Popovich, Spurs, Yeni Sezon ve Ritim


San Antonio Spurs yeni sezonda oynadığı üç maçın ikisini kazanmış olabilir ama oyun olarak henüz geçen yılın keskinliğine ulaşamadılar. Hedeflerinin ucuna kadar geldikten sonra dramatik bir final serisiyle kaybetmiş olmak yeniden motive olmayı biraz zorlaştırıyor. Ayrıca bazı temel parçaların bacaklarının bir yıl daha yaşlanmış olması da ritim bulmaları için biraz zamana ihtiyaç duymalarına neden oluyor.

Hey! Burada Gregg Popovich'in takımından bahsediyoruz. Pop formunu asla yitirmez. Fırçalara sezon öncesinde başlamıştı. Daha üçüncü maçtaysa ESPN'den J.A. Adande'yi kariyerinin ilk saha için röportajında her zamanki sevecenliğiyle karşıladı!

Spurs'te bir takım değişiklikler var. Gary Neal artık yok ve onun yerine Tom Thibodeau'nun sisteminde savunma paternelerini özümseyen skorer Marco Belinelli takıma dahil edildi. Atletizmi dışında Pop'un hayli tuttuğu türde adamlardan. Oyunu anlıyor, eldeki seçenekleri okuyabiliyor ve sahayı açıyor. Oyun kurucu rotasyonunda Patty Mills, Corey Joseph'ın önüne geçmiş durumda. Duncan ve Ginobili biraz daha yaşlı, Leonard biraz daha olgun falan filan.

Tony Parker ve Boris Diaw, hayli iyi geçen Avrupa şampiyonası sonrası sezona da iyi girdiler. Duncan göğsünden yaşadığı sakatlık nedeniyle Lakers'a karşı dinlendirildikten sonra 24-7 ile döndü. Dakikalar hala iyi ayarlanıyor ve takım, oyuncular sahada diri kaldığında Popovich'in istediği set temposuna ulaşılabiliyor. Her bir oyuncunun sahada kat ettiği mesafe 48 dakikaya oranlandığında ilk 20 kişi arasında 4 tane Spurs oyuncusu var. Patty Mills, anlamlı süreler alan  oyuncular arasında en hızlı mesafe kat eden isim tüm NBA'de. Teoride set tempoları orada duruyor. Ama işte ilk paragrafta bahsettiğim iki faktör ve benzeri sebeplerden ötürü henüz yeterince keskin işlemiyor Spurs.

Yeni Portland Trail Blazers'ı hayli seviyorum. Gerçi bu adamları her zaman seviyorum. Bu yıl artık bir benchleri var. Daha yi bir benchleri var demiyorum; bir benchleri var! Geçen sene ligin en düşük skor katkısını yapan ikinci beşe sahiplerdi. Artık orada da NBA oyuncuları oynuyor! Tony Stotts genelde ipleri oyuncuların eline bırakmayı tercih eden bir coach. Sahadaki oyuncuların belli düzenlere sıkı sıkıya bağlı olması gibi şartları yok. Genelde Damian Lillard ve LaMarcus Aldridge'in ikili oyunları ve Aldridge'in post-up'ları üzerinden şekillenen bir hücum düzenine sahipler. Ama özellikle ilk beşte oyunu anlayan bolca oyuncuları olduğu için top iyi dönüyor, doğru el çoğunlukla bulunuyor.

Bu iki takımın cumartesi gecesi oynadığı maça gidelim şimdi. Bazı görsellerimiz var.

LaMarcus Aldridge'in sen sevdiği şey topla sol elbow ve yakınlarında buluşmak. Hücum sahasının sağ yarısını çok nadir kullanıyor. Orada pek etkili değil zaten. Ekmeğinin büyük bölümünü sol taraftan yiyor. Spurs'e karşı da çoğunlukla bu bölgeden üretim yaparak 24 sayı ve 4 asist yaptı.

İncelediğimiz pozisyonda yine en sevdiği bölgede topla buluşuyor Aldridge. Portland onu izole ediyor. Spurs de yardım getirmeden, Duncan'ın savunmasında kontrol ediyor.


Bu tip pozisyonlarda genelde sağına dönüp hayli yüksek bir yüzdeyle fade-away atıyor Aldridge. Ama bu hücumda hareket alanı var ve ortaya gitmeyi tercih ediyor. Duncan'ı çok rahat ekarte edip faul çizgisinin bir adım içerisinden epey kolay bir atış bularak basketi yapıyor.

LaMarcus Aldridge ik yarıda tam 8 saha içi isabeti buldu bu şekilde oynayarak. Spurs herhangi özel bir şey denemedi ve onun tüm post-up ve iso'larını bire bir savundu.

Fakat Gregg Popovich ikinci yarıda biraz tuzak kurmayı tercih etti LaMarcus Aldridge'e.

Son çeyrekten bir örnek...

Maç sonuna gidiyoruz. Batum topu Aldridge'e indirecek. Yine en sevdiği yer. Ama ikinci yarının çok büyük bölümünde Spurs yardım getirdi Aldridge topu aldığında. Görsele bakarsanız arka taraftaki Duncan daha pas Batum'un elinden çıkmadan hareketleniyor Aldridge'e doğru. Devrenin büyük bölümünde buraya odaklanmışlardı Portland hücumlarında çünkü. Ginobili de Duncan'ın boşalttığı yere, Robin Lopez'in rotasyonuna geliyor. Parker ve Belinelli de ortayı kalabalıklaştıracak hemen.

Gregg Popovich ve Spurs savunmasının buradaki amacı Aldridge'in topu elinden çıkarmasını sağlamak. Olmazsa zor bir şut tercihi de onları epey memnun eder.

Diaw önden savunuyordu Aldridge'i. Topu aldığında ilk yapacağı şey yine sağ omzundan dönmek olacağını için Duncan hemen o taraftan gelip hareket alanını tamamen kapatıyor Aldridge'in. Ginobili doğru rotasyonu yapıp Robin Lopez'e inmiş. Belinelli, Batum'a biraz mesafe bırakarak ortayı kalabalıklaştırıyor. Aynı şekilde Parker da doğru yerde. 

Spurs savunması L-Train'in şut atmasına, sağından dönmesine veya ortaya doğru drive etmesine izin vermiyor. Çok iyi iş.

İlk yarıda 8 saha içi isabeti bulan LaMarcus Aldridge'i ikinci yarıda sadece 3 (son çeyrekte ise ancak bir) isabette tutmayı başardılar bu tuzaklarla. Yoksa maça dönmeleri pek olası değildi.

Üstad Gregg Popovich'in en iyi olduğu yerlerden biri de molalarda çizdiği oyunlar ve zengin playbook'u. Çizdiği yaratıcı oyunlarda en çok başvurduğu yöntem ise aldatmaca. Playoff'ta Warriors serisinde o aldatmacaların en güzellerinden birini izlemiştik ve onun üzerine bir yazı da yazmıştım. Oradaki tüm görseller silindiği için paylaşamıyorum maalesef. Top oyuna sokulmak üzereyken kullanmaya niyeti olmadığı (ya da o esnada ilk tercihleri olarak düşünmediği) birkaç oyuncuyu, asıl kullanacağı adamın çalışma alanının uzağına gönderiyor Popovich. O isimler hareketlendiğinde savunma onlara odaklanırken, kullanmak istediği oyuncuya daha geniş bir çalışma alanı kalıyor ve oyunun geri kalanı onun üzerine kuruluyor. Tabii bu anlattıklarımın tamamı 2-3 saniye içerisinde gerçekleşen şeyler.

Spurs oyuncuları sezon başında biraz paslı olsa da Pop her zaman keskin.

Fark maç içinde 14'e kadar çıkmıştı ama Spurs son bölümde geri gelmeyi başardı. 22 saniye kala fark iki basket. Spurs mola sonrası topu oyuna sokuyor.

Pası verecek kişi Kawhi Leonard. Hakem topu ona vermek üzere. Portland savunmasının aklını karıştırmayı hedefleyen hareketler dizisi şimdi başlıyor.

Uzak taraftaki uzun Tim Duncan. Sağ elbow'da Parker var. Aşağıda Belinelli bekliyor. Sağ forvette ise Ginobili var. İlk hareket Ginobli'den. Mavi ok... Sol dibe doğru hızla hareketlenmeye başlıyor ve savunma bir an Pop'un top almasını istediği kişinin Manu olduğunu düşünecek.

Hücumun aslında üzerine çizilmiş olduğu kişi Marco Belinelli. Sarıyla işaretli. Ama biz bunu daha bilmiyoruz.

Ginobili sol dibe koşusunu yapıyor. Savunmacısı Wes Matthews onunla. Hatta Arjantinliyi görmemize de engel oluyor. Mavi okla belirtiliyor Manu. Şimdi Parker da hareketleniyor. Ginobili'ye top gitmezse "Heh, tamam. Set kesin Parker'a çizilmiş." diyecekler. 

Batman Begins'te Bruce Wayne, eğitmeni Ra's al Ghul'a ninjaların silah kullanıp kullanmadığını sorar. Ra's al Ghul ise onları sadece dikkat dağıtmak için kullandıklarını söyler.

Tony Parker da hareketleniyor ama aslında o da bir aldatma aleti. Kullanılmayacak bir silah.

Belinelli ise elleri cebinde duruyor resmen!

Parker bir anda Duncan'ı savunan Robin Lopez'e perde yapıyor. Duncan oradan çıkarken anlıyoruz ki Parker'lık bir olay da yok. Tim Duncan aşağı yönelecek şimdi.

Asıl Spurs oyunu adeta şu an başlıyor. Buraya kadar olan kısım dikkat dağıtma hamleleriydi.

Belinelli de uyuma numarasına bir son verecek ve tepeye hareketlenecek hemen şimdi.

Belinelli, üzerine gelen Duncan'ı gördüğü anda yukarıya koşmaya başlıyor. Duncan, İtalya oyuncuyu savunan Damian Lillard'a perdeleme yapıyor. Belinelli tepeye çıkıp top isteyecek.

Spurs hiçbir engele takılmadan sonuca varmak üzere. Akıyor Pop'un oyunu!

Kawhi Leonard pası verdi Belinelli'ye. Lillard, Duncan'ın perdesinden ancak çıkıp geliyor. 

Ve bomboş bür üçlük...

Fark tek basket. Toplamda bir saniye bile işlemiyor maç saatinden. Müthiş.

Yıllarca pek çok kişi Spurs'u yaşlı ve sıkıcı bulmuş ve oynadıkları basketboldan keyif almamıştı. Ama Popovich yaşlanan yıldızlarını merkezden biraz uzaklaştırıp, rolleri daha eşit paylaştırdığından ve set temposunu artırdığından beri Spurs harika bir basketbol oynuyor ve her yıl hedeflerinin kıyısına kadar geliyor. Bu kadar gayret gösterip ciddi hayal kırıklıkları yaşadıktan sonra heyecanlarını ve motivasyonlarını ne kadar sürdürecekler bilmiyorum. 

Her sezon başında aynı şeyleri tartışıyoruz ve Spurs her zaman muazzam bir basketbol oynuyor. Bu sene de aynı şeylerin yaşanması olası. 

Paslarını biraz döküp Gregg Popovich formuna çıkmalarını bekleyelim!


Houston Rockets, Dwight Howard, Yeni Kurgu ve Zorluklar

A... 100... Beş... Yıldızlı Beş... Pekiyi...

