Başlıyoruz!

Efes Pilsen'in Olympiacos karşısında 2-0'dan 2-2 yapmasıyla yaşadığım hazzı sürdürecek bir şey varsa o da NBA Playoff'larının başlamasıdır! Yılın en güzel dönemindeyiz.

Son yıllardaki en kaliteli, en heyecanlı playoff olmayacağı kesin. Kobe Bryant, Derrick Rose ve Rajon Rondo gibi süper yıldızları izleyemeyeceğiz. Doğu Konferansı'nın ilk turu hayli sıkıcı geçmeye açık olsa da Batı'da iyi maçlar var.



Rockets, kapanış gününde Lakers'a kaybederek agresif ve aç Thunder'ın sofrasına düşmekten kaçamadı. Ama onlara karşı Lakers kadar acı çekmeyecekler. OKC, ligin en iyi iç savunmalarından birine ve uzak ara en iyi post-up savunmacısına (Perkins) sahip. Kobe sonrası Lakers'ın hücumu tamamen 4 ve 5 numara üzerinden şekilleniyor ki OKC'ye karşı en iyi günlerinde bile çok az olan şansları bu seri için tükenmiş olurdu. Rockets hücumu daha çok dış oyunculara ve izolasyonlara dayanıyor. Yakın tarzların karşılaştığı bir seri olacak ama tabii ki Rockets'ın işi imkansıza yakın. 

Yakın tarzlar demişken, ilk turda en heyecan duyduğum, en sabırsızlıkla beklediğim seri Denver - Golden State. İki takımdan birinin 100 sayı altında kaldığı bir maç gerçekten şaşırtıcı olabilir! Warriors ligin skor potansiyeli en yüksek backcourt'larından birine sahip. Tartışmasız en iyi şutör ikili de orada ayrıca. Steph Curry sezonu adeta yanarak bitirdi! Ray Allen'ın bir sezonda en fazla üç sayı atma rekorunu kırdı kapanış gecesi. Backcourt'taki partneri Klay Thompson ise ilk playoff'unu oynayacak ama o kadar olgun bir çocuk ki, normal sezondaki oyununu devam ettirmesi sürpriz olmayacak. Denver ise ligin en keyif veren, en hızlı takımlarından bir tanesi. Gallinari sezonu kapattı ama Chandler onun yerinde şu ana dek çok iyi katkı verdi. Kenneth Faried de hazır olacak gibi duruyor. Çok heyecanlı bir seri olacağına hiç şüphe yok. Orace Arena'daki seyirci için sabırsızlanıyorum.

Lakers, berbat bir sezonu mümkün olan en iyi şekilde bitirdi. Nemesis'leri OKC'den kaçıp, sezon başı ve ortasındaki keskinliğinden uzak görünen Spurs ile eşleştiler. Tabii bu, eşleşmenin onlar için kolay geçeceği anlamına gelmiyor. İki takım için de seri boyunca en önemli şey sağlık olacak. Lakers, Kobe'siz oynadığı son iki maçı pek alışık olmadığımız kadar sert ve agresif geçmişti. 1- Bu kafa yapısını ne kadar sürdürebilecekler? 2- Nash'in ilk maça yetişme ihtimali var. D'Antoni onu ne kadar oynatacak ve Nash'in getireceği yumuşaklık, toparlanmış gibi görünen Lakers savunmasını nasıl etkileyecek?

Clippers ile Grizzlies geçen yıl 7 maça gitmişti. Bu sezon ise Gay'i gönderdikten sonra savunmada çok daha sertleşen, oyunu savunmayla domine eden bir Grizzlies izliyoruz. Chris Paul tıkanan her yeri açıyor ama Clips verimli bir hücum için inside-out oynamak zorunda. Blake Griffin artık sıradışı bir atletten fazlası olduğunu kanıtlamalı.

Doğu Konferansı ise hayli sıkıcı eşleşmelere sahip.

