Lakerland

Steve Nash’in Lakers ile anlaşması herkes için büyük sürpriz oldu. Anlaşmanın üzerinden bir hafta kadar geçmesine rağmen Nash bile halen bir Laker olduğuna inanamadığını söylüyor. Shaq sonrası dönemde Kobe her şeyi tek başına yapmaya çalışırken hep Suns’a çarpıp geri tepmişti Lakers. O dönem karşılıklı olarak pek çok savaşa girdi bu ikili. Bundan sonraki ilk savaşları ise birlikte olacak.


Steve Nash, John Stockton döneminden sonra izlediğimiz uzak ara en iyi iki oyun kurucudan biri (diğeri tabii ki Jason Kidd). Onun Lakers'a gelişi ortaya şöyle bir sonuç çıkıyor; Lakers, Magic Johnson’dan beri ilk kez elit bir oyun kurucuya sahip ve Kobe Bryant kariyeri boyunca ilk kez “gerçek” bir oyun kurucuyla oynayacak. Kobe lige geldiğinden beri (96-97) Lakers’ta herhangi bir sezonda 7’nin üzerine asist ortalaması tutturmuş tek oyuncu Nick Van Exel (8.5/maç ‘96-97).

Phil Jackson’un takımın başına geçtiği 1999 yılından geçtiğimiz sezon başına kadar (Jackson’un 04-05'teki arası hariç) takım hep Üçgen Hücum oynadı. Bu sistemde saf bir oyun kurucuya ihtiyaç yoktu ve Kobe genelde 1.5 numaralarla veya takımı organize etmekten bihaber sözde 1 numaralarla oynadı. Bu deneyim onun için de bir ilk olacak. Hem de 34 yaşında!

Bir oyun kurucu, takıma etki edebilmek, hücumu organize edebilmek için topa sahip olmak zorunda. Eh, diğer yanda ise Kobe, sahaya top elinde olmadan hükmetmeyi hiçbir zaman öğrenemedi. Peki Nash ve Kobe ikilisi birlikte nasıl bir yapı oluşturacak? ESPN’in Synergy Sports’un enfes verilerini kullanarak yayınladığı bir yazından bolca (ç)alıntılayarak bir şeyler anlatmaya çalışacağım.

Bir kere şunu kabul edelim; Nash 38 yaşında bile muazzam bir oyuncu. Türkiye’ye gelmediği için “Nash bitmiş” yazan bir gerizekalı da çıkmadı. Geride bıraktığımız sezondaki asist ortalaması tam 10.7. Belki asist ortalamasında Rondo’nun (11.7) arkasında ikinciydi ama asist yüzdesinde[1] tüm ligi arkasında bıraktı.


Geride kalan sezonda Lakers’ta asist yüzdesi en yüksek olan isim yüzde 33 ile Ramon Sessions. Onun dışında 2004’ten beri Lakers’ta yüzde 22’yi geçen oyuncu yok. Steve Nash ise kariyeri boyunca yüzde 25’in altına hiç inmedi ve son üç sezonun tamamında 50’nin üzerinde kaldı.

Nash, geçen sezon oynadığı pick & roll’ların yüzde 62’sinde arkadaşlarına pas vermeyi tercih etti. Oynadığı bire birlerin ise yüzde 54’ünde potaya gitmek veya şut atmak yerine topu arkadaşlarına aktardı. Bu iki farklı alanda da verdiği paslar sonrası takım arkadaşları, şutları yüzde 51 isabetle soktu.

Kobe’de ise şaşılmayacak şekilde istatistikler çok daha zıt. Pick & Roll çıkışlarının yüzde 48.9’unda pas verirken, oynadığı bire birlerde pas verme oranında ligin neredeyse dibinde.


Tabloda da gördüğümüz gibi, Kobe, oynadığı izolasyonların sadece yüzde 13.7’inde arkadaşlarını hatırlıyor. Bu paslar üzerinden arkadaşlarının isabet oranı yüzde 39. Pick & Roll çıkışlarında verdiği paslarda ise 49. Yani takımın iyiliği için topu biraz (biraz mı!?) Nash’e bırakmak zorunda.