Yukarıdakiler, Houston Rockets GM'i Daryl Morey'nin son iki offseason'da yaptıklarının notu. Geçtiğimiz sezon öncesi OKC'nin max extension vermek istemediği James Harden'ı kaptıktan sonra, bu yaz da free agent pazarının en gözde ikinci ismi Dwight Howard'ı Texas'a getirmeyi başardı.

D12, geçtiğimiz yılın Nisan'ında çok ciddi bir bel fıtığı ameliyatı geçirmişti. O günden bu yana da asla Superman formunda görünmedi. Ancak yine de geçtiğimiz sezonun ikinci yarısında ilk aylara göre daha aktif ve güçlüydü. Bunun sonucunda da Lakers'ın berbat savunmasını (ligin en iyi 19'uncu savunmasıydılar) sezon sonuna doğru nispeten toparlamayı başarmıştı. Geride kalan sezonda yeterince iyi olmamasının ameliyatın etkileri dışındaki sebebi ise hazırlık kampına katılamamasıydı. Bir sporcunun, hele ki sürekli seyahat etmekten çalışacak zamanı ve hali kalmayan bir NBA oyuncusunun sezon için güç toplayabileceği en iyi ortam hazırlık kamplarıdır. Howard bu kez tüm yazı çalışarak geçirdi ve yeni sezonda ideal güç ve enerjisinde olacağını bekleyebiliriz. Sezon ortasında omzunda bir labrum kopuğu yaşamıştı. Ameliyatla bile yüzde yüz geçmeyen iğrenç bir şey. Sakat bölgeyi ve etrafını daima güçlü tutmanız gerekiyor. Sezon sonunda yapılan son testlerde ameliyat olmasına gerek olmadığı anlaşıldı ve üst üste ikinci yazı antrenmansız geçirmekten kurtuldu. O ağır bel sakatlığı sonrası eskisi kadar sıradışı bir atlet olamayacak belki ama yeni sezona geçen yıla oranla kat kat daha güçlü geliyor Howard.

Houston geçen yıl ligin en yüksek tempoda oynayan takımıydı. Maç başına 99 hücum kullanarak, yüksek rakımda çılgınca koşup rakiplerinin beynine oksijen gitmesini engelleyen Denver'ın bile üstünde yer aldılar. Özellikle Parsons'u 4 numaraya çektikleri kısa beşlerde çılgınca dış şut kullandılar. NBA'de maç başına en fazla üç sayılık atış deneyen dördüncü takım onlardı geçen yıl. Ömer Aşık da dahil olmak üzere kadrodaki hiçbir uzunun hücum yeteneği olmadığı için yapabilecekleri en iyi şey de buydu zira. Topları genelde geçiş hücumunda kullanmaya çalıştılar (şutlarının yüzde 43'ü ilk 10 saniye içinde geldi), şutörlerle sahayı açıp ortadaki PnR'de devrilen adama ya da penetreciye gelecek yardım sonrası savunmaları eksiltmeyi amaçladılar. Yıl boyu en çok yaptıkları şey ise hücumu Harden ve Lin'in isolation'larına bırakmaktı. 

Bu düzen genelde de işe yaradı. Playoff ilk turunun ilk maçında Thunder'dan yedikleri sağlam tokadın ardından, hücum alanının kilitlenmesine neden olan Aşık - Smith ikilisini bozup dört kısaya (Chandler 4'e çekildi, ilk beşe Delfino yerleşti) döndükten sonra rakiplerinin savunma düzenlerini bozdular ve Westbrook'un da sakatlanmasıyla neredeyse turu geçeceklerdi. (Beverley aman hocam!)

Dwight Howard'ın gelişini de yukarıda sıraladıklarım üzerinden açıklayacağım.

Kendisini her ne kadar çok sevsem de aramız bir süredir bozuk! Ama az sonra yazacaklarımın bununla ilgisi yok. 

Dwight Howard'ın Lakers'taki en büyük mutsuzluklarından biri (Kobe dışında) coach D'Antoni'nin daima hızlı oynamaya çalışması, dış şut bazlı bir düzeni benimsemesi ve post-up oynamanın verimsiz ve mantıksız olduğuna inanmasıydı. Lakers, MDA ile ligin en yüksek tempoda oynayan altıncı takımıydı ve buradaki oyuncu çok hızlı bulan Howard, şu anda ligin en hızlı takımında.


İki takımın 24 sn kullanımlarının kıyaslaması

Bu durum biraz mantıksız geliyor. Howard, D'Antoni'nin yüksek temposundan hoşnut değildi ama şimdi çok daha yüksek bir tempoda. Belki perde arkasındaki nedenler farklıdır. Öte yandna post-up'lar Lakers düzeninin merkezinde değildi ama Houston'da (oyuncu yapısının da etkisiyle) yörünge çevresinde bile değildi.

Serbest oyuncularla görüşme dönemi başladıktan sonra Houston'dan gelen ekip (Daryl Morey, Kevin McHale, Hakeem, Clyde, Skype üzerinden Yao), Dwight Howard'ı ikna edebilmek için yaptığı sunumda, takıma katılması halinde hücum düzeninin değişeceğini ve post-up (yani Howard) merkezli bir düzen kurulacağını garanti etmişti.. Bunun ne derece doğru olduğunu göreceğiz ama kesin olan bir şey var ki; her ne kadar bu düzen için uğraşıyor olsa da Dwight Howard'ın çok zayıf bir hücum repertuvarı ve çok verimsiz bir post up oyunu var.


Bu konuda verilebilecek yüzlerce örnekten sadece biri...

Howard, Tim Duncan'a karşı post-up yapıyor. Duncan çok akıllı bir oyuncu ve elit bir savunmacı olduğu için ikilinin eşleşmelerinde Howard eğer gücüyle orayı paramparça edemezse, genelde zor bir atışa itiliyor ya da top kaybı yapıyor.

Hücumdaki yerleşmeye bakarsak D12 için yeterince çalışma alanı var. Kobe topu aşağı indirdikten sonra yukarı çıkarak gerekli alanı yaratıyor. Howard ile Kobe'nin savunmacısı Green arasında epey mesafe var. Yani yardım gelmeden bir şeyler üretebilir Howard. Bire bir oynamaya başladığında Green tarafından yardım gelirse topu boş kalacak Bryant'a çıkararak savunmaın aldığı riski cezalandırabilir.


Ancak Howard, yaratıcı ve verimli bir sırtı dönük hücuma sahip olmadığı için Duncan'ın akıllı savunmasında biraz gevelemeye başlıyor. Dikkat ederseniz Duncan, Howard'ın ortaya gitmesini engelleyecek şekilde bir açıyla savunma yapıyor. Başarılı. D12, post-up pozisyonlarında ilk önce rakibini gücüyle ezip sonuca gitmeye çalışır. Eğer o an bacaklarında yeterli güç yoksa ortaya yönelip tuhaf bir çengel atış kullanır. Ve şaşılacak şekilde sol eli sağından daha iyi. Gerçekten.

Duncan akıllı bir şekilde ortayı kapattığı için Howard'ın sınırlı repertuvarındaki seçenekler tükenme noktasında. Tim Duncan ile debelenirken Danny Green de yavaş yavaş aşağı kayıyor. Kobe'yi riske edebileceğini düşünüyor çünkü Howard'ın dışarıyı göremeyeceği fikrinde.


Hop! Green geldi, elini soktu, topu çaldı. Howard ise hala kendiyle ve topla cebelleşiyor. Kobe'yi görmek bir yana, Green'in bile farkında değil. Topu elinden çıkarmayı geçtim, ne yapacağına karar bile veremeden top kaybı oluyor. Orada Shaq olsa Duncan ve top aynı anda çemberdeydi. Tamam abartmayayım... Howard hiçbir zaman Shaq'ın gölgesi dahi olamayacak. Ama bu pozisyonda sağ omzundan dönüp çembere yüklenmeliydi. Hiç olmasa Green'in üzerine geldiğini görüp bir şey yapmalıydı. Çembere doğru bir hareket ya da topu dışarı çıkarmak gibi.

Dwight Howard her şeye rağmen çok özel bir adama ve elit bir savunmacı. Geçen sezon öncesindeki ameliyatı onu hayli yıpratmıştı. Bu operasyonu 15 sene önce yaşasa kariyeri bitebilirdi. Bu ağır operasyondan bile normalden erken dönmeyi başardı bir zamanların Superman'i. Sezona hayli kötü başlamasına ve Kobe ile yaşadığı -üstü yıl boyunca örtülmeye çalışılan- sorunlara rağmen, All-Star arasından sonra biraz silkelenmesiyle birlikte Lakers'ı çok farklı bir çehreye bürümeyi başardı. Howard'ın biraz kıpırdanıp, biraz daha odaklanması sonrası Lakers ligin ikinci yarısını 28-12 ile geçti. Sezonun büyük bir bölümünde yüzde 50 galibiyet barajının altında kaldıklarını ve All-Star arasına kadarki galibiyet kayıtlarının 17-25 olduğunu hatırlatmakta fayda var.

17-25... Şaka gibi. Burada Sacramento Kings'ten bahsetmiyoruz. Takım bu kadar kötü giderken, Howard'ın biraz kıpırdanması tabloyu tamamen değiştirdi. Üstelik bildiğimiz Superman formunun hala yanına bile yaklaşamamıştı. Muhtemelen bir daha asla 2010-11 sezonundaki canavar olmayacak. O yıl maç başına 23 sayı, 14 ribaund ve 2.4 blok yapmıştı. Ligde geride bıraktığı 9 sezon boyunca doğru düzgün bir hücum silahı geliştiremediğine bakarak yolun devamında da gidişatın pek değişmeyeceğini varsayabiliriz. Dwight Howard'ın ekmeğini yediği şey güç ve atletizm. Aralık ayında 28'ini dolduracak olması ve geçirdiği bel fıtığı ameliyatı o atletizmi biraz törpüledi. Geride bıraktığı 9 sezonda oynadığı 788 NBA maçı da yeterince aşınma payı yarattı kuşkusuz. Ancak Howard bu yaz sağlıklıydı ve tüm tatilini çalışarak geçirdi. Yani yeni sezona geçen yıla oranla çok çok daha iyi bir durumda giriyor.

Bu sayede rakamlarında geçen yıla kıyasla artış beklemek doğal. Geçtiğimiz sezon ortalarında benzer bir durumdan yakınmıştı. "Sahayı beş kez gidip gelince bitiyorum." demişti. Lakers'ta resmen eğreti oynayarak ligin en çok ribaund alan oyuncusu oldu ve maç başına 2.5 blok yaptı! İstediği gibi hareket etmekte dahi zorlanıyorken üstelik. Savunma eforla yapılan bir şey ve yeterince güçlü Howard'ın boyalı alanı yeniden yasak bölge ilan etmesi bu yıl hiç de sürpriz olmayacak.


Geçtiğimiz sezon Dwight Howard'ın eh işte diyebileceğimiz dönemlerinden biri. Memphis deplasmanı. Memphis ligin en iyi savunmalarından birine sahip. Savunma verimliliğinde normal sezonu ikinci sırada bitirdiler. Hücum başına 1 sayıdan daha azına izin veren dört takımdan biriydiler. Diğerleri Spurs, Thunder ve Pacers... Elit bir seviye kısaca.