Önemli bir sakatlık sorunu olmayan, playoff'a çok iyi bir ritimle gelen Heat, normal sezonda kendilerine güçlük çıkarmayı başaran Bucks ile oynayacak. Brandon Jennings, seriyi 6 maçta kazanacaklarını söyledi. Ama... Brandon... Gerçekten mi?

Chicago - Brooklyn... Pööfff, şimdiden sıkıldım.

Indiana çok çok iyi bir yarı saha takımı. Savunmaları bazen güreş seviyesine gelebiliyor. Atlanta eğer kendini yarı saha oyununa sıkıştırırsa çok şansları kalmaz. Run&Gun or Done! Favori Indiana.

Boston'un bu yıl yaşadığı sorunlardan bahsetmeye gerek var mı? Ve hala ayaktalar. Takım olmak böyle bir şey. #DocRivers!!! Knicks, kendi division'ını tam 19 yıl sonra kazandı. Playoffa muazzam bir seriyle geldiler ama sakatlık sorunları bitmek bilmiyor. Chandler, seriye yüzde yüz halde geleceğini söyledi ki takım için en önemli parçalardan bir tanesi. Amar'e ilk turu muhtemelen kaçıracak. Prigioni sakat. Kidd sezon başındaki oyunundan fersah fersah uzaklarda. Shumpert o beklenen sıçramayı yapabilmiş değil. Ama Carmelo ve JR Smith... #TheDuo

Seride dramatik maçlar izlesek de, molalarda o kısık aam güçlü sesisyle oyuncularına "Stay together!" diyen Doc Rivers'ı görsek. #Godfather

                                                                                                                                                         

Mamba Out

"Ne boktan bir durum!

Bunca antrenman, tüm bu fedakarlık, daha önce milyonlarca kez attığım tek bir adım yüzünden pencereden uçup gitti. Hüsran dayanılmaz. Sinir öfke boyutunda. Neden oldu ki bu!? Hiçbir açıklaması yok. Şimdi bundan dönüp, 35 yaşında hala aynı oyuncu ya da daha iyisi mi olacağım!? Ben bunu nasıl yaparım? Hiçbir fikrim yok. 

Bunun üstesinden gelmek için devamlı sürecek bir iradeye sahip miyim? Belki de bir sallanan sandalyeye oturup geride bıraktığım kariyere ilişkin anılardan bahsetmeliyim.

Belki benim hikayem de böyle bitiyordur. Belki zaman beni mağlup etmiştir... Ve yine, belki de öyle değildir! Saat sabahın üç buçuğu. Ayağım ölü gibi ağır. Başım, aldığım ağrı kesiciler yüzünden dönüyor ama gözlerim hala ardına kadar açık.

Böyle içimi döktüğüm için beni affedin ama eğer tüm gerçekliği size sunmayacaksam sosyal medyanın amacı nedir ki? İç dökmek iyi geliyor. Bu, dünyadaki en kötü şeymiş gibi düşünmek iyi geliyor! Çünkü tüm bu iç dökmeden sonra, gerçek bir bakış açısı devreye giriyor. Hayatta kopmuş bir aşil tendonundan çok daha büyük sorunlar ve sıkıntılar var. Kendiniz için üzülmeyi bırakın. Bir umut ışığı bulun. Her zamanki inançla ve güçle işe koyulun.

Bir gün, yeni bir kariyer yolculuğunun başlangıcı olacak. Bu gün, o gün DEĞİL.

"Beni bir ayıyla dövüşürken görürseniz, ayı için dua edin." Bu sözü her zaman sevmişimdir. İşte bu "Mamba mentalitesi." Biz pes etmeyiz, biz sinmeyiz, biz kaçmayız. Katlanırız ve kazanırız.

Uzun bir yazı olduğunu biliyorum ama Facebook'ta içimi döküyorum işte. Belki artık uyuyabilir ve yarınki ameliyata hazırlanabilirim. Yeni bir mücadelenin ilk adımı...