Kobe’nin iyi bir oyun kurucuyla oynamadığını, Lakers’ın hücum sisteminin ne kadar verimsiz olduğunu anlamak için Kobe’nin sezon boyunca kaç tane müsait atış bulabildiğine bakalım. Kara Mamba, yıl boyunca kullandığı şutların yalnızca yüzde 35.2’sinde boştu. Ki bu rakam, onu ligde son sıraya yerleştiriyor. Yani ligde en az müsait atış bulan isim durumunda Kobe Bryant.


Kobe, bulduğu boş atışlarda ise yüzde 51.1’lik bir isabet oranı tutturdu. Bu da, onu bu kategoride ligde 11. sıraya yerleştiriyor, takımında ise zirveye.

Kobe ve Nash’in hücumdaki artı ve eksileri, tam da birbirlerini tamamlayacak nitelikte. Kobe, Nash’in topa sahip olmasına izin verirse, bu ona direkt olarak müsait atış şeklinde dönecek. Tabii bu, enerjiden de tasarruf anlamına geliyor. Nash’in takımdaki diğer oyunculara (özellikle Gasol ve Bynum) hazırlayacağı uygun pozisyonlar da işin bir diğer olumlu yanı.

Ancak burada tüm iş Kobe’ye düşüyor. Kara Mamba, kariyeri boyunca topu kimseyle paylaşamadı. Herkes onun 4-5 yıldır fazlasıyla olgunlaştığını düşünse de, Shaquille O’Neal’ın Heat’e takas olduğu 2004 yazından beri yanında hiçbir zaman bir süper yıldız olmadı. Yani parkede yaptıklarına ağzını açabilecek, ona sesini çıkarabilecek kimse yoktu civarda. Ancak artık 34 yaşında ve yeni bir yüzük için gerekenleri her zamankinden daha iyi biliyor olmalı.

Kobe'nin Nash ile göstereceği uyum, hiç şüphesiz, Lakers’ın yeniden contender olmasında kilit faktör olacak.


[1] Oyuncunun, sahada olduğu dönemde atılan basketlerin yüzde kaçının asistini yaptığını gösteren istatistik


"Ne yaptın Deron!?"

Dallas, geçtiğimiz yıldan beri bu yaza hazırlanıyordu. Salary cap'lerini yeterince boşalttılar. Ana hedefleri Deron Williams'tı. Ligin en iyi oyun kurucularından biri olan Williams'ı Mavericks'e getirip, sonrasında da yakın dostu Dwight Howard'a kanca atacaklardı bir şekilde. Ancak evdeki hesap çarşıdakine uymadı. Deron Williams, Brooklyn Nets ile 5 yıl - $98 milyonluk yeni bir kontrat imzalayınca Mavs'in tüm planları altüst oldu.


Şimdi B planına geçiş zamanı. Bu yaz pazarda aktif olmayıp, salary cap'lerindeki boşluğu gelecek yaz serbest kalacak Chris Paul, Dwight Howard, James Harden gibi yıldızlar için bekletebilirler.

Diğer bir seçenek de, tabii ki, 2012 serbest oyuncu piyasasından bir şeyler kapmak. Takımlarıyla anlaşamayan Lin ve Dragic ile ilgilendikleri konuşuluyor. Sezon bitiminden beri Deron Williams ile aynı takıma gitme planı yapan Jason Kidd de, Nets'in midl-level exception'ını Mirza Teletovic'e vermesinden sonra Dallas'a dönebilir. Nash de ihtimaller arasında ama o New York yolcusu gibi.

Edit: Bu yazıyı yazdıktan iki gün sonra da Jason Kidd takımdan ayrıldı. Knicks'e gidiyor. Şu an Dallas'taki kontratlı oyuncu sayısı 7.



Kobe, 10 yaşındaki bir kızla oynarken bile rekabetçi!



Draft 2012

Hiç şüphesiz 2012 NBA Draft’ı, son yıllardaki en derin ve en kaliteli draft oldu. Bir takımı sırtına alıp, yıllarca taşıyabilecek belki sadece bir oyuncu vardı. Ama 20’li sıralara gelindiğinde bile önemli yetenekler bulmak halen mümkündü.