Neyse konudan uzaklaşmayayım... Howard topu nispeten çembere uzak bir yerde alıyor. Karşısında, sezon sonunda yılın savunmacısı seçilecek Marc Gasol var. Dwight yüzü dönük oynamaya karar veriyor biraz uzakta olduğu için. Ama Grizzlies, savunmayı takım halinde yapan bir grup. Mavi oklu Darius Morris, sol forvetten Howard'a pas vermiş ve ters tarafa kat ediyor. Onun savunmacısı Mike Conley. Burada Howard'a yakın ama Morris ile açılacak. Pozisyola alakası yok. Burada adamımız Tony Allen. Gasol işini yaparken Allen, Howard ile Kobe arasında. D12'in topu yere vurmasını bekliyor. O kadar güzel bir açıda ki, Howard topu vursa müdahale edebilecek, Kobe'ye pas verse oraya yetişebilecek.


Howard'ın hücumu her zaman kötü. Savunmayı okuyamıyor, etrafı göremiyor ve iyi karar veremiyor. Savunmanın farkında değil. Allen'ın ne kadar yakında olduğunu kestiremiyor ve kendi yeteneklerini; yapması ve kaçınması gerekenleri analiz edemiyor.

Bu pozisyonda dribbling üzerinden bir şeyler yaratmaya kalktı ve Grizzlies savunması bunu hemen cezalandırdı. Tony Allen az önce Howard'ın neler yapabileceğini çok iyi süzmüş ve en olası gördüğü iki ihtimali de önlemek için doğru pozisyon almıştı. Dribblinge başladığı anda hamlesini yaparak topu çaldı ve takımının hızlı hücuma çıkmasını sağladı.

Ancak Howard ile ilgili örnek göstereceğim şey burada başlıyor. Adam iyi. Gücü yerindeyken gerçekten çok iyi. Ki bu maç Ocak sonu ya da Şubat başındaydı, yani nispeten güçsüz olduğu zamanlar.


Memphis sahayı çok iyi koşuyor. Burada yok Allen topu aldıktan sonra rakip alana kendi sürüyor. Mike Conley zaten uçarak sağ dibe kadar gitmiş. Allen topu Rudy Gay'e vermiş. Gay çembere yakın bir atış kullanıyor, ama Howard müthiş bir hızla ve güçle gelmiş ve takip bloğu yapıyor. Birden fazla defa yılın savunmacısı seçilmiş bir adamdan bekleyeceğiniz bir savunma performansı. Ve tekrar ediyorum; Dwight Howard bu esnada gerçekten çok güçsüz. Bu yıl neler yapabileceğini düşünmek, Howard ile yıl boyunca karşılaşacak rakiplerinin canını şimdiden sıkıyordur eminim ki.

Takım savunması ciddi anlamda bir soru işareti Houston için. Geçen yıl savunma verimliliğinde lig 17'ncisiydiler. Bu alanda Timberwolves ve 76'ers gibi takımların bile arkasında kaldılar. Dwight Howard'ın arkayı süpürmesi lazım. Elit bir savunmaya sahip olmadan şampiyonlukla ilgili herhangi bir düşüncenin kurulması bile saçma olur.

Dwight Howard, Houston ile anlaştığını duyurduktan hemen sonra herkes Ömer Aşık'ın akıbetinin ne olacağını düşünmeye başlamıştı. Aşık, geçtiğimiz yıl takımın en önemli parçalarından biriydi. Ancak onun yaptığı iyi şeylerin neredeyse tamamını ondan daha iyi yapan Howard var artık. Aşık'ın bu yılki ücreti oldukça hesaplı. Ancak gelecek sezon (kontratının son yılı) $15 milyon kazanacak ki bu değerde bir adamı benchte tutmak istemezsiniz.

Akla gelen ilk senaryo, Houston'un Ömer Aşık merkezli bir paket hazırlayarak sahayı Dwight Howard için açacak bir dört numara bulmak isteyeceği. Zaten Howard'ın Texas'a gelişi kesinleştikten birkaç gün sonra da Ömer Aşık'ın mutsuz olduğu ve takasını istediği söylentileri doğmuştu. Ancak coach Kevin McHale herkesi şaşırtarak Howard ve Aşık'ı birlikte oynatacağını söyledi. Tabii bu tuhaf bir durum. Fundamentalı çok zayıf, fazla hareketi sevmeyen iki uzunun birlikte oynaması çok başarılı olmuş bir formül değil. Howard özelinde bakarsak da bu düzende hücumda ondan maksimum verim almak olanaksız.

Dwight Howard'ın Lakers'ta Pau Gasol gibi bir adamla oynamakta sıkıntı çektiğini hatırlamakta da fayda var. Gasol, ağırlığı ve hareket etmeyi çok sevmemesi yönünden Aşık'ı andırıyor. Ömer'in hücumda perdelemeden sonra devrilme ve hücum ribaundan başka hiçbir silahı yokken, Pau Gasol, son jenerasyonda gördüğümüz tartışmasız en yetenekli uzunlardan bir tanesi. Hem kusursuz bir basketbol temeli hem de bir çok oyun kurucuda bile olmayan saa görüşü ve pas yeteneğine sahip.

Ancak Dwight Howard bu adamla birlikte oynarken bile ciddi sıkıntılar yaşadı ve yaşattı.


Geride bıraktığımız sezondan bir Lakers hücumu. Benzerini defalarca gördüğümüz bir durum.

Lakers adına 3 kısa ile Gasol ve Howard var sahada. Pau Gasol'a alçak posta yakın bir yerde top iniyor. Dwight Howard'a bakar mısınız? Gasol'a çalışma alanı açmak için saha dışında. İçeride kalsa fotoğrafta 1 veya 2 rakamlarıyla işaretlenmiş yerlerde duracak. 1'de durması Gasol'un hareket alanını kısıtlayacağı gibi, kendisine ikili sıkıştırma gelmesini de kolaylaştıracak. En mantıklısı 2 ile gösterilen yerde durması. Ama bu sefer de saha dışında olduğu gibi pasifize olacak. Çünkü bir dış atış tehdidi yok.

Bunu Howard'a sorarsanız size söyleyeceği şey amacının Hack-A-Dwight yapılmasına izin vermemek olduğunu söyleyecektir. "Hımm, anladım." deyip geçmeniz en doğrusu. Sezon içinde buna benzer şeyleri defalarca gördük. Bu Portland maçında durum nasıldı hatırlamıyorum ama Howard'ın saha dışına çıkma tercihlerinin pek çoğunda rakibin taktik faul yapma gibi bir tercihi söz konusu değildi.

Ömer Aşık, Pau Gasol'un sunduğu hücum silahlarının hiçbirine sahip değil. Bu ikiliyi birlikte oynatmak Houston hücumunu son derece sıkışık bir hale getirecek. Geçtiğimiz sezon isolation'ları ve içeri drive'ları çok fazla kullandıklarını göz önünde tutarsak, hücumdaki çalışma alanlarıın daralmasının onların nemesisi olacağını öngörebiliriz. Bu iki ismi sahada ayna anda bulundurmanın savunma rotasyonlarında yaşatacağı sorunlar da cabası.

Howard, Orlando'da kariyerinin en iyi hücum performanslarını ortaya koyarken, bunda en büyük pay coach Stan Van Gundy'nin onun etrafını dört şutörle donatmasıydı. Bu düzende savunmanın Howard'a yardım indirmesi zorlaşıyordu. Çünkü adımınızı bırakıp post-up oynayan Howard'a indiğiniz anda bir şutörü boş bırakmış oluyordunuz ve ciddi bir risk almış oluyordunuz. Howard, o dönemde Stan Van Gundy'i sevmese de, değerini Magic'ten ayrıldıktan sonra anladı.

Yeni kadrodan bir örnek. Sahayı açtıklarında böyle şeyler yapabiliyorlar. İzlemenizi ısrarla tavsiye ederim.

Linkte, sayfanın aşağısında bir video var. Orada güzel bir spacing görebilirsiniz yeni Houston'dan.

Günümüz hücumlarında doğru alan kullanımı için iki oyuncuyu dip çizgilere yerleştirmeniz lazım. Tabii bu adamlar şutör olmazsa pek bir işe yaramaz. Ball handler uzunla PnR oynarken bir şutör de onlardan uzak taraftaki forvette beklemeli. PnR oynayan ikili, perdelemeden sonra savunmaya switch yaptırmayı da başarırsa o zaman hayat gerçekten güzel. İyi bir spacing'in altın kurallarından biri bu. Videoyu izlemenizi öneririm tekrar.

Howard - Gasol ikilisi yeterince iyi çalışmamışken Howard ve Aşık'tan oluşacak 4-5 ikilisinin takıma zarar vermeyeceğini düşünmek imkansız. Ömer Aşık her ne kadar çok önemli bir değer olsa da, Houston'un sezon ortasında onu takas etmekten başka bir çaresi olmayacak gibi duruyor.

Dwight Howard'ın etrafını dört şutörle donatmak Rockets için optimum hücum düzeninin oluşmasına olanak tanıyacak. Geçen sezon Chandler Parsons'a 4'e çektikleri zaman hakikaten rakip çembere roketleri göndermeye başlıyorlardı yayın gerisinden. Ama tabii bu kez de zaten pek iyi olmayan savunmalarında sorunlar iyice artıyor. Optimum değeri bulmak hiç kolay olmayacak. Fiziksel sertlik ile hücumdaki yaratıcılık arasında çok iyi bir denge kurmalılar. Böyle dört numaralar da hem çok bulunmuyor hem de kolay alınmıyor.

Houston'u bekleyen bir tehlike daha var: Yine Dwight Howard merkezli. Saha görüşü ve pas yetenekleri oldukça kısıtlı olduğu için (onlar da iyi olunca Hakeem oluyorsunuz gerçi) Howard'a inecek topların asla ama asla çemberden uzak olmaması gerekiyor.


Howard, topu çemberden uzak aldığında genelde ne yapacağını bilemeyen bir çaylak gibi hareket ediyor ve sıklıkla hata yapıyor. İncelediğimiz pozisyonda Earl Clark topu Howard'a indirip ters tarafa koşu yapacak. Sorun yok. İdeal. Ancak pası aldığı yer Howard için biraz rahatsız edici. Çünkü potadan biraz uzak.


Earl Clark ters forvete giderken, altta iki çizgiyle belirttiğim savunmacısı Victor Claver, Dwight Howard'a yardım indirmeyi tercih ediyor. D12 güvende hissettiği yerden biraz uzak. Bir de yardım gelince işler sarpa saracak gibi duruyor.


Dwight Howard topu bir defa yere vurdu ve çemberden daha da uzaklaşıyor. Sonra dribbling'i kesiyor üstüne. Zaten istemediği bir yerde topu almıştı, Claver'in yardıma gelmesi zihinsel olarak onu comfort zone'undan iyice çıkarıyor.

Pozisyonu izleyebilmenizi ve Howard'ın nereye baktığını görebilmenizi isterdim. Topu elinden çıkarmasına karar verdiği andan itibaren sadece Earl Clark'a bakabiliyor ve etrafını hiç göremiyor. Savunmayı okuma yetisi zaten zayıf ve bu hücumda da etrafını hiç göremiyor. Ona pası atıp kat yapan ve savunmacısını üzerine çektiği oyuncunun Clark olduğunu gördüğü için tek alternatif olarak onu belirledi. Bir yedek planı yok. Şu anda mental olarak çok rahatsız ve güvensiz olduğu için onun ne yapacğaını çoktan anlamış Damian Lillard'ın hareketini hiç göremiyor bile.