Sanırım sezonun geri kalanında Coach Vino olacağım. Takım arkadaşlarıma güveniyorum. Başaracaklar.

Tüm desteğiniz ve dualarınız için teşekkürler. Sevgiyle kalın.

Mamba Out."


Kobe Bryant

                                                                                                                                                             

Etti!

Pau Gasol'un uzun süredir iyi vakit geçirmediği az bilinen, çok değerli bir bilgi değil. Eğer David Stern, Lakers'ın Chris Paul takasını veto etmeseydi, İspanyol şu anda Hornets için oynuyordu. Geçen sezonu, yıl boyu süren takas dedikodularının yarattığı stresle geçirdi ve bilindik performansının uzağındaydı. Takımın geçtiğimiz yaz Dwight Howard ve Steve Nash hamlelerini yapıp "kağıt üzerinde" yeniden şampiyonluk adayı haline gelmesi ile Gasol'un hala değeri varken takas edilmesi gerektiği düşüncesi de ortdan kalktı.

İspanyol, yeni sezona daha motive ve daha iyi başlıyor derken bu kez de takımda yaşanan coach değişikliği ve yeni coach Mike D'Antoni'nin post-up oyunun başarısına inanmaması Gasol'un kendine ve takıma yeniden yabancılaşmasına sebep oldu. Tüm sezon sakatlıklarla boğuşan ve D'Antoni'nin sahayı açma prensibi üzerine kurulu hücum düzeninde Stretch Four[1] oynamak durumunda kalan Gasol, kendine güvenini iyice kaybetti.


Ama İspanyol'un oyununda son iki maçtır ani ve takımına umut verici bir gelişim oldu. Lakers, bu seneki kabus back-to-back'lerinin[2] son serisinin ilk maçında Hornets'i yenerken, Gasol 22 sayı, 11 ribaunt, 4 asist ve 3 blokla oynadı. Ertesi gece ise Trail Blazers galibiyetinde 23-7-9 ile ciddi bir etki yaptı. Bu maçları, sezonun geri kalan maçlarından ayıran en önemli etmen ise, Gasol'un çember yakınlarında oldukça fazla süre geçirmesiydi.

Görünen o ki, Kobe Bryant'ın desteğini almış Pau. Hornets maçı öncesi, uzun süredir berbare oynadığı dostuna, Robin'ine şöyle demiş Kara Mamba, "Sürekli içeriye git ve orada bekle. Özellikle de ben kenardayken[3]. Sahadayken sana pozisyona hazırlayabilirim ama ben yokken içeriye gir ve orada dur. Gerisini siktir et!"

Görünen o ki Gasol bu tavsiyeyi dikkate almış. Çok hevesli olmasa da:

"Ben öyle biri değilim. Buna kendim karar vermek yerine, coachumun beni o şekilde oynatmasını isterim. Ama hey... Sonuçta bu Kobe. Ve takımla ilgili kararlarda çok önemli bir payı var."

Gasol sonuçta Kobe'nin dediğini yaptı; siktir etti! 

Gasol düşünürdü!
Bundan karlı çıkan tabii ki Lakers oldu. Kendi yaptıkları dışında, Gasol'un çembere yakın oynaması Dwight Howard'a da kolay top indirebilmesini sağladı. Portland maçında Kobe, Gasol ve howard toplam 90 sayı üretti. 

Birlikte oynamaya başladıklarından beri en yüksek rakamları. Fena değil sanki...

                                                                                                                                                       
[2]Yanılmıyorsam bu sezon 15 b2b'i de süpürememişlerdi. 64 yıldır bunu başaramadıkları bir sezon yoktu. Bu yıl ise son b2b serisinde kurtardılar karizmayı. (N.O. & Portland)
[3]Ne? Kobe kenara mı geliyor!? Adam son 288 dakikanın 274'ünde sahadaydı.