İlk sıra seçiminde herhangi bir sürpriz olmadı. Anthony Davis’in 2012 draftının zirvesinde yer alacağı, liseden mezun olduğu günden beri belliydi. Davis zayıf bir hücuma sahip olsa da muhteşem bir savunmacı. Kentucky’nin NCAA şampiyonluğunda çok büyük bir faktördü. Ibaka’dan bile daha iyi bir blokçu. Pek çoklarına göre Kevin Garnett’in en iyi döneminden bile daha iyi bir savunmacı olacak. Oyunu savunmasıyla domine edebilen bir isim “the Unibrow”.

Anthony Davis

İlk sırada Davis’i seçen New Orleans Hornets, 10. sıradan seçme hakkına da sahipti. Bu haklarını da Duke guardı Austin Rivers’tan yana kullandılar. Austin, Celtics coachu Doc Rivers’ın oğlu. Ekstra meziyetlere sahip bir isim. Son derece iyi bir top hakimiyeti var ve çembere gitme konusunda asla sıkıntı çekmiyor. Ama şutu oldukça istikrarsız. Potaya drive ettiğinde yeterince iyi bir bitirici değil ve bir oyun kurucu olarak karar mekanizmasının çok üst düzey olduğu söylenemez. Ama Rivers hakkındaki en büyük eksi, şişkin egosu. Sezon içinde ezeli rakipleri North Carolina’ya attığı son saniye üçlüğü sonrası çıktığı ilk maçta sahada kendisi Kobe sanırcasına geziniyordu Rivers! Sezon başında ilk 5 sıradan gitmesine kesin gözüyle bakılıyordu. 10. sıraya kadar gerilemesini sağlayan da “Ben sahadaki en büyük oyuncuyum” tavrı oldu. Ama yeteneklerinden kimse şüphe edemez. Hornets, bu yaz sınırlı serbest oyuncu statüsüne sahip Eric Gordon’u takımda tutarsa, ellerinde genç ve harika bir üçlü olacak.

İkinci sıradan kimin seçileceği uzun süre soru işaretiydi. Pek çok kişi, Charlotte Bobcats’in Kansas power forveti Thomas Robinson’u seçmesini beklerken, onlar Kentucky forveti Michael Kidd-Gilchrist’i tercih etti. MKG, yaş olarak drafttaki en küçük ikinci oyuncu. Ama müthiş bir sahi içi lider ve daha şimdiden NBA’e hazır bir fiziği var. Çok üst düzey bir savunmacı olduğuna şüphe yok ama lise kariyeri dahil hiçbir zaman iyi bir hücumcu olmadı. Bobcats’in ondan verim almak için etrafına iyi bir takım kurması gerekiyor ama önümüzdeki en az 3 yıl boyunca bu pek olası görünmüyor.

Dion Waiters
Cleveland Cavaliers, draft gecesi 2. sıraya çıkmak için çok uğraştı. Bobcats’e 4. sıra hakları ve Anderson Varejao’yu önerdiler ama teklifleri kabul edilmedi. Amaçları Bradley Beal’ı kaçırmamak ve Kyrie Irving gibi müthiş bir oyuncunun yanına oldukça iyi bir skorer dış adam daha eklemekti. Beal’i 3. sıradan Washington Wizards çaldı ve aynı kombinasyonu John Wall ile yarattı. Cavs ise Thomas Robinson’u atlayıp, 4. sıradan ciddi bir kumar oynayarak Dion Waiters’ı seçti. Waiters oldukça iyi bir skorer. Ama menajeri draft öncesi enteresan bir hamle yaparak, Syracuse guardının adeta bir şehir efsanesine dönüşmesini sağladı. Waiters hiçbir takımla ne yüz yüze herhangi bir görüşme yaptı ne de workout’a çıktı. Bu şekilde tam bir kapalı kutu halini aldı ve hakkında efsaneler aldı başını yürüdü. Dwyane Wade olabileceğini söyleyen de vardı, büyük bir balon olacağını iddia eden de. Sonuçta Cavs şansını denedi ve bunun nasıl sonuç vereceğini yeni sezonda göreceğiz.