Keşke daha yüksek bir çözünürlük olsa. Lillard çok dikkatli bir şekidle izliyor Howard'ı. Pas vereceğini anladığı anda Clark'a doğru koşmaya başladı.


Ve top kaybı...

Dwight Howard'ın topu çemberden uzak alması, hücumdaki güvensizliği ve sınırlı yeteneğiyle birleşince hemen bir hataya sebep oldu.

Ve süreye bakar mısınız? Howard topla tam 4 saniye harcadı ve bu sürede geliştirebildiği tek plan, topu ilk gördüğü adama atmak oldu. Hücum süresinin 1/6'sı kadar topa sahip oldu ve o süreçte değişen hiçbir dinamiği fark edemedi, bir alternatif plan oluşturamadı.

Dwight Howard bu yazıda da gösterdiğim pek çok kusuruna rağmen halen bir canavar. Pota altında hiçbir zaman yumuşak bir bitirici olmadı ve top genelde ellerinin arasından kayıp gidebiliyor. Ancak bu yaz gücünü geri kazandı ve çemberleri yeniden sarsmaya hazırlanıyor. O yüzden Houston'un Howard'ı topla mümkün olduğunca pota dibinde buluşturması lazım. Topu ve inisiyatifi onun kontrolüne bıraktığınızda genelde iyi sonuçlar almıyorsunuz çünkü.

Çok fazla Howard merkezli bir yazı oldu. Ama takımın merkezine gelip her şeyi etkilediği için Rockets ile ilgili yazdıklarımın da bu bağlamda olması kaçınılmaz.

GM Daryl Morey, Howard hamlesi sonrasında da iyi işler yaptı yaz boyunca. İyi bir atıcı olan Francisco Garcia takımda kaldı. Geçen sezon yüzde 33 ile üç sayı atan Omri Casspi takıma dahil edildi. OKC'nin geçen yıl pek kullanmadığı ama iyi bir savunmacı olan Ronnie Brewer geldi. Ki kendisi çok yetenekli olmasa da dışarıda cezayı kesebilen bir oyuncu.

Kısacası Howard'ı aldıktan sonra eldeki diğer parçaları koruyarak, hücumda ihtiyaç duyulan ilk yere yani yayın gerisine hiç de fena olmayan takviyeler yaptı Houston.

Coach Kevin McHale'i bekleyen bir karar da oyun kurucu mevkiinde kimi başlatacağı. Patrick Beverley geçtiğimiz sezon özellikle playoff'ta iyi iş çıkarmıştı. Sezon öncesi de onu izleyen herkes oldukça olumlu şeyler söylüyor. Bazı preseason maçlarında ilk beş de çıktı.

Jeremy Lin'in Linsanity dönemi dışında pek fanı olmadım doğrusu. Hücumu kontrol eden bir oyuncu değil Lin. Pozisyon üzerinden bir şeyler yapıyor. Şöyle ki: Sahaya hükmeden, Paul, Rondo, vs. gibi hücum alanındaki her şeyi kontrol eden bir lider değil; içeriye penetre eden, ikili oyunda perdelemeden geçtikten sonra o ankı duruma göre bir şeyler üreten, drive ettiği anda yardımı çekip boştaki oyuncuya topu çıkaran bir oyun kurucu. Böyle bir numaraları pek beğenmem. Zaten Houston beşinin ihtiyacı bu değil. Sahada James Harden gibi topu domine eden bir isim var ve hücumdaki facilitating işlerinin büyük kısmını o yapıyor. Yani nasıl ki Kobe'nin yanına Nash eklendiğinde kariyeri boyunca yaptıklarını yapamadı çünkü top Kobe'deydi sürekli, Houston'daki durum da çok benzer. Yani takım lideriniz James Harden'sa, çok baskın bir oyun kurucunuz olmadan da -ki zaten Lin öyle bir oyuncu değil- oynayabilirsiniz.

Patrick Beverley'i ilk beşte oynatması bence çok daha mantıklı coach Kevin McHale'ın. Beverly iyi bir savunmacı. Önde iyi baskı yaparak rakip oyun kurucuyu rahatsız ediyor ve düzenden çıkmasını sağlayabiliyor. Savunma takım halinde yapılır ama oyun kurucunun önde baskısıyla başlar, arkadaki kaleci uzun ise son güvencedir. Beverley ve Howard'ın yer alacağı bir Houston beşi, savunma konusunda geçen yılın muhakkak üzerine çıkacaktır. James Harden'ın da artık iyi bir savunmacı olmak için bir adım atması lazım. Oyunu iki yönlü oynamadan takımını tepeye kadar çıkarması olanaksız.

Ayrıca Beverley'in takıma katkı yapabilmesi için topu hükmetmesine gerek yok ve hareketli olmadığı sürece dış şut atabiliyor. Bu sayede Jeremy Lin de ikinci beşten gelip penetreleri ve ikili oyunlarıyla sabit şutörleri ve devrilen uzunları besleyerek daha az yaratıcı olan bu grupla da takımın üretime devam etmesini sağlar.

Geçen yıl Şubat ayına geldiğimizde ligin en fazla iso oynayan takımıydı Houston. Tabii bu, McHale'ın kendi isteğiyle yaptığı bir şey mi yoksa şartların onu zorladığı bir şey mi bilmiyorum. Rockets'ın bu kategoride gerilere inmesi takım oyunu açısından daha iyi olacaktır. Ancak McHale sürekli bire birler istiyorsa tabii tercihi Lin olacaktır yine.

Power forvet pozisyonunda durum oyun kurucudaki gibi değil. Burada kimi deneseniz işler zor. Dwight ile Ömer birlikte oynadığında zaten stretch mtretch hak getire. Diğer oyuncular da rotasyona girip önemli işler yapabilecek düzeyde değil. Terrence Jones'u Kentucky günlerinden beri çok severim. Ama orada pivot oynuyordu, fiziği nedeniyle NBA'de forvet oynamak zorunda. Çok iyi bir atlet, canavar olma potansiyaline sahip ama fundamentalı yeterince iyi değil. Donatas Motiejunas tüm rotasyonda sahayı en çok açabilen dört numara tartışmasız. Ama o da sahada uzun süreler tutabileceğiniz kadar yüksek bir düzeyde değil. En azından henüz... Greg Smith de şut tehdidi getirmiyor benchten.

Kısacası sahayı açma konusunda sıkıntıları var. İki klasik uzunla oynayalım deseler Dwight Howard'ı tamamlayabilecek uzuna yine sahip değiller. Benim kaçınılmaz gördüğüm Ömer Aşık takasına kadar pek çok maçın büyük bölümlerinde Chandler Parsons'u 4'e çekecekler ve ribaund ve savunma sertliğinden biraz fedakarlık etmiş olacaklar.

Houston iyi takım. Gerçekten iyiler. Onları izlemek hayli keyif verici olacak. Dwight bir kez daha temiz bir sayfa açıyor ve her şeye -yeniden- sıfırdan başlayacak. Hücumun merkezi James Harden. Howard'dan beklenen ilk şey sayı atmak olmayacak ve işler kötü gittiğinde parmakların yöneldiği ilk adam olmayacak. Orlando onun takımıydı. Tavanın yüksekliği tamamen Howard'a bağlıydı. Üzerindeki stres çoktu. O ağırlık Lakers'ta dayanamayacağı kadar arttı. Kariyerinde belki ilk defa mental olarak paramparça olduğuna şahit olduk Dwight Howard'ın. Houston'da eğlendiği için kimse ona kızmayacak. Gülümsemesi dünyanın sonu anlamına gelmeyecek.

Rockets'ın yapısı kritik ve hassas. 4 numarada ciddi bir sorunları var ve yeterince derin değiller. Bu yıl şampiyon olmayacaklar. Orası kesin. Ancak Daryl Morey gibi akıllı bir genel menajere sahipler ve bugüne dek yaptığı pek çok şey gelecek yaz da pazarın aktif ve başarılı isimlerinden biri olacağına işaret ediyor Houston'un. Biraz daha eklenti lazım. Belki çarşıya çıkıp Ömer Aşık'ı bozduracaklar ve ondan sonra ortaya daha da ilginç bir yapı çıkacak. Belki Terrence Jones ya da Donatas Motiejunas çoğumuzu şaşırtacak bir gelişimle başlayacak sezona.

Ama şurası kesin: Eğlenen ve gülen Dwight Howard geri dönüyor. Bu takımı izlerken keyif alacağımız kesin.


Golden State '13-14: Hızlı ve Keyifli

Yılın en güzel dönemindeyiz. Yeni sezonun League Pass paketlerini ve fiyatlarını merak etmeye başladığınız gün, yıl en harikulade zamanındasınız demektir. Bu yıl standard ve premium paketler var ve daha pahalı olan premium'da birkaç NBA TV dalgası dışında, maçı evsahibinin ya da deplasman takımının feed'inden izleyebilme seçeneği var ki birçoğumuzun istediği bir şeydi. League Pass'inizi aldıktan ya da TV'de NBA izleyebileceğinizden emin olduktan sonra artık yeni sezona tam anlamıyla odaklanabiliriz. (Bu arada League Pass'te 45 liralık indirim kodunu sadece bir günle kaçırdığımı hatırlatmayın, biraz canım sıkılabilir.)

Geçtiğimiz sezon sona ererken bizi koltuğumuzdan en çok sıçratan, uykusuz kalmaya en çok değen takım Golden State Warriors olmuştu. Stephen Curry'nin adeta çıldırdığı bir sezon sonunu takım olarak harika bir playoff performansıyla süslediler ve Batı finali için San Antonio'yu bile fazlasıyla korkuttular. Bütün bu işleri yaparken her şey toz pembe değildi. Sezonun büyük bölümünde yegane çember savunucuları Andrew Bogut'un iyileşmesini, takıma döndükten sonra ise forma girmesini beklediler. Steph Curry'nin bilekleri her zamanki gibi kabuslar yaşattı ve tüm bu koşuyu çok geniş olmayan bir ekiple yaptılar.