Kaderin İki Yüzü

Aralık ayında çalışma koşullarımda yaşanan değişiklikten bu yana bloga pek takılamıyorum. Kafanızı genelde twitter'da ütülüyorum. Ama ilgimi çeken bir hikaye var. Yazmadan geçemeyeceğim.

San Antonio Spurs, uzun zamandır görmediğimiz türde, enteresan bir galibiyet aldı Pazar gecesi. Brooklyn Nets karşısında ilk çeyreği 35-25 geride kapattıkları maçı, tam 25 sayı farkla, 111-86 kazanmayı başardılar. Bir deplasman takımının çift hanelerde geriye düştüğü bir karşılaşmayı 25+ sayı farkla kazandığı son maçın üzerinden 12 yılda fazla bir süre geçmiş. Bu süreçte ev sahiplerinin çift haneli fark yakaladığı maç sayısı 2077. Yani iki binden fazla maç boyunca yapılamayan yıkıcı bir şeyi başardı Spurs.

Nets, son çeyrekte Brooklyn seyircisi tarafından yuhalandı. Coach P.J. Carlesimo, gösterdikleri performansın "kabul edilemez" olduğunu söyledi ve en büyük sorunlarının enerji seviyelerindeki ciddi düşüş olduğunu belirtti.

Şimdi biraz geçmişe gidelim. 

11 Aralık 1999... 

Minnesota Timberwolves, kendi sahasında Golden State Warriors karşısında ilk çeyreği 35-20 önde kapatır. Kevin Garnett ve arkadaşları galibiyetten emindir. Ancak Warriors geri kalan bölümü muazzam oynar. Kevin Garnett 5/20 gibi rezalet bir yüzdede kalır ve maçı, aldığı ribaunddan daha fazla top kaybı (8) yaparak tamamlar. Rakibini yerle bir eden Golden State, o gece sahadan 104-76'lık galibiyetle ayrılır. 

Peki o gece Warriors'un coachu kimdir? Avery Johnson'un görevden alınmasından bu yana Nets'in başında bulunan P.J. Carlesimo.

Carlesimo, kariyeri boyunca ciddi sorunlar yaşadı. Başarısız oldu, işini kaybetti, geri planda kaldı. Sadece bir coachun değil, hiçbir insanın yaşamamasını temenni edeceğiniz bir olaya maruz kaldı.[1]


Nets'te göreve gelişi beklenmedik ve ani oldu. Takımın başındaki başarısı ve koltuğunda sezon sonuna kadar kalacağının kesinleşmesi de bir o kadar sürpriz. Ancak Carlesimo ilginç kariyerine Spurs yenilgisiyle enteresan bir tecrübe daha eklemiş oldu. Artık rakibi paramparça etmenin verdiği müthiş haz kadar, o hezimeti yaşayan tarafın neler hissettiğini de çok iyi biliyor.

                                                                                                                                                           

Lakers ve Yine Aynı Hikaye

Tüm Dünya Lakers'ı konuşmaktan bıktı. Twitter'daki takipçilerim sürekli Lakers yazdığım için benden bıktı. Ama o kadar sıradışı bir durumla karşı karşıyayız ki, yazmadan duramıyorum. Kendimi alamıyorum.

Gündüz ofiste bir takım notlar oluşturdum, genel bir taslak hazırladım. Akşam Lakers'taki sorunlara dair bir yazı yazacaktım ki eve geldiğim anda bu harikulade, müthiş yazı çıktı karşıma. Bir kere önce bu yazıyı okuyun. Benim yazımı bırakın, gidip linkteki yazıyı okuyun. Düşündüğüm, yazıya dökmek istediğim her şey fazlasıyla orada mevcut. 

Bana da biraz gevezelik etmek ve içimi dökmek kalıyor.

Lakers'ta onlarca sorun var. Ama son dönemde öyle bir hava oluştu ki (gerçi artık değişmeye başladı o bakış açısı), sanki Pau Gasol'un takas edilip yerine bir stretch 4 gelirse Lakers bir anda beklenen noktaya gelecek. Öyle bir dünya yok.