Uzun süre ikinci sıradan seçileceği düşünülen, ama skorer guard sevdası sebebiyle biraz kayan Thomas Robinson, beşinci sıradan Sacramento Kings tarafından kapıldı. DeMarcus Cousins ile kağıt üzerinde akıl almaz işler yapma potansiyeli olan bir ikili olacaklar. Ama çatlak Cousins, umarım kendine benzetmez Robinson’u. T-Rob, çok kısa bir süre içerisinde annesini, büyükbabasını ve büyükannesini kaybetmiş, ondan sonra adeta bambaşka bir oyuncuya dönüşmüştü. Eski Jayhawks forveti son derece gururlu ve rekabetçi bir isim. NBA’de kendine özel bir ad yapacağına hiç şüphe yok.

Lottery’ye girmek için sezon boyunca ciddi uğraş veren Portland Trail Blazers, 6 ve 11. sıra seçme haklarıyla, takas süresinin son gününde aniden başlattığı yeniden yapılanmayı sağlıklı bir şekilde yürütme şansına sahipti. Fena hamleler de yapmadılar. Altıncı sıra haklarıyla Weber State’den Damian Lillard’ı seçtiler. Lillard enteresan bir adam. Kolejde 4 yılı geride bıraktı (evet, diplomasını da aldı) ve küçük bir okulda muhteşem istatistikler yakaladı. Hiçbir sezonu boyunca yüzde 42’lik şut yüzdesinin altına inmedi -ki bir guard için son derece iyi bir oran- ve müthiş skorer bir görüntü çizdi. Kendisiyle ilgili tek soru işareti, yeteneklerini NBA seviyesine uyarlayıp uyarlayamayacağı. Portland, lottery’deki diğer hakkıyla da Illinois Üniversitesi’nin 2.13’lük beyaz uzunu Meyers Leonard’ı seçti. Leonard, fiziğine göre oldukça iyi bir atlet ve önemli bir blokçu. Boyalı alanda skor yeteneği de üst düzey. Ama bire bir savunmasını geliştirmesi ve güçlenmesi şart. Portland, iyi olma potansiyeline sahip iki isim seçti. Ama yeni sezon başlamadan, bu ikilinin yeteneklerini parkeye ne ölçüde yansıtabileceğini asla bilemeyeceğiz.

Harrison Barnes
North Carolina forveti Harrison Barnes, drafta geçen yıl girseydi Kyrie Irving’in bile önünde seçilebilirdi. Ama bu sene işler onun adına aynı şekilde gitmedi. Barnes, kendisinden beklenen gelişimi göstermekten uzak kaldı. Ancak en büyük sorun, maç esnasında halen kaybolup gidebiliyor olması. Bunun dışında yeteneklerinden kimsenin şüphesi yok. Çok iyi bir orta mesafe oyunu var ve nasıl sayı yapacağını gayet iyi biliyor. Kafasını sahada tutabildiği zamanlarda takımını sırtına alıp tek başına götürebilecek bir isim. Ama işte sorun da bu; kendini oyuna ne kadar odaklayabilecek? Barnes, yedinci sırada Golden State Warriors tarafından draft edildi. Steph Curry ve geçen yıl iyi bir çaylak sezonu geçiren Klay Thomspon’un yanına yetenekli bir kısa forvet eklemiş oldular. Sakatlıklardan uzak kalabilirlerse Curry - Thompson - Barnes - Lee - Bogut beşinin neler yapabileceğini düşünebiliyor musunuz? Heyecan verici olacak.

8. sırada draftın ilk büyük sürprizi gerçekleşti. Toronto, mock draftlarda 13-16 civarı gösterilen şutör guard Terrence Ross’u seçerek pek çok kişiyi yanılttı. Ross çok iyi bir atlet ve önemli bir şutör. Ancak NBA’de tutunabilmek için cılız fiziğini önemli ölçüde geliştirmek zorunda. Raptors, Jose Calderon’u serbest bırakabilir. Organizasyonun farklı bir yöne gideceğini öngörebiliriz.