Güzel bir hikaye yazılmışken, yapılacak en doğru iş bu güzel temelin üzerine doğru yapıyı inşa etmeyi sürdürmekti. Genel menajer Bob Myers, Temmuz ayında epey mesai yaparak takımı en az bir adım ileri taşıma potansiyaline sahip olduğunu düşündüğü bir iş yaptı ve takımın merkez yapısını bozmadan, Utah Jazz'ın da katkılarıyla, Denver'dan Andre Iguodala'yı alıp, birkaç saat için de olsa Dwight Howard'a yürümeyi bile başardı. Hatta ortaya bir anda öyle bir yapı çıkmıştı ki, en azından bir akşam boyunca Howard için en mantıklı senaryo Golden State'ti. (Ki ben hala Rockets yerine Warriors'ın çok daha doğru bir yer olacağını düşünüyorum. Ama sign-and-trade istemeye de pek yüzü yoktu herhalde)

Ligin en heyecan verici basketbol oynayan takımlarından biri, kendi yapısına son derece uyan, ligin en heyecan verici oyuncularından birine sahip şu anda. Andre Iguodala'nın Philadelphia kariyeri boyunca en büyük sorunu, kendisine sürekli yeteneklerine tam olarak uymayan işlerin yüklenmesiydi. Iggy, insanın mantığını zorlayacak kadar iyi bir atlet. Scottie Pippen'ı andıracak kadar çok yönlü bir savunmacı ve hücumda iyi bir tamamlayıcı. Ancak hiçbir zaman hücumun merkezi olacak yeteneklere ya da mental düzeye sahip olmadı. Philly'de işlerin sarpa sarmasının en önemli sebebi bu gerçekçi olmayan beklentiydi. Kısaca; ondan Iverson olmasını istediler ve gerisi pek de iyi olmadı. Ancak Denver ona, yeteneklerine ve oyun karakterine çok daha uygun bir rol biçti ve sonuç gerçekten muazzamdı. Ty Lawson ve Danilo Gallinari'nin olduğu düzende Iguodala'dan beklenen, takımın skor yükünü taşıması değil tamamlayıcı işleri yapmasıydı. O da ligin en yüksek tempoda oynayan ikinci takımının (birinci Houston) çembere en çok saldıran, pota dibinden en çok deneme ve isabet kaydeden oyuncusu oldu. Takımda top kayıpları üzerinden en çok sayı bulan isim olurken, hızlı hücumlarda bulunan sayılada da ikinci sıradaydı. Kısacası kendisine doğru görevler yüklendiğinde stratosferden yer yüzüne düşen bir canavara dönüştü Iguodala.


Golden State'te tüm yeteneklerini sergilemesi için fazlasıyla uygun bir ortam var. Takımın tartışmasız lideri Steph Curry. Bebek Yüzlü Suikastçi'den sonra skora en çok katkı veren isimse genç şutör Klay Thompson. Boyalı alandaki facilitator ise David Lee. Bu onlara kısmen iç dış dengesi sağlıyor ve savunmaların tek bir bölgeye odaklanmasının önüne geçiyor. Yeni yapıda, koşan ve sürekli açık alan ve boş şut bulmaya çalışan Golden State'te de Denver'da olduğu gibi çok önemli bir parça olmaya devam edecek Iguodala.

Mark Jackson'un kullanacağı beşler için oldukça geniş bir özgürlük alanı yaratıyor Iguodala'nın varlığı. Atletik forveti neredeyse onun gibi bir canavar olan Harrison Barnes ile 3-4 oynatıp, rakiplerini duvardan duvara vuracak bir tempo yaratabilirler. Playoff'larda Barnes'ı dört numaraya çektikten sonra neler yaptıklarını hatırlarsak, bu beşin sahada olma ihtimali bile insanı fazlasıyla heyecanlandırmaya yetiyor. Sağlıklı bir çember savunucu Andrew Bogut etrafında Curry, Thompson, Barnes ve Iguodala... Salonda ise ligin en gürültülü kalabalığı... Neyse bu senaryoyu burada keselim kafayı yiyebiliriz daha sezon başlamadan.

Diğer ihtimaller ise Lee ve Bogut'u sahada tutup, yani iki uzundan vazgeçmeyip, Iguodala, Barnes ve Thompson üçlüsünü iki pozisyonda (SG ve SF) kullanmak. Barnes, yeni düzende benchten gelmenin kendisini üzmeyeceğini söylemişti. Onu kenara alıp, Iggy'i ilk beşe koymak geçen yılki beşin hiç değişmeyip, üstüne en az bir adım da ileri gitmesi demek. Thompson dinlenirken Iggy ve Barnes'ı birlikte kullanmak ise rakip dış oyunculara pek güzel hatırlamayacakları deneyimler sunacaktır. 

Andre Iguodala müthiş atletizmi ve gücüyle pota dibinde hayli iyi bir bitirici. Geçtiğimiz sezon çember dibinden yüzde 74 ile oynarken (NBA ortalaması yüzde 64), ligin bu bölgeden en çok isabet bulan takımının da lideriydi. Ve bunu, 30 takım içinde ancak 25'inci en iyi yüzdeyle üçlük atan (Wilson Chandler gelene kadar daha da kötüydü durum. Peki birinci kim? Tabii ki GSW) bir takımda başardı. Bu ne demek; rakiplerin boyalı alana yoğunlaşmaktan kaçınmadığı, önemli bir dış şut tehdidi olmayan bir takımda bile sürekli çembere saldırabildi Iguodala. Gerçi Denver'ın hücumlarının yüzde 43'ünü ilk 10 saniye içinde kullandığını da unutmamalı. Yani pek çok topu daha savunma oturmadan, hücum sete yerleşmeden kullanıyorlardı. Ancak bu yıl daha hızlı oynaması olası Warriors da ilk 10 saniye içinde hücumlarının yüzde 38'ini kullandı geçen sezon. Yani onlar da hızlı ve üstüne rakip coachların saçlarını dökecek kadar yüksek bir dış şut tehditleri var. Savunmalar, odaklarının önemli bölümüne üç sayı çizgisine ayırırken, topsuz oyunda Kuzey Amerika kadar hareket alanı bulacak Iguodala muhtemelen stratosferden çembere düşmekle uğraşıyor olacak yıl boyunca!

Yeni düzenin başka bir artısı daha var. Yukarıda Iggy'nin hücumun odağı olmayı sevmediğinden bahsetmiştim ya hani, bunu destekleyen bir şeyler daha ekleyeyim. Geçen yılki Denver topu iyi paylaşıyordu ve her bir oyuncunun hücumdaki kullanımları birbirine epey yakındı. Bu yapıda bile Iguodala'nın sahada olduğu süreçte hücumlarda kullanımı yüzde 18.8 ki takımdaki birçok isimden daha düşük bir oran. Topu elinde tutmasına gerek olmayan bir adam kısacası. Curry ve Thompson topu istedikleri kadar domine edebilir. Bu durum Iguodala'yı üzmeyecek, aksine istediklerini yapmaya devam edeceği ortamı sunacak ona. Konuyu değiştirmeden şunu da ekleyeyim; geçen yıl asist top kaybı oranı 2.1'di Iggy'nin. Yani kaybettiği her top başına 2.1 asist yapıyordu. İki numara oynamaya itilen bir kısa forvet için hayli iyi bir oran olmanın ötesinde, takımın iki oyun kurucusu Ty Lawson (2.75) ve Andre Miller'ın (2.8) arkasında üçüncüydü geçen yılki Nuggets takımında. #Kıymet

Çok da iyi bir savunmacı edindi Golden State. Iguodala çok yönlü bir savunmacı. Tuttuğu kanat adamlarının canını epey sıkan, atletizmiyle ve savunma iştahıyla yardım savunmasını iyi yapan, gücü sayesinde kısa beşlerde bazı 4 numaraları da savunan bir isim. Hücuma olduğu gibi savunmaya da pek çok alternatif katıyor. Denver'daki tek sezonunda sahada olduğu sürelerde takımın savunma verimliliği[1] 100.5'ti. 12 dakikadan daha fazla oynayan oyuncular arasında takımın bu alanda da en iyisiydi Iggy. Takım savunmasına da fazlasıyla kafa yoruyor Iguodala. Kafasındaki öncelik orası zaten.

Bir örnek:


Geçtiğimiz sezondan. Denver, Sacramento deplasmanında. Savunma, James Johnson'un sol forvete doğru sıkıştırmış. Johnson topu oradan çıkarma telaşında. Tepedeki Jimmer Fredette'i düşünüyor ama Wilson Chandler koşarak oraya çıkıyor ve pas açısını sıfırlıyor. İlk seçenek olmadı. Oraya pas atmak top kaybı demek.

James Johnson diğer seçeneklere yönelecek...


Şimdi, Fredette ihtimali Johnson için ortadan kalktı Chandler'ın akıllı hareketiyle. Ama tepeye çıkarak yerini boşaltmış oldu Chandler. Sağ elbow'un hemen dibinde Patrick Patterson boş. Johnson bunun en iyi seçenek olduğunu düşünüyor. Normal bir savunmacıya karşı doğru bir tercih. Ama Andre Iguodala'ya dikkat edin. Gözleri topta ve müthiş konsantre. Johnson topu daha elinden çıkarmadan hareketlenmeye başlıyor yukarıya doğru. Avını gören bir kedigil yırtıcılığı var.


Ve işte Sacramento Kings hücumu sona eriyor. Iguodala hücumu çok iyi okudu. Doğru zamanda doğru yere patladı adeta ve top Patterson'a gelmeden elini sokup hücumu bozmayı başardı. Topu alamasa bile Patterson kolay bir kontrol sağlayamayacak ve dip çizgide bomboş kalan Marcus Thornton'a ceza şutu için pası indiremeyecekti.

Ve sonuç...


Denver topu kazanıyor. Thornton ve Hayes zaten tamamen oyun dışı artık. Johnson ve Patterson da geride kalıyor. Kings savunmasında sadece Fredette topla çember arasında. 3'e 1. Hayat güzel.

Bu kadar gevezelikten çıkaracağımız sonuç: Andre Iguodala, Golden Sate Warriors için harika bir parça. Bob Myers bu hamleyi yaparak çok büyük iş başardı kısacası.

Golden State bazı alanlarda ileri doğru adım atarken bazı bölgelerde ise kayıplar yaşadı. Jarrett Jack ve Carl Landry kesinlikle çok büyük kayıplar. Ve yerleri doldurulamadı. Özellikle Jack coach Mark Jackson'a önemli avantajlar sağlıyordu. Hem Steph Curry'nin yedeği olarak, hem de onun yanında, Curry'i topsuz oynatabilen güvenilir bir parçaydı ve takım için çok önemli iş yapıyordu Jack. Geçtiğimiz sezon sahada olduğu sürelerde atılan basketilerin yüzde 30'una asist yaptı ki bu, takımın asıl oyun kurucusu Steph Curry'nin yakaladığı orandan bile yüksek. Bir adam hem hücumu organize ediyor, hem topun el yaktığı anlarda dahi sayı yapıyor hem de savunmada önemli gayret gösteriyorsa, onu kaybetmeniz canınızı fazlasıyla sıkacaktır. Bir de Steph Curry'nin bileklerinin yine arıza çıkardığını düşünün (tövbe!). İşler biraz tehlikeli Warriors için. Jarrett Jack'in yerine takıma katılan isim Toney Douglas. Dış oyunculara baskı yapabilen, dış şut sokabilen bir isim. Ama Jack'in handle'ı, saha görüşü, kendi skorunu yaratabilme yeteneği Douglas'ta mevcut değil. Burada en büyük şansları Nemanja Nedovic. Kendisi için de önemli bir fırsat bu. Oraya adım atıp Jack'in boşluğu doldurursa hem GSW çok önemli bir parça edinir, hem de genç oyuncu NBA kariyerine iyi bir takımda iyi bir rolle başlamış olur. erkesin yakalayabileceği bir şans değil.

Diğer bir kayıp da Carl Landry. Fiziğinden ve görünümünden hiç beklenmeyecek kadar yumuşak ve akıllı bir adam Landry. Jack ile birlikte ikinci beşin lideriydiler. Bu açıdan bakınca bu iki kaybın nelere mal olabileceği daha iyi anlaşılıyor. Landry, David Lee'den bile daha sık (daha çok değil, daha sık) hücum ribaundu aldı geçen sezon. Ayrıca işin +/- kısmına baktığımızda Golden State'in geçen sene uzak ara en iyi beşinde Jack ve Landry aynı anda var. Curry'nin Jack'in yanında topsuz kullanıldığı beşlerden bir tanesi bu.