Lakers'ın tüm sorunları içinde en büyüğü enerji. Daha doğrusu enerjisizlik. Takım sahaya sanki zorla çıkarılmış. Basketbol gibi harikulade bir oyunu keyif almadan oynamanız imkansız. Oyuncuların bu sıkkın görüntüsü sahanın her iki yanında da mevcut.

D'Antoni geldiği gün, Steve Nash'in dönüşüyle takımın bambaşka bir havaya bürüneceğini söylemişti. "O zaman herkes zevk alacak sahadaki oyundan," demişti. Nash iyi işler yapıyor ama artık eski Nash değil tabii ki. Ayrıca topa sahip bile olamıyor neredeyse. Top sürekli Kobe'nin elinde olduğu için ne o istediği etkiyi yapabiliyor, ne de top dolaşıyor ve ortaya verimli bir hücum çıkabiliyor. Hücum hep tekdüze. Sürekli birebirlere kalıyor ve hücum saati sona ererken saçma atışlar görüyoruz. Tabii bunların çoğu malum oyuncudan geliyor. Zaten Kobe'nin en büyük sıkıntısı bu. Başrolü hayatı boyunca kimseyle paylaşamadı. 20'lerinin ikinci yarısında herkes olgunlaştığını düşünmeye başladı ama yanında bir Batman yoktu. Gasol gibi asla sorun çıkarmayan, hükümdarlığını kabul eden bir Robin ile oynamak gayet kolay. Ama ne zaman ki Shaq'a yakın itibarda bir adam geldi, yeniden çıldırdı Kobe. Facebook'ta liderlik postları girmesin.[1]

Topun hiç dolaşmaması, zor atışların ve rakip hızlı hücumların ana kaynağı. Lakers ligdeki en yaşlı takımlardan biri. Son derece yavaşlar. Geçiş savunmaları berbat olduğu için aşil tendonları genelde rakibin hızlı hücumları oluyor bu sene. Hücumdaki durağanlık tüm oyuncuların şevkini kırıyor diğer taraftan. Omuzlar çöküyor. Az önce bahsettiğim gibi, enerji seviyesi düşüyor. Buradan konuyu bağlayacağım yer Dwight Howard. Adam sene başından beri kıçını yırtıyor "Inside & Out oynamalıyız" diye. Topun dönmesini, sürekli dolaşmasını istiyor. İçeride top almak istiyor. Maçı beş şutla tamamladığı zaman savunmadaki o yırtıcı hayvan görüntüsünden de eser kalmıyor. Yapacak bir şey yok. O da olgunlaşamadı bir türlü. Bu gibi durumları bitmeyecek hiç. Diğer yandan, bel sakatlığından bir türlü yüzde yüz kurtulamamasına rağmen hala ligin en dominant uzunu. Lakers'ın onu kullanması lazım. League Pass'iniz varsa eski maçları açıp izleyin. Howard'ın çok top aldığı maçlardaki savunmasıyla diğer maçlardaki savunmasını kıyaslayın. Feci bir uçurum var arada. 

Kobe, Howard'a top indirmek için "kendi oyunundan ödün veriyormuş". Öyle diyor. 30 yerine 23 şut atıyor falan. Vah vah. Yazık. "Verdiğim paslar genelde sırtına çarpıyor Howard'ın," diyor. Doğal. Çünkü paşam sadece şut atmasının mümkün olmadığı pozisyonlarda pas vermeyi düşünüyor.

Hatırlayın, bu takım oluştuğunda ana düşüncelerden biri şuydu; Kobe toptan uzak oynayacak. Kendine hazırlanan pozisyonları bitirecek. Bu sayede hem o diri kalacak hem de top dolaşacağı için herkes mutlu olacak.

Nerede?...