Bu yılki draftta takımların genelde dış oyuncu peşinde koşması, draft sınıfının en iyi uzunlarından biri olan Andre Drummond’un da biraz gerilemesine sebep oldu. 9. sıradan John Henson’u seçmesi beklenen Pistons, önünde UConn pivotunu görünce hiç düşünmeden seçimini yaptı. Drummond, savunmacı bir uzun. Oldukça iyi bir atlet ve önemli bir blokçu. Geliştirmesi gereken hücumu dışında en büyük eksiği, tıpkı Harrison Barnes gibi maç içinde bazen kayboluyor oluşu. Çalışma ve kendini geliştirme azmi de zaman zaman sorgulanıyor. Ama potansiyeli yüksek. NBA’de önemli bir uzun olmak için önünde herhangi bir engel olduğu söylenemez. Ama Drummond ve Monroe ile Pistons’un pota altı biraz ağır oldu. Bu, sezon içinde canlarını biraz sıkabilecek bir durum.

Houston Rockets, draft öncesinde bir Dwight Howard aşkına geldi ki sormayın. Normalde 16. sıralı seçme hakkına sahiptiler ancak yaptıkları takas hamleleriyle 12, 16 ve 18. sıraları edindiler. Amaçları ilk 10 sıra içinde olabildiğince fazla hakka sahip olup, Orlando Magic’i tatmin edecek bir paket oluşturmaktı. Ancak ilk 10 içine girmeyi başaramadılar. Buna rağmen, draftın kazananlarından biri olduklarına hiç şüphe yok. Ellerindeki üç hakla UConn’dan Jeremy Lamb, Kentucky’den Terrence Jones ve Iowa State’den Royce White’ı seçtiler. 

Terrence Jones

Lamb, fiziği sayıf olsa da iyi bir atlet ve çok geniş bir kol açıklığına sahip. İyi bir skorer ancak bununla sınırlı kalmayıp oyunun iki yönüne de önem veren bir isim. Son derece de istikrarlı bir oyuncu. Terrence Jones, muazzam Kentucky kadrosunun en önemli görev adamlarından biriydi. İki forvet pozisyonunu da oynayabilen (NBA’de muhtemelen PF oynayacaktır) kaya kadar sert bir oyuncu. Fena bir pasör değil ve son derece iyi bir savunmacı. Ancak hücumu ve şutu ciddi anlamda zayıf. Royce White ise enteresan bir adam. Jones gibi oldukça sert ve mücadeleci. Çok yönlü bir isim ve istatistik kağıdında doldurmadığı kategori yok. Ancak en önemli kusuru, kendisinde anksiyete bozukluğu olması. Mental sorunları oyununun önüne geçmezse, son derece iyi bir oyuncu olacağı kesin.

Lottery olan diğer iki oyuncu ise, North Carolina’dan Kendall Marshall ve John Henson. Suns’ta Nash dönemi artık sona erdi ve yeni dönemde güvenebilecekleri bir oyun kurucu buldular. Marshall’ı Nash ile kıyaslamak tabii ki saçmalık ve kendisine haksızlık olur ama üst düzey meziyetleri olan bir isim olduğu bir gerçek. Kendisi tam bir Andre Miller. Atlet değil ama vücudunu kullanmayı çok iyi biliyor. 20 sayı ortalaması yakalayacak bir skorer değil ama muhteşem pas ve saha görüşüne sahip. Suns eğer Marshall’ın etrafında iyi bir yapı oluşturabilirse, oyun kurucu pozisyonunda sorun yaşamayacağı kesin.

Milwauee Bucks tarafından seçilen Henson ise savunmacı bir power forvet. Üst düzey bir atlet, savunmaya çokça çaba harcayan bir isim ve iyi bir ribauntçu. Uzun kollara sahip ama vücudunun üst bölümü fazlasıyla zayıf. Yaz aylarında odaklanacağı konu ekseriyetle bu olacak. Hücum repertuvarı da oldukça sınırlı.

2012 NBA Draftı oldukça büyük iki de sürprize sahne oldu. Draft sınıfındaki en yetenekli oyunculardan Jared Sullinger ve Perry Jones, draft gecesi adeta serbest inişe geçti. Sezon başından bu yana ikisinin de ilk 10 sıra içinde seçilmesine kesin gözüyle bakılıyordu. Hatta Sullinger’ın ilk 5’e girebileceği dahi konuşuluyordu. İkisinin de bu denli düşmesinin sebebi, drafttan kısa bir süre önce haklarında yayınlanan doktor raporları. Sullinger’ın belinde, Perry Jones’un da dizinde sorun olduğu/olabileceği bilgisi, basında da kısa sürede yankı buldu ve takımlar bu iki oyuncuyu seçmekten kaçındı. Tabii ilk 20’de fazlasıyla yetenek olması, GM’leri riske girmekten kaçındıran ana etmendi.