Carl Landry'ninh yerine Marreese Speights geldi takıma. Düzenli 8-5 yapan istikrarlı ve güvenilir bir yedek. Jarrett Jack ile Toney Douglas arasındaki kadar açıklık yok Carl Landry ile Marreese Speights arasında. Ama tabii neredeyse her coachun tercihi Carl Landry olurdu.

Bir de Jermaine O'Neal hamlesi var Bogut'un arkasına. O'Neal geçen sezon şaşırtıcı şekilde iyi işler yapmıştı. O seviyeyi koruyabilirse iyi olur zira Andris Biedrins'ten hiç katkı alamıyorlardı. Tamamının sağlıklı kalacağını varsayacağımız bir Bogut, O'Neal ve Ezeli (gerçi o şu an sakat ve uzun süre dönemeyecek) üçlüsü pivot pozisyonunu götürür tüm sene.

Kent Bazemore'u daha fazla izleyeceğiz bu yıl. Geçen sene çok kısa sürelerde görmüştük kendisini. Ama yaz ligini kasıp kavurdu. Özellikle savunmada eşleştiği pek çok oyuncuyu canından bezdirdi ve skor katkısı da verdi. Bu yıl rotasyonda kendine yer bulacak, orası kesin. Bu şansı da iyi kullanacakmış gibi göründü yaz aylarında. Göreceğiz.

Takımın bu yazki en büyük kayıplarından biriyse hiç kuşkusuz asistan coach Mike Malone. Geride bıraktığımız iki sezondur Mark Jackson'un yardımcılığını yapan Malone, aynı zamanda takımın savunmasını kurguluyordu. O, takıma geldiğinde Warriors savunma verimliliğinde lig 27'ncisiydi. Geçtiğimiz yıl ise sezonu 13'üncü en iyi savunma verimliliğyle noktaladılar. Takım hala elit bir düzeyde savunma yapamıyor olsa bile, savunmayı ligin dibinden alıp ortalama bir düzeye çıkaran Malone'un ayrılması biraz can sıkıcı yeni sezon öncesinde. Malone, Golden State'teki başarısı dışında, 2005-10 arası Mike Brown'un işin savunma tarafında daima başarılı olmuş Cleveland'ında da savunmayı kurgulayan asistandı. Şimdi bu rolü Pete Myers alacak gibi takımda. Myers 2011'den beri organizasyonda ve muhtemelen Malone'un defansif şemalarını sürdürmeye çalışacaktır. Takıma bu yaz katılan iki yeni asistan ise Brian Scalabrine ve Lindsay Hunter. İkisinin de takıma nasıl katkı vereceği meçhul. Mike Malone'u arayabilirler zaman içinde. Yük biraz Myers'ın üzerinde olacak bu alanda. İşlerin nasıl gideceğini göreceğiz.


Özetle; Golden State için hem kazanımların hem de kayıpların olduğu bir yaz dönemi geride kaldı. Iguodala eklentisiyle tavanları geçen yıla oranla daha yükselmiş gibi görünüyor. Sakatlıklardan uzak kaldıkları sürece, 6 tane muazzam oyuncuları var ama takımın geri kalanı o seviyeye yeterince yakın değil. Steph Curry daha önce çok çektiği sakatlık belasına yine bulaşırsa alternatifi yok. Curry'nin topsuz oynamasına olanak veren ve yıpranmasını engelleyen o adam artık genç Cavaliers takımına mentörlük edecek. Sağlıklı kalır ve geçen sene bazı bölümlerde gösterdiği çizgiyi korursa Jermaine O'Neal pota altında 16-18 dakikalık önemli bir alternatif olabilir. Ancak ikinci beşte sahadaki tonu belirleyecek isimlerin olmaması Mark Jackson'u yıl boyunca uğraştıracak.

Gelen giden dengesi biraz hassas Golden State için. Ancak potansiyallerinin geçen yıla göre daha yüksek olduğu kesin. Şunu da unutmamalıyız ki Steph Curry uzun bir süre sonra ilk kez yaz tatilinde sakat değildi ve bir sporcunun fiziksel güç depolaması için en uygun dönemi nihayet çalışarak geçirebildi. Geçen yıl yaptıklarıyla ismi efsanelerle birlikte anılmaya başlamıştı. Bu yıl onun da üzerine koyabilir. Heyecan ve keyif verici bir takım olacağı kesin Golden State'in. Yıl boyu onları izlemeye doyamayabiliriz. Oracle Arena her zamanki gibi sıradışı olacak.


[1] 100 hücum başına izin verilen sayı miktarı

Detroit Pistons'un Offseason Hamleleri

Detroit, daha fazlasını veremeyeceğini anladığı şampiyon takımı dağıttığından beri umduğu seviyeye bir türlü yaklaşamadı. Cap space'leri sayesinde 2009 free agency pazarında önemli bir role sahip olduysalar da, Ben Gordon ve Charlie Villanueva hamleleriyle yakın gelecekleri yeniden mahvoldu. Ancak, geçtiğimiz sezon oynadıkları tahammül edilemez basketboldan sonra bu yazki cap space'leri, onlara, ligde yeniden bir faktör olma potansiyeli sunuyordu.

Takımın basketbol operasyonları başkanı Joe Dumars, 2009 FA piyasasında yaptıklarıyla ligi adeta trollemişti. Bu yaz elinde yine aynı cap boşluğu, taraftarlarda ise yine aynı endişeler vardı. Sonuç itibariyle takıma eklenen ana parçalar Brandon Jennings ve Josh Smith. Bazıları için hayli heyecan verici, bazıları içinse yine tam bir hayal kırıklığı...

Dilerseniz geçtiğimiz sezonki enkaz üzerinden gidelim. İlk paragrafta da değindiğim gibi Detroit gerçekten tahammül etmesi güç bir takım. Taraftarları değilseniz ya basketbolu çok seviyor olmanız ya da sempati duyduğunuz takım(lar)ın onlarla oynaması gerekiyor Pistons'a tahammül edebilmeniz için. Hatta ortadaki tabloya kendi fanları bile zor dayanıyor. Pistons, geçen yıl maç başına 14,700 ortalamayla, ligde en az seyirci çeken üçüncü takımdı. Onlardan daha düşük doluluk oranıyla oynayan takımlar ise; satılıp satılmayacağı ve taşınıp taşınmayacağı o dönemde belli olmayan Sacramento Kings ile genç oyuncularına gelişme imkanı sunup, bir yandan da lottery'den iyi bir yer kapmaya çalışan New Orleans Hornets'ti. (Artık Pelicans)

Pistons geçtiğimiz sezon overall efficiency'de lig 24'üncüsüydü. Yani yüzer hücum ve savunma başına attıkları ve yedikleri sayı arasındaki fark (Pistons'ta -4.7) en düşük takımlardan biriydiler. 

Dilerseniz bir tabloya bakalım ve Pistons'un diğer 29'a takıma göre verimlilik konusunda nasıl bir yerde olduğunu görelim.
Detroit, yeşil okla gösterilen yerde. Aşağıdan yukarı giden kısım savunma, soldan sağa giden kısım ise hücum verimliliklerini gösteriyor. Takım ne kadar yüksekteyse savunması o kadar iyi, ne kadar sağdaysa da hücumu o kadar iyi demek. Aşağıda ve solda yer almak (hu huu? Detroit?) en kötüsü. Hem sağ uca, hem de tavana yakın olanlar ligdeki en iyi takımlar. Clippers'ın hakkının ne kadar yendiğini biraz daha iyi görüyoruz bu tablo sayesinde. Tabii, Indiana ve Memphis'in harika savunma performanslarının yanında hücumda ne kadar zorlandıklarını da. Keza lig ortalamasının altındalar. Böyle contender olunmaz üstad!

Geçen sezon Pistons'un bir sürü sorunu vardı; Calderon takasına kadar saf bir oyun kurucularının olmaması (ki Calderon da başka sorunlar yaratıyordu, geleceğim), kötü savunma, dış şut tehdidi yaratamayıp sahayı açamamalarının da önemli etmen olduğuı hayli can sıkıcı bir spacing bu sorunların başlıcalarıydı.

Sezon ortasında bir takım dinamikler değişti organizasyonda. 2004 şampiyonluğundan kalan son oyuncu Tayshaun Prince, üçlü bir takasta Memphis'e gönderildi ve o lanetli geçiş dönemi belki de gerçekten tamamlanmış oldu. Detroit de Jose Calderon ile nihayet gerçek bir oyun kurucuya kavuştu. Ancak ben Calderon'un takıma dahil olduğu dönemden alacağım değerlendirmeleri. O tüm sezon takımdaymış gibi konuşacağım.

İspanyol, tüm sıkıcılığına rağmen ciddi anlamda bir "oyun kurucu". Set hücumunda bir takım ayarlamaları ve okumaları yapmak konusunda hayli başarılı bir isim. Ve Brandon Knight'ın yapamadığı pek çok şeyi içgüdüsel bir şekilde yapıyor. Pistons organizasyonu da Knight'ın franchise player olma yolunda ışık göstermesi için ona yeterince şansı verdikten sonra bu konudaki umudunu yitirdi. Brandon Jennings için yaptıkları sign-and-trade'in de ana sebebi buydu zira.

Artık Calderon yok. Jennings pas kafalı bir oyun kurucu değil. Bir numara oynasa da bir facilitator değil. Atma kafasında olan ve Knight gibi pek çok kanalı göremeyen bir oyuncu. Ama saf skor potansiyeli konusunda Knight'tan fersah fersah üstün bir adam. Ancak yine de şimdi göreceğimiz şeyleri Calderon gibi yapamayacak ve bu da Pistons'un canını biraz sıkacak.

Normal sezondan bir Pistons - Knicks maçı. Jose Calderon, Jonas Jerebko ile tepede bir pick and roll oynama niyetinde. (Bu arada, Mike Woodson takımları PnR'ları kenarlarda oynanmaya zorlama konusunda ligdeki popüler savunma akımlarının -Thibs- biraz uzağında. Oraya kafa yorsalar fena olmaz bu sene.) Jerebko'nun savunmacısı Tyson Chandler -ki oldukça iyi bir ikili oyun savunmacısıdır- hemen arkada Calderon'un perdeden çıkmasını bekliyor.

Calderon'un savunmacısı Felton, perdeden sonra arkada kaldı. Bu arada Jerebko ne perdeleme yapmış öyle be. Hakikaten sevdim. İspanyol, üç sayı çizgisinin bir adım içinde. Şimdi adamın şutu var. Chandler, devrilen uzunda kalayım derse anında şutu atar. Bunun bilincinde, Calderon'a çok mesafe bırakmıyor. Ama şimdi anlatmak istediğim yere geliyoruz. Jose Calderon saf bir oyun kurucu. Pek çok yeri rahatlıkla görebiliyor ve kafasında hepsini kuruyor anında.

Calderon şut tehdidiyle Chandler'ı dışarı çekti ve Jerebko'ya devrilecek çok geniş bir alan kaldı.

Calderon topu Jerebko'ya indiriyor. Chandler devre dışı. Felton zaten o duvar gibi perdeden sonra pozisyona hiç giremedi. Yardım savunmacısı da Amar'e Stoudemire. Güldüm! Jerebko çok kolay bir şekilde basketi yapıyor pozisyonda.