D'Antoni bir "hücum dehası" olarak geçmişti takımın başına. 110 sayının altında kalırlarsa başarısız sayılacaklarını söylemişti. 30 küsür maçta sadece 8 defa 110 sayı attılar. Problem o değil gerçi. 100 atsınlar. Attıklarından daha azını yedikleri sürece sorun yok. Ama takım savunma namına hiçbir şey yapmıyor. Backcourt zaten çok yaşlı. Dışarıda çok kolay geçiliyor savunmaları. Arkadaki bekçi Dwight Howard'a da değindim yukarıda. Eski Howard değil kısaca. Boyalı alanı da savunamıyorlar aynı dışarısı gibi. Rotasyonlar da sııntılı çünkü ayaklar aşırı derecede yavaş. Savunma bilgisi de kısıtlı çoğu oyuncuda. Çok kolay sayı yiyorlar.

Neyse hücuma dönelim. Binlerce şey denedi D'Antoni. Olmuyor arkadaş. Hiçbir şey tutmadı, çalışmadı. Kendisi hakkındaki düşüncelerim yavaş yavaş değişiyor. Suns günlerinde herkesi mest eden bir sistemi vardı. Tamam. Harika. Ama o sistem elindeki kadroya hiç uymuyor. Elindeki kadro da o sisteme hiç uymuyor. Ama D'Antoni oynattığı / oynatmak istediği şeyden hiç taviz vermiyor. 

Bulls maçından önce kısalmalıyız demeye devam ediyordu. Gasol'un Bynum ile birlikte oynadığı dönemde şampiyonluk kazanabildi Lakers. Üretiminin büyük bölümünü de içeriden yapıyordu İspanyol. Howard ile de yapabilme potansiyeli var demem o ki. Ama D'Antoni'nin sahayı açmak isteyen sistemi onu kabul etmiyor. Coach da dediğim gibi hiç taviz vermiyor. Lakers, avantajına dönüşebilecek bir durumu kullanmayı denemiyor kısaca. 

D'Antoni maçtan önce "Kısalmalıyız" dedi. Kobe ise maçtan sonra "Temel şeylere geri dönmeliyiz. Herkes iyi yaptığı işi yapmalı," dedi. Gasol'un postta etkili olduğundna yine, yeni, yeniden bahsetti. Howard'a top indirmeleri gerektiğinden bahsetti. (Bu da ilginç ya neyse) Ama dediğinin altmetni şu: "Hoca. Silkelen artık. Bu iş böyle gitmiyor!"

D'Antoni pota altına top indirmeyi, uzunların post-up yapmasını sevmiyor. Verimsiz ve gereksiz buluyor. Howard'ı PnR ile kullanmak istiyor. Ama bunu da Howard sevmiyor. Nash'e yaptığı perdelemelere dikkat edin; hepsinde gösterip kaçıyor. Stanko Barac gibi (allahım!?). Verimli oynanmıyor bu şekilde ikili oyunlar.

Daha yazdıkça çıkıyor. Kapatıyorum konuyu. Takımın bir arada oynaması lazım. Birlikte savaşması lazım. Oyuncu grubunun her şeyden önce istemesi lazım. Yapabilirler mi? Kesinlike... Peki yapacaklar mı? Sezonun yarısı geçti, böyle bir sinyal göremedik.

Bitirirken tekrar paylaşayım. Lakers'a biraz kafa yoruyorsanız Yahoo! Sports'taki bu enfes yazıyı okuyun.

İso out...

                                                                                                                                                            
[1]Smush Parker kendisini eleştirdikten bir gün sonra, Kobe, liderlik temalı bir yazı post etti. http://www.facebook.com/Kobe/posts/10151211862620419

Star Bucks

NBA, Clippers'ın müthiş serisiyle çalkalanadursun, pek ilgi odağı olmadan güzel işler yapan ve kapasitelerinin sınırlarını zorlayan bir takım var Merkez Grubu'nda. Şu anda 16 galibiyet, 12 mağlubiyetle Doğu'nun dördüncü sırasında yer alan Milwaukee Bucks, gerçekten keyif verici bir basketbol oynuyor.

