. Aşağıda Belinelli bekliyor. Sağ forvette ise Ginobili var. İlk hareket Ginobli'den. Mavi ok... Sol dibe doğru hızla hareketlenmeye başlıyor ve savunma bir an Pop'un top almasını istediği kişinin Manu olduğunu düşünecek.

Hücumun aslında üzerine çizilmiş olduğu kişi Marco Belinelli. Sarıyla işaretli. Ama biz bunu daha bilmiyoruz.

Ginobili sol dibe koşusunu yapıyor. Savunmacısı Wes Matthews onunla. Hatta Arjantinliyi görmemize de engel oluyor. Mavi okla belirtiliyor Manu. Şimdi Parker da hareketleniyor. Ginobili'ye top gitmezse "Heh, tamam. Set kesin Parker'a çizilmiş." diyecekler. 

Batman Begins'te Bruce Wayne, eğitmeni Ra's al Ghul'a ninjaların silah kullanıp kullanmadığını sorar. Ra's al Ghul ise onları sadece dikkat dağıtmak için kullandıklarını söyler.

Tony Parker da hareketleniyor ama aslında o da bir aldatma aleti. Kullanılmayacak bir silah.

Belinelli ise elleri cebinde duruyor resmen!

Parker bir anda Duncan'ı savunan Robin Lopez'e perde yapıyor. Duncan oradan çıkarken anlıyoruz ki Parker'lık bir olay da yok. Tim Duncan aşağı yönelecek şimdi.

Asıl Spurs oyunu adeta şu an başlıyor. Buraya kadar olan kısım dikkat dağıtma hamleleriydi.

Belinelli de uyuma numarasına bir son verecek ve tepeye hareketlenecek hemen şimdi.

Belinelli, üzerine gelen Duncan'ı gördüğü anda yukarıya koşmaya başlıyor. Duncan, İtalya oyuncuyu savunan Damian Lillard'a perdeleme yapıyor. Belinelli tepeye çıkıp top isteyecek.

Spurs hiçbir engele takılmadan sonuca varmak üzere. Akıyor Pop'un oyunu!

Kawhi Leonard pası verdi Belinelli'ye. Lillard, Duncan'ın perdesinden ancak çıkıp geliyor. 

Ve bomboş bür üçlük...

Fark tek basket. Toplamda bir saniye bile işlemiyor maç saatinden. Müthiş.

Yıllarca pek çok kişi Spurs'u yaşlı ve sıkıcı bulmuş ve oynadıkları basketboldan keyif almamıştı. Ama Popovich yaşlanan yıldızlarını merkezden biraz uzaklaştırıp, rolleri daha eşit paylaştırdığından ve set temposunu artırdığından beri Spurs harika bir basketbol oynuyor ve her yıl hedeflerinin kıyısına kadar geliyor. Bu kadar gayret gösterip ciddi hayal kırıklıkları yaşadıktan sonra heyecanlarını ve motivasyonlarını ne kadar sürdürecekler bilmiyorum. 

Her sezon başında aynı şeyleri tartışıyoruz ve Spurs her zaman muazzam bir basketbol oynuyor. Bu sene de aynı şeylerin yaşanması olası. 

Paslarını biraz döküp Gregg Popovich formuna çıkmalarını bekleyelim!