İyi bir pick and roll daima işe yarar. Bu ve benzeri ayarlamaları Calderon içgüdüsel bir şekilde yapıyor. Knight uğraşıyordu ama yapamıyordu. Jennings'in ise o taraklarda pek bezi yok.

En Ciddi Sorunlardan Biri: Spacing

Takımın hücumuna ilişkin en belirleyici istatistiklerden biri şut mesafeleri. Pistons, ligde pota dibinden en çok atış deneyen ikinci (birinci Heat), en çok isabet bulan üçüncü takım. Bireysel bazda ise, Greg Monroe tüm ligde pota dibinden en çok deneme kaydeden oyuncu. İsabet sayısında ise beşinci sırada. Özetle, takımın hücumdaki tüm planları Monroe'nun boyalı alanda yapacakları üzerine kurulu. İyi penetrecileri de olmadığından yanıltıcı bir istatistik değil kesinlikle. Tüm yük Monroe'da.

Tabii ki Brandon Jennings ve Josh Smith'in gelişiyle birlikte daha fazla alterntafileri olacak ve Monroe'nun üzerindeki yük azalacak. Ancak şunu unutmamalı ki, takımda Jennings dışında (Monroe'nun sırtı dönük oyunu var gerçi) kendi şutunu yaratabilen bir oyuncu sıkıntısı azami düzeyde ve oyun kuruculuk yetenekleri neredeyse hiç gelişmemiş olan Jennings, hücumda ciddi paylaşım ve yerleşim problemleri yaratacak.

Spacing zaten geçtiğimiz sezon Pistons'un nemesislerinden biriydi. 48 dakikanın büyük bölümünü dış şutu olmayan ve hareket etmeyi pek sevmeyen iki uzunla oynadığınız zaman ciddi sıkıntılar yaşamanız kaçınılmaz. Detroit de Monroe-Drummond-Maxiell üçlüsüyle sezon boyunca bu sorunu yaşadı.

Calderon iyi oyuncu ve iyi bir oyun kurucu ama yol açtığı bazı sorunlar yok değil. Berbat denecek düzeydeki savunması dışında temposu da çok yüksek değil. Pistons, 2012-13 sezonunda hız[1] konusunda 21. sıradaydı ligde. Hücumdaki bireysel yaratma yeteneklerinin kısıtlılığını göz önünde tutarsak çok daha hızlı oynamaları gerekirdi. Ama eldeki yapı buna çok uygun değil. Ancak yine de, hücum şemaları uyku sorunu yaşayan insanları uyutmakta dahi kullanılabilecek Lawrence Frank ile yollarını ayırmaları gelecek yıl için iyi oldu. Maurice Cheeks de müthiş yaratıcı bir coach değildir ama değişen kadrolarıyla birlikte daha heyecan verici -en azından izlenebilir- bir Pistons göreceğimiz kesin yeni sezonda.

Geçen yıl hücum o kadar durağandı ki, Calderon'un maç başına yaptığı 6.6 asiste rağmen asist üzerinden bulunan basket sayısında ligde ancak 21. olabildiler. Burada ilginç bir durum var; Calderon, Raptors'tan takas edilene dek 7.4 asist ortalamasıyla oynuyordu. Ancak takas sonrası 28 maçta ancak 6.6'yı görebildi ki bu rakam, sezonun önemli bir bölümünde ilk beşten kesildiği 2009-10'dan beri kaldığı en düşük miktar oldu.

Yeni eklentilerden Josh Smith, nasıl kullanılacağına bağlı olarak bu takım için çok değerli bir parça da olabilir, çok ciddi bir baş ağrısı da.

Takımın ciddi bir spacing sıkıntısı var. Genelde iki uzunla oynadıklarında aşağıdakine benzer görüntüler oluşuyor.

Detroit transition'da (Bu adamların transition'u da bu kadar oluyor! Hor görmemek lazım). Calderon kanada doğru yönelirken Rodney Stuckey ona hızlı bir perdeleme yapıyor. Daha sonra tepeye çıkacak. Jason Maxiell hücuma henüz geliyor. Onu savunacak adam Andrew Bogut pozisyon almış. Gözü de topta. Top taşıyan oyuncunun hareket yönüne göre savunmada gerekli kaymaları yapacak.

Calderon topla dip çizgiye iniyor. Monroe içeride pozisyon almaya çalışıyor. Hücuma geç gelen Maxiell, perdelemeyle Calderon'u aşağıya gönderip tepeye hareketlenen Stuckey'e bir perdeleme yapıyor. Güçlü bir perde aynı zamanda. Klay Thompson takılıyor Maxiell'a. Stuckey'nin önünde çembere cut yapması için çok uygun bir alan var. Ki o cut'ı yapacak birazdan.

Ancak Pistons hücumlarının genel sorunuyla karşı karşıyayız: Spacing...

David Lee, top almak isteyen Greg Monroe'nun yakınında. Jason Maxiell'ı savunan oyuncu ise Andrew Bogut. Monroe topun olduğu tarafta, hatta topa çok yakın durarak Calderon'un hareket kabiliyetini azaltıyor. Ancak çok daha önemli sorun Jason Maxiell. Hiçbir şut tehdidi sunmadığı için Bogut ona ciddi bir mesafe bırakmış. Mavi çizgiyle görebiliyoruz. Bogut, Maxiell'a çıkmak zorunda olmadığı için içeriye kayıp ortayı kapatabiliyor. Ve bu sayede Stuckey'nin çembere yapacağı cut sonrası ona inebilecek olası bir pası neredeyse imkansızlaştırıyor.

Hızlıca yapmak istedikleri oyunun sonu. Pek mutlu bir son değil! Calderon hala nereye pas atabileceğine bakıyor zira Stuckey'e atabileceği pas çoktan kaçtı. Çünkü boyalı alanda bekçi var. Yine mavi oka bakabiliriz; Maxiell faul çizgisine yaklaştığı halde Bogut halen aşağıda. Hem Stuckey'e inebilecek bir pası engelliyor, hem de Monroe'nun top alma ihtimaline karşı ona yakın duruyor.

Pistons hücumunun hala 16 saniyesi var. Fakat kolay basket imkanını kaçırdılar. Yine hak etmek zorundalar ve sahadaki beşin -Pistons'un herhangi bir beşi gibi!- yaratıcı olduğunu söylemek çok kolay değil.

Josh Smith Düzene Nasıl Uyacak?

Öncelikle Monroe'nun pota altı oyununa veya Jennings'in penetrelerine kolaylık sağlamak için sahayı açmak zorundalar. Bunun için de iyi dış şut atmaları gerekiyor. Geçen sene bunu yapamadılar. Ligde en az üç sayı deneyen 6'ncı, en az üç sayı isabeti bulan da 10'uncu takımdılar geçtiğimiz sezon. Jose Calderon takası sonrası Brandon Knight'ı iki numaraya kaydırdıkları zamanlarda ondan fena katkı almadılar ancak o da dahil olmak üzere takımda elit bir dış atıcı yoktu, ki halen de yok. Bu nedenle savunmaları boyalı alan ve çevresinden uzaklaştırmakta ve sahayı açmakta çok ciddi sıkıntı çekiyorlar. Rakip savunmalar Pistons hücumlarına karşı içeriye yoğunlaşabildiği ve pozisyonlarını terk etmeleri adına yeterince zorlanamdığı için, takımın şutlarının önemli miktarı el üzerinden ya da zorlama şutlar oluyor. Bu durum, Pistons'un geçtiğimiz sezon en çok blok yiyen 10'uncu takım olmasının başlıca sebeplerinden.

Brandon Jennings bu konuda onlara yardımcı olabilir. Jennings 2012-13 sezonunda maç başına en fazla üç sayı isabeti bulan 18'inci oyuncuydu tüm ligde. Pistons adınaysa ilk 50'de sadece Calderon vardı!

Yeni sezonda coach Cheeks'in en kritik kararlarından biri Josh Smith'i hangi pozisyonda kullanacağı olacak. Monroe ve Drummond ikilisi kağıt üzerinde oldukça potansiyelli ancak fiziksel yapıları ve oyun tarzları nedeniyle birlikte oynattığınızda azami verim alamayacağınız adamlar. Fakat genel kanı, bu ikilinin bozulmayacağı ve Josh Smith'in üç numarada kullanılacağı yönünde.

Smith'in kısa forvet oynayacağı bir senaryo, geçtiğimiz sezonki hücum sorunlarının artarak devam edeceği bir kabus olur Pistons için. Smith, çember etrafındayken oldukça verimli olan ancak şuursuzca dışarılara çıkıp verimsiz şutlar atan bir oyuncu. Bir kere çember etrafında çok iyi bir bitirici, bu konuda hakkını vermek lazım. Pota dibinden kullandığı atışlardaki isabet oranı yüzde 77. Ligde 8+ maç oynamış tüm oyuncular içinde 15'inci sırada. Ancak kullandığı toplar çemberden uzaklaştıkça adeta bir felakete dönüşüyor Josh Smith. 3-9 feet arasından yüzde 36, 10-15 feet arasından yüzde 19, 16-23 feet arasından da yüzde 33 ile atıyor.


Smith kariyeri boyunca elit bir dış atıcı olmadı. Üç sayı isabeti, geride bıraktığı 9 sezon içinde yüzde 0 ile (yedi kez deneyip sonuç alamadığı bir sezon var) yüzde 33 arasında gidip geldi. Geçtiğimiz sezon da yüzde 30 ile üçlük attı.

Smith'in şut tercihleriyle ilgili ilginç de bir durum var aslında. Denediği üç sayılık atış miktarıyla, verimlilik reytingi (PER) arasında tamamen bir ters orantı var. Sadece yedi kez üç sayı denediği 2009-10 sezonunda ligin PER sıralamasında 20'inci olan Josh Smith, sırasıyla 154 ve 109 üç sayılık atış denediği 2010-11 ve 2011-12 sezonlarında kendini listede 30'ların sonunda buldu. Tam 201 defa dış şut denediği geçtiğimiz sezon ise verimlilik reytingi listesinde ilk 50'ye dahi giremedi.

Kısacası, Josh Smith çemberden ne kadar uzaklaşırsa, verimi de bir o kadar düşüyor. Bu yapıya bir de Brandon Jennings'in çoğu zaman dengesiz olan hücumunu ekleyin. Detorit ligin en verimsiz hücum takımlarından biri olmaya aday.

Bu bağlamda Josh Smith'in Detroit'te üç numara oynaması, takımın spacing sorunlarını daha da artıracağı gibi, Smith'in 4 yıl, $54 milyonluk kontratı da para-çokomel eğrisinde de hayli verimsiz bir grafik oluşturacak.

Monroe-Drummond-Smith üçlüsünü Lakers'ın şampiyonluk yıllarındaki Bynum-Gasol-Odom üçlüsüne benzetiyorum. O yapı oluştuğunda neredeyse herkes Odom'un üç numara oynayacağını öngörüyordu ancak Phil Jackson güzel bir çözümle hem takımın hücumda spacing, savunmada ise sürat sorunları yaşamasının önüne geçti, hem de bu üç oyuncuyu da mutlu ve motive tutmayı başardı.