Sullinger, 21. sırada Boston Celtics tarafından, Jones ise 28. sırada Oklahoma City Thunder tarafından seçildi. Bu iki tercihe de şöyle bakabiliriz:

Jared Sullinger

Boston Celtics’te Büyük Üçlü döneminin bu yaz sona erme ihtimali var. Ray Allen takımdan ayrılabilir. Emekliliği dahi düşünen Kevin Garnett’in Celtics ile yeniden imzalayacağı konuşuluyor (siz bu yazıyı okurken transferler sonlanmış dahi olabilir). KG, 2012 playoff’larına gençlik pınarından gelmiş gibi göründüyse de yaşı artık hayli ilerlerdi. Kalp ameliyatı nedeniyle tüm sezonu kaçıran Jeff Green’in de sözleşmesi sona erdi ki onun da kalma durumu belli değil. Kısacası Celtics’in önünde çok kolay olmayan bir yaz ve yeni sezon var. Bir değişiklik yapmak, bir fark yaratmak adına Jared Sullinger, kesinlikle göze alınabilecek bir riskti. Kendisi son derece yetenekli bir boyalı alan oyuncusu ve bir süper yıldız olmasa da, takımına oldukça önemli katkılar verebilecek bir isim. Fazla kiloları nedeniyle tüm sezon eleştirildi ve belindeki sorunun sebebi bu bile olabilir. Ancak sezon bitimine doğru hayli zayıflamıştı. Eğer sağlıklı kalırsa, Celtics muazzam bir parça kazanmış olacak.

Perry Jones
Oklahoma City’nin durumu ise Celtics’e yakın. Ancak oynadıkları kumar karşısında kaybedebilecekleri hiçbir şey yok. Zaten çok iyi bir takım durumundalar. Dratın 28. sırasında da çok önemli bir oyuncu çıkarmayı beklemezsiniz. Perry Jones kesinlikle yetenekli bir oyuncu. Buna kimsenin şüphesi yok. Ama sakatlığının dizinde olması, kendisi hakkındaki kuşkuları iyice artırdı. Eğer önemli bir sorun yaşamazsa, OKC’nin en büyük sorunu olan boyalı alandaki skor sıkıntısı çözüm bulacak. Heat’in 4 kısalı sistemine karşılık verememeleri, NBA finallerinde tüm sistemlerini altüst etmişti. Sağlıklı bir Perry Jones (ki kendisi zaten bir lottery pick yeteneği), Thunder’ın en önemli sorununu aşmasını ve çok daha keskin bir takım olmasını sağlayacaktır. Andrey Vorontsevich’in de gelecek sezon Thunder’da olacağını unutmayalım. Perry Jones’un ciddi bir sakatlık geçirmesi durumunda alternatifleri yine hazır.

Bu sene, son yıllardaki tartışmasız en derin NBA draftını izledik. Yazının başında değindiğim gibi Anthony Davis dışında bir franchise player yok belki. Ama bir ya da iki yıldıza sahip iyi bir takımda çok önemli işler yapacak pek çok oyuncu var. Bu isimleri NBA’de görmek için gerçekten sabırsızlanıyorum. Lokavt nedeniyle kısaltılan ve hızlandırılan sezonda düşen temponun ardından gelecek yıl her şey normale dönüyor. Artan yetenek miktarıyla birlikte çok kaliteli bir sezon olacağına en ufak bir şüphe yok. Ekim ayı bir an önce gelsin!


Sır

NBA yönetimi, Oklahoma City Thunder'a küçük bir ceza vedi. Buna göre, Thunder'ın 2013 draftındaki 2. tur seçme hakkı Boston Celtics'e gidecek.

Cezanın sebebi geçen yılki Jeff Green - Kendrick Perkins takasında gizli tutulmuş bir "bilgi". Hatırlayacağınız gibi sezonun başlamasına kısa bir süre kala Jeff Green'in kalbinde bir sorun çıkmış ve genç oyuncu ameliyat edilmişti. Sezonun tamamını kaçırdı. Gelecek sezon oyuna dönmesi bekleniyor.