Kasım ayının sonunda oynadığı 6 maçın beşini kaybeden Bucks, Aralık ayıyla birlikte form grafiğini yükseltti ve bu dönemde 14 maçtan 9 galibiyet çıkardı. Üstelik bu galibiyetler arasında Boston (2), Brooklyn (2) ve Indiana gibi önemli takımlar da var.

Bucks'ın coşkusundan payını alan son takım ise Heat oldu bu sabah. Son şampiyon, Pistons'tan sonra üst üste ikinci kez kaybetti. Herhangi bir panik tuşuna basmaya gerek yok. Bu sezon genel bir rehavet durumu söz konusu -ki şampiyon olan takımlarda gördüğümüz bir olgu bu- ama istediklerinde ne kadar iyi bir takım olabildiklerini Noel gecesi bir kez daha gördük. Yıllar önce benzer bir tembelliği Pistons yapıyordu. Ama Heat'in ana grubu hala genç olduğundan Detroit'in yaşadığına benzer bir son yaşamaları yakın vadede pek olası değil.


Milwaukee ise hayli enteresan bir takım. İç-dış dengeleri yeterince iyi bir kurguya sahip değil. Boyalı alanda düzenli skor üretecek bir uzunları yok. Takım ağırlıkla Ellis ve Jennings'in yapacakları üzerine kurulu. Ersan İlyasova bu sezon tamamen kayıp ve Mike Dunleavy yavaş yavaş inişe geçmeye başladı. Ama takım olma konusunda ligdeki pek çok takımdan daha iyi bir noktadalar. Birlikte kazanıyor ya da birlikte kaybediyorlar. Takımda herkes Ellis ve Jennings'in hücum liderliğini kabul ediyor. Diğer oyuncular skora katkıda bulunmasa dahi oyunun diğer tarafındaki motaviasyonları azalmıyor. Ve onlara çokça yardımcı olan savunmaları da Ellis ve Jennings dışındaki 3 oyuncuyla başlıyor. Marquis Daniels ve Luc Mbah a Moute frontcourt'a fazlasıyla sertlik getiriyor. Arkadaki kalecileri Larry Sanders da an itibariyle ligin blok lideri.

Sıkı savunmaları rakiplerini zor atışlara zorluyor ki bu da Bucks'ın açık alana kolay çıkmasını ve rakip savunmayı dengesiz yakalamasını sağlıyor. Zaman zaman uyuklayıp, geri koşmayı unutan Heat'e karşı buradan çok ekmek yediler. 

Bu sezon Miami'nin en düşük ilk yarı skorunda kaldığı beş karşılaşma içinde iki tane Bucks maçı var. Heat sabahki maçı da 85 sayıyla tamamladı. Bitime 3 dakika kala Spoelstra havlu atana kadar 70'lerdeydiler. Savunmaları Heat'i 21 top kaybına zorlarken (ki 18'i kendi çaldıkları toplardı) kendileri sadece 5 -şaka gibi- top kaybetti. Elinizde açık alanı çok iyi oynayan iki kısa ve Dunleavy gibi hep doğru işler yapan bir oyun zekası varsa, çaldığınız 18 top sonrası transition'da rakibinizi paramparça etmeniz pek zor olmuyor.

Bucks zaten şutlarının yüzde 40'ını hücumun ilk 10 saniyesi içinde atan bir takım. 

Yukarıda tek cümleyle değindiğim konuya dönelim. Bucks'a dair en önemli eksilerden biri, hücumun tamamen dış oyuncuların üzerine yıkılmış olması. Şut deneme sayısı 1 numaradan 5'e doğru düzenli bir şekilde azalıyor. Bunun sonucuysa şu; kullandıkları atışların yüzde 67'si jump-shot. Yakın atış oranı sadece yüzde 25 ve bunların da ciddi bir bölümü içeriye penetre eden kısalara ait. Ancak hücumda sürekli hareketli olmaları, topun iyi dolaşması ve nadiren bir çift ele yapışıp kalması, verimsiz olmalarının önüne geçiyor. Rakip savunmayı challenge etmenin yolunu sürekli buluyorlar.