Hatırlarsınız; Phil Jackson maçlara Bynum ve Gasol ile başlıyordu. Bynum henüz ilk molada Odom ile değişiyordu ve maç boyunca Bynum ile Gasol mümkün olduğunca az bir araya geliyorlardı. Maçı bitiren beşte de daima Gasol ile Odom oluyordu. Bynum biraz ağlamıştı bu duruma ama Phil Jackson'un bu rotasyonu, üç final oynayıp iki kez şampiyon olan takımın an güç ünitelerinden bir tanesiydi.

Şimdi Maurice Cheeks benzer bir döngüyü kendi takımında deneyebilir. Hatta bence denemeli. O üçlünün birlikte oynaması takıma hücumda ciddi sıkıntı yaşatacak. Smith'i dört numaraya çekerlerse hem ondan en üst seviyede verim alabilecekler hem de Monroe ile Drummond'un hücumda neden olduğu alan kullanımı sorunlarının önüne geçebilecekler.

Bi' Savunma Yapsaydık?

Pistons'un geçtiğimiz sezonki sorunları hücumla sınırlı değildi. Savunma verimliliğinde ligde ancak 23'üncü sırada yer alabildiler. Üstelik takımın başında Lawrence Frank gibi savunmaya fazlasıyla kafa yoran bir coach varken.

Savunma takım halinde yapılır, eyvallah. Ama baskı öndeki oyun kurucuyla başlar ve son halka arkadaki kaleci uzundur. Jose Calderon'un en son ne zaman savunma yaptığını inanın hatırlamıyorum. (Adam Mavs'te Monta Ellis ile birlikte oynayacak. Mark Cuban bildiğin trollüyor bizi!) Durum, Brandon Jennings ile de pek farklı olmayacak. Ancak Jennings'in Calderon'a göre en büyük avantajı atletizmi. Ayak çabukluğu sayesinde rakiplerinin önünde kalabilme yetisi Calderon'a göre daha yüksek ama üst gövdesi hayli zayıf olduğu için rakip oyuncu teması sağladığında işi hayli kolay oluyor.

Dış oyuncu savunmasında Rodney Stuckey'nin çabası hayli önemli olacak. Chauncey Billups'ın Jennings ile beraber oynaması işlerini daha da zorlaştırır. Joe Dumars, Jennings'in ilk beş çıkmasının garanti olmadığını, önce hak etmesi gerektiğini söyledi ama geçelim o tıraşları. Jennings ilk beş başlayacak. Nokta. Çaylak Kentavious Caldwell-Pope'un iyi savunmacı olduğunu söyleyenler var. Ben hiç izlemedim, bir şey diyemeyeceğim. Diğer çaylak Peyton Siva'yı bir hayli severim Louisville'den. Ancak çok süre alamayacak. Alsa dahi fiziği NBA seviyesi için çok zayıf ve savunmada o da sorun yaratacaktır. Will Bynum da önemli bir savunmacı değil. Oha lan bu arada ne çok 1 ve 2 numara oldu takımda. Kyle Singler da var.

Billups hamlesini en başından beri anlamış değilim. Brandon Jennings'i ederinin üzerine çıkmadan kapattılar ve Brandon Knight'a karşılık Jennings'i almak bana göre iyi iş. Peyton Siva'yı daha kolejden beri Efes'e istiyorum. Will Bynum'u ikinci beşinde penetreci ve hızlı bir guarda ihtiyacı olan bir takıma istiyordum (hoop? Mitch abi?)

Dış oyuncuların savunma potansiyeli yine çok yüksek değil. Eh, içeride de değişen çok bir şey olmadı. Josh Smith direkt olarak çemberi korumasını bekleyeceğiniz bir adam değil tabii ki pozisyonu itibariyle. Ancak konsantre olduğunda çok önemli bir faktör savunmada. Şut seçimlerinden bahsetmiştim biraz yukarıda. İşte oradakiyle aynı bağlamda bir istatistiği daha var. Kullandığı dış şut miktarı arttıkça blok ortalaması düşüyor istikrarlı bir şekilde.

Smith'i ne yapıp edip çembere yakın oynatması lazım Detroit'in. Yapıştırabilirler, çivileyebilirler... Orası staffı bağlar.

Greg Monroe hakikaten iyi bir oyuncu. Buna şüphe yok. Ancak bana kalırsa asla bir franchise player olmayacak. Hücumda tavanının bir seviyenin üzerine çıkmaması dışında takıma savunmada yarattığı sorunlar da var. Elit bir savunmacı değil.

Benim için en zor pozisyon bu. Çünkü topa sahip oyuncuyu çıkaramıyorum! Sanıyorum Danny Granger. Ama olmayabilir de! Görselleri hazırlarken burada bir sorun yaşayacağımı hissetmiştim. Neyse... Ben Granger diyeceğim karşı tarafta bire bir oynayan adama.

Bu arada Indiana Pacers beşi hakikaten rezalet. Avrupa'ya gelse bu beş çok ciddi zorlanır. Augustin, Granger, Young, Hansbrough, Mahinmi.

Zaten boş bıraksan adamlar zar zor sayı atacak. Şimdi en yukarıdaki tabloda Pacers'ın neden hücum verimliliğinde sol tarafta olduğu daha bir oturuyor değil mi? Sahadakiler ilk beş değil ama olsun. İlk ve ikinci beşlerin farkları yüzünden Lakers ve Portland'ın neler çektiği ortada.

Granger, Stuckey ile bire bir oynuyor yanda. Mahinmi ile Hansbrough'nun skor tehdidi sıfıra yakın. Sol dipteki Sam Young'un şutu zayıf. Yüzde 30 ile üç sayı atıyor, o da topu kaybetmediği zamanlarda. Granger dışında hücuma destek verecek sadece Augustin var. Granger da bire bir oynayıp çembere yüklenme niyetinde olduğundan Pistons savunmasının tüm odağı boyalı alanda olmalı. Oraya gidecek tüm kanalları kapatmaları gerekiyor.

Penetre geliyor...

Danny Granger çembere inmiş. Stuckey'i geçmiş. Biraz dikkatli bakarsanız arkaplanda kafasını görebiliyorsunuz. Mahinmi'yi savunan Viacheslav Kravstov yardıma gelmiş. Gayret ediyor. Ama ideal savunma rotasyonu bu değil. Çünkü Granger çembere doğru hareketine başlarken Kravstov onun karşısında değil, yanında. Granger'ın atışını bozmak için geldiğinde de müdahaleyi arkadan yapmaktan başka şansı yok.

Zayıf taraftan rotasyona gelmesi ve yarım dairenin dışına çıkıp Granger'ı karşılaması gereken adam Greg Monroe. Ama arkadaşın pozisyonla pek ilgisi yok. Monroe, Granger'ın yoluna çıkmalı, Kravstov ortaya kaymalı, Kyle Singler da Hansbrough'nun rotasyonuna gelmeli. Granger'ın topu dip çizgideki Sam Young'a çıkarma şansı oldukça düşük olacak zaten böyle bir durumda. Top oraya çıksa da çok önemli değil. Çok net bir pas olmayacağından top Young'a gidene kadar, hatta o uygun bir şut için topu kontrol edene kadar Singler oraya kolaylıkla ulaşabilir. Atsa ne olacak zaten, iyi bir şutör değil, garanti bir atış değil.

Ama Greg Monroe'nun savunmaya yeterince kafa yormaması, Pistons'un savunmasının ortasında ciddi bir boşluk yaratıyor. Granger da bu şansı değerlendirip sayıyı yapıyor. Kravstov'un da havada teması var. Bu pozisyonda düdük yok, ancak benzer hatalar nedeniyle rakibe yapılacak ikramlarda üç sayılık oyunların gelmesi hayli olası.

Pistons, geçtiğimiz sezon savunma verimliliğinde 23'üncü sıradaydı ve bu sezon playoff'a kalmak istiyorlarsa buraya çok kafa yormak zorundalar.

Yıl boyunca çemberlerini korumakta güçlük çektiler ve rakiplerini uzak atışlara itemediler. Detroit, rakiplerine pota dibinden en fazla atış şansı veren yedinci takımdı ve diğer takımlar, onlara karşı her üç şutlarından ikisini (tam yüzde 66) yakın mesafeden kullanabildi.

Playoff Ne Uzaklıkta?

Pistons'un geçtiğimiz sezona oranla atletizm konusunda en az birkaç adım ileri gittiği kesin. Ancak iyi bir savunma için parçalar halen birbiriyle çok uyumlu işleyecekmiş gibi görünmüyor. Brandon Jennings'ten işin savunma kısmında pek katkı alamayacaklar ve Greg Monroe'nun savunma defoları bir anda kaybolmayacak. Josh Smith'i üç numarada kullanırlarsa da rotasyonlarda çabukluk sorunları yaşamaları olası. Ancak rakiplerin kısa forvet pozisyonundan pek beklemediği bir yardım savunmacısı olacak sahada.

Genel olarak bakarsak Detroit geçtiğimiz yıla oranla kesinlikle ileri gitti. Hiç olmazsa sezona nasıl gireceklerini -geçmiş yılların aksine- merak ediyoruz ve ortaya koyacakları oyundan öyle ya da böyle keyif alma ihtimalimiz yüksek.

Brandon Jennings ve Josh Smith ile ligin en verimsiz hücum takımlarından birini izleyebiliriz. Ancak yine aynı ikiliyle, tarafsız bir izleyici olarak -sonuçtan bağımsız bir şekilde- hayli keyif alacağımız takımlardan birine kavuşuyor da olabiliriz.

1 ve 2 numara rotasyonundaki fazlalığı nasıl kullanacaklar; hem Billups'un tecrübelerinden optimum verimi almaya çalışırken hem Caldwell-Pope'un gelişimi için ihyitaç duyduğu süreyi ona nasıl verecekler bilmiyorum. Nadiren de olsa Stuckey'i üç numaraya çekip smallball temalı bir oyun oynamaya dahi çalışabilirler. Bu esnada Will Bynum ve Peyton Siva gibi delici iki oyuncuyu nasıl kullanacakları da soru işareti. Sezon ortalarında bu geniş rotasyondan bazı parçayı kullanarak takasla bir(kaç) frontcourt oyuncusu aldıklarını görebiliriz.

Jose Calderon sonrası dönemde Greg Monroe'yu pota altında nasıl besleyecekleri de onlar için en önemli sorunsallardan biri olacak. Brandon Jennings'i kontrol altında tutmak, Josh Smith'in gereksiz ve verimsiz uzun mesafelerini minimuma indirmek, 4 ve 5 numaraların hücum alanını sıkıştırmasına engel olmak da Maurice Cheeks'in yakın zamanda çözmek zorunda olacağı diğer dertler.

Detroit geçen yıldan daha iyi bir takım oldu. Kesinlikle ama kesinlikle şampiyonluk yarışı içerisinde olmayacaklar. Herkes Andrew Wiggins ve dillere destan bir şekilde gelen 2014 draftı için ligin en kötüleri arasında girmeye çalışırken, Detroit ne çok iyi ne de çok kötü olacak bir takım kurdu. Doğu'da Miami, New York, Chicago, Indiana, Brookyln, Cleveland ve hatta belki Washington ile playoff savaşı verecekler.

Lottery'e kalmalarına engel olacak bir playoff ve ilk tur sorunda tatile çıkmak sanki Detorit için ufuktaki en olası serüven gibi duruyor. Yine de heyecanlı olacak. İzleyip göreceğiz.

                                                                                                                     
[1] Pace: 48 dakika başına kullanılan ortalama hücum miktarı