Söylenene göre OKC kardiyologları, Green'in kalbindeki sorundan haberdarmış. NBA kuralları şöyle diyor; "İki oyuncu takas edilirken, takımlar, kendi oyuncuları hakkındaki tüm bilgileri diğer tarafa sunmak zorundadır." Ama lig yönetimi, Thunder'ın bu bilgiyi Celtics ile paylaşmamakta herhangi bir kasıt yaptığına dair bir kanıt bulamadıklarını açıkladı. Kardiyologlar dışında kimse bilmiyormuş. Tabii onların bunu bilip de kulüpte kimseye söylememiş olması biraz ilginç!

Thunder bu şekidle ciddi bir cezadan yırtmış oldu. Ancak Danny Ainge böyle bir sorundan haberdar olsa ve o takasa hiç girişmese, şu anki durum nasıl olurdu diye merak etmiyor değilim.

Thunder'ın Green karşılığında aldığı Kendrcik Perkins, ligin tartışmasız en iyi pota altı savunmacısı. Celtics'teki savunma ahlakının temel taşlarından biriydi ve takımda çok sevilen bir isimdi. Rondo'nun halen en iyi arkadaşlarından bir tanesi. Onun takas haberi takıma ulaştığında Kevin Garnett'in ağladığı bile söyleniyor.


Takım tamamen bir değişime uğradı Perkins sonrası. Boyalı alana bir adet canavar koyup, Ibaka gibi müthiş bir yardım savunmacısını, yeteneklerini en iyi şekilde kullanacağı 4 numaraya kaydırdılar. Takımın boyut değiştirmesine yardımcı olan en önemli şey de savunmada yaşadıkları değişim oldu takas sonrası. Ayrıca hücumda da en etkili oldukları yer transition ve yüksek tempo. Rakibi zor şutlara sevk etmeden, atışları bozmadan ve ribaundları kolay almadan açık sahaya çıkmak pek kolay olmaz, değil mi?

İnsanın yanında biraz şans olacak bazen...


İlk Maaş

2.03'lük güçlü ve atletik forvet Harrison Barnes, North Carolina Üniversitesi'nde iki başarılı sezonu geride bıraktı. Son yılında 17.1 sayı ve 5.2 ribaund ortalamaları tutturan Barnes, bu yılki NBA draftına giriyor ve ilk 10 sıra içerisinde seçilmesi neredeyse kesin.


UNC forveti, maddi durumu çok da iyi olan bir aileden gelmiyor. Kendisini seçecek takımdan alacağı ilk maaş çekiyle ailesini tatile götürecekmiş. "Ailece beraber bir tatile hiç çıkmadık. Yaz Ligi'nden sonra onları bir yerlere götürmek istiyorum" diyor Barnes. Kız kardeşi Los Angeles'ı hiç görmemiş. Muhtemelen Barnes ailesinin istikameti Pasifik sahilleri olacak. Annesi ABD dışında hiç çıkmadığı için bir yurtdışı gezisi de gündeminde olacak genç oyuncunun.

Umarım ilk kez birlikte çıkacakları tatilde güzel vakit geçirirler. Ama Barnes'ın NBA'de kendisine iyi bir kariyer yapacağından hiç şüphe yok.


Finaller - 5. Maç

Bu günleri de mi görecektik? LeBron James artık kelimenin gerçek anlamıyla bir "şampiyon". Mecaz yok! İnsanın pek inanası gelmiyor, değil mi? 

Tanışma anı - İzdivaç!
Final serisinin beklentileri karşıladığı pek söylenemez. Özellikle geçen yılki Dallas - Miami finaliyle kıyaslandığında oldukça sönük kaldı. Epik bir seri olmaktan fazlasıyla uzaktı. Daha 3. maçla birlikte serinin kaderinin hemen hemen belli olması ve kalan tüm maçların neredeyse birbirlerinin kopyası olması, yeterince heyecan duymamıza engel oldu.

Medyaya fazlaca malzeme çıkaran, biz basketbol fanlarına keyifli anlar yaşatan LeBron & Clutch sorunsalı de artık sona erdi. Ama kimse James'in bunu hak etmediğini söyleyemez.