İlyasova eğer geçen sezonun ikinci yarısındaki performansına dönebilirse, hem PF'den bulacakları sayılar önemli miktarda artacak hem de rakip uzunlardan bir tanesi dışarıya çıkarılarak daha iyi bir floor spacing yaratılabilecek. Mbah a Moute, bu sabah LeBron'a beklenmedik bir sürpriz yaptı belki son çeyrekte ama genel olarak dışarıdan oynamayı çok tercih eden bir forvet değil. İlyasova'nın form tutması Bucks için uzun vadede ciddi bir öneme sahip kısacası. Hele ki benchten gelen sayılar da çok yüksek değilken.

Bucks sürekli koşan ve koşması gereken bir takım. Yoğunluklarını ve hızlarını düşürmeye tahammül edemezler. Üçüncü çeyreğin başındaki uyuşuk halleri maçı neredeyse Heat'e getiriyordu. Bu bölümde Bucks'ın ilk saha içi isabetini bulması yanılmıyorsam 11 şutu buldu. Geri kalan bölümde kendi tempolarına ve yoğunluklarına dönmeleriyse ibreyi yeniden lehlerine çevirdi.

"İkinci yarının başında birkaç turnike ve kolay atış kaçırdıktan sonra iki pota arasını yürüyerek kat etmeye başladık," diyor coach Scott Skiles. "Bu pek bizim oyunumuz değil."

Bucks'ın oyunu koşmak. Konsantrasyon sorunu yaşayan Heat'e karşı bu işi gayet iyi yaptılar ve ay içerisinde buldukları ritmi koruyorlar. Bakalım bu koşu nereye kadar sürecek...

                                                                                                                                              

XX8

Basketbol ayakkabısı hayranlığım 16-17 yaşlarında sona ermiştir sanırsam. Atlyapıda oynadığım dönemde istisnasız her yıl yeni bir ayakkabı alırdım. Profesyonellerin giydiklerine de oldukça dikkat ederdim. Yıllardır hiç umrumda olmuyor. Kim ne giyiyor bilmiyorum. İster istemez sadece bazı sporcuların hangi markalarla anlaşmaları olduğunu biliyorum, o kadar. Ama bu ayakkabı beni benden aldı!



Nike gövdesindeki Jordan markasının son ayakkabısı; Jordan XX8. Bugüne dek üretilmiş en hafif Jordan. 20 cm'lik yüksekliğiyle serinin en yüksek modeli aynı zamanda. Ancak sanki iki ayakkabı barındırıyor içinde. Bilek bölümünün tamamını kaldırmak zorunda değilsiniz. Fermuarın altında adeta diğer ayakkabı yatıyor.

Jordan Brand Ürün Geliştirme Bölümü'nden Josh Heard, "Ayakkabılar artık vücudunuzun bir parçası gibi olmaya başladı. Ayağınızda taşıdığınız ağır, geniş, kalın bir uzantı değil," diyor yeni tasarımları için.

Ayakkabıyı ilk kez Russell Westbrook giydi. OKC, Nets'i 117-111 mağlup ederken karşılaşmayı 25 sayı ve 9 asistle tamamladı Westbrook yeni cicileriyle.

Ayakkabıların müthiş evrimi devam ediyor. Muhtemelen eski zamanlardaki modeller de pek çok kişiyi kendine hayran bırakıyordu. Ama zamanın hızlı geçtiği aşikar...


Knickerbockers


Bu yılki Knicks'i daha iyi tasvir edecek bir fotoğraf olmayabilir. #Heyecan