LeBron'un oynadığı final serilerinin kıyaslaması
Geçmiş yıllara göre çok net bir değişim yaşadı LeBron bu seride.

Daha önceki maçlarda yaptığım gibi detaylara inmeyeceğim bu kez. Zira yukarıda da belirttiğim gibi ana resim 3. maçtan itibaren karbon kağıdından çıkmış gibiydi. Ama Thunder, kazanmak için hala şansı varken, 3. çeyrekteki oyunuyla her şeyi berbat etti.

Maça noktayı koyan bu 12 dakikanın istatistikleri şu şekilde:


Buradan sonra geri dönmek artık tamamen imkansızdı OKC için.

2012 final serisinin bu iki takım arasındaki ilk ve son seri oalcağını hiç düşünmüyorum. Şüphesiz ki yakın gelecekte lige damga vuracak Thunder ve Heat. Aralarında ciddi bir rekabet yaşanacak gibi. LeBron James de "Bu, OKC ile son karşılaşmamız olmayacak" dedi maç sonrasında.


Yalnız Thunder'ın gelecek planlaması önemli olacak bu rekabetin uzun vadeye yayılmasında. Takımın en önemli oyuncularından Harden ve Ibaka'nın sözleşmeleri önümüzdeki yaz bitiyor. Sam Presti gibi bir GM'in takımı geriye götürecek hamleler yapacağını hiç sanmıyorum. Ama yine de boyalı alanda inanılmaz bir skor sıkıntıları var ve oraya takviye şart. Veteran's minimum ile tecrübeli birini ekleyebilirler takıma.

OKC Thunder'ın kontrat durumu sol taraftaki gibi. Rakamlar, kontrat bitiş yıllarını gösteriyor.


Bu arada James Harden, final serisinin kaybedilmesi sonrası efsane bir laf söyledi: "Artık biliyoruz ki; NBA Finalleri'nde her topun çok büyük önemi var." Anlayan lütfen yardımcı olsun.


Bu kafa, final serisinde neden rezalet bir oyun oynadığını çok iyi açıklıyor Harden'ın.

                                                                                                                                                                                      


Seriden Notlar:

- LeBron James, şampiyonun belirlendiği maçta triple-double yapan tarihteki beşinci oyuncu oldu. Bunu başaran diğer isimler; Magic Johnson (2), Larry Bird, James Worthy ve Tim Duncan.

- Heat, finaller 2-3-2 formatında oynanmaya başladığından beri evindeki 3 maçı da kazanan üçüncü takım oldu. Bunu daha önce yapanlar; 2004 Pistons (Lakers'a karşı) ve 2006 -yine- Heat (Dallas'a karşı).

- Heat coachu Erik Spoelstra, aktif NBA coachları içinde şampiyon olan dördüncü isim oldu. Diğerleri; Gregg Popovich, Doc Rivers ve Rick Carlisle.

- Spoelstra, Heat tarihinde en çok playoff maçı kazanan isim Pat Riley ile (34 maç) galibiyet sayılarını eşitledi. Ancak buna çok daha kısa sürede ulaştı. Riley 34-36 iken, Spoelstra 34-22.

- Thunder'ın Heat karşısında peş peşe aldığı 4 yenilgi, bu sezonki en uzun kaybetme serileri oldu.

- Heat, beşinci maçta toplam 14 üç sayılık isabet bularak, bu alandaki finaller rekoruna ortak oldu. Rekorun diğer ortakları 1995 final serisinden Orlando Magic ve Houston Rockets. İki takım, aynı seride farklı maçlarda bulmuştu 14'er isabeti.


Clutch


LeBron James'in son iki sezonun playoff'larındaki clutch* performansı. Değişim gerçekten gece ile gündüz gibi. Geçen yıl 18 dakikada tek bir sayı dahi üretemezken, bu yıl sadece 11 dakikada 14 sayı bulmuş. Önceki sezon tamamını kaçırdığı şutlarda bu yıl çok daha başarılı. +/- kategorisine bakarsak da tam 32 sayılık müthiş bir fark var!

* Oyunun son 5 dakikası içerisinde farkın 5 sayı veya daha az olduğu bölüm